အခန်း (၄၆၃-၄၆၅)

အခန်း (၄၆၃) မူလအဆင့်လိပ်အသက်ရှူခြင်း။ မူလနယ်ပယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။ (၁)

“မဖြစ်ဘူး”

အရှေ့တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူသည် သူ၏အားကောင်းလှသော ချီစွမ်းအင်များဖြင့် ခုခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်လျက် ကျရောက်လာသော အအေးဓာတ်လှိုင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိတွေ့မိသည့်ခဏ၌ပင် သူသည် မလိုလားအပ်သော အော်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ သူနှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်လာခဲ့သော ချီစွမ်းအင်များသည် ထိုရေခဲပြာရောင် အအေးဓာတ်လှိုင်းရှေ့တွင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အလွန်တရာ နုနယ်လှသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် စုပ်ယူခံလိုက်ရကာ ခဏချင်းအတွင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထူထပ်လှသည့် ရေခဲပုံဆောင်ခဲများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရေခဲတုံးကြီးအတွင်း ပိတ်မိသွားခဲ့ရပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ထင်ဟပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ဓားကွန်ရက် ပိတ်ဆို့ခြင်းအတတ်”

ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အေးစက်သည့်မျက်နှာနှင့်လူမှာ သူ၏ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြူနှင်းများကဲ့သို့ သိပ်သည်းပြီး ရေပင်မတိုးနိုင်သည့် ဓားကွန်ရက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

“ဂျောက် ဂျောက် ဂျောက်”

...

ထိုလူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဓားကွန်ရက်မှာ ရေခဲရိုက်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ရေခဲတုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အရှေ့တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ လေးဦးအနက် ပိုင်ယွင်ဟယ် တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ပိုင်ယွင်ဟယ် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။ သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး ကျရောက်လာမည့် အန္တရာယ်ကိုလည်း ကြိုတင်အာရုံခံမိခဲ့သည်။ သူသည် နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်သည့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်သွေးကြောကြီး ခုနစ်ခုတို့၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ဝတ်ရုံဖြူကို ချွတ်လိုက်ကာ သဘာဝတရား၏စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုလျက် လက်ဝါးဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝတ်ရုံဖြူမှာ လေထဲတွင် ပြန့်ကားသွားပြီး အချင်း တစ်မီတာကျော်ရှိသော လက်ဝါးရာပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာသော အအေးဓာတ်လှိုင်းများကို ခုခံလိုက်သည်။

“ဒုတ်”

ထိုဝတ်ရုံနှင့်အတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များအားလုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရေခဲရိုက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဝတ်ရုံ၏အကာအကွယ်ကြောင့် ပိုင်ယွင်ဟယ်မှာ ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများထွက်လာကာ “ဒါက နတ်ဘုရားအတတ်ပဲ... နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်ပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အကယ်၍ ထိုအအေးဓာတ်လှိုင်းမှာ သူ့ကို ထိမှန်သွားခဲ့ပါက သူသည်လည်း ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဤနေရာမှာတင် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ယွင်ဟယ်သည် ပန်းနှစ်ပွင့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားပြီး ကောင်းကင်သွေးကြောကြီး ခုနစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို အသုံးချလျက် သူ၏အဝတ်အစားကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သဖြင့်သာ ကျရောက်လာသော အအေးဓာတ်လှိုင်းများကို မနည်းတောင့်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

စူးချန်ခုန်းမှာလည်း စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နေမိစ္ဆာခန္ဓာကို ကိုင်တွယ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ဤမျှဝေးကွာလှသော နေရာမှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။ ရေခဲချီနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး အအေးဓာတ်လှိုင်းများသည် မြားများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ လူတိုင်းကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသည့် ခံစားချက်မှာ ပြင်းထန်လာသော်လည်း ပုန်းကွယ်စရာ နေရာမရှိပေ။ ထိုအအေးဓာတ်လှိုင်းများသည် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ချီနဂါးခန်းမအတွင်းရှိ သက်ရှိတိုင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပစ်မှတ်ထား ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။

“လိပ်အသက်ရှူနည်း ချီအကာအကွယ်”

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏လိပ်ပြာအသက်ရှူနည်း ချီစွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ပေးသည့် ချီအကာအကွယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ ထို့ပြင် ပုံရိပ်တစ်ခုလည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ဧရာမဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဖူး ဖူး”

သို့သော် အအေးဓာတ်လှိုင်း မြားအချို့မှာ သူ့ထံသို့ ပစ်ဝင်လာခဲ့ရာ သဘာဝစွမ်းအင်သက်သက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမဝက်ဝံပုံရိပ်ယောင်မှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော အအေးဓာတ်ကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအအေးဓာတ်မှာ ဝက်ဝံပုံရိပ်ယောင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

အေးစက်လှသည်။ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသည်။ ဤသည်မှာ ချီစွမ်းအင်၊ သွေးနှင့်ချီတို့ကိုသာမက ဆဲလ်များကိုပင် အေးခဲစေနိုင်သည့် အအေးဓာတ်မျိုးဖြစ်သည်။

“ဂျောက် ဂျောက် ဂျောက်”

စူးချန်ခုန်း၏ ချီစွမ်းအင်များသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခဲဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထပ်သောရေခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏သတိစိတ်မှာလည်း စတင်ဝေဝါးလာခဲ့သည်။

သူတစ်ဦးတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ နေမိစ္ဆာခန္ဓာ အပါအဝင် အခြားသူများအားလုံးလည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

“ရှောင်”

ကျုံးယွဲ့၏ အသားတောင်ကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အန္တရာယ်ရှိသည့် အချက်ပြမှုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုကွကွပုံစံသို့ အမြန်ကျုံ့လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

“ဒုတ်”

သို့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ။ အအေးဓာတ်လှိုင်း မြားများသည် မျက်လုံးပါသကဲ့သို့ ခုန်ထွက်သွားသော ကျန့်ယွဲ့၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

“ဒုန်း”

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားချိန်တွင် ကျုံးယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း ရေခဲရုပ်တုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသည့် ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

နေမိစ္ဆာခန္ဓာမှာပင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လျက် မိစ္ဆာမီးလျှံများကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် မြှင့်တင်ကာ ကျရောက်လာသော အအေးဓာတ်ကို လောင်ကျွမ်းစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

“ဝှူးရှ်”

အအေးဓာတ်လှိုင်းများ၏ ထိုးနှက်မှုအောက်တွင် ဘာမျှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ နေမိစ္ဆာခန္ဓာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆူပွက်နေသော မီးလျှံများပင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေခဲရုပ်တုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့၏ နတ်ဘုရားအတတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သာမန်လူသားများသာမက မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများပင် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အဆင့်မျိုး ဖြစ်သည်။

ရေခဲနဂါး ကွဲအက်သွားပြီး အအေးဓာတ်များ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီးနောက် ယခင်က ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ချီနဂါးခန်းမမှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ရေခဲရုပ်တုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“အကြီးအကဲထန်၊ အကြီးအကဲစွန်း၊ အကြီးအကဲလီ”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော ရေခဲနန်းတော်အတွင်း၌ ပိုင်ယွင်ဟယ်၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သဘာဝစွမ်းအင်များကို အသုံးချနိုင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်သွေးကြောကြီး ခုနစ်ခုကို ဖွင့်ထားနိုင်ခြင်းနှင့် မှန်ကန်သော တုံ့ပြန်မှုများကြောင့် ပိုင်ယွင်ဟယ်မှာ ဘေးဒုက္ခမှ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း သူနှင့်အတူပါလာသော မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးစလုံးမှာမူ ရေခဲရုပ်တုများ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ယွင်ဟယ်၏ အာရုံခံစားမှုအရ ရေခဲရုပ်တုများအတွင်း ပိတ်မိနေသော ထိုမူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦး၏ အသက်စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်ကြောင့် ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသည့် မီးတောက်များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားနေပြီဖြစ်သည်။

“ဒါက နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်လား”

သတိထားနေသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသော နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လရောင်များရစ်ပတ်နေသော ထိုသူမှာ ဖုန်းရိယွဲ့၏ လမိစ္ဆာခန္ဓာပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းရိယွဲ့၏ နေမိစ္ဆာခန္ဓာမှာ ရေခဲရိုက်သွားခဲ့သော်လည်း ခုခံမှုကို ဦးစားပေးသော သူ၏ လမိစ္ဆာခန္ဓာမှာမူ လရောင်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ကျရောက်လာသော အအေးဓာတ်များကို လမ်းကြောင်းလွဲသွားစေခဲ့သဖြင့် ဘေးဒုက္ခမှ ကံကောင်းစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤချီနဂါးခန်းမအတွင်း၌ သူနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့် အလွန်မြင့်မားသော ပိုင်ယွင်ဟယ် နှစ်ဦးတည်းသာ ရေခဲရုပ်တု ဖြစ်သွားခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခဲ့ကြသည်။

ပိုင်ယွင်ဟယ်နှင့် ဖုန်းရိယွဲ့တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ရေခဲပြာရောင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ထံသို့ မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရေခဲပြာရောင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့၏ မျက်နှာပြင်မှာ အရာအားလုံးကို အေးခဲစေနိုင်သည့် အအေးဓာတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်ရာ ဖုန်းရိယွဲ့နှင့် ပိုင်ယွင်ဟယ် နှစ်ဦးစလုံးမှာ မဆင်မခြင် အနားသို့ မချဉ်းကပ်ရဲကြပေ။

လမိစ္ဆာခန္ဓာမှာ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ အေးခဲနေသော နေမိစ္ဆာခန္ဓာရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူ၏စိတ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

“ဂျွတ် ဂျက် ဂျက်”

အခန်း (၄၆၄) မူလအဆင့်လိပ်အသက်ရှူခြင်း။ မူလနယ်ပယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။ (၂)

ရေခဲပုံဆောင်ခဲများအတွင်း အေးခဲနေသော နေမိစ္ဆာခန္ဓာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လမိစ္ဆာခန္ဓာ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လရောင်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ကာ အရိုးမျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသည့် ‘ဖုန်းရိယွဲ့’ ၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းရိယွဲ့ ပိုင်ဆိုင်သော ‘နေနှင့်လမိစ္ဆာခန္ဓာ’ ကျင့်စဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသရွေ့ အခြားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို အလွယ်တကူ ပြန်လည်ပျိုးထောင်နိုင်သည်။ နေမိစ္ဆာခန္ဓာ ပျက်စီးသွားခြင်းမှာ သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားအချို့ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဟုန်ရှန့်နဲ့ ကျုံးယွဲ့တို့က မိစ္ဆာနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မသေမျိုးခန္ဓာတွေ ရှိနေတော့ အသက်ရှင်နိုင်ကောင်း ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးကတော့ သေချာပေါက် သေပြီပဲ”

ဖုန်းရိယွဲ့၏ အကြည့်မှာ ရေခဲရုပ်တု သုံးခုထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ အထင်းသား။ ဟုန်ရှန့်၊ ကျုံးယွဲ့နှင့် စူးချန်ခုန်းတို့မှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော အအေးဓာတ်ကြောင့် အေးခဲသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့ လူသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အန္တရာယ်ကင်းစွာ လွတ်မြောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းရိယွဲ့သည် သေချာစေရန် စူးချန်ခုန်းကို သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းရိယွဲ့သည် စူးချန်ခုန်း၏ ရေခဲရုပ်တုထံသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပြီး ရေခဲတုံးနှင့်အတူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ခြေမွရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဘုန်း”

...

သို့သော် လက်သီးချက်မှာ ရေခဲရုပ်တုကို ထိမှန်သွားပြီး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသော်လည်း ရေခဲမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်း တစ်ကြောင်းပင် ထင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။

“မခွဲနိုင်ဘူးလား” ဖုန်းရိယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအတတ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရေခဲပုံဆောင်ခဲများမှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာလှသည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရေခဲကို မခွဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရေခဲအတွင်းရှိ စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ဖုန်းရိယွဲ့သည် စူးချန်ခုန်းနှင့်အတူ ရေခဲတုံးကိုပါ ခြေမှုန်းရန် အားအင်များကို ပိုမိုအသုံးချရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘရိပ်များ လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အဝေးတွင် ဝဲပျံနေသော နတ်ဘုရားမျိုးစေ့၏ ပတ်လည်ရှိ အအေးဓာတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ချီနဂါးခန်းမအတွင်းမှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“နတ်ဘုရားမျိုးစေ့က ငါ့အပိုင်ပဲ”

ဖုန်းရိယွဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘဇောများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းအတွက် စိုးရိမ်မနေတော့ပေ။ နတ်ဘုရားအတတ်ဖြင့် အအေးရိုက်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးပင်လျှင် သေချာပေါက် သေဆုံးနိုင်သည် ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ အသက်စွမ်းအားမှာ ငြိမ်းလုဆဲဆဲ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းလာနေပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းရိယွဲ့သည် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကိုသာ သေချာပေါက် ရအောင်ယူပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းရိယွဲ့သည် ဘာမျှမစဉ်းစားဘဲ ရေခဲရုပ်တု ဖြစ်နေသော ဟုန်ကျန်းရှန့်နှင့် ကျုံးယွဲ့တို့ကို ဆွဲယူကာ ထွက်ခွာသွားသော နတ်ဘုရားမျိုးစေ့နောက်သို့ အမီလိုက်သွားခဲ့သည်။

“အကြီးအကဲစွန်း၊ ခဏစောင့်နေပါဦး။ ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ပါမယ်။”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပိုင်ယွင်ဟယ်မှာ ဖုန်းရိယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ ကျရောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အခြားရေခဲရုပ်တုကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ရေခဲရိုက်နေသော အရှေ့တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကို ဆွဲယူကာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ နောက်သို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ရေခဲနန်းတော်အတွင်း၌ စူးချန်ခုန်းနှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲစွန်းတို့၏ ရေခဲရုပ်တုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူတို့မှာ ဤနေရာ၌ ထာဝရ အိပ်ပျော်သွားတော့မည့် ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

…

“နတ်ဘုရားမျိုးစေ့က ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျံထွက်သွားတာလဲ”

ဖုန်းရိယွဲ့သည် ကျုံးယွဲ့နှင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်တို့၏ ရေခဲရုပ်တုများကို ဆွဲယူကာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့နောက်သို့ လိုက်နေရင်း သူ၏ နဖူးမှာ တွန့်ချိုးနေလေ၏။ စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှာ အဘယ်ကြောင့် ပျံထွက်သွားရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

“ငါ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ရအောင် ယူရမယ်” ပိုင်ယွင်ဟယ်သည်လည်း လက်မလျှော့ဘဲ လိုက်လာသည်။ သူသည် ရေခဲရိုက်နေသော ဂိုဏ်းသားနှစ်ဦး၏ အသက်စွမ်းအားများမှာ အလွန်အားနည်းနေပြီး အသက်ရှင်ရန် ခဲယဉ်းကြောင်း ခံစားမိနေသည်။ မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးမှ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကိုပါ မရခဲ့ပါက ဆုံးရှုံးမှုမှာ ကြီးမားလွန်းပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောက်ကမ်းပါးအပြင်ဘက်၌ အဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေသော ဆံပင်ဖြူနှင့် လူကြီးမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နဖူးတွန့်နေ၏။ ကောင်းကင်တွင် လမင်းကြီး ထွန်းလင်းနေသော ညဉ့်ဦးယံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ နှင်းများကျဆင်းပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ထောင်နှင့်ချီသော သိုင်းပညာရှင်များမှာ အပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

“အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိပါလိမ့်” ဆံပင်ဖြူနှင့် အကြီးအကဲမှာ ပိုင်ယွင်ဟယ်နှင့် အခြားသူများ၏ ဘေးကင်းမှုအတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ရုတ်တရက် ထိုလူကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာသည်မသိသော ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အတောင်ပံ ဖြန့်လိုက်ပါက ပေသုံးဆယ်နီးပါး ရှိသော ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွယ်သော အတောင်ပံများရှိသည့် ဧရာမ လင်းယုန်ကြီး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါက ရှားပါးသားရဲ ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်လား”

ဆံပင်ဖြူနှင့် အကြီးအကဲမှာ ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော ဧရာမ ငှက်ကြီးကို ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်မှာ အလွန်ရှားပါးသော သားရဲဖြစ်ပြီး အကောင်ကြီးလာပါက မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ ဤလင်းယုန်၏ အရွယ်အစားအရ ကြီးကောင် လုံးဝ မဝင်သေးသော်လည်း ပိုမို အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုလင်းယုန်၏ ကျောပေါ်တွင် ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ နှင်းပွင့်အချို့ တင်နေသော ဝါးခမောက်ကို ဆောင်းထားပြီး ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင် ဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အငွေ့အသက်မှာ အလွန်အေးစက်လှသည်။

“အဲဒီ လင်းယုန်ကြီးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတာလား။ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူများလဲ။”

ဆံပင်ဖြူနှင့် အကြီးအကဲနှင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ထောင်နှင့်ချီသော သိုင်းပညာရှင်များ၏ အာရုံမှာ ကောင်းကင်မှ လင်းယုန်ကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိရသော်လည်း ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်ကဲ့သို့ ရှားပါးသားရဲကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်တာကြောင့် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်မှာ အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေ၏။ အမျိုးသမီးမှာ လင်းယုန်၏ အမွှေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း “စိတ်ထဲမှာ ဒီနေရာက တစ်ခုခုက ငါ့ကို ခေါ်နေသလို ခံစားရတယ်။” ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လာပြီ” အမျိုးသမီးမှာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော တစ်စုံတစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

“ဂါး”

အမျိုးသမီး ထိုင်နေသော ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးမှာ လင်းယုန်၏ အမွှေးများကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ချက်ချင်းပင် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“အဲဒါ ဘာလဲ”

တရားထိုင်နေသော ဆံပင်ဖြူနှင့် အကြီးအကဲမှာ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းမှ ပျံထွက်လာသော တစ်စုံတစ်ခုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရေခဲပြာရောင် ပုံဆောင်ခဲဖြစ်သည့် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှာ ချီနဂါးနန်းတော်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် ယခုအခါ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားကာ ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးထံသို့ ပေရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှ ထွက်ပေါ်နေသော အအေးဓာတ်များမှာလည်း လုံးဝ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၆၅) မူလအဆင့်လိပ်အသက်ရှူခြင်း။ မူလနယ်ပယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။ (၃)

အမျိုးသမီးသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးမှာ ရေခဲနှင့်နှင်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့်အလား ဖြူဖွေးအေးစက်နေပြီး နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုရင်း မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှုများ ရောယှက်နေကာ “နတ်ဘုရားမျိုးစေ့လား။ ဒါက မယ်မယ်ပြောခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့လား။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်တဲ့... သူက ငါ့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိလို့လား” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော အမျိုးသမီးပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့။ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့၏ တန်ဖိုးကို သူနားလည်သည်။ ၎င်းမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှတစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလာသည့် ရတနာဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားအတတ်များ ပါဝင်ကာ လူတစ်ဦးကို သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ကူညီပေးနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားမျိုးစေ့က သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာခြင်းမှာ ဤမျိုးစေ့အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအတတ်များနှင့် သူမမှာ အလွန်တရာ လိုက်ဖက်ညီကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဆရာက ပြောဖူးတယ်... တည်ရှိခြင်း၊ နေထိုင်ခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်း၊ ဗလာဖြစ်ခြင်း ဆိုတာ သံသရာပဲ။ ဒါက ခေတ်အဆက်ဆက်ကို လွှမ်းမိုးပြီး မင်းဆက်ကြီးတွေနဲ့ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေကို အပြောင်းအလဲဖြစ်စေမယ့် အနှောင့်အယှက်တစ်ခုပဲ။ အခု နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ဒါက နိမိတ်တစ်ခုများလား” အမျိုးသမီးသည် လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အတွေးများနက်ရှိုင်းနေ၏။

“နတ်ဘုရားမျိုးစေ့က အဲဒီမိန်းမလက်ထဲ ရောက်သွားတာလား”

ထိုခဏချင်းမှာပင် ဖုန်းရိယွဲ့နှင့် ပိုင်ယွင်ဟယ်တို့သည် ချောက်ကမ်းပါးအဝင်ဝမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ထက် ပေရာပေါင်းများစွာတွင် ဝဲပျံနေသော ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်နှင့် ၎င်း၏ကျောပေါ်တွင် ရေခဲပြာရောင်တောက်ပနေသည့် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

...

“နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်... ဒီမျိုးစေ့က ဒီမိန်းမရဲ့ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိလို့ သူ့ကို အရှင်သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး ချီနဂါးခန်းမထဲကနေ သူ့အလိုလို ပျံထွက်ပြီး သူ့လက်ထဲကို ရောက်သွားတာလား။”

ပိုင်ယွင်ဟယ်နှင့် ဖုန်းရိယွဲ့တို့မှာ လက်ခံရန် ခက်ခဲနေကြသည်။ သူတို့ အသက်နှင့်ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှာ အသစ်ရောက်လာသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းရိယွဲ့မှာမူ မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် ကောင်းကင်ထက်မှ ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်ကို ကြည့်ကာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို အခုချက်ချင်း ပေးစမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်အားလုံးကို ငါ အမျိုးဖြုတ်ပစ်မယ်”

ဤအော်ဟစ်သံမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ကောင်းကင်မှ လင်းယုန်ကြီးမှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဖုန်းရိယွဲ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဖုန်းရိယွဲ့မှာ အော်ဟစ်ခြိမ်းခြောက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သူက မပျံသန်းနိုင်သဖြင့် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော လင်းယုန်ကြီးကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။

အမျိုးသမီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နဖူးတွန့်သွားပြီး အော်ဟစ်နေသော ဖုန်းရိယွဲ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ငမိုက်သား.. ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကြည်နေလို့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ရှောင်ပိုင်.. သွားကြစို့”

“ဂါး”

ဆီးနှင်းတောင်ပံ လင်းယုန်သည် အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရာ နှင်းများ လွင့်ပျံသွားပြီး အမျိုးသမီးကို တင်ဆောင်ကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

အမျိုးသမီးမှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ရရှိထားသဖြင့် ၎င်းကို လေ့လာရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေလိုစိတ် ပြင်းပြနေပြီး ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက် ကိစ္စများတွင် ဆက်လက် ပါဝင်ပတ်သက်လိုစိတ် မရှိပေ။

“ရပ်လိုက်စမ်း။ ချီးပဲ”

ဖုန်းရိယွဲ့မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်ကျန်ရစ်သော်လည်း နတ်ဘုရားမျိုးစေ့နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲများကို မြေပြင်ပေါ်ရှိ အသန်မာဆုံး မိစ္ဆာသားရဲပင် လိုက်မမီနိုင်ပေ။ သူတို့၏ ပေါ့ပါးသော သိုင်းပညာမှာ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်ပါစေ ကောင်းကင်ထက် ပေထောင်ချီအမြင့်သို့ မပျံတက်နိုင်ကြပေ။

“နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို အဲဒီမိန်းမ ယူသွားပြီလား။ အသံအရဆိုရင် အသက်လည်း သိပ်မကြီးသေးဘူး...” ပိုင်ယွင်ဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းမှာ ကြီးမားလှသော အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

စိတ်သက်သာရာရစရာ အချက်တစ်ခုမှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့သည် မိစ္ဆာနတ်ဆိုး၏လက်ထဲ မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒုဂိုဏ်းချုပ်၊ အထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

ဆံပင်ဖြူနှင့် အကြီးအကဲမှာ ပိုင်ယွင်ဟယ်ထံသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်မေးမြန်းသည်။ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းရှိ အခြေအနေကို သိလိုသကဲ့သို့ ရေခဲရိုက်နေသော အကြီးအကဲနှစ်ဦးကိုလည်း သူမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဲဒီအကြောင်း နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့... ကျွန်တော် အထဲကို တစ်ခေါက် ပြန်ဝင်ရမယ်။ အကြီးအကဲစွန်းကို သွားထုတ်ရမယ်။ ပြီးတော့ လူငယ်တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်...” ပိုင်ယွင်ဟယ်သည် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ဒုဂိုဏ်းချုပ်ပီပီ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆံပင်ဖြူနှင့် အကြီးအကဲကို ပြောလိုက်သည်။

သူနှင့်အတူ ချီနဂါးနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားသော မူလနယ်ပယ် အကြီးအကဲ သုံးဦးစလုံးမှာ ရေခဲရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ ထွက်လာချိန်တွင် ရေခဲရုပ်တု နှစ်ခုကိုသာ အဆင်ပြေသလို သယ်လာခဲ့ရသည်။

အကြီးအကဲစွန်းနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမည်မသိ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်တို့မှာ အထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိမရှိ သိနိုင်ရန် ပြန်လည် သယ်ဆောင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း”

သို့သော် ရုတ်တရက် မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး တောင်တန်းကြီးမှာလည်း လှုပ်ခါသွားခဲ့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

“မြေငလျင်လား”

နှင်းချောက်နက်တောင်ပေါ်ရှိ ထောင်နှင့်ချီသော သိုင်းပညာရှင်များမှာ မြေကြီးတုန်ခါမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အများစုမှာ ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲကျသွားကြသည်။

“တောင်ပြိုနေတာလား”

လူအုပ်ကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချောက်ကမ်းပါး အထက်ရှိ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်မှာ စတင်ပြိုကျလာပြီး နှင်းချောက်နက်တောင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟည်းစေသည့် အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ဤကြီးမားသော လှုပ်ခါမှုကြောင့် နှင်းချောက်နက်တောင်၏ နေရာအနှံ့တွင် နှင်းလျှောကျမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နှင်းများမှာ ငွေရောင်ရေစီးကြောင်းကြီးများကဲ့သို့ တောင်စောင်းများမှ လိမ့်ဆင်းလာကြသည်။ ဤသည်မှာ လူသားတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါက... ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေက ချီနဂါးခန်းမ ပြိုကျနေတာပဲ”

ပိုင်ယွင်ဟယ်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေ ပေထောင်ချီအနက်တွင် ရှိသော ချီနဂါးနန်းတော်မှာ သဘာဝအရ ပြိုကျပျက်စီးရန် နီးကပ်နေသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ တည်မြဲနေခြင်းမှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့မှ ထွက်ပေါ်နေသော အအေးဓာတ်များက ရေခဲပုံဆောင်ခဲများဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် ထောက်ကူထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ယူဆောင်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ဟန်ချက် ပျက်သွားခဲ့လေပြီ။ မြေအောက်နန်းတော်ကို ထောက်ကူထားသော ရေခဲတုံးများမှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီနဂါးခန်းမမှာ သမိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ချီနဂါးခန်းမ၏ မူလအရှင်သခင် ဟန်ချီ၏ ရည်ရွယ်ချက်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အရာအားလုံးကို ကံကြမ္မာစေရာအတိုင်းသာ ဖြစ်စေရန် သို့မဟုတ် သမိုင်းစာမျက်နှာထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် ဖြစ်သည်။

တောင်ထိပ်များ ပြိုကျလာခြင်းနှင့်အတူ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ဝင်ရာလမ်းမှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ မူလက မြင့်မားသော တောင်မှာ မြေထဲသို့ ကျွံဝင်သွားခဲ့ပြီး ဤဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် သိုင်းပညာရှင် အများအပြားမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် မနည်း ကြိုးစားနေရသည်။

“သောက်လူသားတွေ”