အခန်း (၁၆၁)
Vol. 17 Ch. 161
ထိုင်မြို့၊ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း။
“စီနီယာအစ်ကိုကြီးလုံ... မင်္ဂလာပါဗျာ”
“အေးအေး... မင်္ဂလာပါ”
“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ဒီအသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေတာ သုံးလကျော်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အချို့နေရာတွေမှာ နားမလည်တာလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ။ အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ အားတဲ့အချိန်လေးမှာ နည်းနည်းလောက် လမ်းညွှန်ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ”
“နေခင်းကျရင် သိုင်းကွင်းဆီကို လာခဲ့လိုက်လေ”
“စီနီယာအစ်ကိုကြီးလုံ... အကြီးအကဲကျန်းက မှာလိုက်ပါတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုချန် ဒဏ်ရာရနေတဲ့အတွက် ပြင်ပတပည့်တွေကို သိုင်းပညာသင်ကြားပေးတဲ့ တာဝန်ကို အစ်ကိုကြီးကပဲ ခေတ္တယူပေးပါတဲ့”
“ကောင်းပြီလေ”
ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံယီ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သစ်သီးခြံမှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အရင်းအမြစ်များကို အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုရရှိလာရုံသာမက အကြီးအကဲများ၏ ချီးမွမ်းထောပနာပြုခြင်းကိုလည်း ခံနေရသဖြင့် သူ၏ ကျော်ကြားမှုမှာလည်း ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။
သူသည် ဂိုဏ်း၏ နောက်ထပ် အမာခံတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် တဖြည်းဖြည်း နီးစပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ၌ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်သာ မရှိပါက ဤအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော လောကီရေးရာ အလုပ်ကိစ္စများသည် သူ၏ အချိန်များကိုသာ ကုန်ဆုံးစေပြီး စွမ်းအင်ရှာဖွေမှုများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လုံယီ၌ ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းမရှိချေ။ သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားမှာ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးထက် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်းကို စွန့်ခွာ၍ ထွက်ပြေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လူသားဆိုသည်မှာ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။ ဧကရာဇ်မင်းများပင်လျှင် ဤစည်းမျဉ်းမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ချေ။
“စီနီယာအစ်ကိုကြီးလုံ... ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူကျင့်စဉ် ဘယ်တော့ သင်ပေးမှာလဲဟင်။ ကျွန်တော့်မှာ နားမလည်တာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးလို့ပါ”
ကျန်းဝေတက ရုတ်တရက် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး မိန်းမလျာသံဖြင့် ပြောင်စပ်စပ် ပြောလိုက်သည်။
“ထွက်သွားစမ်း”
လုံယီက သူ့ကို စိတ်တိုတိုဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။
“ဟာ... အပြင်မှာ အခြေအနေတွေက တော်တော်လေးကို ရှုပ်ထွေးနေပြီနော်”
ကျန်းဝေတက ပုံမှန်လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“မင်း သိလား... မြို့ထဲမှာ ဆန်တစ်ပိဿာကို ငွေစင် ၃၀ အထိ ဈေးတက်နေပြီ”
“ဒါတောင်မှ မနက်အစောကြီး တန်းစီပြီး လုဝယ်မှရတာ။ မဟုတ်ရင် ဝယ်ဖို့တောင် မလွယ်ဘူး”
“ကြားတာတော့ သားရဲတစ်ရာတောင်တန်းက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ သားရဲငှက်တွေဟာ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး မြို့မဆီကို ဦးတည်နေကြပြီတဲ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေတုန်းကလိုပဲ မြို့တံခါးဝမှာ လူနဲ့သားရဲတွေ စစ်ခင်းရမယ့်ကိန်း ဆိုက်နေပြီထင်တယ်”
“တကယ်လား...”
ကျန်းဝေတ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လုံယီ၏ အမူအရာမှာ အတန်ငယ် မှိုင်တွေသွားတော့သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လူအများ၏ မျက်နှာများမှာ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။ သားရဲလှိုင်းများ အမှန်တကယ် ဆိုက်ရောက်မလာမီ သူတစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။
“သွားကြစို့ ဒီနေ့ ငါတို့အိမ်မှာ ထမင်းလာစားပါဦး”
ကျန်းဝေတက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့အဖေက မင်းကို ခေါ်ခဲ့ဖို့ မှာလိုက်လို့ပါ”
လုံယီသည် ကျန်းမိသားစုကို ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီးကတည်းက ကျန်းဖခင်ကြီးမှာ လုံယီနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလာစေရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ ယနေ့ နေ့လယ်စာဖိတ်လိုက်၊ မနက်ဖြန် ညစာဖိတ်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
သူ၏ တူမဖြစ်သူနှင့် လုံယီကို လက်ထပ်ပေးရန်ပင် အကြံပြုခဲ့ဖူးသော်လည်း လုံယီက လက်ထပ်ရန် အစီအစဉ်မရှိသေးသဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ရသည်။ သူနှင့် ကျန်းဝေတတို့ သိုင်းသင်တန်းကျောင်း တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် တိုးသည်။
“သခင်လေးရှု... ကျွန်မ ဒီအထိပဲ လိုက်ပို့ပေးပါရစေတော့မယ်”
“ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချိန်းဆိုမှုကို မမေ့နဲ့ဦးနော် စီနီယာအစ်မဟုန်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
အစိမ်းနုရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျားဟုန်သည် သိုင်းသင်တန်းကျောင်း တံခါးဝသို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ လုံယီနှင့် ကျန်းဝေတတို့ကို မြင်သောအခါ သူမက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။ သူမ၏ အပြုံးမှာ အေးချမ်းပြီး ဘေးအိမ်က ချစ်စဦးသူကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ...
ရှုမိသားစု၏ ဒုတိယသခင်လေး ရှုဟောင်ရန်မှာ ထွက်ခွာသွားသော သူမ၏ ကျောပြင်ကို စွဲလမ်းတမ်းတစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အကြည့်ကို ခက်ခဲစွာ ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။
“သွားကြစို့”
သူက ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်ဟု ထင်ရသူကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူသည် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းမှ အခြားသူများကို အရေးမစိုက်သည့်အပြင် နှုတ်ဆက်ရန်ပင် စိတ်မကူးချေ။
“ဟင်း... တော်တော်လေး မာန်တက်နေတာပဲ တစ်နေ့တော့ ငိုရမှာပါ”
ကျန်းဝေတက မထီမဲ့မြင် ပြုလျက် ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် လုံယီ၏ အကြည့်မှာ ရှုဟောင်ရန်၏ ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်ထံတွင်သာ စွဲမြဲနေပြီး ကျန်းဝေတအား “မင်းအဖေကို ပြောလိုက်ပါ။ ငါ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ပေါ်လာလို့ ဒီနေ့ မလာနိုင်တော့ဘူးလို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စကားအဆုံးတွင် သူသည် ရပ်နေရာမှပင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရာ ကျန်းဝေတမှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
ရှုဟောင်ရန်၏ ဘေးမှ ကိုယ်ရံတော်မှာ...
အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်၊ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း၊ မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် မျက်လုံးမှေးမှေးရှိကာ အလွန်အမင်း ထွားကျိုင်းသန်မာသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူကား အခြားသူမဟုတ်ပေ။ နဂါးဝိညာဉ်အဖွဲ့၏ အသင်းခေါင်းဆောင် ရှုရှန်ကျန်းပင်။
သူသည် ယခင်က စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့် ပညာရှင်ငါးဦးက လုံယီကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်စဉ်က တစ်ဦးတည်းသော ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလက ရှုမိသားစု၏ အစေခံတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ မိသားစု၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်များကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။ ယခုအခါ လုံယီသည် လျူရှု အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေသဖြင့် တစ်ဖက်လူက သဘာဝကျစွာပင် မှတ်မိခြင်း မရှိချေ။
“ဒုတိယသခင်လေး... သူမက ဘာနောက်ခံမှမရှိတဲ့ သာမန်ကုန်သည်သမီးလေးပဲလေ။ သခင်လေး လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သူမကို အခန်းထဲအထိ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်လာပေးလို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား”
ရှုရှန်ကျန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဘာသိမှာလဲ။ လှပတဲ့အရာတစ်ခုကို သားရဲတစ်ကောင်လို အဓမ္မပြုကျင့်တာကာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး။ ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင်က မိန်းမတွေကို ငါ ငြီးငွေ့နေပြီ”
ရှုဟောင်ရန်က တမ်းတမ်းတတ အမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“ငါတွေ့ဖူးသမျှ မိန်းမတွေထဲမှာ စီနီယာအစ်မဟုန်လိုမျိုး ငါ့နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှုရှန်ကျန်းက ခပ်ရွဲရွဲ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထပ်မံ၍ ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ချေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာကြရာ လမ်းပိတ်နေသော လမ်းသွားလမ်းလာများကို ရှုရှန်ကျန်းက ရိုင်းစိုင်းစွာ တွန်းဖယ်ပစ်သော်လည်း မည်သူကမျှ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်မပြရဲကြချေ။ ကျောက်စိမ်းပညာရှိဆောင်ဟု အမည်ရသော ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်သည့်အခါ ရှုရှန်ကျန်းက ရှုဟောင်ရန်အား စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် “ဒုတိယသခင်လေး... ဒီမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်သဘင်သည် သူငယ်ချင်းအချို့ ရှိနေလို့ ခဏလောက် သွားပျော်ပါရစေဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“သွား... သွား... သွားစမ်းပါ”
ရှုဟောင်ရန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
ရှုရှန်ကျန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှုဟောင်ရန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အို... သူရဲကောင်းရှု နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့နော်”
“ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ”
ကျောက်စိမ်းပညာရှိဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် နုနယ်လှပသော အမျိုးသား ဇာတ်သဘင်သည် အချို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖွေးစပ်နေသော ပေါင်ဒါအထူကြီးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း နှုတ်ခမ်းနီများ ဆိုးထားကြသည်။ သူတို့၏ သွယ်လျသော ခါးများနှင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ မိန်းမပျိုလေးများအလား နွဲ့နှောင်းနေကြတော့သည်။
သူတို့၏ အသံများမှာလည်း ဇာတ်သဘင်ပုံမှန် ကပြသီဆိုနေရသည့် အလေ့အကျင့်
ကြောင့်သော်လည်းကောင်း အမျိုးသမီးများကို အတုခိုးရန် တမင်တကာ ကြိုးစားထားခြင်းကြောင့်သော်လည်းကောင်း စူးရှကာ တောက်ပြောင်နေကြသည်။
“ငါ့ရဲ့ အချစ်တော်လေးတို့ရေ... မင်းတို့အစ်ကိုကြီးက ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ပါ။ စကားတွေ အများကြီး မပြောနေတော့နဲ့။ တကယ့်အလုပ်ကိုပဲ စလိုက်ရအောင်”
“အို... အစ်ကိုကြီးကလည်း ဆိုးလိုက်တာ...”
ရှုရှန်ကျန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောရင်း အမျိုးသား ဇာတ်သဘင်သည် နှစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အဆောက်အဦးအတွင်းသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ သူဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင်...
လုံယီသည် ကျောက်စိမ်းပညာရှိဆောင်၏ ခန်းမမကြီးအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။
ဒီလူယုတ်မာကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြင်မှာမဟုတ်ဘူးပဲ။
လုံယီက ခေါင်းယမ်းရင်း တွေးလိုက်သည်။
ရှုရှန်ကျန်း၏ အကျင့်စရိုက်ကို သိရှိပြီးဖြစ်ရာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေပြီဖြစ်သဖြင့် လုံယီအနေဖြင့် လောစရာမလိုတော့ချေ။ အရှေ့ဘက်တွင်မူ အမျိုးသား ဇာတ်သဘင်သည် အချို့မှာ ကြေးမှန်ရှေ့၌ ခြယ်သပြင်ဆင်နေကြပြီး လုံယီ၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ သတိမမူမိကြချေ။ လုံယီ ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ သူတို့သည် ရုတ်တရက် အသိဝင်လာကြသည်။
“စောစောက ဒီမှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရှိနေတာလား”
“ငါလည်း တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်လိုက်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲမသိဘူး... လုံးဝ ဂရုမစိုက်မိလိုက်ဘူး”
“သရဲတစ္ဆေ တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုးပဲ...”
ဇာတ်သဘင်သည်များမှာ အံ့အားသင့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ဤထက် ပိုမိုထူးဆန်းသော အရာများကို မြင်တွေ့ဖူးကြသဖြင့် ဤဖြစ်ရပ်ကို မကြာမီပင် မေ့လျော့သွားကြတော့သည်။
...
“လုံယီ... လုံယီ နောက်ဆုံးတော့ ရှင်ပြန်လာပြီပေါ့”
လုံယီ သူငှားရမ်းထားသော အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။
“ရှောင်ချန်း”
ငိုထားသဖြင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေသော အစေခံမလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယီ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
သခင်မလေး ထျန်းစူးရှီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလား။
“သခင်မလေး ဒုက္ခရောက်နေပြီ။ ရှင်ကိုသွားရှာဖို့ ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်တာ... ဝူးဝူး... သခင်မလေးက တကယ့်ကို သနားဖို့ကောင်းပါတယ်...”
“မငိုနဲ့တော့ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာကို အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြပါဦး”
လုံယီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လုံယီ၏ တည်ငြိမ်မှုကြောင့် ရှောင်ချန်းမှာလည်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပုံရသည်။ သူမသည် ငိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသေးစိတ်ကို စတင်ရှင်းပြတော့သည်။
“စူးမိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငွေတွေသယ်ရင်း ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့ ရှုမိသားစုဆီကနေ ငွေချေးချင်နေကြတာ... ရှုမိသားစုရဲ့ သားကြီး ရှုဟောင်ယင်းက သခင်မလေးကို အမြဲတမ်း မျက်စိကျနေတာလေ။ အဲဒါကို မိသားစုထဲက အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က သခင်မလေးကို ရောင်းစားလိုက်တယ်။ ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင် ကိုသွားပြီး သခင်လေးရှုနဲ့ စီးပွားရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးခိုင်းနေကြတယ်...”