အခန်း (၁၆၂)
Vol. 17 Ch. 162
“ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင်... ဟုတ်ပြီ”
လုံယီသည် အဓိကအချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး “နားလည်ပြီ မင်း ဒီမှာပဲ ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်... ကျွန်မ လိုက်ပြရမလားဟင်”
ရှောင်ချန်း မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း လုံယီမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင် အတွင်း၌မူ
“လမင်းလည်း မြင့်လို့... မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီ မိန်းမလှလေးရယ်... မင်းရဲ့ပဝါလေးက ဘယ်လိုလုပ် ခုတင်ခြေရင်း ရောက်နေရတာလဲ...”
“ရှင်ဟာ တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့သူပဲ။ မနေ့ညကမှ ကတိတွေပေးပြီး ရွှေဆံထိုးလေးနဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို ချွေယူခဲ့ပြီးတော့မှ အခုမနက်မှာတော့...”
သီးသန့်အခန်း၏ အလယ်လွတ်လပ်သော နေရာတွင်...
ပန်းရောင်ပိတ်ပါး ဝတ်ဆင်ထားသော ကျက်သရေရှိလှသည့် ပြည့်တန်ဆာမတစ်ဦးသည် အီဟု တူရိယာကို တီးခတ်ရင်း အချစ်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုနေသည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ မိန်းမောတွေဝေနေဟန်ရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသော်လည်း သီချင်းစာသားများမှာမူ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရိုင်းစိုင်းရိုးဆန်းလာတော့သည်။
အနီးအနားတွင် နားထောင်နေရသော ထျန်းစူးရှီ၏ မျက်နှာထက်တွင် မခံမရပ်နိုင်သော ဒေါသရိပ်များ လွှမ်းမိုးလာသည်။ မူလကပင် လှပလွန်းသော သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာသည့်အခါ ရင့်မှည့်နေသော ပန်းသီးတစ်လုံးအလား ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ဆွတ်ခူးလိုစိတ်ကို နှိုးဆွနေသကဲ့သို့ပင်။
သူမ၏ ဘေးတွင်မူ ရှုမိသားစု၏ သားကြီးဖြစ်သူ ရှုဟောင်ယင်း ထိုင်နေသည်။ ချောမောသော ရုပ်ရည်နှင့် ဖြူဝင်းသော အသားအရေရှိသည့် သူသည် တကယ့်ကို ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထျန်းစူးရှီကို လောဘဇောများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရမ္မက်ဇောများ တောက်လောင်နေတော့သည်။
သူသည် အမျိုးသမီးများစွာကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သည့်အမျိုးသမီးမျှ ထျန်းစူးရှီကဲ့သို့ အတုမဲ့အလှကို မပိုင်ဆိုင်ကြချေ။ သူ၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော လူအများ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသည့် ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင်မှ နာမည်ကြီးပြည့်တန်ဆာမပင်လျှင် ထျန်းစူးရှီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အစေခံမတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရပြီး သူ့အတွက် စိတ်ဝင်စားဖွယ် မရှိတော့ပေ။
“စုသခင်မလေး... ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလဲဆိုတာ မေးပါရစေဦး”
ရှုဟောင်ယင်းက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သခင်လေးရှု... ကျွန်မတို့ စူးမိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို သခင်လေး ကြားသိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ မကြာသေးခင်က အလယ်ပိုင်းဒေသကို ပို့ဆောင်မယ့် ငွေသားတွေဟာ သားရဲလှိုင်းကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပါတယ်”
ထျန်းစူးရှီသည် ဒေါသကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခုလို အကျပ်အတည်းနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတဲ့အတွက် ရှုမိသားစုဆီကနေ ငွေအချို့ ချေးယူနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာပါ”
“သခင်လေးရှုအနေနဲ့ အကူအညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မကတော့ အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိမိမှာပါ”
သူ့ထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သခင်မလေး ထျန်းစုသည် သူမရှေ့ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ရှုဟောင်ယင်းအား အရိုအသေပြု ဂုဏ်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်ကို အနည်းငယ် ငုံလိုက်သည်။
“အို... စုသခင်မလေးရယ် မင်းကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ”
ထျန်းစု၏ ဂုဏ်ပြုမှုကို မြင်မှသာ ရှုဟောင်ယင်းသည် သတိဝင်လာဟန်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အခုလို သားရဲဘေးတွေ နီးကပ်နေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ ဘယ်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုမဆို ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ ငွေတွေကို စုဆောင်းထားကြတာပဲ မဟုတ်လား။ စုသခင်မလေး ငွေချေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ဘာကို ပေးဆပ်မှာလဲ”
“တစ်နှစ် သက်တမ်းထားပြီး အတိုးကို ကိုးပုံတစ်ပုံအထိ ပေးပါ့မယ်”
ထျန်းစုသည် ရှုဟောင်ယင်း၏ သွယ်ဝိုက်သော စကားလုံးများကို နားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပြောလိုက်သည်။
ဤအတိုးနှုန်းမှာ ပြင်ပတိုးပေးချေးငှားခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့ နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်နေတာလဲ စုသခင်မလေးရယ်... မင်းလည်း သိပါတယ်၊ ငါက အဲဒီလို အကျိုးအမြတ်မျိုးကို စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာ”
ရှုဟောင်ယင်းသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဆက်လက်ဟန်ဆောင်မနေတော့ချေ။ သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ထျန်းစု၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော လက်ကလေးကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်စမ်း”
ထျန်းစု၏ဘေးတွင်ရှိသော သံမဏ်သခင်မက အော်လိုက်သည်။
သူမ၏ သွေးစွမ်းအင်များ ဟုန်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲနေသော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရှုဟောင်ယင်းအား ဟန့်တားကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ တိုးမလာနိုင်အောင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“ဒီမိန်းမလျာမကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်ပစ်စမ်း”
ရှုဟောင်ယင်းက ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
သူ၏ဘေးတွင် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦး ပါလာသည်။ သူတို့သည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ သံမဏ်သခင်မအား ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြတော့သည်။
ဝူး...
သံမဏ်သခင်မသည် သံတုတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်သည်။
ခလွမ်း... ခလွမ်း... ခလွမ်း...
တုတ်နှင့် ဓားတို့ ထိခိုက်မိသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွင့်များပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနီးတွင် တီးခတ်ဖျော်ဖြေနေသော ပြည့်တန်ဆာမလေးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
“ဒီမှာ ပြဿနာတက်နေပြီဟေ့”
“မြန်မြန်... သူ့ကို ဒီကနေ ဆွဲထုတ်သွားကြ”
“အောက်ထပ် ငရဲခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားလိုက်”
ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင်သည် ယခင်ကတည်းက နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုနေရာမှ သိုင်းသမားများ ရောက်ရှိလာပြီး ရှုဟောင်ယင်း၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ သံမဏ်သခင်မကို ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းကြတော့သည်။ လူအင်အား မမျှသဖြင့် သံမဏ်သခင်မမှာ အပေါ်မှ အုပ်ချလိုက်သော သံကွင်းပိုက်ကွန်အောက်တွင် လဲကျသွားပြီး သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရကာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ယခုအခါ သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌ ရှုဟောင်ယင်းနှင့် သခင်မလေး ထျန်းစူးရှီ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
“ရှုဟောင်ယင်း... ရှင်သာ ကျွန်မကို စော်ကားမယ်ဆိုရင် စူးမိသားစုက ရှင့်ကို လွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထျန်းစူးရှီသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားပြီး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။
“ဟားဟားဟား မင်းမသိသေးဘူးထင်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီး စူးယွီက မင်းကို ငါ့ဆီမှာ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ထားဖို့ သဘောတူထားပြီးသား”
ရှုဟောင်ယင်းက ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် “နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာမှာပဲကို ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာတင် ငါ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်... စိတ်တောင် မကူးနဲ့”
ထျန်းစူးရှီသည် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် တေ့ထားလိုက်သည်။
သို့သော် ရှုဟောင်ယင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မပြောင်းလဲသော လှောင်ပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မကြုံစဖူး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်တစ်ခု ဝုန်းခနဲ တက်လာတော့သည်။ တောင်ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ထိုခံစားချက်မှာ သူမ၏ အသိစိတ်များကို ဝါးမြိုတော့မည့်အလားပင်။
“ရှင်... ဝိုင်ထဲမှာ ဆေးခတ်ထားတာလား”
ထျန်းစူးရှီသည် လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို လွှတ်ချလိုက်မိပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမသည် သတိရှိသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ဝိုင်ကို အနည်းငယ်သာ မြည်းစမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော အာနိသင် မရှိသင့်ပေ။
“ဟားဟားဟား”
ရှုဟောင်ယင်းက အောင်နိုင်သူအလား ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါက အလယ်ပိုင်းဒေသကနေ ငါခက်ခက်ခဲခဲ ရထားတဲ့ အံ့ဖွယ်ငွေရောင်ရတနာဆေးလုံးပဲ။ သားရဲကြီး တစ်ကောင်တောင်မှ ဒီဆေးတစ်လုံးတည်းနဲ့ နာရီပေါင်းများစွာ ရမ္မက်ဇော ကြွနေစေနိုင်တာ။ အဲဒီဝိုင်အိုးထဲကို ငါဆေးလုံး ဆယ်လုံးတောင် ထည့်ထားတာကွ”
“အဲဒီလိုလား”
ထိုစဉ် အခန်းအတွင်း၌ မရင်းနှီးသော အမျိုးသားအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
ရှုဟောင်ယင်းက ခေါင်းကို ဝုန်းခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။
“ဟောက်ကင်း”
ရှုဟောင်ယင်းသည် ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခြေဦးတည့်ရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။
ဒုန်း…
သို့သော် သူ၏ ရုန်းကန်မှုမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ရှုဟောင်ယင်း၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲယူသကဲ့သို့ နောက်သို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
“ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာဆေးလုံးတွေကို အလဟဿ အဖြစ်မခံသင့်ဘူး မဟုတ်လား”
လုံယီသည် စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်အိုးကို လှမ်းယူကာ ရှုဟောင်ယင်း၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။
“အု... အု... အု...”
ရှုဟောင်ယင်းသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း လည်ပင်းကို အတင်းညှစ်ထားခြင်း ခံနေရသဖြင့် ဝိုင်တစ်အိုးလုံးကို မျိုချလိုက်ရသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေတော့၏။ မူလက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနုနယ်သော သူ၏ အသားအရေမှာလည်း သွေးများ စုပြုံတက်လာသကဲ့သို့ နီမြန်းလာခဲ့သည်။
ထို့နောက် လုံယီသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လူသားအရေပြား မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က ရှောင်ချန်း ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း သူတစ်ခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ရသေးသော မျက်နှာဖုံးပင်။ သူသည် ထိုမျက်နှာဖုံးကို အသိစိတ်လွတ်နေသော ရှုဟောင်ယင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တပ်ဆင်ပေးလိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် ရှုဟောင်ယင်းမှာ အလွန်ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဘေးမှ ထျန်းစူးရှီမှာ အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် လုံယီသည် ရှုဟောင်ယင်းအား ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံယီသည် အိတ်ကို လက်
တစ်ဖက်ဖြင့် ထမ်းကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထျန်းစူးရှီကို ပွေ့ချီလျက် ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင်အတွင်းမှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူငှားရမ်းထားသော အခန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လုံယီသည် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသော ထျန်းစူးရှီကို ခုတင်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းစေလိုက်သည်။
“ငါ ဒီအထုပ်ကို အမြန်သွားပို့ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်”
လုံယီသည် ထျန်းစူးရှီ နားမလည်နိုင်သော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောကာ အိတ်ကိုထမ်း၍ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကျောက်စိမ်းပညာရှိဆောင်၏ အပေါ်ထပ် အခန်းတစ်ခုအတွင်း၌
ရှုရှန်ကျန်းသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ဟောက်လျက် အိပ်ပျော်နေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှ အမွှေးအမျှင် အမည်းရောင်များမှာ အစီအရီ ပေါ်လွင်နေသည်။
ဒုန်း…
တံခါးမှာ ကန်ဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှုရှန်ကျန်းသည် မျက်လုံးများကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်လိုက်မိသည်။ ထိုအခါ သူ၏ရှေ့တွင် အလွန်တရာ ချောမောလှပသော အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်ဝန်းထဲ၌ ရမ္မက်ဇောများ တောက်လောင်လျက် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ရှုရှန်ကျန်းသည် အစပိုင်းတွင် နတ်ဘုရားက ချပေးလိုက်တဲ့ အလှလေးပဲဟုဆိုကာ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ထိုအမျိုးသားက သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားနေကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
“တောက် ငါ့ကိုများ လာပြီး ကစားချင်တာလား။ မင်းတော့ ကျောက်ဆောင်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးမိပြီပဲ”
မကြာမီမှာပင် ထိုအခန်းအတွင်းမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။