အခန်း (၁၆၄)
Vol. 17 Ch. 164
ဤကဲ့သို့သော ဖိအားများအောက်တွင် ကျန်းမြို့မြို့စားမင်း၏ အိမ်တော်မှ စစ်တပ်အင်အား အမြောက်အမြားကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး မြို့အတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင် အားလုံးကိုလည်း သားရဲလှိုင်းကို စုပေါင်းခုခံရန် ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။
သားရဲများ မလွဲမသွေ ဖြတ်သန်းရမည့် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ကတုတ်ကျင်းများ၊ မြေတံတိုင်းများ၊ ကျင်းချောက်များ၊ ခံတပ်များနှင့် ကျုံးများကို ဆက်တိုက် တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ စစ်သည်အမြောက်အမြားမှာလည်း ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာသို့ ချီတက်သွားကြပြီး သားရဲဝိညာဉ်များနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများကို ဆင်နွှဲနေကြတော့သည်။
မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ သားရဲအုပ်ကြီးမှာ လေဟာပြင်တွင် မှောင်မည်းနေသော ရေလှိုင်းကြီးအလား လိမ့်တက်လာနေသည်။
“မြားလွှတ်စမ်း”
ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့် မြင့်သော မြို့ရိုးထက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဝူး... ဝူး... ဝူး...
ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မြားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သားရဲအုပ်ထဲသို့ နတ်သမီးလေးများ ပန်းကြဲသကဲ့သို့ မိုးရွာသလို ကျဆင်းသွားတော့သည်။ အသားနုပြီး ခုခံအားနည်းသော မြေခွေး၊ သိုးနှင့် သမင်များစွာ သေကျေကုန်ကြ၏။
သို့သော် ကျား၊ တောဆင်ရိုင်းနှင့် တောနွားရိုင်းကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းသည့် သားရဲကြီးများမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ခြင်း မရှိချေ။ သာမန်သားရဲများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော သားရဲဝိညာဉ်များကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။ တောဝက်ဝိညာဉ်၊ ဝံပုလွေဝိညာဉ်နှင့် မြင်းရိုင်းဝိညာဉ်များမှာ ထူထဲကြမ်းတမ်းသော အရေပြားများရှိကြသဖြင့် စက်လေးမြားများဖြင့်သာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်။
ဒုန်း…
အလျား သုံးမီတာကျော်နှင့် အမြင့် နှစ်မီတာရှိသော ဆင်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်မှာ ပါးစပ်မှ အစွယ်အမည်းကြီးများက အေးစက်စွာ တောက်ပနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မီးခိုးရောင် အရေပြားထူကြီးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် တင့်ကားကြီးတစ်စီးအလား မြို့ရိုးကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။
ဒုန်း…
“အား”
မြို့ရိုးအနားတွင် ရပ်နေသော ကံဆိုးသည့် မြားပစ်သမား အချို့မှာ မြို့ရိုးပေါ်မှ လွင့်ကျသွားပြီး ခြေထောက်ဖြင့်အနင်းခံရကာ အသားဖတ်များ ဖြစ်သွားကြသည်။ ဆင်ဝိညာဉ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ၎င်း၏ သစ်ပင်တစ်ပင်စာခန့် ထူထဲသော နှာမောင်းကြီးဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ မြားပစ်သမား အချို့ကို ရစ်ပတ်မယူသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ အသေခြေမွပစ်လိုက်ပြန်သည်။
“ယုတ်မာတဲ့ သားရဲ”
ထိုစဉ် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
သန်မာထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စူးရှသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ကလေးတစ်ယောက်စာခန့်ရှိသော ရွှေရောင် ဖရဲသီးပုံသဏ္ဌာန် တူနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူသည် ထိုတူများဖြင့် ဆင်ဝိညာဉ်၏ ဦးခေါင်းကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် လွှဲရိုက်လိုက်ရာ ဆင်ဝိညာဉ်မှာ သွေးအိုင်ထဲ၌ လဲကျရင်း စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်တော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တာအိုဆရာအိုကြီးတစ်ဦးသည် သာမန်တာအိုဓားတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲလျက် သားရဲအုပ်ကြီးအတွင်း၌ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏ ဓားကွက်များမှာ စူးရှပြီး အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်စွမ်းရှိရာ သားရဲဝိညာဉ်များကို ဂျုံပင်များ ရိတ်သိမ်းသကဲ့သို့ အတုံးအရုံး လဲကျစေတော့သည်။
ထို့အပြင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ကာ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှံသမားတစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ လှံချက်များမှာ နဂါးတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ပြီး လှံတစ်ချက်ထိုးတိုင်း သားရဲဝိညာဉ်တစ်ကောင် လဲကျသွားရသည်။
“ဧကရာဇ် ချူဖုန်း...သူက စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်မှာတောင် ရှားပါးတဲ့ တစ်သောင်းငါးထောင်
ပိဿာ အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ...”
“တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိ... သူရဲ့ ဓားပညာက လွင့်စင်နေတဲ့ နှင်းပွင့်တွေလို လျင်မြန်ပြီး အစအနတောင် မကျန်ဘူး။ ပျော်ရွှင်သောတောင်က လူသုံးရာရှိတဲ့ ဓားပြစခန်းကို တစ်ဦးတည်း အပြတ်ရှင်းခဲ့တဲ့သူပေါ့...”
“နတ်လှံရှင် လူယန်... သူရဲ့ လှံပညာက ဝမ်ကျန်းခရိုင်မှာ အကောင်းဆုံးလို့ ကျော်ကြားတယ်။ လက်နက်အပေါင်းရဲ့ ဘုရင်ဖြစ်တဲ့ လှံကိုကိုင်ပြီး ရွယ်တူပညာရှင် သုံးယောက်ကို တစ်ဦးတည်း ယှဉ်နိုင်သူပဲ...”
“ဒီလို အဆင့်မြင့်ပညာရှင်တွေ ရှိနေမှတော့ သားရဲလှိုင်းဟာ ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ခုခံရေးစည်းကိုတောင် ကျိုးပေါက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မြို့စားမင်းအနေနဲ့ စိတ်အေးအေးထားနိုင်ပါတယ်”
မြို့ရိုးပေါ်တွင် အရာရှိဝတ်စုံဖြင့် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေသော အမျိုးသားက သူ၏လက်အောက်ငယ်သား၏ တင်ပြချက်ကို နားထောင်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ အမူအရာမှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။
“ဝေါင်း...”
သားရဲအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဆင်ဝိညာဉ်ထက်ပင် ကြီးမားသော ဖွတ်ကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မာကျောသော ငွေရောင်အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ အကြေးခွံတစ်ခုချင်းစီမှာ သံချပ်ကာစစ်သည်တစ်ဦး၏ ဒိုင်းလွှားနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။
၎င်း၏ ကျောကုန်းထက်တွင် တောင်ထိပ်များအလား အချွန်အတက်များစွာ ရှိနေသည်။ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ဓားသွားများကဲ့သို့ စီတန်းနေသော သွားများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး စားပွဲတတ်သော တံတွေးများမှာ နေရာအနှံ့ စင်ဟန်ထွက်နေသည်မှာ ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ထွက်လာသော နဂါးသားရဲတစ်ကောင်အလားပင်။
“ဒါက... သားရဲဘုရင်ပဲ”
“ခေါင်းနှစ်လုံးပါတဲ့ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ရှိနေတယ်လို့ပဲ ကြားထားတာ မဟုတ်လား။ အခု ဘာလို့ သားရဲဘုရင်ကပါ ပေါ်လာရတာလဲ”
“မြန်မြန်... သိုင်းပညာရှင်ကြီးတွေကို သွားပြီး အကူအညီတောင်းကြစမ်း”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်မြို့တွင်မူ မြို့ပြင် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာ၌ သားရဲဝိညာဉ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် လမင်းကို ကြယ်တာရာများ ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဝန်းရံထားကြသည်။ ၎င်း၏ အမြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေလိပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ ထိုသို့ မတ်တတ်ရပ်နေသည့်တိုင် ၎င်း၏အမြင့်မှာ ခုနစ်မီတာကျော်နေသဖြင့် မြွေကြီး၏ စစ်မှန်သော အရှည်မှာ မှန်းဆရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော အနက်ရောင် အကြေးခွံများသည် အနက်ရောင်သံမဏိနှင့် ရိုက်ပုတ်လျှင်ပင် ဖြူဖျော့ဖျော့ အစင်းကြောင်းလေးသာ ထင်ကျန်ပေမည်။ ၎င်း၏ ခွဆုံလျှာကြီးမှာ တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် အဆိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်နေရာ ထိတွေ့မိသမျှ သစ်ပင်ပန်းမန်အားလုံးမှာ တရှဲရှဲအသံနှင့်အတူ ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းခြောက်ကပ်သွားကြသည်။ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ ၎င်း၏ ဧရာမ လူမျက်နှာကြီးဖြစ်ပြီး ထိုမျက်နှာထက်တွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခုကို အမြဲတမ်း ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ဤလူမျက်နှာနှင့် မြွေကြီးသည် အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားပြီး ရက်စက်လှရာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း အနည်းငယ်သာ ပေါ်ထွက်ဖူးသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် သားရဲဘုရင်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းပေါ်ထွက်လာတိုင်း သွေးချောင်းစီးသော ဘေးဒုက္ခများ သယ်ဆောင်လာလေ့ရှိပြီး သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မြို့ပြခုခံရေး စည်းဝိုင်းများကိုပင် ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသည်။
လျန်မြို့တွင်မူ ကျေးလက်မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်၌ တောင်ကုန်းတစ်ခုခန့် ကြီးမားသော လိပ်ဝိညာဉ်ကြီးတစ်ကောင်သည် နှေးကွေးစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက မြေပြင်ကို တုန်ဟီးသွားစေပြီး ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကို ဖန်တီးနေ၏။ လိပ်ကြီး၏ အခွံထက်တွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရှုပ်ထွေးနက်နဲသည့် မှော်
အင်းကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အပြာရောင် မြူခိုးများ ပျံ့လွင့်နေပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင်မူ ချိုနှစ်ချောင်း ရှိနေသဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေသည်။ မြားအမြောက်အမြားမှာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ မိုးပေါက်များအလား ကျရောက်နေသော်လည်း လိပ်ကြီးအတွက်မူ ယားယံရုံသာ ရှိသည်။ လိပ်ကြီးသည် မည်သူမျှ တားဆီး၍မရဘဲ မြို့ရိုးကို တိုက်ဖြတ်ဝင်ရောက်လိုက်ရာ ဆယ်မီတာမြင့်သော မြို့ရိုးကြီးမှာ ခဏချင်းမှာပင် ပြိုလဲသွားပြီး စစ်သည်များနှင့် သိုင်းပညာရှင် မြောက်မြားစွာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတော့သည်။
စုမြို့တွင်မူ မြို့အားလုံးထဲတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော စုမြို့၏ မြို့ရိုးမှာ မီတာ ၃၀ မြင့်ပြီး ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားသည်။ မြို့ရိုးထက်တွင် ကင်းမျှော်စင် ၇၂ ခုနှင့် မြားပစ်ပေါက် ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ မကျော်ဖြတ်နိုင်ဟု ယူဆရသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ထက်၌ ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
ဒဏ္ဍာရီထဲက ပျံသန်းထွက်လာတဲ့ ဧရာမလင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင်အလားပင်။
၎င်း၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးအစုံမှာ ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံးကြီးတွေလောက် ကြီးမားပြီး ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့်ရှိသော တောင်ပံအစုံကို ဖြန့်လိုက်သည့်အခါ နေရောင်ခြည်ပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
ထိုင်မြို့တွင်မူ ထိုင်မြို့မသည် တောင်တန်းများနှင့် အလှမ်းဝေးဆုံးဖြစ်ရာ သားရဲလှိုင်းများ ဆိုက်ရောက်ရန် အချိန်အတန်ငယ် လိုပါသေးသည်။ ထို့အပြင် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာလည်း သားရဲဘုရင်များထဲတွင် အားနည်းဆုံးဟု ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့စားမင်းအိမ်တော်သည် သိုင်းပညာပြနည်းပြဟန်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေး စစ်ဆင်ရေး ဆောင်ရွက်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။
နည်းပြဟန်သည် မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကို စောင့်ရှောက်နေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စစ်သူကြီးယွဲ့ကဲ့သို့ပင် ထိုင်မြို့စားမင်း၏ ယုံကြည်ရသော လက်ရုံးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို တိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း သူသည် မထင်မှတ်ဘဲ သားရဲအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လွတ်မြောက်အောင် မရုန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
သိုင်းပညာရှင်ဆိုသည်မှာလည်း မသေနိုင်သော နတ်ဘုရားများ မဟုတ်ကြချေ။ နည်းပြဟန်သည် အငိုက်မိသွားကာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရရှိပြီးမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့ရာ တစ်မြို့လုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားတော့သည်။
“သိုင်းပညာရှင်ကြီးတောင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။ သားရဲဘုရင်ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဒါဆိုရင် မြို့မကြီးက နောက်ဆုံးတော့ ကျဆုံးတော့မှာလား”
“မြို့မကြီးက ကျချင်မှ ကျမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မြို့ပြင်ဒေသတွေကတော့ နေလို့မရတော့တာ သေချာပြီ”
သိုင်းပညာရှင်ကြီး ရှုံးနိမ့်သွားသည့် သတင်းကြောင့် ထိုင်မြို့အတွင်း၌ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်လာကြသည်။ မကြာမီမှာပင် မြို့ပြင်နေ လူထုအမြောက်အမြားမှာ မြို့တွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။ သို့သော် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများ ပြတ်တောက်နေသဖြင့် မြို့တွင်းရှိ အရင်းအမြစ်များမှာလည်း ခေါင်းပါးနေပြီဖြစ်ရာ မြို့ပြင်မှလူများကို အလွယ်တကူ အဝင်မခံနိုင်ကြချေ။
မဟုတ်ပါက မြို့တွင်း၌ပါ ကပ်ဘေးဆိုက်သွားနိုင်သည်။ သေဘေး၏ ဖိအားအောက်တွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဆူပူအုံကြွမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သားရဲလှိုင်း အမှန်တကယ် မရောက်လာမီမှာပင် လူအချင်းချင်း ပဋိပက္ခများကြောင့် သေဆုံးသူ မြောက်မြားစွာ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုင်မြို့ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းတွင်မူ
“သတိထားကြ ဖြည်းဖြည်းချ။ ဆန်အဟောင်းတွေကို ဒီမှာထားပြီး ဆန်အသစ်တွေကို ဂိုဒေါင်နောက်ထဲမှာ သွားထားလိုက်”
“မင်း ဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်တုန်းက ဝင်တာလဲ အခု ဒုက္ခရောက်လို့ ပြန်လာတာကို ဂိုဏ်းက ကူညီနိုင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ စားစရိတ်နဲ့ နေစရိတ်ကိုတော့ ငါတို့ စာရင်းတွက်ရမှာပဲနော် ဟုတ်ပြီလား”
“ဂိုဏ်းသားတို့... အခုတလော အဝေးကြီးကို ခရီးမထွက်ကြနဲ့ဦး။ သားရဲလှိုင်းက ငါတို့နဲ့ တဖြည်းဖြည်း နီးလာပြီ။ မြို့ထဲမှာပဲ နေတာက အလုံခြုံဆုံးပဲ...”
ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်။ သားရဲဘေးအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဆန်နှင့် ရိက္ခာများကို သယ်ယူပို့ဆောင်နေကြသည်။ ခိုလှုံခွင့်လာတောင်းသော ဂိုဏ်းသားဟောင်းများနှင့် သိုင်းကွင်းအတွင်း၌ ပိုမိုများပြားလာသော တပည့်များ...
ဤအရာအားလုံးက ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကြီး အမှန်တကယ် ဆိုက်ရောက်လာတော့မည်ကို ညွှန်ပြနေပေတော့သည်။