အခန်း (၁၆၅)
Vol. 17 Ch. 165
လုံယီသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ တွေ့ဆုံခဲ့သည့် သစ်သီးခြံကို တာဝန်ယူရသော ရွှီချင်းကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှီချင်းသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သေဘေးမှ လွတ်ရန် ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခိုလှုံရန် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းသည် မြို့ပြင်ရှိ သစ်သီးခြံကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် တောင်သူအိုကြီး တစ်စုကို ခေတ္တလွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ တပည့်များအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည့်နေရာတွင် ဤဂိုဏ်းမှာ အခြားဂိုဏ်းများထက် သာလွန်လှသည်။
“လောကကြီးက ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်ရတာလဲကွာ”
ကျန်းဝေတက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ယပ်တောင်ဖြူကို ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးတွေလည်း အကုန်ကျုံ့သွားပြီ။ တခြားမြို့တွေနဲ့လည်း ကုန်သွယ်လို့ မရတော့ဘူး။ စုမြို့ကတော့ အခြေအနေ တော်တော်ဆိုးနေတယ်တဲ့။ မြို့ရိုးကျိုးပေါက်တော့မယ့် အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ။ သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် မနိုင်တဲ့ ရှားပါး လင်းယုန်ဘုရင်ကြီး ရှိနေလို့တဲ့”
“ဟုတ်တယ်... ငါ့အဖေလည်း တစ်နေ့တစ်နေ့ ပူလို့မဆုံးဘူး။ အထည်တွေက လုံးဝ ရောင်းမထွက်တော့ဘူးတဲ့။ အကယ်၍ သားရဲလှိုင်းက နောက်နှစ်အထိ ဆက်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့မိသားစုက မိစ္ဆာတွေလက်ချက်နဲ့ မသေရင်တောင် စီးပွားပျက်ပြီး ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာပဲ...”
ဘေးတွင်ရှိနေသော ချစ်စဖွယ် တပည့်မလေး ရွှီယွမ်က ကျန်းဝေတ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။
“အရင်နှစ်တွေတုန်းက သားရဲဘုရင်က တစ်ကောင်ပဲ ရှိခဲ့တာလား”
လုံယီက မေးလိုက်သည်။
“မှန်တယ်... ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ်လောက် ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ သားရဲလှိုင်းတွေမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် သားရဲဘုရင် တစ်ကောင်ပဲ ပါလေ့ရှိတယ်။ သားရဲအုပ်ကြီးကို ဘုရင်နှစ်ပါးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း မအုပ်ချုပ်နိုင်ကြဘူးလေ”
သိပ်မဝေးလှသော နေရာမှ ကျားဟုန်သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာသည်။ သူမ ပေါ်လာသည်နှင့် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အမျိုးသားများ၏ အကြည့်မှာ သူမထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ လုံယီ မြင်ဖူးသမျှ အမျိုးသမီးများထဲတွင် ထျန်းစူးရှီ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူမနှင့် ယှဉ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
ကျားဟုန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှီယွမ်သည် သူမထက် ပိုလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ရသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် အားငယ်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်းဝေတက ဒါကို သတိထားမိသဖြင့် သူမ၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အခု ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲလို့ မမကျားက ထင်သလဲ”
လုံယီက မေးလိုက်သည်။
“အကြောင်းရင်းကိုတော့ ကျွန်မလည်း အတိအကျ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်ကတော့ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်”
ကျားဟုန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်က ငါတို့နဲ့ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ဝေးတာကွ။ နန်းတော်က စစ်တပ်ကြီး လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်နဲ့ ရောက်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ကျန်းဝေတက မခံချင်စိတ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဝေးလံသောဒေသသို့ စစ်ချီတက်ခြင်းမှာ အဖက်ဖက်က စဉ်းစားရသည်ဖြစ်ရာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်သည်။
“နန်းတော်က စစ်ကူလွှတ်မယ်ဆိုရင် သာမန်လူတွေကို လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး”
ကျားဟုန်က သာယာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “သခင်လေးရှု ပြောပြတာတော့ နန်းတော်မှာ သာမန်သိုင်းပညာရှင်တွေထက် သာလွန်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးတွေ ရှိတယ်တဲ့။ သူတို့သာ လက်လှုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သားရဲလှိုင်းကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးရသလောက်ပဲ လွယ်ကူလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“သာမန်သိုင်းပညာရှင်တွေထက် သာမန်တာ သူတို့က မုန့်ခုံဟွာထက်တောင် သာလို့လား”
ကျန်းဝေတက မယုံကြည်သလို အမူအရာပြသည်။
မုန့်ခုံဟွာသည် ဝမ်ကျန်းခရိုင်၌ နံပါတ်တစ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရပြီး သွားလာလှုပ်ရှားမှုမှာ အမြဲလျှို့ဝှက်လှသည်။ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၌ပင် သူ့ထက်သာသူ မရှိနိုင်ဟု လူအများက ယူဆထားကြသည်။
“ဒါကိုတော့ ကျွန်မလို အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်က ဘယ်သိပါ့မလဲ”
ကျားဟုန်က ပြောပြီးသည်နှင့် ယဉ်ကျေးစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထို့နောက် လုံယီသည် ကျန်းဝေတအား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မြို့တွင်းကို ဝင်ခွင့်ပြုတဲ့ ဖြတ်သန်းခွင့်လက်မှတ် မင်း ဘယ်နှစောင်လောက် ရနိုင်မလဲ”
လက်ရှိအခြေအနေမှာ ထူးခြားနေပြီး မြို့စားမင်းအိမ်တော်က မြို့ပြင်မှ မြို့တွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့မည့်သူများကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သို့သော် ကျန်းမိသားစုကဲ့သို့ ထင်ရှားသော မိသားစုများတွင်မူ ဖြတ်သန်းခွင့်လက်မှတ် အမြောက်အမြား ရှိနေသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။
“ငါ သုံးလေးစောင်လောက်တော့ ရနိုင်တယ်”
ကျန်းဝေတသည် လုံယီအပေါ် ဘာမှဖုံးကွယ်မထားပေ။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့အဖေနဲ့ အစ်ကို့ကိုပါ အကူအညီတောင်းရင် အဲဒီအရေအတွက်ထက် နှစ်ဆလောက်ရဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး”
“ကောင်းပြီ”
လုံယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ယခင်က အကြီးအကဲကျန်းထံတွင် မေးမြန်းထားဖူးသဖြင့် ဂိုဏ်းမှလည်း နှစ်စောင်ရမည် ဖြစ်ရာ စုစုပေါင်း ၁၀ စောင်ခန့် ရရှိနိုင်သည်။
“ဘာလုပ်မလို့လဲ မင်းမိသားစုအတွက်လား”
ကျန်းဝေတက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
“ငါ့မှာ မိသားစု မရှိတော့ဘူး”
လုံယီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းအချို့ ရှိတယ်။ လာမယ့်ရက်တွေမှာ သူတို့ကို မြို့ထဲခေါ်လာဖို့ မြို့ပြင်ကို သွားဖို့ စဉ်းစားထားလို့ပါ”
“အခုအချိန် အပြင်ထွက်ဖို့ဆိုတာ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်နော်”
ကျန်းဝေတက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သတိပေးသည်။ သို့သော် လုံယီ၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တား၍ရမည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် “အေးလေ... အေးလေ... သတိထားသွားပေါ့။ ဒါနဲ့... မင်းရှာခိုင်းထားတဲ့ မြေနဂါးအဆီအနှစ်အကြော လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ။ ဒီနေ့ နေခင်းလောက်ဆိုရင် ငါတို့အိမ်ကို ရောက်လိမ့်မယ်”
“တကယ်လား တကယ့်ကို အချိန်ကိုက်ပဲ”
လုံယီ အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုကြီးလုံ လိုချင်တဲ့ပစ္စည်းကို ကျွန်တော်တို့လူတွေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ တော်တော်ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ စုမြို့ရဲ့ လေလံပွဲမှာ ပေါ်လာခဲ့တာ...”
ကျန်းဝေတက မြေနဂါးအဆီအနှစ်အကြော ရရှိလာပုံကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုလား ဒါဆိုရင် တော်တော်လေး ငွေကုန်သွားမှာပဲ ငါ ပြန်ပေးပါ့မယ်”
လုံယီက သူ၏ ငွေအိတ်ကို နှိုက်ဟန် ပြလိုက်သည်။
“ဖယ်စမ်းပါကွာ ဒီကောင်ကတော့...”
ကျန်းဝေတက ရယ်မောရင်း ဆဲပြောလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ကျန်းမိသားစုအိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မြေနဂါးအဆီအနှစ်အကြောမှာ သုံးပေခန့်ရှည်သော သစ်သားသေတ္တာအတွင်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ
၎င်းသည် တစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး လက်နှစ်ချောင်းခန့် ထူကာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခွေလိပ်
နေသည်။ ဖြန့်လိုက်ပါက အရှည် ကျန်းပေါင်းများစွာ ရှိပေလိမ့်မည်။ လက်ဖြင့် ကိုင်ဆွဲကြည့်ရာ ပုံသဏ္ဌာန် အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း ပြတ်တောက်သွားခြင်း မရှိဘဲ ၎င်း၏ မာကျောကျုံ့နိုင်စွမ်းမှာ သာမန်တိရစ္ဆာန်အကြောများထက် သိသိသာသာ သာလွန်နေသည်။
လုံယီသည် မြေနဂါးအဆီအနှစ်အကြောကို သူ၏ အခန်းသို့ ယူဆောင်လာကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပါရမီကဏ္ဍတွင်ရှိသော လျင်မြန်ခြင်းဘေး၌ အပေါင်းလက္ခဏာ တစ်ခု မှိန်ပျပျ ပေါ်လာ၏။
သူ၏ စိတ်ဖြင့် ၎င်းကို နှိပ်လိုက်သောအခါ
[လျင်မြန်ခြင်း (အခြေခံ 0/20 + မြေနဂါးအဆီအနှစ်အကြော) -လျင်မြန်ခြင်း (ကျွမ်းကျင် 0/100 + ကောင်းကင်ပိုးချည်မျှင်)]
သူ့လက်ထဲရှိ မြေနဂါးအဆီအနှစ်အကြောမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သိသိသာသာ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် မရင်းနှီးသော အမှတ်ရချက်များ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
လုံယီသည် သာမန် ထိပ်နီငှက် များထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော ထိပ်နီငှက်ဝိညာဉ်များ၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်မားပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် တောက်ပသော အနီရောင်အမောက် ပါရှိသည်။ ၎င်း၏ ခြေထောက်များမှာ သာမန်သားရဲများထက် ပိုမိုထွားကျိုင်းပြီး ဒူးဆစ်များ၌ ခရုပတ်ပုံသဏ္ဌာန် ကြွက်သားထုံးများ ပေါ်လွင်နေသည်။
သဘာဝက ပေးအပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းသည် မျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ချန်းယင်း မျိုးနွယ်၊ အမွေးဖြူလင်းယုန် မျိုးနွယ်နှင့် ရွှေရောင်ရစ်ငှက် မျိုးနွယ်တို့ကို ဆက်တိုက် အနိုင်ယူပြီး တောအုပ်၏ ငှက်ဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှာ ၎င်း၏ နယ်မြေဖြစ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ရတနာမှန်သမျှကို စိတ်တိုင်းကျ ဆွတ်ခူးစားသုံးခဲ့သည်။ ထိပ်နီငှက်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ ကြွက်သားကြီးများမှာ ငှက်မွေးများဖြင့်ပင် ဖုံးအုပ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။
တစ်နေ့သောအခါ တောနက်ကြီးထဲ၌ ၎င်းသည် မြေနဂါးတစ်ကောင်၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုမြေနဂါးမှာ ဧရာမဖွတ်ကြီးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ရှေးဟောင်းနဂါးမျိုးနွယ်၏ သွေးမျိုးဆက် အနည်းငယ် ပါဝင်သည်ဟု ယူဆရသည်။
အချိန်ကြာမြင့်မှုကြောင့် အလောင်းမှာ ပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အကြောမှာမူ မည်သို့မျှ မပြောင်းလဲဘဲ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေဆဲပင်။ ထိပ်နီငှက်ဘုရင်သည် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒတစ်ခုကြောင့် ထိုမြေနဂါးအဆီအနှစ်အကြောကို စားသုံးလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုံ့ဆော်ခံရပြီး မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
အမှန်တကယ် လက်တွေ့လောကတွင်မူ လုံယီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်ပြီး အေးစက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ သူ၏ အကြောများကို စတင်ပြုပြင်ပြောင်းလဲတော့သည်။ မူလအကြောများကို အရည်ပျော်စေပြီး ပိုမိုသန်မာထွားကျိုင်းသော အကြောသစ်များကို မွေးဖွားပေးလိုက်၏။
အထူးသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ အဓိကကျသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ခံယူလိုက်ရသည်။ ကြွက်သားများမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး ဒူးဆစ်နေရာများမှာ ကျိုးပျက်ပြီး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလာရာ ဂျောက်... ဂျက်... ဟူသော မြည်ဟီးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“လျင်မြန်ခြင်း”
လုံယီသည် သူ၏ ပါရမီကို အစပျိုးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျောက် ဂျက် ဂျောက် ဂျက်…
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အကြောများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တင်းကျပ်လာပြီး အရေပြားအနီးရှိ အကြောများမှာ နီမြန်းသော အမှတ်အသားများအဖြစ် ပေါ်လွင်လာသည်။ သူ၏ ခါး၊ ကျောပြင်၊ တင်ပါးနှင့် ပေါင်ကြွက်သားများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်သွားပြီး စုစည်းညီညွတ်သော အစုအဝေးတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။
သူ၏ ခြေထောက်များမှာ သိသိသာသာ ထူထဲလာပြီး ဒူးဆစ်ပတ်လည်တွင် ခရုပတ်ပုံသဏ္ဌာန် ကြွက်သားထုံးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယခင်က ထိုခရုပတ်များမှာ ၇ ခု၊ ၈ ခုခန့်သာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ၂၀ နီးပါးအထိ ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လုံယီသည် ခြံဝန်းအတွင်းသို့ သွားကာ သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို အနည်းငယ်ကွေးလျက် မြေပြင်ကို အသာအယာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။ ၂၀ ခန့်ရှိသော စပရိန်သဖွယ် ကြွက်သားထုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖိသိပ်သွားပြီးနောက် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည် ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
ရှု...
သူသည် ဒုံးပျံတစ်စင်အလား အပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားရာ ချက်ချင်းပင် ပေ ၅၀ ခန့် မှ ပေ ၆၀ အထိ မြင့်သွားတော့သည်။ အကယ်၍ အင်အားအပြည့် သုံးမည်ဆိုပါက ပေ ၁၀၀ အထိ ခုန်
တက်ရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အမှန်စင်စစ် တိုက်ပွဲများတွင် ထိုမျှအထိ မြင့်အောင် ခုန်ရန် မလိုအပ်သော်လည်း လုံယီအတွက် လျင်မြန်ခြင်း ပါရမီက ပေးအပ်သော အရှိန်အဟုန် မြင့်တက်လာမှုမှာ ပိုမိုတန်ဖိုးရှိလှသည်။