အခန်း (၁၆၆)

လုံယီသည် ခဏမျှ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏အရှိန်မှာ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ မြင့်တက်လာကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

ယခင်ကပင် သူ၏အရှိန်မှာ သာမန် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးထက် မနိမ့်ကျခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုမူ... မည်သည့် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်ပညာရှင်မျှ သူ၏ အဝတ်စွန်းကိုပင် ထိနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း လုံယီ အာမခံရဲသည်။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းသမားများအနေဖြင့် စစ်မှန်သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းကို ခံစားရစေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုံယီ၏ အကြည့်မှာ ယခုအခါ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်များထံသို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုရှီနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးခြင်း၊ မြို့စားမင်းအိမ်တော်မှ စစ်သူကြီးယွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းနှင့် စာအုပ်အချို့မှ အချက်အလက်များကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အရှိန်သည် သူ၏ အားနည်းချက် ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း လုံယီ ယုံကြည်ချက်ရှိနေသည်။ သိုင်းပညာရှင်များသည် ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ဟန်ပညာကို အသုံးပြုကာ ဝေဟင်၌ သွားလာနိုင်သော်လည်း အကွာအဝေးတိုအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာမည့် အရှိန်အဟုန်တွင်မူ သူတို့သည် လုံယီ၏ ပြိုင်ဘက်ပင် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လုံယီသည် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[အမည် - လုံယီ]

[အသက် - ၁၉/၆၈]

[အဆင့် - တတိယအဆင့်ချီစွမ်းအား စစ်သည်တော် (60/600)]

[ကျင့်စဉ် - အဝါရောင် အစွန်းရောက်အသက်ရှူကျင့်စဉ် (ဒုတိယအဆင့်၊ ကျွမ်းကျင် 0/300 +၁ နိဗ္ဗာန်

နတ်ပန်း)၊ ဟူမိသားစု အသက်ရှူကျင့်စဉ် (အခြေခံမရှိ 0/10)]

[ကျွမ်းကျင်မှုများ - လုံမိသားစု ပုဆိန်ပညာ (အောင်မြင်မှုအဆင့်ငယ် 0/500)၊ အစွန်းရောက်လက်သီး (ကျွမ်းကျင် 0/100)၊ ခဲပေါက်ပညာ (ကျွမ်းကျင် 0/30)၊ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ဟန်

ကျင့်စဉ် (အောင်မြင်မှုအဆင့်ငယ် 0/200)၊ အခြေခံလှံပညာ (အခြေခံ 0/6)၊ လျှို့ဝှက်

ကျွမ်းကျင်မှု နဂါးဖောက်လှံပညာ အပိုင်းအစ (၁)၊ အရှိန်အဝါပိတ်ဆို့ခြင်း (အခြေခံ 0/3)]

[ပါရမီ - ကျောက်ဖြစ်ခြင်း (အောင်မြင်မှုအဆင့်ငယ် 0/1000 +၅ နှင်းဖြူကျောက် +၁ ကြယ်အေးသံမဏိ)၊ လျင်မြန်ခြင်း (ကျွမ်းကျင် 0/100 +၁ ကောင်းကင်ပိုးချည်မျှင်)၊ ရုပ်ဖျက်

ခြင်းအခြေခံ 0/50 +၁ မြေကမ္ဘာကျောက်စိမ်း)]

[စွမ်းအင် - ၂၂၂]

လောလောဆယ်တွင် သူအလိုအပ်ဆုံးမှာ နိဗ္ဗာန်နတ်ပန်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရရှိမှသာ ဒုတိယအဆင့် အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို မြန်ဆန်စေမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းမိသားစုနှင့် ထျန်းစူးမိသားစုတို့ကိုလည်း အစွမ်းကုန် ရှာဖွေပေးရန် တာဝန်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အခြေအနေများက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာနေပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ ရလဒ်ကောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရန် သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။

ကျန်းဝေတထံမှ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော မြင်းနက် တစ်ကောင်ကို တောင်းယူပြီးနောက် လုံယီသည် မြို့တံခါးများမှတစ်ဆင့် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

မြို့တံခါးဝတွင်မူ မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်ရသမျှမှာ မြို့ပြင်နေ လူထုအမြောက်အမြားသည် ထုပ်ပိုးအိတ်များကိုယ်စီဖြင့် ကလေးငယ်များကို ဆွဲကာ တိုးဝှေ့နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် မြို့တွင်းသည် ဝင်ရောက်ခွင့်ကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ တံဆိပ်ခေါင်းပါသော ဖြတ်သန်းခွင့်လက်မှတ် သို့မဟုတ် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုတစ်ခုခုမှ ထောက်ခံစာ မရှိဘဲနှင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိချေ။

သို့သော်လည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အရုဏ်တက်ချိန်ကတည်းက လူအများအပြားသည် ကံကောင်းထောက်မစွာ ဝင်ခွင့်ရနိုးဖြင့် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ကို အထဲပေးဝင်ပါ”

“ဘာလို့ ပိတ်ထားတာလဲ သားရဲတွေ စားတာကိုပဲ ကျွန်တော်တို့က ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား”

“အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေ ယုတ်မာတဲ့ အရာရှိတွေ”

အချို့က အော်ဟစ်နေကြပြီး အချို့က ဒေါသတကြီးဖြစ်နေကာ အချို့ကမူ လူအုပ်ကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် မြို့တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော မြားပစ်သမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာမူ အေးစက်သော မျက်နှာများဖြင့်သာ ရှိနေကြသည်။ မည်သူမဆို အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားပါက သူတို့၏ မြားချက်များက ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းလာမည် ဖြစ်သည်။

ရိက္ခာရှားပါးနေချိန်တွင် မြို့ပြင်လူအားလုံးကို အထဲပေးဝင်လိုက်ပါက မကြာမီမှာပင် မြို့တစ်ခုလုံး အစားအစာနှင့် ရေ ပြတ်လပ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မြို့တွင်းကို ကာကွယ်ရန် မြို့ပြင်ကို စွန့်လွှတ်ရခြင်းမှာ မလွဲမသွေပင်။

လုံယီသည် မြို့ဘေးတံခါးငယ်တစ်ခုမှ ထွက်လာစဉ် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ရင်ထဲ၌ လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လောကကြီးသည် မတရားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကိုသာ စောင့်ရှောက်နိုင်ခြင်းကပင်လျှင် အတော်လေး ချီးကျူးထိုက်သော ကိစ္စဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် မြင်းကို အနောက်ဘက်သို့ ဒုန်းစိုင်းစီးနင်းလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ဆင်းရှန်းတည်ရှိရာ ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်ရဲအရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ တိုးပွားလာနေသည်။ မြင်းပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် လုံယီသည် အဆိပ်ပြင်းသော ပျားအုပ်များ၊ သိမ်းငှက်များ၊ ဝံပုလွေများနှင့် မြွေဆိုးများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ဆက်တိုက် ခံခဲ့ရသည်။

ထိုအရာများမှာ လုံယီအတွက် အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း မြို့ပြင်ပတ်ဝန်းကျင် မည်မျှအထိ ကြမ်းတမ်းနေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

ထိုင်မြို့အပြင်ဘက်၊ ဆင်းရှန်း၊ ကျားမိသားစု စံအိမ်တော်တွင်မူ

စံအိမ်တော်၏ ဝန်းရံထားသော တံတိုင်းများကို ကိုးမီတာအထိ မြင့်အောင် အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

တံတိုင်းများ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ချွန်ထက်သော သစ်သားငြောင့်များနှင့် သံဆူးများ အပြည့်ထည့်ထားသည့် ကတုတ်ကျင်းများကို အမြောက်အမြား တူးထားသည်။

စံအိမ်တော်အတွင်း၌မူ အစောင့်များသည် ဓားများ၊ လှံများကို ကိုင်စွဲကာ အားသွန်ခွန်စိုက် လေ့ကျင့်နေကြပြီး သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ဟိန်းထွက်နေ၏။ အေးချမ်းချိန်တွင် ပိုမိုလေ့ကျင့်မှသာ စစ်ပွဲအတွင်း သွေးထွက်နည်းမည် ဟူသော ဒဿနကို လူတိုင်း နားလည်ထားကြသည်။

အနီရောင် ပိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သားမွှေးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော သူဌေးကြီးကျားသည် စံအိမ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသည်။ မူလက အတော်လေး ဝဖြိုးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားပြီး မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်သောကများဖြင့် သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချနေမိသည်။ သူ၏ဘေးတွင်မူ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော အိမ်တော်ထိန်းဝူက ဝတ်ရုံနက်ဖြင့် ရှိနေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းဝူက သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း လေးနက်သော အသံဖြင့် အစီရင်ခံနေသည်။

“ကောက်မိသားစုရွာရဲ့ အနောက်ဘက်က မြေကောင်း မူ ငါးရာဟာ မနှစ်က ထွက်နှုန်းရဲ့ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ထွက်ပါတော့တယ်။ အခုတလော လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ ကြွက်ဘေးတွေ ဆိုက်နေပြီး ဧရာမလင်းယုန်ကြီးတွေလည်း ပေါ်လာတဲ့အတွက် လယ်သမားတွေရဲ့ အလုပ်လုပ်ချိန် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပါတယ်...”

“တောင်ကုန်းငယ်တွေနဲ့ တောင်စိမ်းတန်းတွေမှာ ဝံပုလွေအုပ်တွေကို တွေ့နေရပါတယ်... သစ်ခုတ်တဲ့သူ အရေအတွက်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကထက် အများကြီး လျော့ကျသွားပါပြီ...”

“ယန်မြို့ကို ပို့လိုက်တဲ့ ကုန်သေတ္တာ အလုံး ၃၀ ထဲမှာ တောနွားအုပ်နဲ့ တိုးလို့ ၆ လုံးပဲ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ ကျန်တာတွေကတော့ လုံးဝ ရောင်းလို့မရအောင် ပျက်စီးသွားပါပြီ”

အိမ်တော်ထိန်းဝူက သတင်းများကို တစ်ခုချင်း အသေးစိတ် ပြောပြနေစဉ် သူဌေးကြီးကျား၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ညှိုးငယ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့တွသွားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းနေတော့သည်။

“အင်း... နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော် ထွန်းကားခဲ့တဲ့ ကျားမိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာက ငါကျားရုန်းရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ နိဂုံးချုပ်ရတော့မှာလား”

သူဌေးကြီးကျား စကားပြောပြီးသည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်

“သူဌေးကြီး... သူဌေးကြီး... မကောင်းတော့ဘူး စံအိမ်ရှေ့ လေးငါးမိုင်လောက် အကွာမှာ ဧရာမကျားကြီး ၅ ကောင်၊ ၆ ကောင်လောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်”

“အခုလေးတင် ချင်းကျိတို့အဖွဲ့ ကုန်တွေနဲ့ ပြန်လာတာ ကျားတစ်ကောင်နဲ့ တိုးပြီး ၂ ယောက် ပါသွားပြီဗျ”

“ဘာ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူဌေးကြီးကျား၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

ဧရာမကျားကြီးများသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များထဲတွင် အခက်ခဲဆုံးနှင့် အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျားတစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ဆင်းရှန်းတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းဆန်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဗျူရိုပင်လျှင် ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယခုမူ စံအိမ်ရှေ့၌ ၅ ကောင်၊ ၆ ကောင် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာသည်ဆိုပါက ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

သူတို့ကို အမြန်ဆုံး မောင်းထုတ်မှသာ ဖြစ်မည်။ မဟုတ်ပါက ကျားမိသားစုစံအိမ်သည် အထီးကျန်စရာဖြစ်သွားပြီး ရိက္ခာလမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်ကာ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံရပေတော့မည်။

“ချွေယွမ်၊ ရှီကျန်း... လူတွေကို အမြန်စုရုံးလိုက်စမ်း”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

လူအုပ်ထဲမှ သန်မာထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားနှစ်ဦး ထွက်လာကြသည်။ တစ်ဦးမှာ လှံကို ကိုင်စွဲထားပြီး အသားညိုကာ ရိုးသားသော မျက်နှာထားရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှလှသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ဗလာဖြစ်နေသော သူ၏ ရင်ဘတ်ထက်တွင် သက်ရှိထင်ရှား ကျားတစ်ကောင်အလား ထင်မှတ်ရသည့် တက်တူးကြီး တစ်ခုကို ထိုးနှံထားသည်။

ဤနှစ်ဦးမှာ လက်ရှိ စံအိမ်တော်၏ အင်အားအကောင်းဆုံး အစောင့်ဗိုလ်များဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးလျှင် လူအယောက် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် စီမံခန့်ခွဲရသည်။ သူတို့သည် လက်နက်ကိရိယာ အပြည့်အစုံဖြင့် ကျားမိသားစုစံအိမ်၏ အပြင်ဘက် လေးငါးမိုင်ခန့်အကွာသို့ ချီတက်သွားကြတော့သည်။

သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြတော့သည်။

လိမ္မော်ရောင်နှင့် အမည်းရောင် အစင်းကြားများပါသော ဧရာမ သားရဲကြီးငါးကောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းအိပ်စက်နေကြခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ကျီစယ်ဆော့ကစားနေကြခြင်းဖြင့် ရှိနေကြသည်။ အခြားတစ်ကောင်မှာမူ သွေးစွန်းနေသော အဖြူရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထားရာ သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ၎င်းမှာ လူသားတစ်ဦး၏ ခြေထောက်တစ်ဖက် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျားတစ်ကောင်ချင်းစီမှာ အလျား ငါးမီတာကျော်ခန့် ရှိကြပြီး ယခင်က ဆင်းရှန်းကို ပြောင်းဆန်အောင် လုပ်ခဲ့သော ကျားထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေကြသည်။ သူတို့သည် သားရဲဝိညာဉ် ငါးကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ဒါကို ဘယ်လိုတိုက်ရပါ့မလဲ။

စံအိမ်တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံး၏ မျက်နှာထက်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။

“သူဌေးကြီး... ကျွန်တော်တို့ တံတိုင်းကိုပဲ အမှီပြုပြီး ခုခံတာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ အခုလို လွင်ပြင်ထဲမှာတော့ သူတို့ကို ယှဉ်ဖို့ဆိုတာ အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပါပဲ”

ချွေယွမ်က အကြံပေးလိုက်သည်။

သူဌေးကြီးကျားသည် စိတ်ထဲမှ မပါသော်လည်း ချွေယွမ် ပြောသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ သူတို့ စံအိမ်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင်

ရွှူး...

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော စူးရှသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီ

“ဝေါင်း...”

ကျားတစ်ကောင်၏ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သံက ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။

ကျားများထဲတွင် အကြီးဆုံးတစ်ကောင်မှာ မြက်ခင်းပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။ ၎င်း၏ ဗိုက်တွင် ဟောင်းလောင်းပေါက် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သွေးများမှာလည်း မြေပြင်ကို နီရဲသွားစေလောက်အောင် ပန်းထွက်နေ၏။

ရွှူး... ရွှူး... ရွှူး...

နောက်ထပ် ကျားသုံးကောင်မှာလည်း ပထမတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။