အခန်း (၁၆၈)
Vol. 17 Ch. 168
နေဝင်တောင်၊ ညီညွတ်ရေးခန်းမ။
“ဒုတိယခေါင်းဆောင်ကြီး... ဒုတိယခေါင်းဆောင်ကြီး ဟို ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်က ထပ်ပြီး လာခိုးနေပြန်ပြီဗျ ကျွန်တော်တို့ သိုလှောင်ထားတဲ့ သစ်သီးတွေအကုန် သူစားသွားလို့ ပြောင်
သလောက် ရှိနေပြီ။ ဆန်တွေလည်း အများကြီး လျော့သွားတယ်ဗျာ”
“ဘာ... မင်းတို့က ဘာလုပ်နေကြတာလဲ ဒီလောက် လူအများကြီး စောင့်နေတာကို အဲဒီဝက်ဝံစုတ် ခိုးဝင်တာကို လွှတ်ထားလိုက်ရသလား”
မုတ်ဆိတ်ဗလဗွနှင့် မျက်လုံးများမှာ ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးများအလား ပြူးကျယ်နေသော ကျူတာရွေ့က ထိုသတင်းကို ကြားရသည့်အခါ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ့ကို လာရောက်အစီရင်ခံသော ဟွမ်လေမှာလည်း တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး “ဒုတိယခေါင်းဆောင်ကြီးရာ... အဲဒီဝက်ဝံက အရမ်းသန်တာဗျ။ ဓားနဲ့ခုတ်လည်း မပြတ် လှံနဲ့ထိုးလည်း မပေါက်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကြိုပြီး ထောင်ချောက်တွေ ဆင်ထားပေမဲ့ သူက ကျင်းထဲပြုတ်ကျပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ပြန်တက်လာတာ။ ကျွန်တော်တို့လည်း သူ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဟူး... ခက်တာပဲ။ ငါလည်း အသက်ကြီးလာပြီ။ အဆင့်ကလည်း မတက်နိုင်သေးဘူး။ ငါသာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီဝက်ဝံကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျူတာရွေ့က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်ကြီးသာ ဒီမှာရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ...”
ဘေးနားရှိ လူတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လုံယီ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ အခုဆိုလျှင် လဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တောင်ပေါ်တွင် ကောလာဟလအမျိုးမျိုး ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ အချို့က ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် သေဆုံးသွားပြီဟု ဆိုကြသလို အချို့ကလည်း နေဝင်တောင်ကို လုံးဝစွန့်ပစ်သွားပြီဟု ယူဆကြသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုံယီမရှိသည့်အပြင် ကျူတာရွေ့မှာလည်း တစ်ဦးတည်း ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ဤခြောက်လအတွင်း တောင်ပေါ်မှ ညီအစ်ကိုအများအပြား ထွက်ခွာသွားကြပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ စည်ကားခြင်း မရှိတော့ပေ။
“ထားလိုက်ပါတော့... ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်မယ်”
ကျူတာရွေ့က အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုဝက်ဝံဝိညာဉ်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်မှန်း သိသော်လည်း တောင်ပေါ်တွင် သူ့ထက် တော်သူလည်း မရှိတော့ချေ။
“အဲဒီ ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်က ဘယ်လိုမျိုးမို့လို့လဲ ငါ ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ အလုပ်က စောင့်နေတာပဲလား”
ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာရာ ခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းခနဲ တောက်ပသွားတော့သည်။
...
နေဝင်တောင်၊ နောက်ဖေးတောင်တန်း။
ကျူတာရွေ့၊ ဟွမ်လေနှင့် အခြားသူများသည် လူငယ်တစ်ဦး၏ နောက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကပ်လိုက်လာကြသည်။
“ဒီ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်အမွှေးတိုင်က ဟူမိသားစု အသက်ရှူကျင့်စဉ် ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ တကယ်ပဲ ကူညီပေးနိုင်တာလား”
“ပြီးတော့ ဒီ သားရဲဝိညာဉ် အသားခြောက်က သွေးနဲ့စွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့... ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးမှာပဲနော်”
လုံယီနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရသည့်အခါ ကျူတာရွေ့သည် လုံယီ၏ အရှိန်အဝါမှာ သမုဒ္ဒရာကြီးအလား နက်ရှိုင်းတည်ငြိမ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ၏ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။
“ကဲ... တစိုက်မတ်မတ် မေးမနေနဲ့တော့။ ဒါတွေကို ယူပြီး အသုံးချစမ်းပါ”
လုံယီက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကမူ နောက်ဖေးတောင်တန်း၏ ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်း၌ ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်၏ အစအနများကို သေချာစွာ ရှာဖွေနေ၏။
ကျူတာရွေ့ကို ဤတောင်ပေါ်၌ ခြောက်လကြာအောင် လှည့်စားပြီး စောင့်ခိုင်းထားမိသဖြင့် လုံယီမှာ အားနာစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်မိရာ ထို့ကြောင့်ပင် သူ့အတွက် ကောင်းနိုးရာရာ ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသူများမှာလည်း ဆင်းရှန်းထောင်ထဲတွင် အတူတူ နေခဲ့ဖူးသော ဟွမ်လေ ကဲ့သို့သော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာများပင် ဖြစ်ကြသည်။
ကျူတာရွေ့မှာလည်း တုံးအသူ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ရာထူးကို ခိုင်မြဲစေရန်အတွက် လူသစ်အချို့ကို ယုံကြည်ရသော လက်ရုံးများအဖြစ် မြှင့်တင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသော ဆံပင်ဖြူများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဓားပြခေါင်းဆောင် လုပ်ရသည်မှာ မလွယ်ကူကြောင်း သိသာလှသည်။
နောက်ဖေးတောင်တန်းရှိ သစ်ပင်ကြီးများမှာ မိုးထိမတတ် မြင့်မားနေပြီး ငှက်များနှင့် ပိုးမွှားတို့၏ တရှဲရှဲအသံများဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။ လုံယီမှလွဲ၍ အခြားသူအားလုံးမှာ လက်နက်အပြည့်အစုံ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ဝါးဦးထုပ်များ ဆောင်းကာ အဝတ်အစားများကို လုံခြုံအောင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
“ဟင်း...”
နောက်ဖေးတောင်တန်းတွင် တစ်ဝက်ခန့် ရှာဖွေပြီးနောက် လုံယီနှင့် ဓားပြညီအစ်ကိုများသည် နောက်ဆုံး၌ သဲလွန်စအချို့ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ရှေ့နားရှိ သစ်ပင်ကြီးအချို့မှာ သစ်ကိုင်းများ အမြောက်အမြား ကျိုးပဲ့နေပြီး သစ်ခေါက်များမှာလည်း အင်အားသုံး၍ ခွာယူခံထားရသည့်အလား ပျက်စီးနေသည်။
ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်မှာ အနီးအနားတွင် ရှိနေပုံရ၏။
ရှူး...
လုံယီသည် ရပ်နေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သဲလွန်စများအတိုင်း ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားတော့သည်။
ရုတ်တရက်
ဝူး... ဝူး...
ဝူး... ဝူး...
ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့သော အသံမျိုး ရှေ့ရှိ ဂူတစ်ခုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံယီသည် အနားသို့ သွားကြည့်လိုက်သည့်အခါ သွားဖြူဖြူလေးများ ပေါ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။
အလျား ငါးမီတာ၊ ခြောက်မီတာခန့်ရှိပြီး ပြောင်လက်နေသော အမွေးအမှင်နက်နက်များရှိသည့် ဧရာမဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်သည် ကျောက်နံရံကို မှီကာ တရှူးရှူးနှင့် အိပ်ပျော်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ၎င်း၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားရည်များမှာ အိုင်ထွန်းနေ၏။
၎င်း၏ လက်မောင်းများကြားတွင်မူ လျှော်တေအိတ် အတော်များများကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖိုက်ထားသည်။ အိတ်တစ်အိတ်မှာ ပေါက်ပြဲနေသဖြင့် အဖြူရောင်ဆန်စေ့များမှာ ဂူဝအထိ ဖိတ်စင်နေပြီး အချို့မှာမူ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော ဝက်ဝံကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ပုံနေတော့သည်။
“ဟေ့”
လုံယီက ရုတ်တရက် အကျယ်ကြီး အော်လိုက်ရာ ဝက်ဝံကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား နိုးလာတော့သည်။
ဘုန်း…
၎င်းသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ခုန်တက်လိုက်ရာ ဂူအမိုးနှင့် ခေါင်းတိုက်မိသွားပြီး ကျောက်နံရံကိုပင် အပေါက်ဖြစ်သွားစေသည်။
“ဝေါင်း”
ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် လုံယီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လေတော့သည်။ ၎င်းသည် ချက်ချင်း ခုန်အုပ်မလာသေးဘဲ လုံယီကို ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားစေရန် အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်ကာ ခြိမ်းခြောက်နေ၏။ ကြက်ဥခန့်ရှိသော ၎င်း၏ နက်မှောင်သည့် မျက်လုံးအစုံမှာ သာမန်သားရဲများနှင့်မတူဘဲ ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။
ဒီဝက်ဝံနက်ကတော့ ဝိညာဉ်သားရဲအဆင့် ရောက်နေပြီပဲ။
လုံယီက တွေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတောင် သူရဲဘောကြောင်သလိုပဲ
လုံယီသည် ပုဆိန်ကို ထုတ်မယူဘဲ သူ၏ အင်္ကျီလက်စကိုသာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်ထံသို့ အေးဆေးစွာ လျှောက်သွားသည်။ ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်သည် အကြိမ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်သော်လည်း ဤလူသားက ကြောက်လန့်မသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း…
တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး အပြင်းအထန် လုံးထွေးတိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။
...
ထိုင်မြို့၊ လေးလံသောဓားဂိုဏ်း။
ဂိုဏ်း၏ နယ်မြေမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး တောင်သုံးလုံးနှင့် အိုင်အချို့ ပါဝင်ရာ သာမန်လူတစ်ဦးဆိုပါက တစ်နေ့လုံး လမ်းပျောက်နေနိုင်သည်။ ယခုအခါ ဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်ပေါ်မှနေ၍ အလွန်တရာ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ထူးဆန်းပြီး ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံကြီးများက ဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဟိန်းထွက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“သတ္တမအဆင့်ချီစွမ်းအား ပေါင်းစည်းခြင်း၊ စစ်မှန်သောခွန်အားက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီ... ငါတို့ရဲ့ လေးလံသောဓားဂိုဏ်း ပြန်လည်ထွန်းကားဖို့ ဒီနေ့ကစပြီဟေ့”
လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသံများကို ကြားရသည့်အခါ ဂိုဏ်းသားများအားလုံး အမြင့်ဆုံးတောင်ထိပ်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြည့်ရှုကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိများ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အဆင့်တက်သွားပြီ”
“နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့ရဲ့ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက နောက်ထပ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီဟေ့”
“သားရဲလှိုင်းတွေ လာနေတာက ဘာဖြစ်လဲ ငါတို့မှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိနေပြီပဲ။ ဘာမှကြောက်စရာမလိုတော့ဘူး။ ငါတို့ ဂိုဏ်းက အခိုင်အမာ ရပ်တည်နိုင်ပြီ”
“အရင်က ရန်ကြွေးတွေကိုလည်း အခု ပြန်ရှင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ”
လေးလံသောဓားဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချီသည် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟူသော သတင်းမှာ အဆင့် ၁၀ ရှိသော တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းကြီးအလား ထိုင်မြို့တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်ညအတွင်းမှာပင် အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ၊ အရက်ဆိုင်များ၊ လမ်းကြားများနှင့် ဈေးဆိုင်တန်းများတွင်လည်း ထိုအကြောင်းကိုသာ လူအများက ပြောဆိုနေကြသည်။
“ဟေ့... ကြားပြီးပြီလား လေးလံသောဓားဂိုဏ်းချုပ်က သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သွားပြီတဲ့”
“သိုင်းပညာရှင်တဲ့လား... ဟူး... ငါ့မိသားစုကသာ သိုင်းပညာသင်တစ်ယောက်လောက် ထွက်
ရင်တောင် သမိုင်းမှတ်တိုင်တစ်ခုပဲ”
“သားရဲလှိုင်းတွေ လာနေတာဆိုတော့ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းချုပ်သာ ရှိရင် ထိုင်မြို့က ပိုပြီး လုံခြုံသွားမှာပါ။ မိစ္ဆာတွေလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ ဖောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
ဤကမ္ဘာတွင် သိုင်းစွမ်းအားကိုသာ အထွတ်အမြတ်ထားကြသည်။ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် မိသားစုတစ်ခုအတွက် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီး လူမှုရေးအဆင့်အတန်းမှာလည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအလား ကွာခြားသွားစေသည်။
သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် မြင့်မားသော အမိုးအကာများကြား ခုန်ပျံသွားလာနိုင်ပြီး နှင်းပေါ်၌ ခြေရာမထင်အောင် လမ်းလျှောက်နိုင်သည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စစ်မှန်သောခွန်အားကို ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်းရှိရာ လူသားတို့၏ သိုင်းစွမ်းအား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဝမ်ကျန်းခရိုင်အတွင်းရှိ မည်သည့်မြို့တွင်မဆို သိုင်းပညာရှင်များကို လက်ချိုးရေတွက်၍ ရသည်အထိ ရှားပါးလှပြီး သူတို့သည် မဟာဗျူဟာမြောက် လက်နက်ကြီးများကဲ့သို့ပင် အရေးပါလှသည်။ အကယ်၍ မိသားစု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပါက ၎င်းဂိုဏ်းသည် မြို့တွင်းရှိ ထိပ်တန်းအင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး မြို့စားမင်းအိမ်တော်နှင့်ပင် ရင်ဘောင်တန်းလာနိုင်သည်။
သို့သော် ဤသတင်းမှာ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းနှင့် ရန်ငြိုးဟောင်းများရှိနေသည့် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းအတွက်မူ သတင်းကောင်း မဟုတ်ခဲ့ချေ။
“လေးလံသောဓားဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချီက သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ဂိုဏ်းအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာမှာလား”
“သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကသာ တိုက်ခိုက်လာရင် ငါတို့ဘက်မှာ ဘယ်သူကမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“လေးလံသောဓားဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားက ငါတို့ထက် သာသွားပြီ။ သူတို့မှာ သိုင်းပညာရှင် ရှိနေတဲ့အပြင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့် ပညာရှင် ၄ ယောက်တောင် ရှိနေတာ”
ဂိုဏ်းသားများမှာ အလွန်စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ချီပေါင် သေဆုံးပြီးနောက် လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက လာရောက်သောင်းကျန်းခဲ့သည့် ပုံရိပ်မှာ သူတို့မျက်စိထဲ၌ မြင်ယောင်နေဆဲပင်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောကြစမ်းနဲ့ အခုက သားရဲလှိုင်းတွေ လာနေတဲ့အချိန် ထိုင်မြို့မှာရှိတဲ့ အင်အားစုတွေအားလုံး ရန်ငြိုးတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သားရဲတွေကို တွန်းလှန်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။ အကယ်၍ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက ဒီအချိန်မှာ ရန်ငြိုးလာရှင်းမယ်ဆိုရင် လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်ပြားစေမှာဖြစ်လို့ မြို့စားမင်းအိမ်တော်က လုံးဝခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး”
အကျပ်အတည်းကာလတွင် အကြီးအကဲကျန်းက ထွက်လာပြီး ကောလာဟလများကို ဖြေရှင်းကာ ဂိုဏ်းသားများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ရသည်။