မနက်စာ စားပြီးပြီလား

ညရောက်တော့ လေတိုက်ခတ်လာသည်။

စစ်မိသားစု အိမ်တော်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်မိုးစွန်းက လေတိုက်ခေါင်းလောင်းသံ သဲ့သဲ့သာ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဟုန်ဖုန်း အိပ်မပျော်ဘဲ လူးလိမ့်နေသည်။ သူ နားစွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘေးအခန်းက အသံဗလံ ဘာမှ မကြားရဘူး။ ဟေးစန်းအခန်းက ဘာသံမှ မထွက်ဘူး။

တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။

တစ်ခုခု မှားနေပြီ။

အရမ်း မှားနေပြီ။ ဟောက်သံ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။

ဟုန်ဖုန်း ဘေးအခန်းကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ဟေးစန်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးက ပြတင်းပေါက်မှာ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူက ကျောမတ်မတ် ထိုင်ပြီး စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုင်ထားပုံရသည်။

သူ တကယ် စာဖတ်နေတာလား။

ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး တံခါးကို လက်သည်းနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူ ခဲသွားသည်။

အခန်းထဲမှာ ဟေးစန်းက စားပွဲမှာ ထိုင်နေတာ ဟုတ်တယ်။

စားပွဲပေါ်မှာ ဘာစာအုပ်မှန်းမသိတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြန့်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ စာဖတ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။

သူ့ခေါင်းကြီးကို ဝက်ဝံလက်ဝါးနှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး စာအုပ်ထဲ နှစ်ထားကာ ပခုံးတွေ တုန်ခါနေသည်။

သူ ငိုနေတာ။

ဟေးစန်း ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ့ဝက်ဝံမျက်နှာကြီး စိုရွှဲနေပြီး အမွေးတွေ ကပ်နေသည်။

ဟုန်ဖုန်းကို မြင်တော့ သူ မျက်နှာကို အတင်းသုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ငိုတာထက် ရုပ်ဆိုးတဲ့ အပြုံးတစ်ခု လုပ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုန်... ဟုန်ဖုန်း တာအိုမိတ်ဆွေ... ဒီလောက် ညကြီးမင်းကြီး ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

"မင်း..." ဟုန်ဖုန်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

ဟေးစန်း စားပွဲပေါ်က စာအုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ဟိုလှန်ဒီလှန် လုပ်ပြလိုက်သည်။ "ဒီစာပေပညာရှင်က... စာပြန်နွှေးနေတာပါ"

စာအုပ်က ပြောင်းပြန်ကြီး။

ဟုန်ဖုန်း အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲယူပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ "ဟန်ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့"

စာအုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဟေးစန်းလက်တွေ တုန်ခါလာသည်။

တုန်ခါမှုကြောင့် စာရွက်တွေ တရှပ်ရှပ် မြည်လာသည်။

"အဲဒီ အဖိုးကြီးလေ..." ဟေးစန်းအသံက အက်ကွဲနေသည်။ "သူ... သူ ဝက်ဝံကို အနိုင်ကျင့်တယ်..."

ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့မေးစေ့ တုန်ခါလာပြီး မျက်ရည်တွေကို အတင်း ထိန်းထားရပုံရသည်။

ဟုန်ဖုန်း သူ့ကို မလောဘူး။ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင်မီး တစ်ချက် လှုပ်ခါသွားသည်။

ဟေးစန်း ရုတ်တရက် အော်ငိုလိုက်တော့သည်။

"အီး... ဟီး... ဟီး... မင်း သိပါတယ်ကွာ"

သူ အသက်ရှူမဝအောင် ရှိုက်ငိုရင်း ဝက်ဝံလက်ဝါးနဲ့ စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ငါ စာမဖတ်တတ်ဘူးလေ"

"ပထမဆုံးနေ့မှာတင် အဲဒီအဖိုးကြီးက အုတ်ခဲလောက် ထူတဲ့ စာအုပ်ကြီး ယူလာပြီး ငါ့ကို ဖတ်ခိုင်းတယ်"

"ငါ ဘာသွားဖတ်ရမှာလဲ ငါက 'မိစ္ဆာ' ဆိုတဲ့ စာလုံး တစ်လုံးတည်း သိတာလေ... အီး... ဟီး... ဟီး..."

ဟုန်ဖုန်း ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။

ဟေးစန်း ပြောလေ ဝမ်းနည်းလေ ဖြစ်လာသည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နှပ်တွေ မျက်ရည်တွေ ပေကျံနေပြီ။ "ဒုတိယနေ့ကျတော့ သူ ငါ့ကို မေးတယ်... 'သုံးကြိမ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆန်းစစ်ခြင်း' ဆိုတာ ဘာလဲတဲ့"

ဒီနေရာရောက်တော့ သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘာသွားဆန်းစစ်ရမှာလဲ ငါ နေ့တိုင်း သုံးကြိမ်ပဲ ဆန်းစစ်တာလေ... မနက် ဘာစားမလဲ၊ နေ့လယ် ဘာစားမလဲ၊ ညကျရင် ဘာစားမလဲ ဆိုတာလောက်ပဲ ရှိတာ"

ဟုန်ဖုန်း - "..."

"ပြီးတော့ မနေ့က" ဟေးစန်း နှာရည်ရှူလိုက်သည်။ "သူ ငါ့ကို ကဗျာစပ်ခိုင်းတယ် ကဗျာတဲ့ သူက အဲဒါကို... ခုနစ်လုံးစပ် လေးချိုးကဗျာတဲ့"

"ငါ တစ်နေကုန် ကြိုးစားလိုက်ရတာ လေးကြောင်းတော့ ထွက်လာပါတယ်"

ဟုန်ဖုန်း မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လေးကြောင်းလဲ"

ဟေးစန်း မျက်နှာသုတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ ခေါင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းပြီး ရွတ်ပြလိုက်သည် -

"မနက်စာ စားရင် မွှေးပြီး အရသာရှိတယ်..."

"နေ့လယ်စာ စားရင် ပူပူနွေးနွေးလေး..."

"ညစာ စားရင် ငါ့ကို ဝလာစေတယ်..."

"ညဉ့်နက်စာ စားရင် ငါ့ကို ပျော်ပြီး ရယ်မောစေတယ်..."

"ငါ့စိတ်ထဲတော့ မဆိုးပါဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နားထောင်ပြီးတော့ အဲဒီအဖိုးကြီး မျက်နှာ စိမ်းသွားရော ငါ့ကဗျာကို 'ငတ်ကြီးကျသူရဲ့ လက်ရာမွန် လေးပုဒ်' တဲ့ ပြီးတော့ သူ့ကို ဒေါသထွက်ပြီး သေအောင် လုပ်နေတာလားတဲ့"

ဟုန်ဖုန်း ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ ပြီးတော့ မျက်ရည်တွေ ပေကျံနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပညာရှိဟန် ဖမ်းပြီး ခေါင်းယိမ်းကာ ပေါက်ကရ ကဗျာရွတ်နေတဲ့ ဟေးစန်းကို ကြည့်ပြီး အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ရယ်ချလိုက်တော့သည်။

သူ့ရယ်သံက ကျယ်သထက် ကျယ်လာပြီး ကျားတစ်ကောင်လုံး မြေကြီးပေါ် လူးလိမ့်ကာ အမြီးတဘတ်ဘတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။ "ဟားဟားဟား မင်း... မင်း အဲဒါကို ကဗျာလို့ ခေါ်တာလား ဟားဟားဟား -"

ဟေးစန်းက မူလက ဝမ်းနည်းနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဟုန်ဖုန်း အဲဒီလို ရယ်နေတာ မြင်တော့ သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲလာသည်။

"ရယ်လေ ဘာ ရယ်စရာ ပါလို့လဲ"

ဒေါသထွက်ပြီး ရှက်သွားတာကြောင့် သူ ဟုန်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းလို ကောင်မျိုးနဲ့ တိုင်ပင်မိတာ ငါ့အမှားပဲ"

အခုလေးတင် သင်ထားတဲ့ စာပေစကားလုံး ထွက်လာတာနဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေတဲ့ ဝက်ဝံပုံစံ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ ဟုန်ဖုန်း ပိုရယ်ချင်သွားပြီး ဗိုက်ကို နှိပ်ကာ ညည်းတွားနေရသည်။

အတော်ကြာမှ ဟုန်ဖုန်း ပြန်သက်သာလာသည်။ ဗိုက်ကို ပွတ်ပြီး မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ..."

ဟုန်ဖုန်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီအဖိုးကြီးက... မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာကလွဲရင် တခြား ဘာလုပ်သေးလဲ"

ဖယောင်းတိုင်မီး လှုပ်ခါသွားသည်။

ဟေးစန်း စကားမပြောတော့ဘူး။ ခေါင်းငုံ့ပြီး စားပွဲပေါ်က မှောက်လျက်သား စာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အခန်းထဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အတော်ကြာမှ သူ အသံအုပ်အုပ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအဖိုးကြီးက... ကြမ်းတမ်းတယ်"

"ပထမရက်တုန်းက ငါ စာမဖတ်တတ်ဘူး ပြောတော့ သူ ငါ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတယ်"

"သူ ငါ့ကို ငတုံးလို့ ပြောတော့မယ် ထင်နေတာ"

ဟေးစန်း မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့ကို မဆူဘူး"

"သူ သက်ပြင်းချပြီး ပြောတယ်... အရာအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်၊ အားလုံးက တာအိုကို ရှာဖွေနိုင်တယ် တဲ့"

ဟုန်ဖုန်း လန့်သွားသည်။

"ပြီးတော့ သူ ငါ့ကို စာသင်ပေးတယ်" ဟေးစန်း ဆက်ပြောသည်။ "အရိုးရှင်းဆုံး စာလုံးတွေကနေ စပြီး တစ်ချက်ချင်း သင်ပေးတာ"

"ငါ မှားရေးရင် သူ မဆူဘူး၊ ပြန်ရေးခိုင်းရုံပဲ"

"သူ ပြောသေးတယ်" ဟေးစန်း သူ့ဝက်ဝံလက်ဝါးတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ "စာတတ်တာက အကြောင်းအကျိုးကို နားလည်ဖို့အတွက်၊ ပြီးတော့... သူတစ်ပါး လှည့်စားတာ မခံရဖို့အတွက် တဲ့"

"သူ ပြောတယ်... အရင်တုန်းက မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တချို့ စာမတတ်လို့ လူသားတွေရဲ့ စာချုပ်တွေမှာ လှည့်စားခံရပြီး ရောင်းစားခံရတာတောင် မသိဘဲ သေသွားကြတယ်တဲ့"

ဟုန်ဖုန်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ကြားဖူးသည်။

"ဒါဆိုရင်ကော" ဟုန်ဖုန်း မေးလိုက်သည်။ "မင်း မနက်ဖြန်ကျရင်ဒီစာပေပညာရှင် ရှိုကျိုးလုပ်ဦးမှာလား"

ဒါကို ကြားတော့ ဟေးစန်း မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လုပ်မှာပေါ့"

"အဲဒီအဖိုးကြီး ပြောသေးတယ်... အကြာကြီး ဟန်ဆောင်ရင် အစစ် ဖြစ်လာတတ်တယ်တဲ့။ အမှားကို အမှန်လို့ ယူဆရင် အမှန်က အမှား ဖြစ်သွားရောတဲ့"

သူ တံခါးပေါက်ကို ခိုးကြည့်ပြီး အသံနှိမ့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့... ပြီးတော့ ငါ တွေ့ရှိတာ တစ်ခုက ငါ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောရင် မီးဖိုချောင်က မုန့်ပိုပေးတယ်"

ဟုန်ဖုန်း - "..."

ကောင်းပါပြီလေ။

သူ သိတဲ့ ဟေးစန်း ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ... နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော ချင်းပေါင် လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေ ယူပြီး စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်လာတော့ အဝေးကနေ စာဖတ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

အသံက အနိမ့်အမြင့် မှန်ကန်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။

နီးကပ်သွားတော့ ဟေးစန်း ရေကန်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ဝါးစာလိပ် တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ရေပြင်ကို မျက်နှာမူပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဖတ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

နေရောင်က သူ့အပေါ် ကျရောက်နေပြီး သူ့အမွေးနက်တွေကို ပြောင်လက်စေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း ဒီနေ့ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေပါလား" ချင်းပေါင် ပြုံးပြီး လျှောက်သွားသည်။

ဟေးစန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မိန်းကလေးချင်းပေါင်။ ဒီစာပေပညာရှင်က မနက်ခင်း စာဖတ်ခြင်း ပြုလုပ်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ ချီဓာတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နေတာပါ"

ချင်းပေါင် နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပြုံးလိုက်ကာ မုန့်တွေ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သခင်မကြီးက တာအိုမိတ်ဆွေအတွက် မုန့်တချို့ ယူသွားပေးဖို့ မှာလိုက်ပါတယ်"

ဟေးစန်း ယူလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။

ဒီနေ့ မုန့်ပန်းကန်က အရင်ကထက် တစ်ပတ်လည်လောက် ပိုကြီးနေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မကြီး"

သူ ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်မှု ထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ သူ့အမြီးတိုလေးက ထိန်းမရသိမ်းမရ လှုပ်ရမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းပေါင် ထွက်သွားသည်။

ဟေးစန်း ရေကန်ဘေး ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး မုန့်တစ်တုံး ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ပွစိပွစိ ဝါးရင်း "အွန်း... မွှေးလိုက်တာ..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ စစ်ချန်က ပဲနီလေး ပခုံးပေါ်တင်ပြီး တခြားတစ်ဖက်ကနေ လျှောက်လာသည်။

ရေကန်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး စာအုပ်ဖြန့်လျက်သားနဲ့ မုန့်တွေ အငမ်းမရ စားနေတဲ့ ဟေးစန်းကို မြင်တော့ စစ်ချန် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ဟေးစန်းကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" စစ်ချန် မေးလိုက်သည်။

ဟေးစန်း လန့်သွားပြီး သီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ပါးစပ်ထဲက မုန့်ကို အမြန် မျိုချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အင်္ကျီလက်စနဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က မုန့်ဖတ်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး... ဒီစာပေပညာရှင်က လောလောဆယ်... အဲ... အဲဒါ..."

သူ့ဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်နေပြီး ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလုံး ရှာနေသည်။ ပြီးတော့ စကားပုံအသစ် တစ်ခု ရသွားသလို သူ့ဝက်ဝံမျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။

"ရှေးစကားပုံ ရှိတယ်လေ... မနက်ခင်း စာဖတ်တာ စောစော လုပ်သင့်တယ်၊ မုန့်တွေလည်း မနည်းစေရဘူး ဗဟုသုတက ဦးနှောက်ကို ဖြည့်ပေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်လည်း ပြည့်မှ ဖြစ်မယ်"

ပြောပြီးနောက် သူ ကိုယ့်ဘာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီကဗျာက ဟိုတစ်နေ့က "ငတ်ကြီးကျသူရဲ့ လက်ရာမွန် လေးပုဒ်" ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်ချန် - ""

ပဲနီလေး ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ "ကျိ"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စစ်ချန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အနားမှာ ရှိနေတဲ့ ဟုန်ဖုန်းဘက် လှည့်မေးလိုက်သည်။ "သူ့ကျင့်ကြံမှု တစ်ခုခု မှားသွားတာလား"

ဟုန်ဖုန်းက ရေကန်တစ်ဖက်မှာ နေပူစာ လှုံနေတာ။ ဒါကို ကြားတော့ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့ကျားမျက်နှာပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့တဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ကို မမေးပါနဲ့။ ငါ ဒီဝက်ဝံကို မသိတော့ဘူး"

...တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့ပိုင်းဒေသ၊ ရွှမ်ရီတာအိုဂိုဏ်းတွင်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းသည် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းရှိ ဇရပ်ငယ်လေး ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ဝိုင်ဘူးသီးခြောက် တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

မီးခိုးရောင်မြည်းက ဘေးနားမှာ မြက်ဝါးနေပြီး ရံဖန်ရံခါ သူ့ကို ခေါင်းနဲ့ တွတ်ကာ သူလည်း သောက်ချင်ကြောင်း ပြသနေသည်။

"မလောနဲ့... ငါ ဒီတစ်ငုံ ကုန်အောင် စောင့်ဦး"

သူ့အနောက်မှာ လူနှစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာထားတွေ အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။

ဘယ်ဘက်မှာက ကျိုးယန်။ လက်ထဲမှာ ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ချပ်ကို ဖြန့်ပြီး စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုနေသည်။

ညာဘက်မှာက ဆုန်ချီ။ သူ့မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း ဝေဝါးနေပြီး ညာဘက်လက်က ဘယ်ဘက်ပါးကို ရံဖန်ရံခါ ထိနေသည်။

အဲဒီနေရာက အဖူးအယောင် ကျသွားတာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတုန်းပဲ။

နောက်ဆုံးထွက် ချင်းရွှမ်အဆင့် စာရင်း ထွက်လာပြီ။

အဆင့် ၁ - စစ်ချန်။

အဆင့် ၂ - ရှဲ့ချန်ရှင်း။

အဆင့် ၃ - ဆုန်ချီ။

အဆင့် ၄ - ကျိုးယန်... ဟွေမင်း ကျဆုံးသွားပြီမို့ သူ့နာမည် စာရင်းထဲကနေ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျိုးယန်က အလိုအလျောက် စတုတ္ထနေရာ ရောက်သွားသည်။

ပြီးတော့ ဆုန်ချီ... ခဏလောက် အိပ်လိုက်တာ နိုးလာတော့ ဒုတိယနေရာကနေ တတိယနေရာ ရောက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အခု သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း လေထဲကနေ ပျံလာတဲ့ အဲဒီလက်ဝါးကြီးကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

ကျိုးယန် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်လိုက်သည်။ "အဲဒီ ပါးရိုက်ခံရတာကို တွေးနေတုန်းလား"

ဆုန်ချီ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ... ငါတို့ သူ့ကို ဖိတ်လိုက်ရင် သူ လက်ခံမလား"

ကျိုးယန်နဲ့ ဆုန်ချီ နှစ်ယောက်စလုံး သူ ဘာအကြောင်း ပြောနေလဲ ဆိုတာ သိကြသည်။

"သူ" ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာလည်း သိကြသည်။

ကျိုးယန် မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ သူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တယ်"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက ငှက်ကြည့်ချင်လို့ မဟုတ်လား"

ကျိုးယန် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ပြီး မငြင်းပေ။ "ကျောက်ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်တာလေ... ကျောက်ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်တာ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ခေါင်းလှည့်ပြီး တိမ်တိုက်စင်မြင့် အလွန်က ကျယ်ပြောလှတဲ့ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်က နေရာလပ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ဝေးကွာတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ရောက်သွားသလိုပင်။

မီးခိုးရောင်မြည်း သူ့ကို ထပ်တွတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း မြည်းခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင် ဖိတ်စာကတ်တစ်ခု သူ့ဝတ်ရုံထဲကနေ ထုတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ရောက်လာတာ။

ပေးပို့လာသည့်နေရာမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသကပင်ဖြစ်သည်။