တိမ်မဲ့ကောင်းကင်အောက်က နိမိတ်

ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ အဆင့်တက်တဲ့နေ့မှာ စစ်မိသားစုရဲ့ အိမ်နောက်ဘက် တောင်ပေါ်က ကောင်းကင်ကြီးက ထူးခြားလွန်းအောင်ကို ကြည်လင်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး သူတို့ရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ အထွေထွေ ဗဟုသုတအရဆိုရင် တတိယအဆင့်ကနေ စတုတ္ထအဆင့်ကို ကူးပြောင်းတဲ့အခါ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးသေချာပေါက် ကျရောက်ရမယ်။ အဲဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာ။

ဟေးစန်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရလွန်းလို့ ဇာတ်တောင့်နေပြီ။

တိမ်တစ်စက်တောင် မရှိဘူး။

"တစ်ခုခု မှားနေပြီ..."

သူ ဝက်ဝံလက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မျိုးနွယ်စုထဲက မိစ္ဆာအိုကြီးတွေ ပြောဖူးတာတော့ စတုတ္ထအဆင့် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးက လျှပ်စီး ကိုးချက် ပစ်ချတယ်တဲ့။ တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပိုကြမ်းတယ်တဲ့"

ဟုန်ဖုန်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ သူ့အမြီးက ထောင်မတ်နေသည်။

မိစ္ဆာနှစ်ကောင် နောက်ထပ် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာလောက် ထပ်စောင့်လိုက်ကြသည်။

နေရောင်ခြည်က သူတို့အပေါ် နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေသည်။ ငှက်ကလေးအချို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ လေတိုက်တာတောင် နူးညံ့နေသေးသည်။

ဟေးစန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "ငါ သဘောပေါက်ပြီ"

ဟုန်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းက ဘာကို သဘောပေါက်သွားတာလဲ။

ဟေးစန်း ကျောမတ်လိုက်သည်။ သူ့ဝက်ဝံမျက်နှာပေါ်မှာ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ အတိုင်းအဆမဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာပြီး အသံတွေ တုန်ခါနေသည်။

"ငါ... ငါက... ကံကြမ္မာကရွေးချယ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာပဲ"

ဟုန်ဖုန်း ခြေခေါက်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာကြီး"

"ကြည့်လေ"

ဟေးစန်း တိမ်မဲ့နေတဲ့ ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဝက်ဝံလက်ဝါးတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ "ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး ဘယ်မှာလဲ။ ကပ်ဘေးတိမ်တိုက်တွေ ဘယ်မှာလဲ။ လျှပ်စီးတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ဘာမှ မရှိဘူး"

"ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ဆိုလိုတာက ကောင်းကင်ကြီးကတောင် ငါ့ကို မပစ်ရက်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလေ"

ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "မင်း ပါးစပ်က..."

"ဟေး ရိုင်းလိုက်တာ"

ဟေးစန်း လက်သည်းတစ်ချောင်း ချက်ချင်း ထောင်ပြပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ဒီစာပေပညာရှင်က ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပုံရတယ်။ ကောင်းကင်တာအိုက ဒါကို အာရုံခံမိပြီး ကပ်ဘေး မချပေးရက်တော့တာ နေမှာ။ ဒါ... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုဆန္ဒပဲ"

သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာက ကျောက်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ စစ်ချန် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ကောင် တကယ် ကပ်ဘေး ခံချင်တယ်ဆိုရင် ငါ အခုချက်ချင်း ဖန်တီးပေးလို့ ရတယ်"

ဟေးစန်း မျက်နှာ ခဲသွားသည်။

ဟုန်ဖုန်း တိတ်တဆိတ် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလောက် ဘေးကို ရွှေ့လိုက်သည်။ ဒီကံကြမ္မာ ရွေးချယ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာနဲ့ ခပ်ခွာခွာ နေမှ ဖြစ်မယ်။

"အစ်... အစ်ကိုကြီး..."

ဟေးစန်း တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ "အဲဒါ... အဲဒါ မလိုပါဘူးဗျာ... ဟုတ်တယ်မလား"

"တကယ်လား"

"တကယ် တကယ်"

ဟေးစန်း အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီစာပေပညာရှင် ရုတ်တရက် ခံစားမိတာက ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ဆိုတာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်တာကို ဦးစားပေးရမယ်တဲ့။ အတင်းအကျပ် လုပ်ယူရင်... ကျက်သရေ မရှိဘူးတဲ့"

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားတဲ့ ဟုန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီတော့မှ သူ့လက်ထဲက လျှပ်စီးအလင်းရောင်ကို နှမြောတသ ပျောက်ကွယ်သွားစေလိုက်သည်။

ဟေးစန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျောပြင်က အမွေးတွေ စိုရွှဲနေပြီ... အဆင့်တက်ခြင်း ကိစ္စက အဲဒီလိုပဲ ရှုပ်ထွေးပွေလီစွာနဲ့ ပြီးဆုံးသွားသည်။

မိစ္ဆာနှစ်ကောင် စတုတ္ထအဆင့် ဖြစ်လာတာက စစ်မိသားစုထဲမှာတော့ သိပ်ပြီး လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။

စတုတ္ထအဆင့် ရောက်တာက ထိုမိသားစုအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလိုပါပဲ။

နောက်ရက်တွေမှာ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ ပြဿနာ မရှာကြတော့ပေ။

ကျင့်ကြံမှုက ဒီအဆင့် ရောက်လာရင် ခွန်အားသက်သက်နဲ့ တိုးတက်လို့ မရတော့ဘူး။ စုဆောင်းမှုနဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ လိုအပ်လာပြီ။

ဟေးစန်းက မနက်တိုင်း တတိယဘိုးဘိုးဆီ အချိန်မှန် သွားသတင်းပို့တုန်းပဲ။ ဟုန်ဖုန်းကတော့ စစ်မိသားစု စာကြည့်တိုက်ထဲက ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံတွေ အကြောင်း ရေးထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး တစ်ခါဝင်ရင် နေ့တစ်ဝက်လောက် ကြာတတ်သည်။

စစ်ချန်လည်း ပုံမှန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေအတိုင်းပဲ ကျင့်ကြံတယ်၊ စားတယ်၊ အမေနဲ့ စကားပြောတယ်။

မထွက်ခွာမီ လဝက်အလို ညစာစားပြီးချိန်မှာ စစ်ချန်က မဟာယင် အင်ပါယာ ကို သွားမယ့် အစီအစဉ်အကြောင်း မိဘတွေကို ပြောပြလိုက်သည်။

ယဲ့ဖူ အစားအစာ ယူနေတဲ့ လက် ရပ်တန့်သွားပေမဲ့ စကားမပြောဘဲ ခင်ပွန်းသည်ကိုပဲ ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ခိုင် ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့ဩတဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သိပြီ။ သွားချင်ရင် သွားလိုက်ပါ"

"စစ်မိသားစုဝင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကမ္ဘာ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားလို့ ရတယ်" သူ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

စစ်ချန် အဖေဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အမေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။ "အလယ်ပိုင်းဒေသက မဟာယင် အင်ပါယာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကြားမှာ တစ်ခုခု ပတ်သက်မှု ရှိလား"

ဒီမေးခွန်း မေးလိုက်တော့ ယဲ့ဖူ မျက်လွှာချလိုက်သည်။

စစ်ခိုင် သားဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး အတော်ကြာမှ ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်တွေအကြာကြီးက အတိတ်က ကိစ္စတချို့ပါပဲ။ မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး"

"မှတ်ထားပါ... မင်း ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား မင်းက စစ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေး၊ မင်းအမေနဲ့ ငါ့ရဲ့ သား... ဒါဆို လုံလောက်ပြီ"

"တခြား ဘယ်လို အထောက်အထား၊ ဘယ်လို ပတ်သက်မှုမျိုးမဆို သူများကိစ္စတွေပဲ... မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး"

စစ်ချန် နားလည်လိုက်သည်။ ဒီစကားတွေက အတိတ်က ပတ်သက်မှုတွေနဲ့ သူ့ကို ခပ်ခွာခွာ နေစေချင်လို့ ပြောတာပဲ။

"အို... ဟုတ်ကဲ့" သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပတ်သက်တယ်လို့ ထင်ပြီး ပြဿနာ လာရှာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

စစ်ခိုင် ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါ ပိုပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"စစ်မိသားစုက ရန်ငြိုး မထားတတ်ဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရန်ငြိုးရှိရင် အဲဒီနေရာမှာတင် ချက်ချင်း ရှင်းပစ်လိုက်လို့ပဲ"

စစ်ချန် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်"

...ချိန်းဆိုထားသည့်နေရာ၏ လေထုမှာ ဖုန်မှုန့်အနံ့နှင့် သတ္တုရနံ့များရောယှက်နေပါ၏။

စစ်ချန် တောင်ကုန်းပြောင်တစ်ခုပေါ် ရပ်ပြီး ရှေ့မှာ ဆန့်တန်းနေတဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ တောင်တန်းကြီးကို ကြည့်နေသည်။

တောင်တန်းလို့ ခေါ်လို့ မရလောက်ဘူး။ တောင်တွေ ပြိုကျပြီး မြေကြီး ကွဲအက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အပျက်အစီးတွေ၊ အပိုင်းအစတွေနဲ့ ပိုတူနေသည်။

အလယ်ပိုင်းဒေသကို ကျုံးကျိုးလို့လည်း ခေါ်ကြသည်။

သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ကာလတုန်းက တခြား ဒေသတွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောကြသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးနန်းတော် ကျဆုံးသွားတာက အလယ်ပိုင်းဒေသနဲ့ ပတ်သက်တယ်ဆိုတဲ့ ပြောဆိုသံတွေတောင် ရှိသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အရမ်း ကြာခဲ့ပြီ။ ဒဏ္ဍာရီတွေပဲ ကျန်တော့တဲ့အထိ ကြာခဲ့ပြီ။

သို့သော် ဒီနယ်နိမိတ်ဂိတ်ရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ရုံနဲ့ အရှေ့ပိုင်းဒေသနဲ့ ကျုံးကျိုးတို့ သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ် ဆိုတာ သိသာလှသည်။

ပြီးတော့ တိုက်ပွဲက ပြင်းထန်ခဲ့မှာ သေချာသည်။

စစ်ချန် သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထိလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ အိမ်က ထွက်လာတော့ ပထမတစ်ခေါက်ထက်တောင် ပစ္စည်းတွေ ပိုများနေသည်။

ပဲနီလေး ပခုံးပေါ်မှာ ဝပ်ပြီး ဟိုဒီ ကြည့်နေသည်။ ထိုကောင်မလေးကလည်း နယ်နိမိတ်ဂိတ်ရဲ့ လေထုကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ အနောက်မှာ ရပ်နေကြသည်။ လူယောင် ဖန်ဆင်းထားပြီးသားဖြစ်ကြ၏။ စစ်ချန် ဘယ်သွားသွား သူတို့ သဘာဝကျကျ လိုက်မှာပဲ။

ဟေးစန်းက ထွားကျိုင်းတဲ့ လူကြီးပုံစံနဲ့ပဲ။ လည်ပင်းမှာ "ဘေးကင်းပါစေ" နဲ့ "စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေ" ဆိုတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားနှစ်ခု ဆွဲထားသည်။ လက်ထဲမှာ စာအုပ်ပါးပါးလေး တစ်အုပ် ကိုင်ပြီး ခေါင်းယိမ်းကာ ဖတ်နေသည်။

"ဆရာသခင်က ပြောတယ်... နေဦး... မဟုတ်ဘူး... တတိယဘိုးဘိုးက ပြောတယ်... အိမ်အပြင်ထွက်ရင် စကားနည်းနည်းပြောပြီး များများလေ့လာပါ၊ များများနားထောင်ပြီး နည်းနည်းပြောပါ။ စကားများရင် အမှားပါမယ်၊ အမှားပါရင်..."

"ဘာဖြစ်မှာလဲ"

ဟုန်ဖုန်း သူ့ကို ကန်လိုက်သည်။ "ရွတ်မနေနဲ့တော့... သူတို့ လာနေပြီ"

အဝေးကနေ လူရိပ်အချို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာကြသည်။

ပထမဆုံး ဆင်းသက်လာသူက ရှဲ့ချန်ရှင်း။ အဲဒီ မီးခိုးရောင်မြည်းကိုပဲ စီးထားတုန်း။ မီးခိုးရောင်မြည်းက ဒီနေရာရဲ့ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ အခြေအနေကို မကျေနပ်သလို နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကျောက်စရစ်ခဲတွေကို ခွာနဲ့ ယက်နေသည်။

နောက်တစ်ယောက်က ကျိုးယန်။ သူ မြေကြီးပေါ် ကောင်းကောင်း မရပ်ရသေးခင်မှာပဲ သူ့အကြည့်က မီးမောင်းထိုးသလို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး စစ်ချန်ပခုံးပေါ်က ပဲနီလေးဆီ တန်းရောက်သွားသည်။ ငတုံးလို အပြုံးကြီး မျက်နှာပေါ် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက ဘိုးဘေးနန်းတော်တုန်းကထက် ပိုမို သန့်စင်လာသည်။ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့လည်း တိုးတက်မှုတွေ ရှိခဲ့ပုံရသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... နေကောင်းကျန်းမာရဲ့လား"

စစ်ချန်လည်း သေသေချာချာ ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့၊ တာအိုမိတ်ဆွေကျိုး"

နှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ သူ့အကြည့်က မီးခိုးရောင်မြည်းပေါ် သဘာဝကျကျ ရောက်သွားပြီး လေးလေးနက်နက် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေမြည်း"

မီးခိုးရောင်မြည်း "အီး... အား?"

အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ဆုံးလူ ရောက်လာသည်။ ခေတ်မီမီ နောက်ကျမှ ရောက်လာသူပီပီ လေထဲမှာ တစ်ပတ်ဝက်လောက် ဝဲပြီးမှ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဆုန်ချီ။

သူ ယဉ်ကျေးမှု စကားတချို့ ပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျယ်လောင်၊ လေးနက်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် နေရခက်ကာ အတင်းအကျပ်လုပ်ယူထားရသည့်အသံတစ်ခုက သူ့ထက် ဦးသွားသည်။

"ဒီစာပေပညာရှင်က ဟေးစန်းပါ။ ဘွဲ့နာမည်က ရှိုကျိုး ပါ။ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

အသံက ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အသံထွက်က တိကျပြတ်သားနေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း "..."

ကျိုးယန် "..."

ဆုန်ချီ "..."

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ဝူရင်တောင်ကြားတုန်းက ဒီဝက်ဝံရဲ့ ပါးစပ်က "ခွေးမသား" တွေ "ခွေးကောင်" တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ကောင်းကင်တုန်အောင် အော်ဟစ်ခဲ့တာလေ... ဟုန်ဖုန်း တကယ် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူ စစ်ချန်ဘေးနား အမြန်တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး တိုင်ပြောလိုက်သည်။ "လျှောက်ပြမနေပါနဲ့ကွာ... ငါ့မှာ ကျားအမွေးတွေ ထောင်ထကုန်ပြီ"

ဟေးစန်း ရှေ့တည့်တည့်ကို ကြည့်ပြီး မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ပဲ ကြားနိုင်တဲ့ အသံနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ ဒါကို အရှိန်အဝါလို့ ခေါ်တယ်... ယဉ်ကျေးမှု ရှိတဲ့သူရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါကွ"

ကျိုးယန် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ ပဲနီလေးဆီကနေ အကြည့်ကို မနည်း ခွာလိုက်ပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "အဟမ်း... ဒီ... တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ ခင်ဗျားရဲ့ ကျက်သရေက အရင်ကထက် ပိုတိုးလာပါလား"

ဒါကို ကြားတော့ ဟေးစန်း ရင်ကော့လိုက်ပြီး ထိန်းသိမ်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေကျိုး မြှောက်ပင့်လွန်းပါပြီ။ ဒီစာပေပညာရှင်က မထိုက်တန်ပါဘူး"

ဟုန်ဖုန်း မျက်နှာတစ်ဝက်ကို လက်နဲ့ တိတ်တဆိတ် အုပ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဝက်ဝံကို လျစ်လျူရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး စစ်ချန်ဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။ "လူစုံပြီ ဆိုတော့ ခရီးစကြတာပေါ့။ ဒီရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်ကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ရင် ကျုံးကျိုး နယ်မြေထဲ ရောက်ပြီ"

ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိကြပေ။

အဖွဲ့သည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသ ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်ကြသည်။

စစ်ချန် ရပ်တန့်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ တောင်တွေ မြစ်တွေက မြင်ကွင်းထဲကနေ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားနေသည်။

ရှေ့မှာက မသိနားမလည်တဲ့ နယ်မြေ။

အဲဒီမှာ အင်ပါယာ တစ်ခု ရှိတယ်။ သံမဏိ ဥပဒေတွေနဲ့ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အမိန့်အာဏာတွေ ရှိတယ်။

ပြီးတော့ သူ့အမေ ထုတ်မပြောချင်တဲ့ အတိတ်တွေလည်း ရှိနေတယ်။

ပဲနီလေး ပခုံးပေါ်မှာ ဝပ်ပြီး သူ့နားရွက်ကို ဖွဖွလေး ဆိတ်လိုက်သည်။

စစ်ချန် ပြုံးလိုက်သည်၊ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး အဖွဲ့ကို အမီလိုက်သွားသည်။

ကျုံးကျိုး... ငါလာပြီ။