မင်းရဲ့ တောင်ကြီးက မည်းနက်နေတာပဲ

ရှဲ့ချန်ရှင်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းပြနေပြီး မီးခိုးရောင်မြည်းက သူ့ဘေးတွင် အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ပါနေသည်။ မြည်းခွာလေးများက တိမ်တိုက်ငွေ့စလေးတွေကို နင်းလျှောက်နေသည်။

အဖွဲ့သည် ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် အပျက်အစီးများပေါ်မှ အရှိန်အသင့်အတင့်ဖြင့် ပျံသန်းနေကြသည်။

အောက်ဘက်တွင် အဆုံးမဲ့ ဆန့်တန်းနေသော ကျိုးပဲ့နေသည့် တောင်တန်းကြီးများ ရှိပြီး သက်ရှိ ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။

ဟုန်ဖုန်း ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြတ်ပျံသွားကြမှာလား"

" မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ရှဲ့ချန်ရှင်း နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ရှင်းပြသည်။ "အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ သူ့စည်းမျဉ်းတွေနဲ့သူ ရှိပါတယ်"

သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်"

အားလုံး သူညွှန်ပြတဲ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အစပထမတွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ထိစပ်နေတဲ့ နေရာမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အမည်းရောင် မျဉ်းလေး တစ်ကြောင်းသာ မြင်ရသည်။

နီးကပ်လာလေ အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းက ပိုရှင်းလင်းလာပြီး ပိုမြင့်မားလာလေ ဖြစ်သည်။

အဲဒါ တောင် မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ တောင်ကြားလမ်း တစ်ခု။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ တကယ် တည်ရှိနေတဲ့ ဧရာမ တောင်ကြားလမ်းကြီး တစ်ခု။

တောင်ကြားလမ်းရဲ့ တံတိုင်းတွေ အပေါ်မှာ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ဖောက်ထွင်းမြင်ရလုနီးပါး အလင်းကန့်လန့်ကာကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။

အံ့ဩစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ တံတိုင်းတွေရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိတဲ့ ဧရာမ တံခါးကြီးပါပဲ။

တံခါးရွက်ကြီး နှစ်ခုက ကိုက် ၃၀၀ လောက် မြင့်မားပြီး မည်းနက်နေကာ နေ၊ လ၊ ကြယ်၊ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ပုံစံတွေ ထွင်းထုထားသည်။ လောလောဆယ်တော့ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလေသည်။

တံခါးထုပ်တန်းပေါ်မှာ စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးသားထားသည်။

အရှေ့မျှော်တောင်ကြားလမ်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လက်ရေးက စွမ်းအားကြီးမားပြီး အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်လောက်တဲ့ အရှိန်အဝါ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒါက..." ဟု ဟေးစန်း တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။

"အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ အရှေ့ဘက် တံခါးပေါက်လေ" ဟု ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာ၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသက စွမ်းအားရှင် အများအပြား ပူးပေါင်းပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တာလို့ ပြောကြတယ်"

သူ ပြောရင်း ပဲနီလေးကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟာယင် အင်ပါယာရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပြီ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

"တောင်ကြားလမ်း ကိုယ်တိုင်က ဧရာမ ဖွဲ့စည်းပုံကြီး တစ်ခုပဲ။ ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ပျံမယ်ဆိုရင် ဖွဲ့စည်းပုံအစီအရင်ရဲ့ ရိုက်ချတာကို ခံရလိမ့်မယ်။ သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေ ဆိုရင် ထိလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း သေသွားနိုင်တယ်"

စကားပြောနေရင်း သူတို့အဖွဲ့ အရှေ့မျှော် တောင်ကြားလမ်းနှင့် မိုင်အနည်းငယ် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

အနီးကပ် ရောက်သွားတော့ တောင်ကြားလမ်းကြီးရဲ့ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါက ပိုပြင်းထန်လာသည်။ တံတိုင်းခြေရင်းမှာ ရပ်နေရင် လူတစ်ယောက်က ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်လောက်ပဲ သေးငယ်သွားသလို ခံစားရသည်။

တောင်ကြားလမ်း အရှေ့တွင် ကျယ်ဝန်းပြီး ကျောက်ခင်းထားသော ကွင်းပြင်ကြီး တစ်ခု ရှိသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား အဲဒီမှာ တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့က ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှိန်အဝါ အားကောင်းသူ၊ အားနည်းသူ အမျိုးစုံ ပါဝင်သော်လည်း အားလုံးက စည်းကမ်းသေဝပ်နေကြသည်။ ဆူညံသံပြုလုပ်သူ သို့မဟုတ် ပျံသန်းသူ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

ကွင်းပြင်အစွန်းတွင် ဆယ်ကိုက်ခြား တစ်ယောက်နှုန်းဖြင့် အနီရင့်ရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော်များ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများက တည်ငြိမ်နေပြီး စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် မဟာယင်အင်ပါယာ၏ နယ်ခြားစောင့်တပ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းသည် အဖွဲ့ကို ရှည်လျားသော လူတန်းကြီးဆီ မခေါ်သွားဘဲ ကွင်းပြင်တစ်ဖက်ရှိ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမဆောင်ငယ်လေးဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်သွားသည်။ ခန်းမဆောင် ဝင်ပေါက်တွင် ပိုမို လေးလံသော အရှိန်အဝါ ရှိသည့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်နှစ်ဦး ရပ်နေကြသည်။

သူတို့အဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ အထူးသဖြင့် အရှေ့ပိုင်းဒေသ ချင်းရွှမ်အဆင့်တွင် နှစ်အတော်ကြာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သော ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်နှင့် ဆုန်ချီတို့ကို မြင်သောအခါ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

စစ်ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦး အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ရွှမ်ရီတာအိုဂိုဏ်းက တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့ မဟုတ်ပါလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယန်နှင့် ဆုန်ချီတို့ကို ကြည့်ပြီး "သခင်လေးကျိုး၊ သခင်လေးဆုန်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူတို့ကိုလည်း မှတ်မိနေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့အကြည့်က စစ်ချန်အပေါ် ရောက်ရှိလာပြီး အကြာဆုံး ရပ်တန့်နေသည်။

"ဒါက တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန် ဖြစ်ရမယ်၊ နှုတ်ဆက်ဖို့ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

စစ်ဗိုလ်ချုပ်က လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အပေါ်ယံမှာ အလွန် ယဉ်ကျေးပုံရသည်။

"ကျွန်တော်က အရှေ့မျှော် တောင်ကြားလမ်းရဲ့ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ် ကျောက်ဝူ ပါ"

စစ်ချန် ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းလည်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က ယဉ်ကျေးလွန်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့က ဂိုဏ်းရဲ့ အမိန့်အရ အင်ပါယာ နေပြည်တော်မှာ ကျင်းပမယ့် အခမ်းအနားကို တက်ရောက်ဖို့ လာခဲ့ကြတာပါ"

"သဘောပေါက်ပါပြီ" ဟု ကျောက်ဝူက မလိုအပ်သော မေးခွန်းများ မမေးဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးဖယ်ပေးပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက အထူးအဆင့်အတန်း ရှိသူတွေ ဆိုတော့ ဒီမှာ စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ တောင်ကြားလမ်းမှာ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေအတွက် သီးသန့် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ ပျံသန်းလှေတွေ ရှိပါတယ်၊ ဒါက ခရီးလမ်းမှာ အဆင်မပြေမှုတွေကို သက်သာစေပြီး ပိုလည်း ဘေးကင်းပါတယ်၊ လိုက်ပါစီးနင်းချင်ပါသလား"

သူက မေးခွန်းပုံစံ မေးလိုက်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းသည်။ ဒါက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဖြစ်သလို အင်ပါယာရဲ့ စီစဉ်မှုလည်း ဖြစ်သည်။

ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သလို သိမ်မွေ့သော ထိန်းချုပ်မှု ပုံစံတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခရီးစဉ်သည် အင်ပါယာ၏ မျက်စိအောက်တွင် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း စစ်ချန်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လိုရာခရီး ရောက်ဖို့သာ အဓိကမို့ ဘယ်လိုယာဉ်မျိုးပဲ စီးရစီးရ သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

"ဒါဆို ဗိုလ်ချုပ် စီစဉ်ပေးတာကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့" ဟု ရှဲ့ချန်ရှင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်တော့်တာဝန်ပါ" ဟု ပြောပြီး ကျောက်ဝူ ရှေ့က လမ်းပြရန် လှည့်လိုက်သည်။ "ကြွပါ၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

သူက အဖွဲ့ကို ခန်းမဆောင် ပတ်လမ်းမှတဆင့် ဘေးပေါက်တစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပြီး တောင်ကြားလမ်း အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အတွင်းပိုင်း နေရာလပ်သည် အခြား ကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မြို့ကြီးအချို့ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားကျယ်ဝန်းသည်။ စစ်စခန်းများ၊ ဂိုဒေါင်များနှင့် ပျံသန်းလှေများ ရပ်နားရန် သီးသန့် ကျယ်ဝန်းသော ပလက်ဖောင်းများ ပါရှိသည်။

ကွင်းပြင်ထဲတွင် ပျံသန်းလှေ သုံးစင်း ရပ်နားထားသည်။

ပုံစံ တူညီကြပြီး မည်းနက်နေကာ ကိုယ်ထည် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မဟာယင် အင်ပါယာ၏ တံဆိပ်ကို ထွင်းထုထားသည်။ အရွယ်အစားနှင့် အလှဆင်ထားမှု အနည်းငယ်သာ ကွဲပြားသည်။

အကြီးဆုံးတစ်စင်းက သုံးထပ်ရှိပြီး ခေါင်မိုးစွန်းများ ကော့တက်နေကာ ခမ်းနားထည်ဝါသည်။

အသေးဆုံးတစ်စင်းကတော့ တစ်ထပ်တည်းသာ ရှိပြီး ရိုးရှင်းသည်။

ကျောက်ဝူက သူတို့ကို အကြီးဆုံး ပျံသန်းလှေဆီ ခေါ်သွားရင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "တရားဝင် ပျံသန်းလှေတွေမှာ အထက်တန်း၊ အလယ်တန်းနဲ့ အောက်တန်း အခန်းတွေ ခွဲထားပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်အရ အထက်တန်း အခန်းတွေမှာ သဘာဝကျကျ နေရမှာပါ"

"လှေပေါ်မှာ နေ့စဉ် ကိစ္စရပ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ သီးသန့် စာရေးတစ်ယောက် ပါပါတယ်၊ ပြီးတော့ အလွှာတိုင်းမှာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းဖို့နဲ့ အရေးပေါ် အခြေအနေတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အင်ပါယာ စစ်သည်တွေ စောင့်ကြပ်နေပါတယ်"

ဒီနေရာရောက်တော့ သူ့ဆိုလိုရင်းက ရှင်းလင်းလာသည်။ "မဟာယင် နယ်မြေ အတွင်းမှာ စည်းမျဉ်းတွေက အရှေ့ပိုင်းဒေသထက် ပိုတင်းကျပ်ကောင်း တင်းကျပ်နိုင်ပါတယ်၊ နေရာတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ဥပဒေတွေ ရှိကြတာကိုး"

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက လူသားတွေကြားက နဂါးတွေ ဖီးနစ်တွေလို အမြင်ကျယ်တဲ့သူတွေ ဆိုတော့ နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

"ကျေးဇူးပြုပြီး သည်းခံပေးကြပါ၊ ပြဿနာ မဖြစ်အောင် နေပေးကြပါ"

စကားလုံးတွေက ယဉ်ကျေးတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ အားလုံး အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်ကြသည်။ ငါတို့ပိုင်နက်ထဲ ရောက်နေပြီမို့ စည်းကမ်းလိုက်နာရမယ်၊ ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကို အားကိုးပြီး သောင်းကျန်းလို့ မရဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပင်။

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ဖွဖွလေး ခတ်ရင်း ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ယဉ်ကျေးတဲ့သူတွေပါ၊ အိမ်ရှင်ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်"

စစ်ချန်လည်း သဘောတူကြောင်း အသံပြုလိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို လာမစသရွေ့ သူက သဘာဝကျကျ ဥပဒေလိုက်နာသူ တစ်ယောက်ပင်။

ကျောက်ဝူ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ခင်ဗျားတို့အတွက် အထက်တန်း အခန်းတွေ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်၊ ကြွပါ"

လှေပေါ် တက်ပြီးနောက် တရားဝင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လှေစာရေး တစ်ဦး ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး အပေါ်ထပ်သို့ ရိုသေစွာ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အလွှာတိုင်းတွင် ရှေ့တည့်တည့်ကို ကြည့်နေသော စစ်သည်အချို့ ရှိနေသည်။ စစ်ချန် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မဆိုးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အထက်တန်း အခန်းများသည် ပျံသန်းလှေ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိသည်။ အခန်းများသည် ကျယ်ဝန်းပြီး ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း မရှိသော်လည်း သပ်ရပ်လှပကာ ရှုခင်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

မကြာမီ ပျံသန်းလှေသည် နေပြည်တော်သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟေးစန်း ဖျာတစ်ချပ်ပေါ် ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ထိုင်ရပြီကွာ"

ဟုန်ဖုန်း ပြတင်းပေါက်နား လျှောက်သွားပြီး အောက်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရှေ့မျှော် တောင်ကြားလမ်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီအင်ပါယာက စည်းကမ်းတွေ တကယ် များတာပဲ"

"များတာထက်ကို ပိုသေးတယ်" ဟု ကျိုးယန် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မဟာယင် အင်ပါယာက ထုံးတမ်းစဉ်လာနဲ့ ဥပဒေတွေပေါ်မှာ တည်ထောင်ထားတာ၊ သူ့စည်းမျဉ်းတွေက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဂိုဏ်းတွေထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုရှုပ်ထွေးတယ်၊ ဒီလှေပေါ်မှာတော့ တော်သေးတယ်၊ နေပြည်တော် ရောက်သွားရင် ခြေလှမ်းတိုင်းကို သတိထားရလိမ့်မယ်"

သူ့မြည်း ဟွေဟွေ ကို နေရာချပြီးနောက် ရှဲ့ချန်ရှင်းလည်း ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန် အလယ်ပိုင်းဒေသကို ပထမဆုံး လာဖူးတာလား" ဟု မေးရာ စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ပိုသတိထားရမယ်" ဟု ရှဲ့ချန်ရှင်း ပြောလိုက်သည်။ "အလယ်ပိုင်းဒေသက အရှေ့ပိုင်းဒေသနဲ့ မတူဘူး၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသမှာက ခွန်အားကို လေးစားကြတယ်၊ စည်းမျဉ်းတွေက ပျော့ပြောင်းတယ်"

"ဒီမှာကတော့ စည်းမျဉ်းဆိုတာ စည်းမျဉ်းပဲ၊ တစ်ခါတလေကျရင် ခွန်အားထက်တောင် ပိုအရေးကြီးသေးတယ်"

စစ်ချန် ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းတွေအတွက် ခင်ဗျားတို့ပဲ လာကြတာလား"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ" ဟု ပြောရင်း စားပွဲပုလေးပေါ်က လက်ဖက်ရည်အိုးကို ယူပြီး တစ်ခွက်ငှဲ့လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတွေလည်း လူလွှတ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေကို အရင်လွှတ်ပြီး အတွေ့အကြုံ ယူခိုင်းတာလေ"

ပြောရင်းနှင့် သူ့အကြည့်က စစ်ချန်အပေါ် ရောက်သွားသည်။

ကျိုးယန်လည်း ပြုံးပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဆရာလည်း အဲဒီသဘောပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန်ကြီးတွေကို ထမ်းဆောင်ရတော့မှာမို့ ကမ္ဘာလောကကြီးကို ပိုမြင်ဖူးထားတာ ကောင်းတယ်တဲ့"

အဲဒီအချိန်မှာ ဟေးစန်း ပြတင်းပေါက်နား တိုးသွားပြီး အောက်ဘက်က ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်နေသည်။ တောင်တန်းများသည် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ချွန်ထက်သော တောင်ထိပ်များ ရှိနေသည်။

သူ့ရင်ထဲမှာ စာပေစိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွလာပြီး တစ်ခုခု မရွတ်ပြရင် ဒီရှုခင်းကို စော်ကားရာ ရောက်မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ဝက်ဝံမျက်နှာကြီးက လေးနက်သွားသည်။

ဟုန်ဖုန်း၏ မျက်ခွံ လှုပ်သွားသည်။ "မင်း ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ"

မေးသော်လည်း ဟေးစန်းက လျစ်လျူရှုပြီး ခေါင်းကို စတင် ယိမ်းနွဲ့လိုက်သည်။

"အဝေးက ကြည့်ရင် တောင်ကြီးက မည်းနက်နေတာပဲ၊

အပေါ်က သေးပြီး အောက်က ကြီးနေတာပဲ"

သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"တစ်နေ့နေ့ကျရင် ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်မယ် ဆိုရင်၊

အောက်က သေးပြီး အပေါ်က ကြီးနေမှာပဲ"

ဖူး ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျိုးယန် ပါးစပ်ထဲက လက်ဖက်ရည်တွေ မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။

မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူနေသော ဆုန်ချီလည်း ဒါကို ကြားတော့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာအမှိုက်ကဗျာကြီးလဲ"

"မင်း" ဟု ဟေးစန်း ဒေါသထွက်ပြီး နှုတ်ခမ်းမွေးတွေ ကောက်သွားသည်။ "ဒါဆို မင်း ရွတ်ပြလေ"

ဆုန်ချီ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နား လျှောက်သွားကာ လက်နောက်ပစ်ပြီး အဝေးကို ငေးကြည့်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဓားတစ်ချက် အလင်းရောင်က ပြည်နယ် တစ်ဆယ့်ကိုးခုကို အေးခဲစေတယ်၊

လမင်း ကြွေကျပြီး ကြယ်တာရာတွေ နစ်မြုပ်သွားပေမဲ့ ငါကတော့ ကျန်ရစ်နေမယ်၊

ဒီနေ့ ငါ အပြာရောင် တိမ်တိုက်လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းပြီး..."

"ရပ် ရပ် ရပ်" ဟု ဟေးစန်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါက စာသားတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ အသစ်တွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ မင်းဆီမှာ ဒီကဗျာတစ်ပုဒ်တည်း ရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ဆုန်ချီ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ "မင်းက ဘာသိလို့လဲ၊ ကောင်းတဲ့ကဗျာ ဆိုတာ ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုဖို့ ထိုက်တန်တယ်"

"မင်း ဉာဏ်ကုန်သွားပြီလို့ ငါ ထင်တယ်" ဟု ဟေးစန်း အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လာ လာ လာ... ဒီစာပေပညာရှင် နောက်တစ်ပုဒ် ရွတ်ပြတာ နားထောင်လိုက်"

"ကောင်းကင်ပေါ်က တိမ်ဖြူတွေ လွင့်မျောနေတယ်၊

မြေကြီးပေါ်က မိစ္ဆာလေးတွေ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေတယ်၊

ဒီပျံသန်းလှေကို စီးရတာ တကယ်ပဲ စိတ်လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတယ်၊

နေပြည်တော်ဆီ ငါတို့ သွားနေကြပြီ"

ဟေးစန်း သူ့ရဲ့ ပေါ့ပါးသော ကဗျာ ကို ရွတ်ဆိုပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အခန်းထဲက လေထုသည် စကားမပြောနိုင်ခြင်းနှင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရခြင်းတို့ကြား ရောက်ရှိနေသည်။

ဆုန်ချီ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး မျက်နှာပြန်ရဖို့ စကားလုံးလှလှတွေ သုံးမလို့ ပြင်နေစဉ်... အခန်းထဲရှိ လူအများစု၏ မျက်နှာထား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

နတ်ဘုရားအာရုံ တစ်ခု အခန်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အလွန် ပေါ့ပါးပြီး မြန်ဆန်ကာ တစ်ယောက်ယောက်က ဖြတ်သွားရင်း အထဲကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝေ့ကြည့်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

သို့သော် အရှေ့ပိုင်းဒေသတွင်၊ အထူးသဖြင့် မျိုးဆက်တူ ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်သည် ပါးဖြတ်ရိုက်ကာရန်စခြင်းဟု ယူဆနိုင်သည်။

ဆုန်ချီ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး သူ့လက်က ဓားရိုးပေါ် ရောက်သွားသည်။

"ညီအစ်ကိုဆုန်" ဟု ခေါ်ပြီး ရှဲ့ချန်ရှင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ကျိုးယန်လည်း ယပ်တောင်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဒါ မဟာယင် နယ်မြေ ဖြစ်ကြောင်း မျက်လုံးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ဆုန်ချီ၏ လက် လျော့ကျသွားသော်လည်း မျက်နှာထားက တင်းမာနေဆဲပင်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

"ခွပ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ လေးလံသော သစ်သားတံခါးကြီး ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားသည်။

လူရိပ်တစ်ခုသည် တစုံတခုက ဆွဲငင်ခြင်းခံလိုက်ရသည့်အလား သစ်သားတံခါးကို ဖောက်ဝင်လာပြီး ဝှီး ခနဲ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာကာ လေထဲတွင် တွဲလောင်း ဖြစ်နေသည်။

မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ကို စစ်ချန်က ဇက်ပိုးကနေ ကိုင်ထားပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက လေထဲမှာ ယက်ကန်ယက်ကန် ဖြစ်နေသည်။

"အား... လွှတ်... ငါ့ကို လွှတ်စမ်း" ဟု သူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စစ်ချန် မလွှတ်ပေးပေ။ ရှဲ့ချန်ရှင်းနှင့် အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံသာ။

"ဗိုလ်ချုပ်ကျောက်က စည်းမျဉ်းလိုက်နာရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

စစ်ချန် လက်ထဲက လူကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက... စည်းမျဉ်းကို သိပ်လိုက်နာပုံ မရဘူးနော် သေချင်တာလား"