စည်းမျဉ်းကို မင်းက လိုက်နာရမှာလေ

"ရပ်စမ်း"

"ဘယ်ကောင်လဲ"

ဟေးစန်း လက်ထဲက စာအုပ်ကို 'ဖတ်' ခနဲ မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မူလပုံစံ ဝက်ဝံကြီးအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ မူလပုံစံ ပြန်ပြောင်းထားပြီးဖြစ်သော ဟုန်ဖုန်းနှင့်အတူ စစ်ချန်လက်ထဲက လူကို ဘယ်ညာ ညှပ်ပြီး သွားဖြဲပြလိုက်ကြသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ကျိုးယန် မျက်ခွံ လှုပ်သွားသည်။

သူတို့ ပြောတဲ့ စည်းမျဉ်းဆိုတာ... အစ်ကိုရေ... အဲဒါ သူတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းလေ... သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့နဲ့ အာဏာပြဖို့ သုံးတဲ့ ကိရိယာတွေလေ။

ပုံမှန်ဆို ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပြင်ပလူတွေ၊ ဂျူနီယာတွေ အနေနဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်ရမှာက သည်းခံမယ်၊ ညှိနှိုင်းမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ နောက်ခံကို စုံစမ်းမယ်။

ဘယ်လိုလုပ် စစ်ချန်လိုမျိုး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လူကို တန်းဖမ်းချုပ်လိုက်ရတာလဲ။

ဒါပေမဲ့ စစ်ချန်ကတော့ အဲဒီလို မတွေးပါဘူး။

သူ့ယုတ္တိဗေဒအရ စည်းမျဉ်းဆိုတာ စည်းမျဉ်းပဲ။

မင်းက တခြားသူတွေကို လိုက်နာခိုင်းမှတော့ မင်းအရင် လိုက်နာရမှာပေါ့။

မင်းကိုယ်တိုင် မလိုက်နာနိုင်ရင် ငါက မင်းလိုက်နာအောင် ကူညီပေးရမှာပေါ့။

ဆုန်ချီရဲ့ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။ အဲဒီလူကို တရားသဖြင့် လည်ပင်းညှစ်ပြီး မေးခွန်းထုတ်နေတဲ့ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း တောက်ပလာသည်။

ဒီ စစ်မျိုးရိုးနဲ့လူရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက... မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့အကြိုက် ဖြစ်နေတယ်။

မဟာယင် အင်ပါယာက စွမ်းအားကြီးချင် ကြီးပါစေ၊ သူတို့ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဂိုဏ်းတွေကလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ အနိုင်ကျင့်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ။ မင်းရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ဆုံး ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်တာက ဘယ်လောက် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။

ပါးရိုက်ခံရလို့ ဆုန်ချီ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အငြိုးအတေးလေးတွေ မသိမသာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြန်အလှန် လေးစားမှုဆိုတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ စစ်ချန်ကို ကိုယ့်လူလို့ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရာရှိက နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှူလို့ ရသွားပြီး အသံအက်အက်နဲ့ အော်လိုက်သည်။

"လ... လွှတ်... လွှတ်စမ်း ငါက တရားဝင် လှေစာရေးကွ မင်း..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ စစ်ချန် လက်ကို နည်းနည်း ပိုတင်းလိုက်သည်။

"သြော်... လှေစာရေးကိုး"

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ခင်ဗျားက စည်းမျဉ်းတွေကို လျစ်လျူရှုလို့ ရတယ်ပေါ့"

မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရာရှိရဲ့ လည်ပင်း တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ခံလိုက်ရပြီး စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ရှဲ့ချန်ရှင်းနဲ့ ကျိုးယန် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

လှေစာရေး ဟုတ်လား။

သာမန် လှေစာရေးလေး တစ်ယောက်က အထက်တန်း အခန်းတွေကို နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ တိုက်ရိုက် စစ်ဆေးရဲတယ် ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ချင်းရွှမ်အဆင့် ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်တဲ့ သူတို့အခန်းကိုမှ သီးသန့် ပစ်မှတ်ထားတယ် ဟုတ်လား။

အင်ပါယာက သူတို့ကို စမ်းသပ်တာလား။

ဒါပေမဲ့... ဘာကို စမ်းသပ်တာလဲ။

ကျိုးယန်ရဲ့ အကြည့်က စစ်ချန်အပေါ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဦးနှောက်က အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ချင်းရွှမ်အဆင့် ထိပ်ဆုံးနေရာ ရောက်လာခါစ စစ်ချန်ရဲ့ အတိမ်အနက်ကို စမ်းသပ်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီမျိုးဆက် အရှေ့ပိုင်းဒေသ ပါရမီရှင်တွေရဲ့ ယေဘုယျ သဘောထားကို စမ်းသပ်တာလား။ ဒါမှမဟုတ်... သူ မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပဲ အခန်းအပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းကနေ ခြေသံတွေ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခန်းတံခါးဝမှာ လူတွေ ပြည့်ကျပ်သွားသည်။

အနီရင့်ရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အင်ပါယာ စစ်သည် ၇ ယောက် ၈ ယောက်လောက်က ပျက်စီးနေတဲ့ တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ သူတို့လက်တွေက စံသတ်မှတ်ချက် ဓားရှည်တွေရဲ့ လက်ကိုင်ရိုးပေါ် ရောက်နေပြီး စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတော့ စစ်ချန်နဲ့ သူဖမ်းထားတဲ့ လူအပေါ် ရောက်ရှိသွားသည်။

သူတို့အနောက်မှာ တခြားအခန်းတွေက ကျင့်ကြံသူတွေ စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ လည်ပင်းတွေ ဆန့်ပြီး အထဲကို ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့ဩမှု၊ သံသယနဲ့ ပွဲကြည့်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်နေသည်။

ရှေ့ဆုံးက တပ်စုမှူးပုံစံ ရှိတဲ့ စစ်သည်က ရှုပ်ပွနေတဲ့ တံခါးဝကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ စစ်ချန် ဖမ်းထားတဲ့ လူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်နဲ့ တခြားသူတွေကို အရင်ဆုံး လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ လေသံက အတော်လေး ယဉ်ကျေးနေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ဒါ ဘာသဘောလဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ရှေ့ထွက်ပြီး စစ်ချန်ကို ကွယ်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလှေစာရေးက ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်း စပ်စုချင်နေပုံရပြီး ကျွန်တော်တို့ အခန်းကို နတ်ဘုရားအာရုံနဲ့ လာစစ်ဆေးနေလို့ပါ။ အဲဒါ စည်းမျဉ်းနဲ့ မညီဘူးလေ။ တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်က သူ့ကို... ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးဖိတ်ခေါ်ပြီး မေးမြန်းနေရုံ သက်သက်ပါ"

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ကို 'ဖတ်' ခနဲ ဖွင့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ခတ်ရင်း ပြုံးပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က အခုမှ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်သစ်တွေ ဆိုတော့ နေရာဒေသနဲ့ မရင်းနှီးပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အင်ပါယာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း လိုက်နာနေရတာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီစည်းမျဉ်းတွေက ဘယ်လို အလုပ်လုပ်သလဲ ဆိုတာ ရှင်းပြပေးပါဦး။ တော်ကြာ ကျွန်တော်တို့လို တောသားတွေက တခြား အရာရှိမင်း တစ်ယောက်ကို မတော်တဆ စော်ကားမိမှာ စိုးလို့ပါ"

ပြောရင်းနဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေ ကွေးညွတ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ တက်သွားကာ လေသံမှာ ထေ့ငေါ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဧည့်သည်သစ်တွေ" နဲ့ "နေရာဒေသနဲ့ မရင်းနှီးတာ" ဟုတ်လား။ သူတို့ နောက်ခံ ဂိုဏ်းတွေထဲမှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း သမိုင်းကြောင်း မရှိတဲ့ ဂိုဏ်း ဘယ်ဂိုဏ်း ရှိလို့လဲ။ ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရင် အရှေ့ပိုင်းဒေသ သုံးခါလောက် တုန်လှုပ်သွားနိုင်တဲ့ အင်အားကြီးတွေချည်းပဲ။

တပ်စုမှူးရဲ့ မျက်နှာထား မပြောင်းလဲပေ။ ဒါကို မျှော်လင့်ထားသလို၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါက အရေးပေါ် စီမံချက်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသလိုမျိုး။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဓားရိုးပေါ်က လက်ကို လွှတ်ကာ လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့... စိတ်လျှော့ကြပါ။ ဒီလှေစာရေးက မဆင်မခြင် ပြုမူပြီး စည်းကမ်းချိုးဖောက်ခဲ့ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပါပြီ။ ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြီးကြပ်မှု ညံ့ဖျင်းလို့ပါ"

"ကျွန်တော်တို့ ဒီကိစ္စကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး စည်းမျဉ်းအတိုင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးပါ့မယ်။ ခင်ဗျားတို့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ ဖြေရှင်းချက် ပေးပါ့မယ်"

စကားလုံးတွေက ယဉ်ကျေးတယ်၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းက အပြစ်ဆိုစရာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြိုရေးထားတဲ့ ကြေညာချက်ကို ဖတ်ပြနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းနဲ့ ကျိုးယန်တို့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ကြသည်။

ဒီအချိန်မှာ စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့လက်ထဲမှာ မျက်ဖြူလန်ခါနီး ဖြစ်နေတဲ့ လှေစာရေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်တော်က အရမ်း အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ"

သူ့စကားတွေက ယဉ်ကျေးပေမဲ့ သူ့လက်က လုံးဝ မလျှော့ပေးပေ။

မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အရာရှိရဲ့ ခြေထောက်တွေ လေထဲမှာ တွဲလောင်းကျနေပြီး သတိလစ်ခါနီး ဖြစ်နေပြီ။ စိတ်ထဲမှာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေသည်

မင်းက အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို အရင် အောက်ချမပေးတာလဲ

စစ်ချန် သူ့ဒုက္ခကို သတိမထားမိသလို ဇက်ပိုးကို ဆက်ကိုင်ထားပြီး တံခါးဝက စစ်သည်တွေကို လေးလေးနက်နက် မှာကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဒီဂုဏ်သရေရှိတဲ့ နေရာကို အခုမှ ရောက်လာတာပါ... ငြိမ်းချမ်းမှုကိုပဲ လိုလားပါတယ်..."

"...ခင်ဗျားတို့ နောက်ထပ် ပြဿနာ မရှာကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်"

ရှဲ့ချန်ရှင်း "..."

ကျိုးယန် "..."

တပ်စုမှူး "..."

ဘုရားရေ... သူက စားပွဲခုံကို မှောက်ချလိုက်ရုံတင် မကဘူး... ခြေထောက်ကို ဖြုတ်ပြီး လက်နက်လုပ်ကာ အိမ်ရှင်ကို ရိုက်လိုက်တာလား။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက စစ်ချန် တကယ် အလေးအနက်ထား ပြောနေတာ။

ဒီတရားဝင် လှေပေါ် ရောက်နေမှတော့ အားလုံး စည်းကမ်းလိုက်နာရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက် မလိုက်နာရင် သူက လိုက်နာအောင် ကူညီပေးမယ်။ ယုတ္တိဗေဒက ပြည့်စုံလွန်းလို့ အပြစ်ရှာစရာကို မရှိဘူး။

ပြောပြီးတာနဲ့ စစ်ချန် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပါးစပ်က အမြှုပ်တွေ ထွက်နေတဲ့ လှေစာရေးကို တံခါးဝဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

တောက်လျှောက် စစ်ချန်ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဆုန်ချီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပိုတောက်ပလာသည်။

အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားလိုက်တာတောင် အာဏာစက်က သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာတာပဲ

ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ ဟန်ပန်... မဟုတ်ဘူး... ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ အမူအရာပဲ သတိထားပြီး လုပ်ယူစရာ မလိုဘဲ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတာ

တကယ့်ကို ငါတို့မျိုးဆက်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ

တံခါးဝက တပ်စုမှူး အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ပျော့ခွေနေတဲ့ လှေစာရေးကို ဖမ်းလိုက်သည်။

အဲဒီလူ ပါးစပ်က အမြှုပ်တွေ ထွက်နေပြီး သတိလစ်နေပြီ။

တပ်စုမှူး၏ မျက်ခွံ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ စစ်ချန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နောက်တစ်ကြိမ် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... စိတ်ချပါ... ဒီလိုကိစ္စမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အဲဒီတော့မှ စစ်ချန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "ကောင်းပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တပ်စုမှူး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သတိလစ်နေတဲ့ လှေစာရေးကို သယ်သွားဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ ရှဲ့ချန်ရှင်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီးနောက် ပျက်စီးနေတဲ့ တံခါးရွက်တွေကိုပါ ယူဆောင်ပြီး အမြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ တံခါးဘောင်ပဲ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဒါကို မြင်တော့ စင်္ကြံလမ်းမှာ ပိတ်ဆို့ပြီး ပွဲကြည့်နေတဲ့ တခြား ကျင့်ကြံသူတွေ အမြန် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ ဒီအခန်းကို ကြည့်တဲ့ သူတို့အကြည့်တွေမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စပ်စုချင်စိတ်တွေ ရောနှောပါဝင်နေသည်။

အခန်းထဲ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အို... မဟုတ်သေးပါဘူး... ငါ... အဲ... ဒီစာပေပညာရှင်ရဲ့ စာအုပ်"

အဲဒီတော့မှ ဟေးစန်း နှမြောတသ ဖြစ်ရမှန်း သတိရသွားသည်။ သူ လူယောင် အမြန် ပြန်ဖန်ဆင်းလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်က စာအုပ်ကို ပြေးကောက်ကာ ဖုန်တွေကို ဂရုတစိုက် ခါလိုက်သည်။

"စာပေလောကကို အရှက်ရစေတယ်... တကယ် အရှက်ရစေတယ် ဒီစာအုပ်က ပညာရေးရဲ့ အုတ်မြစ်ဖြစ်တဲ့ တတိယဘိုးဘိုး ကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်ပေးထားတာ... ဘယ်လိုလုပ်..."

ဟေးစန်း စာအုပ်ကို ရတနာလို သဘောထားပြီး ကိုင်တွယ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ဟုန်ဖုန်း စိတ်ထဲကနေ မေတ္တာမပို့ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ မင်းပဲ အသွင်ပြောင်းတုန်းက ဆဲဆိုပြီး အဲဒီသောက်စာအုပ်ကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား

အခုမှ လာဟန်ဆောင်နေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဆုန်ချီ စစ်ချန်နား အမြန် တိုးကပ်သွားသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အရင်တုန်းက မောက်မာမှု၊ နေရခက်မှု အရိပ်အယောင်တွေ မရှိတော့ဘဲ အပြုံးတွေ ဝေဆာနေပြီး မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အစ်ကိုစစ်"

ဆုန်ချီရဲ့ အသံက အရင်ကထက် အသံဘက်ပေါင်းများစွာ ပိုကျယ်လောင်နေသည်။ "ဒီနေ့မှပဲ စစ်မှန်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိလိုက်ရတော့တယ် ကျွန်တော် ဆုန်ချီ အရင်တုန်းက အစ်ကို့ကို အများကြီး ပြစ်မှားမိခဲ့တယ်... အစ်ကိုစစ် သဘောထားကြီးပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဒီလို ရုတ်တရက် စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် စစ်ချန် ကြောင်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်းဝက်လောက် အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဆုန်"

"အာ... ဘာလို့ တာအိုမိတ်ဆွေလို့ ခေါ်နေတာလဲ... အရမ်း စိမ်းကားလွန်းပါတယ်"

ဆုန်ချီ လက်ကာပြလိုက်ပြီး ရဲရင့်မှုကို ပြသလိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ်... ကျွန်တော် ဒီမဟာယင်ရဲ့ အနီရောင် တိပ်ခွေတွေ (ကြိုးနီစနစ်) နဲ့ လွန်ကဲတဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို စိတ်ကုန်နေတာ ကြာပါပြီ ဒီတစ်ခါ ဆရာသခင်ရဲ့ အမိန့်သာ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက ဒီအခမ်းအနားကို လာကြည့်မှာလဲ။ ပြီးတော့ သူများမျက်နှာ ကြည့်နေရဦးမယ်"

သူ ပြောလေ စိတ်ပါလေ ဖြစ်လာသည်။ "အဲဒီလို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်နေတာတွေက ဟန်ဆောင်မှု သက်သက်ပဲ အစ်ကိုစစ်လို တည့်တည့်ပြော၊ ခွန်အားနဲ့... အဲ... အကျိုးအကြောင်းနဲ့ လူတွေကို ယုံကြည်လာအောင် လုပ်တာကမှ ပိုလန်းဆန်းတာ"

စစ်ချန် သူ့ရဲ့ တက်ကြွပြီး အဆုံးမရှိတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ပိုပိုပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာသည်။

ဒီလူ... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလို ဖြစ်သွားတာလဲ။

အရင်တုန်းက သူ့နဲ့ ၈ ကိုက်လောက် အကွာမှာ နေချင်ခဲ့တဲ့ ဒီနောက်ကျသွားတဲ့ ဓားက ဘယ်လိုလုပ် အခုကျမှ တွေ့ရလို့ နောင်တရနေတဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးလို လက်ချင်းချိတ်ပြီး ခရီးအတူသွားချင်နေရတာလဲ။

ဆုန်ချီကတော့ စစ်ချန်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ သူက "ဝါသနာတူ သူငယ်ချင်း တွေ့ပြီ" ဆိုတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုထဲ နစ်မြောနေသည်။

သူ စစ်ချန်ကို ဆွဲပြီး ရန်စမှုကို လွှမ်းမိုးမှုရှိရှိနဲ့ ကျက်သရေရှိရှိ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ ပြင်နေသည်။

စစ်ချန် အဆွဲခံလိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရှားပါးတဲ့ ကြောင်တောင်တောင် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"အနီရောင် တိပ်ခွေတွေနဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ..."

သူ အဲဒီစကားစုကို လိုက်ရွတ်လိုက်ပြီး ဆုန်ချီရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့ အချက်ကို နားလည်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "...ခင်ဗျားက အဲဒါတွေကို စိတ်ကုန်နေတယ် ဆိုတော့... ခင်ဗျား လိုက်နာစရာ မလိုတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား"

"ဒါပေါ့" ဆုန်ချီ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အစ်ကိုစစ် စည်းမျဉ်းတွေက သေနေတာ၊ လူတွေက ရှင်နေတာလေ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေက ရှင်းလင်းပြီး အတားအဆီးမရှိတဲ့ စိတ်ကို ရှာဖွေနေကြတာ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ မသေမျိုး ကျင့်ကြံနေဦးမှာလဲ။ လယ်သွားစိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

"လာ... လာ... ကျွန်တော် အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ့မယ်"

ဒီလိုနဲ့ နောက်တစ်နာရီလောက် အတွင်းမှာ မြင်ကွင်းက နည်းနည်း ထူးဆန်းလာသည်။

တစ်ခါတလေ ဆုန်ချီက ခေါင်းကုတ် ပါးကုတ် လုပ်ပြီး ပေါင်ကို ရိုက်ကာ "သဘောပေါက်သွားပြီ" ဆိုတဲ့ အမူအရာ လုပ်တတ်သည်။

တစ်ခါတလေ စစ်ချန်က တွေးတောဟန် ပြုပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "သြော်... ဒီလိုကိုး" ဆိုတဲ့ အသိတရား ရသွားတဲ့ ပုံစံ လုပ်တတ်သည်။

"ဒါ..."

ကျိုးယန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"အမြင်ချင်း ဖလှယ်နေကြတာ" ရှဲ့ချန်ရှင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

အမြင်ချင်း ဖလှယ်တယ် ဟုတ်လား။ ကျိုးယန် ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။

ဘာလို့... သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါ ကူးစက်နေသလို ခံစားရတာပါလိမ့်။

တစ်ယောက်က "မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်" ကို ဘယ်လို အကျိုးအကြောင်းသင့်အောင်၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာနဲ့ ညီအောင် လုပ်မလဲ ဆိုတာ သင်ယူနေတာ။

နောက်တစ်ယောက်က "ရန်ပွဲရှာတာ" ကို ဘယ်လို လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ကျကျ၊ သီအိုရီ ကျကျ လုပ်မလဲ ဆိုတာ သင်ယူနေတာ။

ကျိုးယန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဘာမှ မကောင်းတာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

...တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပျံသန်းလှေပေါ်ရှိ တခြား သီးသန့် အခန်းငယ် တစ်ခုတွင်။

တပ်စုမှူးသည် ရေကြေးမုံပြင် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည်။ ရေကြေးမုံပြင် လှိုင်းထသွားပြီး မျက်နှာ မသဲကွဲသော ဝါးတားတား လူရိပ်တစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေသည်။ တည်ငြိမ်သော်လည်း အောက်ခြေမမြင်ရသော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ မြင်နေရသည်။

တပ်စုမှူးသည် အထက်တန်း အခန်းထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။ စစ်ချန် ဘယ်လို ပြုမူခဲ့လဲ၊ ဘယ်လို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့လဲ၊ လူကို ဘယ်လို ပစ်ထုတ်ခဲ့လဲ၊ ပြီးတော့ ရှဲ့ချန်ရှင်းနဲ့ ကျိုးယန်တို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ အပါအဝင် အကုန်လုံးကိုပေါ့။

ရေကြေးမုံပြင် တစ်ဖက်ခြမ်းက တိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

အတော်ကြာမှ ဝါးတားတား လူရိပ် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခံစားချက် မပါသော အသံတစ်ခုက စကားလုံး သုံးလုံးတည်း ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ"

ရေကြေးမုံပြင် လှိုင်းဂယက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တပ်စုမှူး ဒူးထောက်လျက်သား ဆက်နေပြီး အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ် စောင့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မတ်လိုက်သည်။

သူ့နဖူးပေါ်မှာ ချွေးစေးတွေ ထွက်နေမှန်း သတိမထားမိလိုက်ဘူး။

သူ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က လျင်မြန်စွာ နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာထား ရှုပ်ထွေးနေသည်။

နေပြည်တော် နီးလာပြီ။