ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲ

စစ်ချန် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့ တံခါးကို နောက်တစ်ရက် မနက်မှာတင် ပြန်ပြင်ပြီးသွားပြီ။

လက်ရာက အလွန် ကောင်းမွန်သည်။ သစ်သားအသစ်၊ အရောင်က မူလအရောင်နဲ့ တစ်ထပ်တည်း၊ ပတ္တာတွေရဲ့ အသံမြည်တာတောင် အရင်အတိုင်း ဖြစ်အောင် ညှိထားသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ အားလုံး သိကြပါတယ်... တချို့အရာတွေက ပြန်ပြင်လို့ မရဘူး ဆိုတာကို။

ဥပမာအားဖြင့် အဲဒီ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လှေစာရေး နောက်ထပ် ပြန်ပေါ်မလာတော့ဘူး။

ကျန်ရှိတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး နောက်ထပ် "မတော်တဆမှု" တွေ မဖြစ်တော့ပေ... "ဟွေဟွေ... တစ်ကိုက်လောက် စားကြည့်ပါ... တစ်ကိုက်တည်းပါပဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း မီးခိုးရောင်မြည်းရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး နုပျိုလန်းဆန်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်မြက်ပင်တွေကို ကိုင်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည်။

ဒါပေမဲ့ မီးခိုးရောင်မြည်းက ခေါင်းလွှဲသွားပြီး နှာခေါင်းပေါက်ကနေ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို စိတ်ကောက်ပြနေပြန်ပြီ။

ရှဲ့ချန်ရှင်း မြက်ပင်တွေကို ရှေ့တိုးပြလိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး... ဒါ ဒီမနက် မီးဖိုချောင်ကို သွားပြီး အထူးတောင်းလာတာ... အလတ်ဆတ်ဆုံးပဲ"

မီးခိုးရောင်မြည်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နားရွက်တွေ လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ ပါးစပ်တော့ မဟသေးပေ။

"ဒါဆိုရင်..."

ရှဲ့ချန်ရှင်း စမ်းသပ်မေးလိုက်သည်။ "နေပြည်တော် ရောက်ရင် မင်းကို ဈေးအကြီးဆုံး ဝိညာဉ်ပဲစေ့တွေ လိုက်ကျွေးမယ်လေ"

မီးခိုးရောင်မြည်းရဲ့ အမြီး အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ပြီးတော့ နှစ်ချို့ သစ်သီးဝိုင် တစ်အိုးရော"

မီးခိုးရောင်မြည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း အမြန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်အိုး"

အဲဒီတော့မှ မီးခိုးရောင်မြည်းက အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ "ဆန္ဒပြပွဲ" ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသောက်လိုက်တော့သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။

တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ကျိုးယန်က ပဲနီလေးကို ဝိုင်းပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။

သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထုတ်ပြနေသည်။ ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ ကျောက်စိမ်းအနှစ် သစ်သီးတွေ၊ ရွှေရောင် တောက်နေတဲ့ သစ်သီးယိုတွေ... အားလုံးက ရှားပါး ဝိညာဉ်အစားအစာတွေချည်းပဲ။

"ပဲနီလေး... ဒါကို ကြည့်ပါဦး။ ကြိုက်လား" သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေပြီး ကလေးချော့နေတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောနေသည်။

ပဲနီလေး စစ်ချန်ပခုံးပေါ်မှာ ဝပ်နေရင်း ကျောက်စိမ်းအနှစ် သစ်သီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်သည်။

စစ်ချန်ဘေးနားမှာ နေရင်း သူ မစားဖူးတဲ့ သစ်သီး ဘာရှိလို့လဲ။ ဘယ်သူ့ကို လာပြီး အထင်သေးနေတာလဲ။

ပြီးတော့ ခြေသည်းသေးသေးလေးနဲ့ သစ်သီးကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

စိတ်ဆိုးမယ့်အစား ကျိုးယန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "စရိုက်လေးက မိုက်သားပဲ ငါ ကြိုက်တယ်"

သူ ရွှေရောင် သစ်သီးယိုကို ထပ်ကောက်ယူလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒါလေးရော... ငှက်မျိုးနွယ်တွေအတွက် အရမ်း အကျိုးရှိတယ်နော်"

ပဲနီလေး ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖင်ပေးထားလိုက်သည်။

ကျိုးယန် အဲဒီ အမွေးပွပွ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ် နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးနေသည်။ "လူကို လျစ်လျူရှုတာတောင် အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ..."

ဟေးစန်း တကယ် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး။

လက်ထဲက စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေကျိုး... ခင်ဗျား... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မညီပါဘူး"

ကျိုးယန် လှည့်တောင် မကြည့်ပေ။ "ခင်ဗျားက ဘာသိလို့လဲ။ ဒါကို စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ ကိုက်ညီအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းလို့ ခေါ်တယ်... စေတနာပါရင် အောင်မြင်မှာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး မလိုချင်ဘူးလေ"

"အဲဒါ သူ ငါ့စေတနာကို မခံစားရသေးလို့ နေမှာပါ"

ဟေးစန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စာအုပ်ပြန်ကောက်ကိုင်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဆရာသခင်က ပြောတယ်... အဲ... တတိယဘိုးဘိုးက ပြောတယ်... အတင်းအကျပ် ခူးတဲ့ သခွားသီး မချိုဘူးတဲ့... အတင်းအကျပ် ရောင်းတဲ့ ဈေးက ဈေးကောင်း မရဘူးတဲ့..."

ဟုန်ဖုန်း ပြတင်းပေါက်နားမှာ လှဲနေရင်း ဟေးစန်း "စကားပုံတွေ" ရွတ်နေတာကို နားထောင်ပြီး ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ ရက်အတွင်း ဟေးစန်းက အဲဒီ "စာပေဟန်ဆောင်မှုတွေ" ကို သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝထဲ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီ။

ထမင်းစားတာကို "ပွဲတော်တည်တယ်" လို့ ခေါ်တယ်၊ ရေ သောက်တာကို "လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်တယ်" လို့ ခေါ်တယ်။

လေလည်တာကိုတောင် "ဝမ်းဗိုက်ထဲက မသန့်ရှင်းတဲ့ လေတွေ ထွက်သွားမှ စိတ်ကြည်လင်မယ်" ဆိုပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ရှင်းပြသေးတယ်။

ဟုန်ဖုန်း ကန့်ကွက်ဖူးတယ်၊ လှောင်ပြောင်ဖူးတယ်၊ ရိုက်တောင် ရိုက်ဖူးတယ်။

အလကားပါပဲ။

ဟေးစန်းက အခုဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။ နေ့တိုင်း "စာပေပညာရှင် ဝက်ဝံ" တစ်ကောင်လို ခေါင်းယိမ်းနေတော့တာပဲ။

ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး အခန်းရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟိုဘက်က မြင်ကွင်းက ပိုတောင် ထူးဆန်းနေသေးတယ်။

ဆုန်ချီက စစ်ချန်နဲ့ တွေ့ရတာ အရမ်း နောက်ကျသွားတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။

စစ်ချန် "အကျိုးအကြောင်းနဲ့ လူတွေကို ယုံကြည်စေခဲ့တဲ့" နေ့ကတည်းက စစ်ချန်ကို "ဝါသနာတူ သူငယ်ချင်း" အဖြစ် လုံးဝ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။ လက်ချင်းချိတ်ပြီး သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ချင်နေတာ။

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စကားဝိုင်း ခေါင်းစဉ်တွေကလည်း တော်တော် ဆန်းကြယ်သည်။ ဆုန်ချီက စစ်ချန်ကို "ကျက်သရေရှိမှု နယ်ပယ် သုံးခု" အကြောင်း ပြောပြနေပြီး စစ်ချန်က ဆုန်ချီကို "ယဉ်ကျေးပျူငှာမှု ပုံစံ ကိုးမျိုး" အကြောင်း ပြန်ပို့ချနေသည်။

ကြက်နဲ့ ဘဲ စကားပြောနေသလို ဖြစ်နေပေမဲ့ သူတို့က တော်တော် အဆင်ပြေနေကြသည်။

"အစ်ကိုစစ် ပြောတာ မှန်တယ်"၊ "အစ်ကိုဆုန် ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ စကားသံတွေ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

ကြည့်ရတာ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ပြောနေတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ဟုန်ဖုန်းကို အမြဲတမ်း ထူးဆန်းသလို ခံစားရစေသည်။

အခု သူ့ဆန္ဒက နေပြည်တော်ကို မြန်မြန်ရောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းပါပဲ။

ကံကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီလို နေ့ရက်တွေ အဆုံးသတ်ဖို့ နီးကပ်လာပါပြီ... ၇ ရက်မြောက်နေ့ ညနေခင်းမှာ ပျံသန်းလှေကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ နိမ့်ဆင်းလာသည်။

ပြတင်းပေါက်ကနေတဆင့် အောက်ဘက်က ကျယ်ပြန့်တဲ့ မြို့ကြီးကို မြင်နေရသည်။

မဟာယင် နေပြည်တော်။

စစ်ချန် မြင်ဖူးသမျှ မြို့တွေထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ။ တော်တော်ကြီးကို ကြီးတာ။

သူ ငယ်ငယ်တုန်းက မြင်ဖူးတဲ့ ယွင်ကျင်(တိမ်လွှာကံ့ကော်)မြို့က တော်တော် စည်ကားတယ် ဆိုပေမဲ့ ဒီမြို့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကျေးလက်မြို့လေး တစ်မြို့လိုပါပဲ။

လမ်းမတွေပေါ်မှာ လူတွေ ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဆွဲတဲ့ ဇိမ်ခံရထားလုံးတွေ လေထဲမှာ ပျံသန်းသွားလာနေတာကို တွေ့ရတော့ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိကြသည်။

ပိုဝေးတဲ့ နေရာမှာတော့ နန်းတော်ကြီးက ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်လို ဝပ်နေသည်။ သေချာ အာရုံခံကြည့်ရင် မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက နန်းတော်ကြီးဆီ ဧရာမ လေပွေကြီးတစ်ခုလို စီးဝင်နေတာ တွေ့ရလိမ့်မယ်။

ပျံသန်းလှေက မြို့ထဲ တိုက်ရိုက် မဝင်ဘဲ အပြင်ဘက်က သီးသန့် ကွင်းပြင်ကြီး တစ်ခုမှာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ကွင်းပြင်က ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး အလားတူ ပုံစံရှိတဲ့ တရားဝင် ပျံသန်းလှေ တစ်ဒါဇင်ကျော် ရပ်နားထားသည်။ ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူတွေ အတက်အဆင်း လုပ်နေကြသည်။

သူတို့အဖွဲ့ လှေပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက် လာကြိုသည်။

ဦးဆောင်လာသူက အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်တစ်ယောက်။ အနီရင့်ရောင် တရားရုံးတော် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ အတိအကျ တိုင်းတာထားသလို အပြုံးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည်။

သူ့အနောက်မှာ အရှိန်အဝါ ထိန်းထားပြီး မျက်လုံးစူးရှတဲ့ နောက်လိုက် ၇ ယောက် ၈ ယောက်လောက် ပါသည်။

"အရှေ့ပိုင်းဒေသက ပါရမီရှင်များ... ခရီးဝေး လာရတာ ပင်ပန်းကြပါပြီ"

လူငယ်က လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ အသံက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အမူအရာက အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။ "ကျွန်တော်က ယန်ကျန်းပါ။ အမိန့်တော်အရ လာရောက် ကြိုဆိုတာပါ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "ဒုက္ခပေးမိပါပြီ တာအိုမိတ်ဆွေယန်"

ယန်ကျန်းရဲ့ အကြည့်က အားလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အပြုံးမပျက်ပေ။ "တာအိုဆက်ခံသူ ရှဲ့ရဲ့ 'တာအိုမျက်လုံး'က ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်၊ တာအိုမိတ်ဆွေဆုန်ရဲ့ 'နောက်ကျသွားတဲ့ ဓား' က ပြိုင်ဘက်ထက် နောက်ကျမှ ထွက်ပေမဲ့ အရင် ရောက်တယ် ဆိုတာတွေ ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့မှ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတော့ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ကျက်သရေ ရှိတာကို တွေ့ရပါတယ်"

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က အရှေ့ပိုင်းဒေသ ချင်းရွှမ်အဆင့်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေကြတာ..."

သူ နဖူးကို ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်သည်။ "အာ... ကြည့်စမ်း... ကျွန်တော့် မှတ်ဉာဏ်ကို... မှားပြောမိပြီ။ အခု ဒုတိယနဲ့ တတိယ ဖြစ်သွားပြီပဲ"

ဒီစကားတွေက တမင်တကာထေ့ငေါ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ ရက်ကသာ ဆိုရင် ဆုန်ချီ ချက်ချင်း ပြန်အော်မိမှာ သေချာသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း စစ်ချန်နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးနောက် သူ့ခေါင်းထဲမှာ "ယဉ်ကျေးပျူငှာမှု ပုံစံ ကိုးမျိုး" နဲ့ "ကျက်သရေရှိမှု နယ်ပယ် သုံးခု" ဆိုတဲ့ သီအိုရီတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

အခု ယန်ကျန်း ဒီလိုပြောတာ ကြားတော့ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက... ဒီလူက ငါ့ရဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့စိတ်နေစိတ်ထားကို စမ်းသပ်နေတာပဲ

ဒါကြောင့် သူ ရင်ကော့လိုက်ပြီး စစ်ချန်ရဲ့ ပုံမှန် ဂရုမစိုက်တဲ့ လေသံကို တုပကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဆိုတာ နာမည်အလွတ် သက်သက်ပါပဲ... ပြောနေဖို့တောင် မထိုက်တန်ပါဘူး"

စကားလုံးတွေက တည်ငြိမ်ပေမဲ့ လေသံက နည်းနည်း အတင်းလုပ်ယူထားသလို ဖြစ်နေသေးသည်။

ယန်ကျန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး အပြုံးက ပိုနူးညံ့သွားသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေဆုန်က သဘောထားကြီးတာပဲ"

ပြီးတော့ သူ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ဘာမှ မတုံ့ပြန်ပေ။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဟွေဟွေရဲ့ အမွေးတွေကို သပ်ပေးနေသည်။ မီးခိုးရောင်မြည်းက ဒီနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပြီး ဂျီမကျပေ။

ယန်ကျန်းလည်း နေရခက်တဲ့ပုံ မပြပေ။ သူ့အကြည့်က စစ်ချန်ဆီ သဘာဝကျကျ ရောက်သွားပြီး အပြုံးမပျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အဆင့်သစ် ထိပ်ဆုံးနေရာက တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန် ဖြစ်ရမယ်"

သူ့လေသံမှာ ဝမ်းနည်းတဲ့ အရိပ်အယောင် နည်းနည်း ပါလာသည်။ "စကားမစပ်... မကြာသေးမီက ဝူရင်တောင်ကြားမှာ တာအိုမိတ်ဆွေဟွေမင်း ဝမ်းနည်းဖွယ် သေဆုံးသွားတယ်လို့ ကြားရတယ်။ တကယ့်ကို နှမြောစရာပါပဲ"

"ချင်းရွှမ်အဆင့် စတုတ္ထနေရာက အဲဒီလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားရတာ... အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ အခြေအနေက တကယ်ပဲ... ဆိုးရွားတာပဲ"

ဒီစကားတွေထဲက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က နည်းနည်း များလွန်းနေသည်။

စစ်ချန် ဘေးနားမှာ ရပ်ပြီး နားထောင်နေပေမဲ့ သူ့အတွေးတွေ တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားသည်။

သူနဲ့ ဆုန်ချီ ဒီရက်ပိုင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့ကြတာ။ ဆုန်ချီဆီမှာ ရလဒ်တွေ ပြနေပြီ ဖြစ်သလို သူလည်း တစ်ဖက်လူဆီက လွှမ်းမိုးမှု အနည်းငယ် ခံလိုက်ရသည်။

ဒီရက်ပိုင်း သူတို့ အဆွေးနွေးဆုံး စကားစုက "အနီရောင် တိပ်ခွေတွေနဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေဆိုတာပဲ။

ဆုန်ချီ ပြောတာက မဟာယင် အင်ပါယာက ဒီလိုအရာမျိုးတွေကို သဘောကျတယ်တဲ့ အပေါ်ယံမှာ ယဉ်ကျေးပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ တွက်ချက်နေတာမျိုး။

သူ့ရှေ့က ယန်ကျန်း ဆိုတဲ့ လူက ဆုန်ချီ ပြောပြတဲ့ ပုံစံနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ။

သူ့ပုံမှန် အကျင့်အတိုင်းဆိုရင် ဒီလိုစကားတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်မှာ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ဒီကောင်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ရမလား"

သူ မဆုံးဖြတ်ရသေးခင်မှာပဲ ကျိုးယန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အော်... အဲဒီအကြောင်း ပြောမှပဲ..."

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ကို 'ဖတ်' ခနဲ ဖွင့်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းဝက် ရှေ့တိုးကာ ယန်ကျန်းထက် သုံးဆလောက် ပိုစိတ်အားထက်သန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု လုပ်ပြလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေယန် မသိလို့ပါ... ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ပိုင်းဒေသက ဒီတစ်ချက်တော့ သိပ်မကောင်းဘူး"

သူ ယပ်တောင်ခတ်ရင်း စကားစမြည် ပြောနေသလို လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်တွေက ရည်မှန်းချက် ကြီးလွန်းတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြဲ လိုက်မီဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။ အဆင့်တွေက ရက်ပိုင်းလောက် နေရင် ပြောင်းလဲနေတာ။ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးတာပဲ"

"တိုင်တောင်လို တည်ငြိမ်နေတဲ့ မဟာယင်ရဲ့ နက်နဲတဲ့ အမွေအနှစ်တွေနဲ့ ဘယ်ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ"

သူ ပြောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါတို့က အရမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လွန်းပါတယ်" ဆိုတဲ့ နာကျင်ဝမ်းနည်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ပေါ့။

မင်းတို့က တည်ငြိမ်တယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါ မင်းတို့ လူငယ်မျိုးဆက်က ရေကန်သေလို ဖြစ်နေလို့လေ

ငါတို့က ရှုပ်ထွေးတယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါ ပါရမီရှင်တွေ များလွန်းလို့၊ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လွန်းလို့ကွ

ဉာဏ်ပညာပါတဲ့ထေ့ငေါ့မှုကို ယှဉ်မလား။

သူ ကျိုးယန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ အလျှော့ပေးဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။

ယန်ကျန်း မျက်နှာပေါ်က အပြုံး သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အကြည့်တွေ လေးနက်သွားသည်။

သူ ကျိုးယန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ငါးစာ မဟပ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ခရီးဝေး လာရတာ ပင်ပန်းကြပါပြီ။ နေပြည်တော် အနောက်ဘက်က အရပ်လေးမျက်နှာ ခန်းမဆောင်မှာ တည်းခိုဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ အရင် အနားယူကြပါဦး"

ပြောပြီးနောက် သူ ရွှေရောင် အနားကွပ်ထားတဲ့ ဖိတ်စာကတ်တစ်ခု အင်္ကျီလက်စထဲက ထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လေသံက တရားဝင် ယဉ်ကျေးမှု ပုံစံ ပြန်ရောက်သွားသည်။

"နောက်သုံးရက်နေရင် နန်းတော်ထဲမှာ အရှေ့ပိုင်းဒေသက ပါရမီရှင်တွေနဲ့ တခြား ဧည့်သည်တော်တွေကို ကြိုဆိုဖို့ ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲကျင်းပပါလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ အင်ပါယာက ပါရမီရှင် လူငယ်တွေလည်း ရောက်လာပြီး ခင်ဗျားတို့နဲ့ အမြင်ချင်း ဖလှယ်ကြမှာပါ။ အခမ်းအနားကို အတူတူ ဆင်နွှဲကြတာပေါ့"

သူက "အမြင်ချင်း ဖလှယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အနည်းငယ် အလေးထား ပြောလိုက်သည်။

အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းသည်။ ကြိုဆိုပွဲက စစ်မြေပြင် တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတာ။ အင်ပါယာက ဒီပြင်ပ ပါရမီရှင်တွေရဲ့ တန်ဖိုးကို ချိန်ဆချင်နေတာ။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အချိန်မီ ရောက်လာပါ့မယ်"

ကျိုးယန်လည်း ပြုံးပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ "အို... ကောင်းလိုက်တာ။ မဟာယင်ရဲ့ လူငယ်သူရဲကောင်းတွေကို မတွေ့ရမှာ စိုးရိမ်နေတာ"

ယန်ကျန်း ယဉ်ကျေးမှု စကားအချို့ ထပ်ပြောပြီးနောက် နောက်လိုက်တွေကို အရပ်လေးမျက်နှာ ခန်းမဆောင်ဆီ လိုက်ပို့ခိုင်းပြီး သူကတော့ ထွက်ခွာသွားသည်။

စစ်ချန် နေရာမှာတင် ရပ်နေပြီး ညာဘက်လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်ကာ လက်ချောင်းတွေကို ဖြေလျှော့ထားရင်း ယန်ကျန်းရဲ့ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ချိန်ရွယ်နေသည်။

သူက နောက်ဆုံးမှာ ရပ်နေတာမို့ ရှဲ့ချန်ရှင်းနဲ့ တခြားသူတွေ မမြင်လိုက်ကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပဲနီလေး မြင်လိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းလေးစောင်းပြီး စစ်ချန်ရဲ့ လက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပဲနက်စေ့လို မျက်လုံးလေးတွေထဲမှာ နားမလည်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဟုန်ဖုန်းလည်း လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

သူ့ကျားခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

အစ်ကိုကြီး မလုပ်ပါနဲ့ ခင်ဗျား ဒီကောင်ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ရင် လှေစာရေး တစ်ယောက်တည်း ကိစ္စလောက်နဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး

စစ်ချန် ထွက်ခွာသွားတဲ့ ယန်ကျန်းရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်လက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့။

ညစာစားပွဲကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့။