ငါ့အမေနာမည်ကလည်း ယဲ့ပဲ

"အရပ်လေးမျက်နှာ ခန်းမဆောင်" ဟု ခေါ်သော နေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် နန်းတော်နှင့် မဝေးလှပေ။

၎င်းသည် နေပြည်တော်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိပြီး ပြည်ပမှ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များကို လက်ခံရန် အထူးစီစဉ်ထားသော နေရာဖြစ်သည်။

ခန်းမဆောင်ဟု ခေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သီးခြား လွတ်လပ်သော ဥယျာဉ်ပုံစံ ဗိသုကာ အဆောက်အအုံ အစုအဝေး ဖြစ်သည်။ မျှော်စင်များနှင့် ဇရပ်များကို ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီး ကျောက်ဆောင်တုများနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်ငယ်များဖြင့် ကြားညှပ် အလှဆင်ထားသည်။ ယင်း၏ ပုံစံသည် ဘေးနားရှိ ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် ပိုမို တင့်တယ်ပြီး သိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိသည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေအတွက် ခြံဝန်းက မြောက်ဘက်မှာပါ... ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

အစေခံက ဝါးတောတစ်ခုကို ဖြတ်ပြီး အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ခြံဝန်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ခြံဝန်းအချို့မှ စကားပြောသံများ ကြားနေရပြီး အချို့က တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သို့သော် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါ အနိမ့်အမြင့် အမျိုးမျိုးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒေသအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရောက်ရှိ အခြေချနေပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

လက်ဖက်ရည် ခွက်တစ်ဝက်ခန့် သောက်ချိန်ကြာအောင် လျှောက်ပြီးနောက် ပိုမို ဆိတ်ငြိမ်သော ခြံဝန်းတစ်ခု ရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။

အစေခံက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး "ဒီနေရာပါပဲ။ ဒီခြံဝန်းထဲမှာ အခန်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... လူကြီးမင်းတို့ဘာသာ ခွဲဝေယူငင်နိုင်ပါတယ်"

ထို့နောက် ခြံဝန်းထောင့်ရှိ ကျောက်ရေတွင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ရေတွင်းက မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြောကနေ စီးဆင်းလာတာမို့ တိုက်ရိုက် သောက်သုံးနိုင်ပါတယ်။ တခြား လိုအပ်တာ ရှိရင် ခေါင်မိုးစွန်းအောက်က ကြေးခေါင်းလောင်းကို လှုပ်လိုက်ပါ... အစေခံတွေ ရောက်လာပါလိမ့်မယ်"

ညွှန်ကြားချက်များ ပြီးဆုံးပြီးနောက် အစေခံက နောက်ထပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "တခြား ကိစ္စမရှိတော့ရင် ကျွန်တော်မျိုး သွားခွင့်ပြုပါဦး"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒုက္ခပေးမိပြီ"

အစေခံ ထွက်ခွာသွားပြီး ခြေသံများသည် ဝါးတောလမ်းအဆုံးတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခြံဝန်းလေး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စစ်ချန်သည် အလယ်တည့်တည့်ရှိ အခန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေးချယ်လိုက်ပြီး တံခါးတွန်းဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ပရိဘောဂများက သိပ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း မရှိသော်လည်း လိုအပ်သည်များ အားလုံး ပြည့်စုံသည်။

ဆုန်ချီ ချက်ချင်း ဆိုသလို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အစ်ကိုစစ်ရဲ့ ဘေးခန်းမှာ နေမယ်"

သူ စစ်ချန်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ "အစ်ကိုစစ်... ညကျရင် ဆွေးနွေးစရာတွေ ဆက်ပြောကြမယ်လေ"

စစ်ချန် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကျိုးယန်လည်း ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ပြုံးကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော်က အစ်ကိုစစ်ရဲ့ တခြားတစ်ဖက် အခန်းမှာ နေမယ်။ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောသလိုပေါ့... လမင်းရဲ့ အလင်းရောင်ကို အရင်ဆုံး ရရှိမယ့်နေရာက ရေစပ်က ဇရပ်ပေါ့”

စကားပြောနေရင်း သူ့အကြည့်က စစ်ချန်ပခုံးပေါ်က ပဲနီလေးဆီ မသိမသာ ရောက်သွားသည်။

ဟေးစန်းသည် ခြံဝန်းအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး နေရာလုနေကြသော သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရှေးစကားပုံ ရှိတယ်လေ... 'လူကြီးလူကောင်းတို့ရဲ့ မိတ်ဖွဲ့မှုက ရေလို ကြည်လင်တယ်၊ လူဖျင်းလူညံ့တို့ရဲ့ မိတ်ဖွဲ့မှုကတော့ ပျားရည်ဝိုင်လို ချိုမြိန်တယ်' တဲ့"

သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ခင်ဗျားတို့ဟာက နည်းနည်း ချိုလွန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

ဆုန်ချီနှင့် ကျိုးယန်တို့ သူ့ကို ပြိုင်တူ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟေးစန်း တံတွေး မျိုချလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပိုက်ကာ အစွန်ဆုံး အခန်းဆီ လျှောက်သွားရင်း ပွစိပွစိ ရေရွတ်နေသည်။ "လောကကြီးရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ယိုယွင်းလာပြီ... လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး... သြော်... ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ ပျက်စီးပြီး ဂီတတွေ ပျက်စီးကုန်ပြီ..."

ဟုန်ဖုန်းကတော့ 'မျက်စိအောက်က အမြန်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားရင် ပြီးရော' ဆိုပြီး အနီးနားက အခန်းတစ်ခုထဲ တန်းဝင်ကာ တံခါးကို 'ဒုန်း' ခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ခြံဝန်းထဲမှာ ရပ်ရင်း မီးခိုးရောင်မြည်းကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိသည်။

မီးခိုးရောင်မြည်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲမှာ "မင်း ပေါင်းထားတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ကြည့်ပါဦး" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် အထင်းသား ပေါ်နေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် မျက်ခုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကမှ ပိုပုံမှန် ဖြစ်နေသေးတယ်... နေရာချပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေရန် အရပ်လေးမျက်နှာ ခန်းမဆောင် တစ်ဝိုက် လမ်းလျှောက်ကြည့်ဖို့ ရှဲ့ချန်ရှင်း အကြံပြုလိုက်သည်။

အဖွဲ့သည် ခြံဝန်းထဲက ထွက်လာပြီး သိပ်ဝေးဝေး မသွားရသေးခင်မှာပင် ကြာကန်ဘေးက စင်္ကြံလမ်းအောက်မှာ အသိမိတ်ဆွေ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်ရသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံ၊ မင်ရောင်တောက်နေသော ဆံနွယ်များ နှင့် အေးစက်ပြီး ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်နေဟန်ထား။

လော့ချင်းရင်မှလွဲပြီး တခြားသူ မဟုတ်ပေ။

ခြေသံကြားတော့ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ချန်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီ၊ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ အတူတူ ရောက်လာတာ မြင်တော့ သူမမျက်လုံးထဲမှာ အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ဒီလူတွေက... ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ရှိနေကြတာလဲ။

သူမ ယုံရခက် ဖြစ်နေသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ဝူရင်တောင်ကြားမှာတုန်းက ဒီလူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတိထားပြီး ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေနဲ့ ရှိနေခဲ့ကြတာ။ ဆုန်ချီဆိုရင် စစ်ချန်ရဲ့ ရိုက်ချက်ကြောင့် ချုံပုတ်ထဲ လွင့်ပြီး သတိမေ့သွားခဲ့သေးတာ။

ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့က စကားတွေပြော ရယ်မောပြီး အတူတူ ခရီးသွားနေကြတာ ထင်ရှားနေသည်။ သူတို့ ဆက်ဆံရေးက တော်တော်လေး... သဟဇာတ ဖြစ်နေပုံရတယ်

"နတ်သမီးလော့" ရှဲ့ချန်ရှင်း အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ခင်ဗျားလည်း ရောက်နေတာလား"

ဆုန်ချီ အလှည့်ရောက်တော့ သူက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ "တာအိုမိတ်ဆွေလော့" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့လေသံက တည်ငြိမ်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ပိုတဲ့ ခံစားချက် မရှိပေ။

သို့သော် စိတ်ထဲမှာတော့ ကျေနပ်အားရစွာ တွေးနေသည်။ "အင်း... ဒါဆိုရင် အစ်ကိုစစ်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်တော့ ရှိလောက်ပြီ"

လော့ချင်းရင် ပိုလို့တောင် အံ့ဩသွားသည်။

ဆုန်ချီ ဆေးမှားသောက်ထားတာလား။

"ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ်" ဆိုပြီး နဖူးပေါ်မှာ စာတမ်းထိုးချင်နေတဲ့ လူက အခုကျတော့... ဒီလို တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံကို ဘယ်သူ့ဆီက သင်လာတာလဲ။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျယ်လောင်ပြီး နေရခက်တဲ့ အသံကြီး တစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာပါ နတ်သမီးလော့ ဒီစာပေပညာရှင်က ဟေးစန်းပါ၊ ဂုဏ်ပြုဘွဲ့နာမည်က ရှိုကျိုး ပါ။ အရိုအသေ ပေးပါတယ်"

ဟေးစန်း ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးပြီး ကော်လာကို ပြင်လိုက်သည်။ "မတွေ့ရတာ လအတန်ကြာပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ နတ်သမီးရဲ့ ကျက်သရေကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ... ကြာကန်ထဲက ကြာဖြူပွင့်လေးလိုပဲ... မြင့်မားပြီး ကျက်သရေရှိတယ်... အဝေးကနေပဲ ကြည့်လို့ရပြီး ကစားလို့ မရဘူး။ အံ့ဩစရာပါပဲ... တကယ် အံ့ဩစရာပါပဲ"

စင်္ကြံလမ်းလေး သုံးစက္ကန့်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟုန်ဖုန်း၏ ကျားမျက်နှာကြီး လှုပ်ရမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ချင်းရင် "..."

ဒီဝက်ဝံကို သူမ မှတ်မိသည်။

ဝူရင်တောင်ကြားတုန်းက "သူ့အမေကွာ" တို့ "ခွေးမသား" တို့ အော်ဟစ်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာ။ လူတိုင်းရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို စစ်ဆေးဖို့တောင် အကြံပြုခဲ့သေးတာ။

လအနည်းငယ် မတွေ့ရတာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

သူမ အကြည့်က စစ်ချန်ဆီ အလိုအလျောက် ရောက်သွားသည်။

အတွေးတစ်ခု လော့ချင်းရင် ခေါင်းထဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည် ဒီလူ့ဘေးနားက လူတွေ အကုန်လုံး နည်းနည်း... ထူးဆန်းလာကြသလိုပဲ။

လော့ချင်းရင် ကြည့်နေတာ မြင်တော့ စစ်ချန်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေလော့"

"ရှင်တို့တွေ..." လော့ချင်းရင် ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "...အတူတူ လာကြတာလား"

ကျိုးယန် တခစ်ခစ် ရယ်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။ "ကံတရားပါ... အားလုံး ကံတရားပါပဲ"

ပြီးတော့ သူ မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ လင်းရွှီနန်းတော်နဲ့ ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်းတို့... လူမလွှတ်ကြဘူးလား"

လော့ချင်းရင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဝူရင်တောင်ကြား ကိစ္စ ဖြစ်ပြီးကတည်းက ဒီတစ်ခေါက်... သူတို့ ငြင်းလိုက်ကြတယ်"

ချင်းရွှမ်အဆင့် ကိုးနဲ့ ဆယ် နေရာက လူတွေ ဝူရင်တောင်ကြားမှာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး သူတို့ကို ဦးဆောင်သွားတဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေလည်း အကုန်နီးပါး သေဆုံးခဲ့ရတာလေ။ ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကုစားဖို့ ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ ဧကရာဇ်သစ် နန်းတက်ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ ဘယ်စိတ်ပါတော့မလဲ။

ပုန်းလို့ရရင် ပုန်းနေချင်ကြမှာ သေချာသည်။

ကျိုးယန် "သြော်" ဟု တစ်လုံးတည်း ပြောပြီး ယပ်တောင်ကို ဖွဖွလေး ခတ်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ချင်းရွှမ်အဆင့် ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်ထဲမှာ... ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်သူတွေ လာကြသေးလဲ"

လော့ချင်းရင် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟာယင်က ရေတွေက ဒီတစ်ခေါက် အရမ်း နက်တယ်။ ဂိုဏ်းတိုင်းက သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေကို ဒီရေနောက်ကြီးထဲ ဆင်းခိုင်းချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူး"

သူမ ခေါင်းမော့ပြီး အဖွဲ့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖိတ်စာရပြီး လာပါမယ်လို့ အတည်ပြုထားတဲ့ ချင်းရွှမ်အဆင့် ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက်ထဲမှာ..."

"ကျွန်မကလွဲရင် ရှင်တို့ပဲ ရှိမယ် ထင်တယ်"

လော့ချင်းရင်ရဲ့ စကားကြောင့် အားလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဘာသဘောလဲ။

အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ ထိပ်တန်း မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ လာရဲတဲ့သူ၊ လာချင်တဲ့သူ အားလုံးက ဒီကြာကန်ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ လူတွေပဲ ရှိတော့တာလား။

ကျိုးယန် လက်ထဲက ယပ်တောင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှဲ့ချန်ရှင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဆုန်ချီကတော့ သိပ်ဂရုစိုက်ပုံ မရပေ။

တစ်ပြိုင်နက်တည်း နီးပါး သူတို့အကြည့်တွေ စစ်ချန်ဆီ ရောက်သွားကြသည်။

ပြီးတော့ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။

အစ်ကိုစစ် ရှိနေသေးတာပဲ... တခုခုဖြစ်ရင် မိုးကြိုးနတ်ဘုရားက မိုးကြိုးပစ်ပြီး အကုန်လုံးကိုရှင်းပစ်မှာပေါ့။ အဆဲသန်တဲ့ ဝက်ဝံကောင်လည်းရှိနေမှတော့ ဘာကြောက်စရာရှိလဲ

"ဘာလို့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး စကားပြောနေကြတာလဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကနေ လက်ဖက်ရည်အစုံအလင်နဲ့ ဖျာအချို့ ထုတ်လိုက်သည်။ "တွေ့မှတော့ ထိုင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့"

သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက ကျွမ်းကျင်သည်။ ရေနွေးတည်တာ၊ ခွက်တွေကို အပူပေးတာ၊ လက်ဖက်ခြောက် ခတ်တာ အားလုံးက ချောမွေ့နေသည်။

လက်ဖက်ခြောက် ရေနွေးအိုးထဲ ရောက်တာနဲ့ ထူးခြားတဲ့ လက်ဖက်ရနံ့ သင်းပျံ့လာသည်။

"ဒါ ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ရီတာအိုဂိုဏ်းက တိမ်တိုက်မြူခိုး လက်ဖက်ရည်ပါ... မြည်းကြည့်ကြပါဦး"

ရှဲ့ချန်ရှင်း လူတိုင်းအတွက် တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးပြီး ကိုယ့်အတွက် တစ်ခွက် ယူလိုက်သည်။

ခွက်ထဲကနေ လွင့်တက်လာတဲ့ ရေနွေးငွေ့ဖြူဖြူလေးတွေကို ကြည့်ရင်း သူ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မဟာယင်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

သူ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းက အမိန့်ပေးထားလို့ပါ"

"ရွှမ်ရီတာအိုဂိုဏ်းက အရှေ့ပိုင်းဒေသမှာ မျက်နှာပန်း နည်းနည်းတော့ ရှိသေးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် လာတာက ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် တစ်ပိုင်း၊ အခြေအနေ လာစုံစမ်းတာက တစ်ပိုင်းပေါ့။ ကျွန်တော်ရော၊ ဆုန်ချီရော၊ ကျိုးယန်ရော အတူတူပါပဲ။ နတ်သမီးလော့လည်း အတူတူပဲလို့ ထင်ပါတယ်"

သူ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ အားနာတဲ့ အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်။ "အစ်ကိုစစ်... ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရရင် ခင်ဗျားကို အတူတူ ခရီးသွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာက ကျွန်တော်တို့မှာ ကိုယ်ကျိုးစီးပွား ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိလို့ပါ"

"ခင်ဗျားက အခု ချင်းရွှမ်အဆင့် ထိပ်ဆုံးနေရာ ရောက်နေပြီး ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားက ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ ခင်ဗျား ပါလာတော့ ဒီခရီးစဉ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး စိတ်အေးရတာပေါ့"

သူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စစ်ချန်ဘက် မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "ကြိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

စစ်ချန်လည်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည် အရသာက ခါးသက်သက် ရှိပြီး နောက်မှ ချိုမြိန်တဲ့ အရသာလေး ကျန်ရစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

သူ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း လာချင်နေတာပါ"

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ ရိုက်ရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ်က သဘောထားကြီးပါတယ် စကားမစပ်... ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲကို ဦးစီးမယ့်သူ အကြောင်း သတင်းတချို့ ကျွန်တော် စုံစမ်းထားတယ်"

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဧကရာဇ်သစ်ရဲ့ တတိယသားတော် ယဲ့ကျင်းလို့ ပြောကြတယ်။ မနေ့က မြို့ပြင်မှာ လာကြိုတဲ့ ယန်ကျန်းရဲ့ သခင်ပဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ပြည်ပက ဧည့်သည်တွေ ပါဝင်နေမှတော့ နန်းတွင်း အဆင့်မြင့် မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ်စားပြုရမှာပေါ့"

ဒါကို ကြားတော့ လော့ချင်းရင် ဝင်မေးလိုက်သည်။ "ဒီ တတိယမင်းသားရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ဘယ်လိုလဲ"

ကျိုးယန် ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ကြားတာတော့... သူက တော်တော် အရည်အချင်းရှိပြီး နန်းတွင်းမှာ ခိုင်မာတဲ့ အုတ်မြစ်ရှိတယ်တဲ့။ ဧကရာဇ်သစ် နန်းတက်တော့မှာမို့ သူက ဧကရာဇ်သစ် အလေးပေးဆုံး သားတော်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒီတစ်ခါ ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲကို ဦးစီးခိုင်းတာက သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးချင်တာနဲ့ လူလုံးပြချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဒီနေရာရောက်တော့ သူ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ်... ညစာစားပွဲကျရင် ဒီ တတိယမင်းသားက ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဘက်ကို... အထူးသဖြင့် ထိပ်ဆုံးအဆင့် ရထားတဲ့ ခင်ဗျားကို အထူးဂရုစိုက်လိမ့်မယ်"

စစ်ချန် နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။

နိုင်ငံရေး တိုက်ပွဲတွေ၊ အာဏာပြိုင်ပွဲတွေက သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ အတွေးတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။

ယဲ့... ကျင်း

လက်ဖက်ရည်ခွက် ကိုင်ထားတဲ့ စစ်ချန်လက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ကျိုးယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မဟာယင် အင်ပါယာ မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ယဲ့လား"

ဒီမေးခွန်း မေးလိုက်တော့ ကြာကန်ဘေးက နေရာလေး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီနဲ့ လော့ချင်းရင် အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးယန် အံ့ဩတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။ "အစ်ကိုစစ်... ခင်ဗျား မသိဘူးလား"

ဆုန်ချီလည်း ကြောင်သွားသည်။ "မဟာယင် တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ယဲ့ လေ... ဒါ အခြေခံ ဗဟုသုတပဲ"

စစ်ချန် စကားမပြောပေ။

သူ မသိတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမေးခွန်းက အတည်ပြုလိုက်သလို ဖြစ်နေတာ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင်တုန်းက ဒီ "ယဲ့" ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မချိတ်ဆက်မိခဲ့လို့ပဲ။

ဖိတ်စာကို မီးရှို့တုန်းက သူ့အမေရဲ့ အေးစက်တဲ့ မျက်နှာထား။

သူ့အဖေ ပြောတဲ့ စကား။ "နှစ်တွေအကြာကြီးက အတိတ်က ကိစ္စတွေက မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး"

မဟာယင် တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ယဲ့။

ပြီးတော့ သူ့အမေရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကလည်း... ယဲ့ ပါပဲ။