ပွဲတော်ကတော့ စပါပြီ

အဲဒီလိုနဲ့ သုံးရက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲ ကျင်းပတဲ့နေ့မှာ အရပ်လေးမျက်နှာ ခန်းမဆောင်က မနက်စောစောကတည်းက စည်ကားနေပြီ။

ခြံဝန်းအသီးသီးရဲ့ တံခါးတွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပွင့်လာပြီး ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်စေ၊ အုပ်စုလိုက်ဖြစ်စေ ထွက်လာကြသည်။ အများစုက လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားတွေနဲ့ ရှိနေကြပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောရင်း ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်ကို ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နန်းတော်က လွှတ်လိုက်တဲ့ တော်ဝင်ရထားလုံးတွေက အပြင်ဘက်မှာ တစ်စီးပြီး တစ်စီး စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး နဂါးတစ်ကောင်လို တန်းစီနေကြသည်။

စစ်ချန်တို့ တည်းခိုနေတဲ့ မြောက်ဘက်ခြံဝန်းမှာတော့ ဒီအချိန်မှာ မတူညီတဲ့ စည်ကားမှုတစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဆုန်ချီရဲ့ ဆံပင်တွေ ဒီနေ့ သေသေသပ်သပ် ဖီးသင်ထားသည်။

သူ ခြံဝန်းအလယ်မှာ ရပ်ပြီး လက်နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ "ငါ အရှိန်အဝါ ယူနေတာ... ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်နဲ့" ဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ပေါ့။

ဟုန်ဖုန်းက သမ်းဝေရင်း အခန်းထဲက ထွက်လာသည်။ ဆုန်ချီကို အဲဒီလို မြင်တော့ ကြောင်သွားသည်။ "မင်းက..."

"စကားမပြောနဲ့"

ဆုန်ချီ လက်ကာပြလိုက်ပြီး လေးနက်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အခြေအနေကို ညှိယူနေတာ"

ဟေးစန်းက စာအုပ်တစ်အုပ် ကိုင်ပြီး ဘေးကနေ လျှောက်လာသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေဆုန်... နောက်ကျနေပြီ။ ငါတို့ ထပ်ကြာနေရင် ညစာစားပွဲ စတဲ့အချိန်မှာ အစားအသောက်တွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်"

ဆုန်ချီ နေ့တစ်ဝက်လောက် အချိန်ယူပြီး စုစည်းထားတဲ့ အရှိန်အဝါချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။

သူ ဟေးစန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ဝက်ဝံက "ကွန်ဖြူးရှပ်က ပြောတယ်... အစားအသောက် ရဖို့ တက်ကြွမှု မရှိရင် ဦးနှောက်မှာ ပြဿနာ ရှိလို့ပဲတဲ့..." လို့ ရေရွတ်ရင်း ခြံဝန်းအပြင်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက နောက်ဖေးခြံဝန်းထဲကနေ မီးခိုးရောင်မြည်းကို ဆွဲပြီး ထွက်လာသည်။ မီးခိုးရောင်မြည်းရဲ့ လည်ပင်းမှာ ဒီနေ့ ခေါင်းလောင်းလေး တစ်လုံး ဆွဲထားပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း တချွင်ချွင် မြည်နေသည်။

ကျိုးယန်ကတော့ ဝိညာဉ်အစားအစာနဲ့ ပဲနီလေးကို လာဘ်ထိုးဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ "ဘိုးဘေးလေး... တစ်ကိုက်လောက် စားပါ... တစ်ကိုက်တည်းပါပဲ..."

လော့ချင်းရင်က နည်းနည်း ဝေးတဲ့ နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။ ရေပြာရောင် ဂါဝန်ရှည်နဲ့ အရင်လိုပဲ အေးစက်ပြီး ကင်းကွာနေသည်။

သူမ ဒီအရှေ့ပိုင်းဒေသက လူအုပ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်... မြည်းဆွဲလာတဲ့လူ၊ ငှက်ကို စနေတဲ့လူ၊ စာအုပ်ကိုင်ထားတဲ့လူ၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေရင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားတဲ့လူ။

သူမ လေးနက်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို အလေးအနက် စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ငါ... တကယ်ပဲ ဒီလူထူးဆန်းအုပ်စုနဲ့ အတူတူ သွားရမှာလား။

အတွေးက ခေါင်းထဲမှာ ခဏတာ ဝဲပျံနေပြီးမှ ပြန်ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့... ဒီအထိ ရောက်နေမှတော့... နန်းတော်တံခါးကြီးတွေက သူမ ထင်ထားတာထက် ပိုမြင့်မားနေသည်။

ကြက်သွေးရောင် တံခါးရွက်ကြီးတွေက ပစ္စည်းသန့်စင်ခြင်း မဟာဆရာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာနဲ့ တူနေသည်။ မြို့ရိုးခြေရင်းမှာ ရပ်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရင် ဇာတ်တောင့်သွားလောက်သည်။

တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်မှာ ရထားလုံးတွေ ပြည့်နှက်နေပြီ။

ဧည့်သည် အားလုံး... ဘယ်ဒေသက လာသည်ဖြစ်စေ၊ ဘယ်လောက် ဂုဏ်သရေ ရှိသည်ဖြစ်စေ... ဒီနေရာ ရောက်ရင် ရထားပေါ်က ဆင်းပြီး ခြေလျင် လျှောက်ဝင်ရသည်။

နန်းတော်တံခါး ဘေးနှစ်ဖက်မှာ အခမ်းအနားမှူး နှစ်တန်း ရပ်နေကြသည်။ သူတို့က တူညီသော အနီရင့်ရောင် တရားဝင် ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတွေ ကိုင်ထားကြသည်။ လူတစ်ယောက် ရောက်လာတိုင်း အခမ်းအနားမှူး တစ်ယောက်က နာမည်ကို ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာပေးသည်။

အသံလှိုင်းတွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတွေ ပိုများလာသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသက အဖွဲ့က အထင်ရှားဆုံးပဲ။ အများစုက ဘုန်းကြီးဝတ်စုံတွေနဲ့ ဖြစ်ပြီး "လျူလီ မီးသန့်စင် ကျောင်းတော်" ဆိုတဲ့ အင်အားစုက ဦးဆောင်လာပုံရသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က အဖွဲ့ကတော့ ပိုရိုးရှင်းသည်။ ကြွယ်ဝတဲ့ ဒေသက လာတာ မဟုတ်မှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသာသည်။

စစ်ချန်တို့ အလှည့် ရောက်တော့ အခမ်းအနားမှူးက မှတ်တမ်းကို ဖွင့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"အရှေ့ပိုင်းဒေသ... ရွှမ်ရီတာအိုဂိုဏ်း... ရှဲ့ချန်ရှင်း..."

"အရှေ့ပိုင်းဒေသ... ချန်းဖုန်းတောင်... ဆုန်ချီ..."

"အရှေ့ပိုင်းဒေသ... ကောင်းကင်ယန္တရား ပြန်တမ်း... ကျိုးယန်..."

"အရှေ့ပိုင်းဒေသ... ရွှမ်ဂျီနန်းတော်... လော့ချင်းရင်..."

နာမည်တစ်ခု ကြေညာလိုက်တိုင်း ကွင်းပြင်ထဲက အကြည့်တွေ ပိုစုဝေးလာသည်။

"အရှေ့ပိုင်းဒေသ... ချင်းရွှမ်အဆင့် ပထမနေရာ... စစ်ချန်..."

နောက်ဆုံးနာမည် ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ စောင့်ဆိုင်းနေသူ အားလုံးနီးပါး လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

စပ်စုခြင်း၊ အကဲခတ်ခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ ရန်လိုခြင်း... "အဲဒါ စစ်ချန်လား"

"ကြည့်ရတာ သာမန်ပါပဲလား"

"ရှဲ့ချန်ရှင်းက တကယ်ပဲ ဒီလူရဲ့ အနောက်မှာ နေဖို့ ဆန္ဒရှိတာလား"

စစ်ချန် ဒီလေသံတွေကို နားပိတ်ထားလိုက်သည်။

အခမ်းအနားမှူးက ကျောက်စိမ်းပြားကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဝင်ဖို့ အချက်ပြတော့မလို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ သူ့အကြည့်က ရှဲ့ချန်ရှင်း ဆွဲလာတဲ့ မီးခိုးရောင်မြည်းနဲ့ စစ်ချန်ပခုံးပေါ်က ပဲနီလေးဆီ ရောက်သွားသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့... တောင်းပန်ပါတယ်"

အခမ်းအနားမှူးရဲ့ အသံက ယဉ်ကျေးနေဆဲပင်။ "နန်းတော် စည်းမျဉ်းတွေက တင်းကျပ်ပါတယ်။ ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ စီးတော်ယာဉ်တွေကို အတွင်းထဲ ဝင်ခွင့်မပြုပါဘူး"

"နားလည်ပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီ ခေတ္တ အပ်နှံထားခဲ့ပေးပါ"

ကျိုးယန်ရဲ့ မျက်နှာထား ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး သူ့ယပ်တောင် 'ဖတ်' ခနဲ ပိတ်သွားသည်။ "မရဘူး"

စစ်ချန်က ပိုပြတ်သားသည်။ "နားလည်မပေးနိုင်ပါဘူး"

ရှဲ့ချန်ရှင်း မီးခိုးရောင်မြည်းကို ဆွဲပြီး ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ "လူရှိတဲ့နေရာမှာ မြည်းရှိရမယ်"

အခမ်းအနားမှူးက ဒီလောက် ခေါင်းမာတဲ့ ခုခံမှုကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပုံရသည်။ သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "လူကြီးမင်းတို့... ဒါ မဟာယင် နန်းတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေပါ ဒေသအသီးသီးက ဂိုဏ်းချုပ်တွေ၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တွေ ကိုယ်တိုင် လာရင်တောင် လိုက်နာရမှာပါ"

"စည်းမျဉ်းတွေ ဟုတ်လား"

ကျိုးယန် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ပုံမှန်ဆိုရင် အပြုံးမပျက်တတ်ပေမဲ့ အခု သူ့မျက်နှာ အေးစက်သွားတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ထက်မြက်မှု တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်တော်တို့က အရှေ့ပိုင်းဒေသကနေ ဧည့်သည်အနေနဲ့ ဂုဏ်ပြုဖို့ လာခဲ့ကြတာ။ ဒါက မဟာယင်ရဲ့ ဧည့်သည်ကို ဆက်ဆံတဲ့ နည်းလမ်းလား။ ဧည့်သည်ရဲ့ အဖော်တွေကိုတောင် ဖမ်းထားရမလား"

သူ့အကြည့်က ပိုများလာတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသံက ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "နန်းတော် စည်းမျဉ်းတွေက မြည်းတစ်ကောင်နဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ကိုတောင် လက်မခံနိုင်လောက်အောင် ခမ်းနားထည်ဝါနေမှတော့..."

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဒီကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲကို မဝင်ရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်သွားမလို လုပ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း မီးခိုးရောင်မြည်းကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲထားပြီး လော့ချင်းရင် ဘာမှ မပြောပေ။

ဆုန်ချီက ပိုတောင် ပြတ်သားသေးသည်။ "ရှုပ်ထွေးတဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ" လို့ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီးနောက် စစ်ချန်ဘေးနားမှာ "မင်း မဝင်ရင် ငါလည်း မဝင်ဘူး" ဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ ရပ်နေလိုက်သည်။

ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့က သဘာဝကျကျ စစ်ချန်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုနောက် လိုက်ကြသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသက ဒီအဖွဲ့ငယ်လေးက မြည်းတစ်ကောင်နဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ကြောင့် နန်းတော်တံခါးဝမှာ ချက်ချင်း စည်းလုံးသွားကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ သဘောထားက အခမ်းအနားမှူးနဲ့ ဘေးက ကြည့်နေသူတွေကို မှင်တက်သွားစေသည်။

သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရဲတာလဲ။

ဒါ မဟာယင် နန်းတော်လေ။ ဧကရာဇ်သစ် နန်းတက်ပွဲ မတိုင်ခင် ကျင်းပတဲ့ ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲလေ။

လေထုက အေးခဲသွားပြီး အခမ်းအနားမှူး မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေချိန်မှာ အသံတစ်ခု အလျင်အမြန် ဖြတ်ဝင်လာသည်။

"နေပါဦး နေပါဦး နားလည်မှုလွဲတာပါ အားလုံး နားလည်မှုလွဲတာပါ"

ယန်ကျန်း ပါပဲ။

ဒီနေ့ သူက ရွှေရောင် အနားကွပ်ထားတဲ့ ပိုတရားဝင်တဲ့ အနီရင့်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ အရမ်း မြန်မြန် လမ်းလျှောက်လာပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ အချိန်ကိုက် တောင်းပန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည်။

သူ အခမ်းအနားမှူး ဘေးနား လျှောက်သွားပြီး စစ်ချန်နဲ့ တခြားသူတွေကို လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ အပြုံးတွေ ဝေဆာနေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေစစ်၊ တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့... စိတ်မရှိကြပါနဲ့။ လက်အောက်ငယ်သားတွေက အသိပညာ နည်းပါးလို့ပါ"

ပြောရင်းနဲ့ သူ အခမ်းအနားမှူးကို အပြစ်တင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီတာအိုမိတ်ဆွေတွေက အဝေးက လာကြတာ၊ ဂုဏ်သရေအရှိဆုံး ဧည့်သည်တော်တွေပဲ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ခေါင်းမာနေရတာလဲ"

အခမ်းအနားမှူး ခေါင်းအမြန် ငုံ့လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် မစဉ်းစားမိလို့ပါ"

ယန်ကျန်း ပြန်လှည့်လာပြီး အပြုံးက ပိုကျယ်လာသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့ရဲ့ မီးခိုးရောင်မြည်းက ဝိညာဉ်ရှိတယ်၊ တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ရဲ့ ပခုံးပေါ်က အကောင်လေးက... ပိုတောင် ထူးခြားသေးတယ်။ သဘာဝကျကျ သာမန် ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ မတူပါဘူး"

သူ ဘေးဖယ်ပေးပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီတစ်ကြိမ် ခင်ဗျားတို့အတွက် ခြွင်းချက် ထားပေးဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်"

"ကျေးဇူးပြုပြီး... စိတ်ထဲ မထားကြပါနဲ့"

ဒီလို ပြောလာမှတော့ မျက်နှာသာပေးမှုက လုံလောက်သွားပြီ။

ကျိုးယန် မျက်နှာပေါ်က အေးစက်မှုတွေ ဖြည်းညှင်းစွာ အရည်ပျော်ကျသွားပြီး သူ့ရဲ့ ပြုံးပျော်ရွှင်တဲ့ ပုံစံဟောင်း ပြန်ရောက်လာသည်။ ယပ်တောင်ကို 'ဖတ်' ခနဲ ဖွင့်လိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေယန်... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ကျင့်ကြံသူတွေက အကျိုးအကြောင်း အသင့်မြတ်ဆုံး လူတွေပါ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း မီးခိုးရောင်မြည်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်မြည်းက "အစကတည်းက ဒီလိုဖြစ်သင့်တာ" ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

စစ်ချန် ပခုံးပေါ်က ပဲနီလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ပဲနီလေးက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ဒီပြဇာတ်ကို စိတ်မဝင်စားသလို အမွေးအတောင်တွေကို ပြုပြင်နေသည်။

ယန်ကျန်း မျက်နှာပေါ်က အပြုံး မပြောင်းလဲပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်။

စောစောက မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို တံခါးနောက်ကနေ သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။

ဒီလူတွေ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

အထူးသဖြင့် အဲဒီ ကျိုးယန်။

"ကောင်းကင်ယန္တရား ပြန်တမ်း" က လူတွေက "ချောမွေ့ပြီး သံတမန်နည်းကျတယ်" လို့ နာမည်ကြီးတာလေ။ ဒါပေမဲ့ စောစောက သူက ပထမဆုံး ပေါက်ကွဲတဲ့လူ ဖြစ်နေတယ်။

ပြီးတော့ ဆုန်ချီ။

"ချန်းဖုန်းတောင်" ရဲ့ ဒီမျိုးဆက် အထက်မြက်ဆုံး ဓားသမားက ဘယ်တုန်းက သူများနောက်လိုက် ဖြစ်သွားတာလဲ။

ယန်ကျန်းရဲ့ အကြည့်က နောက်ဆုံးမှာ စစ်ချန်အပေါ် ရောက်ရှိသွားသည်။

စစ်ချန် ဆိုတဲ့ ဒီလူငယ်လေးက အစကနေ အဆုံးထိ မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မပေါ်ဘူး။

သူ ဒေါသမထွက်ဘူး၊ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိဘူး၊ ဝင်ရဝင်ရ မဝင်ရဝင်ရ ကိစ္စမရှိဘူးလို့တောင် ခံစားနေရသလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ အားလုံးက သူ ခေါင်းညိတ်မယ့် အချိန်ကို စောင့်နေကြတာ။

"ချင်းရွှမ်အဆင့် ပထမ..."

ယန်ကျန်း ဒီစကားလုံးတွေကို စိတ်ထဲမှာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်က အပြုံး နည်းနည်း ပိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။

"အားလုံး... ကြွကြပါ"

...သူတို့ ပင်မခန်းမဆောင်ဆီ မသွားဘဲ အနောက်ဘက်က ဘေးခန်းမဆောင်တစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားကြသည်။ ဆယ်လှမ်းတစ်ယောက်နှုန်း ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အင်ပါယာ အစောင့်တွေ ရပ်နေကြသည်။

နန်းတော် အတွင်းပိုင်း စင်္ကြံလမ်းက အရမ်း ရှည်လျားသည်။ အစေခံနောက်ကို အတော်ကြာ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းသွားသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခု ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။ သုံးထပ်မြင့်ပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူနဲ့ နှင်းဆီသစ်သားတွေ သုံးပြီး ဆောက်လုပ်ထားတာ။

ခန်းမဆောင်ရှေ့က ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှာ စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရေးထားသည်။

"ကျုံးဟွာ ခန်းမဆောင်"

ဒါပေမဲ့ စစ်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးကို ဖမ်းစားလိုက်တာက ခန်းမဆောင်ဘေးက ဧရိယာပါပဲ။ အဲဒီနေရာက ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုနဲ့ ကပ်လျက် ရှိနေတာ။ ကျုံးဟွာ ခန်းမဆောင်က အဲဒီကွင်းပြင်ကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်လို့ရပြီး ကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ဘယ်ထောင့်ကမဆို စစ်ဆေးနိုင်တယ်။

ကွင်းပြင်ရဲ့ မြေကြီးကို အမည်းရောင် အုတ်တွေနဲ့ ခင်းထားပြီး ဧရာမ ကျောက်တိုင်ကြီး ၈ တိုင် ဝန်းရံထားသည်။ ကျောက်တိုင်တွေပေါ်မှာ ဖွဲ့စည်းပုံ ပုံစံတချို့ ထွင်းထုထားသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ကျောက်စိမ်းစားပွဲ ဒါဇင်များစွာ ခင်းကျင်းထားပြီး အများစုမှာ လူတွေ ပြည့်နေပြီ။

ယန်ကျန်းက သူတို့ကို အလယ်ဗဟို ဧရိယာဆီ ခေါ်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကြည့်တွေ သူတို့ဆီ ရောက်လာကြသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းနဲ့ ကျိုးယန်ကို သိတဲ့သူတချို့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အကြည့်အများစုက စစ်ချန်အပေါ် ကျရောက်နေသည်။

လူငယ်တွေ၊ လူကြီးတွေ၊ အမျိုးသားတွေ၊ အမျိုးသမီးတွေ... အားလုံးက ဒီအရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ ဒဏ္ဍာရီသစ်ကို အကဲခတ်နေကြသည်။

စစ်ချန်တို့ ထိုင်တဲ့နေရာနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ တခြားဘက်ခြမ်းက နေရာတစ်ခုမှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အရမ်း ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ကျက်သရေရှိရှိ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သိသာထင်ရှားတဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိတဲ့ ဧည့်သည်တွေ ဖြစ်ပုံရသည်။

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲက မယုံကြည်နိုင်မှုတွေကို နောက်တစ်ယောက်က မြင်နေရသည်။

အမျိုးသမီးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး အသံက အရမ်း တိုးညင်းကာ တုန်ရီနေသည်။

"...သူလား"

အမျိုးသားက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ့လက်က စားပွဲအောက်မှာ တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လျှော့လိုက်သည်။

အတော်ကြာမှ သူ အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မမှားဘူး"

"ငါ မထင်ထားမိတာက..."

"သူ လာလိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ"