ခေါင်းပြောင်ကြီးကို ငါက ဖမ်းထားတာလေ

ကျုံးဟွာခန်းမဆောင်ထဲမှာ ကျောက်စိမ်းစားပွဲတွေကို ယပ်တောင်ပုံသဏ္ဌာန် စီထားသည်။

စစ်ချန်တို့အဖွဲ့က အလယ်ဗဟိုနေရာမှာ ထိုင်ရပြီး ပင်မပလ္လင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဒီနေရာက မြင်ကွင်းအကောင်းဆုံး ဖြစ်သလို အထင်ရှားဆုံး နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ခန်းမထဲက လူတိုင်းနီးပါး သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မြင်နိုင်ကြသည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း အမိုးအကာ ရှိတဲ့နေရာရော၊ မရှိတဲ့နေရာကပါ သူတို့ဆီ ရောက်လာတဲ့ အကြည့်တွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ အသံနှိမ့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘုရားရေ... သူတို့ ငါတို့ကို မီးကင်ဖို့ လုပ်နေကြတာပဲ"

စစ်ချန် ကျိုးယန်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ "မပူပါဘူး"

ရှဲ့ချန်ရှင်း - "..."

သူ ဘာမှမပြောဘဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ငုံသောက်ကာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။

ဘေးနားက ဆုန်ချီကတော့ တကယ်ကို ပျော်ရွှင်နေသည်။

မီးကင်ခံရမယ် ဟုတ်လား။

ဒီလို အဆင့်မြင့်ပြီး လူအများအာရုံစိုက်ခံရတဲ့ အခါသမယက သူ့အတွက် ဖန်တီးပေးထားသလိုပဲ မဟုတ်လား။

သူက ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ပြသရမယ်။

ဒါပေမဲ့ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တွန့်ကွေးသွားတဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေက သူ့ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသည်။

ဟေးစန်းကတော့ ကော်လာကို သေသေချာချာ ပြင်ပြီး ခေါင်းလောင်းလေး တစ်လုံးလို တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက နှင်းဖြူရောင် ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည် ထုတ်ပြီး သူ့ရှေ့က ခွက်ကို ဂရုတစိုက် သုတ်နေသေးသည်။

သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက နှေးကွေးပြီး တိကျနေကာ ထူးဆန်းတဲ့ သိမ်မွေ့မှု တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဘေးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဟုန်ဖုန်းရဲ့ မျက်ခွံ လှုပ်သွားသည်။ ဒီကောင်ရဲ့ ကျောက်ကပ်ကို နှစ်ချက်လောက် ထိုးပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ဘယ်ဝက်ဝံက ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါ ကိုင်ဆောင်လို့လဲ။

လော့ချင်းရင်ကတော့ တောက်လျှောက် ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ ရုတ်တရက် နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလိုမှန်း သိရင်... သူ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ပါတယ်လေ။

သူမ ခွက်ပေါ်က ပုံစံတွေကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အဲဒီထဲကနေ အထွတ်အထိပ် တာအိုကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေသလိုပဲ။

သူမ ဒီရှက်စရာကောင်းတဲ့အဖော်တွေနဲ့ အပြုအမူနည်းနည်းလောက်ဖြစ်ဖြစ် ကွာခြားအောင် ကြိုးစားနေသည်။

ညစာစားပွဲ တရားဝင် မစသေးခင်မှာပဲ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ဒေသအသီးသီးက ဂိုဏ်းအသီးသီးက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံတွေနဲ့ ဆူညံနေပြီ။

အဲဒီအချိန်မှာ အရှေ့ပိုင်းဒေသ နေရာရဲ့ ထောင့်ဖြတ်ဘက်ကနေ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဗုဒ္ဓက သနားကြင်နာတတ်ပါတယ်"

အားလုံး အသံလာရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စကားပြောသူက သင်္ကန်းဝတ်ထားတဲ့ ဘုန်းကြီးပျိုလေး တစ်ပါး။ ရုပ်ရည် ချောမောပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှာ ကြက်သွေးရောင် အစက်လေး တစ်စက် ရှိသည်။ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းနေသည်။

သူ့အနောက်မှာ အလားတူ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဘုန်းကြီး ၇ ပါး ၈ ပါးလောက် ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ပါးစီတိုင်းမှာ အထင်ကြီးလောက်စရာ အရှိန်အဝါ ရှိကြသည်။

ဒါ အနောက်ပိုင်းဒေသက "လျူလီ မီးသန့်စင် ကျောင်းတော်" အဖွဲ့ပဲ။

ဘုန်းကြီးပျိုလေးက လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က မီတာအတော်များများကို ဖြတ်သန်းကာ စစ်ချန်အပေါ် ရောက်ရှိသွားသည်။ "ဒါက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ချင်းရွှမ်အဆင့် ထိပ်ဆုံးနေရာ ရောက်လာတဲ့ ဒကာတော်စစ်ချန် ဖြစ်ရမယ်"

"ဒီနှိမ့်ချတဲ့ ဘုန်းကြီးက ဟွေချန်ပါ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

လူတော်တော်များများ လှည့်ကြည့်လာကြလို့ ခန်းမထဲက စကားသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စစ်ချန် လက်ထဲက အနီရောင် သစ်သီးကို ချလိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ"

ဟွေချန် လက်အုပ်ချီထားရင်း လေသံမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ထက်မြက်မှု တစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။ "ဒကာတော်က ချင်းရွှမ်အဆင့် ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ပြီး သူရဲကောင်း အများအပြားကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားရပါတယ်။ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဝူရင်တောင်ကြားမှာ တရားဒေသနာ ဟောကြားဖို့ ထွက်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်ကျောင်းတော်က ဂျူနီယာညီလေး ဟွေမင်း... ကံဆိုးစွာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရတယ်လို့ ကြားရပါတယ်"

"ဂျူနီယာညီလေး ဟွေမင်းက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဇာတိ ဖြစ်ပေမဲ့ အနောက်ပိုင်းဒေသက လျူလီ မီးသန့်စင် ကျောင်းတော်နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတော်က ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးရဲ့ ဉာဏ်အလင်းဖွင့်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူ့စိတ်နှလုံးက ဘုရားရှင်အပေါ် အလွန် ရိုးသားပါတယ်"

"...ဂျူနီယာညီလေး ဟွေမင်းရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွင်းရေး အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ဒကာတော်စစ်ချန်များ သိမလားလို့ သိချင်ပါတယ်"

မေးခွန်းက ယဉ်ကျေးပုံရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ပိုးသားထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ အပ်တစ်ချောင်းလိုပဲ။ စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုတဲ့ သဘော သဲ့သဲ့ ပါဝင်နေသည်။

လာပါပြီ။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်နဲ့ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ကွယ်ပြီး စစ်ချန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လျူလီ မီးသန့်စင် ကျောင်းတော်က အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ အဓိက ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းထဲက တစ်ခုပဲ။ ဒီဘုန်းကြီးတွေက ရည်မှန်းချက် မသေးဘူး။ 'တရားဟောတယ်' ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဒေသအသီးသီးကို ထိပ်တန်းတပည့်တွေ လွှတ်ပြီး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်တတ်ကြတာ"

"အဲဒီ ဟွေမင်းက သူတို့လူပဲ"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင်..." ကျိုးယန် မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်။ "အနောက်ပိုင်းဒေသနဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသက... မကြာသေးမီက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်စိမှိတ်ပြနေကြသလိုပဲ"

သူ ဟွေချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အခု ထွက်လာတာက အကို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှာနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

စစ်ချန် မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပဲ တခြားဘက်ခြမ်းက ဆုန်ချီ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး ရေပေါ်က လက်ဖက်ခြောက်တွေကို ဖွဖွလေး မှုတ်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်ဟွေချန်က သူ့ဂိုဏ်းတူ ညီလေးကို လွမ်းနေရင် သူ့ဆီ သွားရှာလို့ ရပါတယ်"

"ကျွန်တော် ဆုန်ချီက အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ ဆရာတော်ကို မရဏခရီးပို့ဆောင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ဒီစကားတွေကို ကြားတော့ ခန်းမထဲက လူတော်တော်များများ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ဒီ ဆုန်ချီက... တကယ် ကြမ်းတာပဲ

ဆုန်ချီ ကိုယ်တိုင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ထဲကနေ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

ဟွေချန်အနောက်က ဘုန်းကြီးတွေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒေါသတွေ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဟွေချန်ကတော့ ဆုန်ချီရဲ့ ရန်စမှုကို သတိမထားမိသလို စစ်ချန်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်တော်က ညွှန်ကြားပြသဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး။ ဟွေမင်းက လမ်းမှား ရောက်သွားခဲ့ပေမဲ့ တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းသား ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကံတရားနဲ့ ငြိတွယ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် စကားပြောရတာက ရန်စဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သံသယတစ်ခု ရှိနေလို့ ဒကာတော်စစ်ချန်ကို မေးမြန်းချင်လို့ပါ"

"ဒကာတော်စစ်ချန်ကို မေးပါရစေ... တာအိုဆိုတာ ဘာလဲ"

ခန်းမထဲက လူတော်တော်များများ နားစွင့်လိုက်ကြသည်။

ဒါက ဇင်စကားဝှက်တွေ၊ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေ သုံးပြီး တစ်ဖက်လူကို ဖိနှိပ်တဲ့ စကားစစ်ထိုးပွဲရဲ့ အစပဲ။ အရှုပ်ထွေးဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု တစ်မျိုးပေါ့။

စကားနိုင်လုပွဲမှာ မနိုင်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။

ဒီမေးခွန်းက အရမ်း ဂန္ထဝင်ဆန်ပြီး အရမ်း လှည့်ကွက်ဆန်တယ်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြေရင် တိမ်လွန်းတယ် ထင်ခံရမယ်။ နက်နက်နဲနဲ ဖြေရင် အားနည်းချက် ပေါ်သွားနိုင်တယ်။ လုံးဝ မဖြေရင် ကိုယ့်ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားနောက်ကျိသွားလိမ့်မယ်။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကြည့်တွေ စစ်ချန်အပေါ် ရောက်ရှိလာပြီး သူ့အဖြေကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

စစ်ချန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး"

ဟွေချန် - "..."

စစ်ချန်ရဲ့ အဖြေက ရိုးရှင်းလွန်းနေသည်။ ရိုးရှင်းလွန်းလို့ ဟွေချန် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ လှုပ်ရှားမှုတွေ အကုန်လုံး ရပ်တန့်သွားသည်။

ခန်းမထဲက လူတွေလည်း ကြောင်သွားကြသည်။

သူ မသိဘူး ဟုတ်လား။

အဲဒါ ဘယ်လို အဖြေကြီးလဲ။

ကျိုးယန် လက်ထဲက ယပ်တောင် လက်ဖဝါးပေါ် 'ဖြောင်း' ခနဲ ရိုက်ချလိုက်မိပြီး အသံထွက် ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဟွေချန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က တည်ငြိမ်မှု နောက်ဆုံးတော့ ပျက်စီးသွားပြီး နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရမ်းလာသည်။

"ဒကာတော်စစ် နောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"

သူ အသံတည်ငြိမ်အောင် မနည်း ကြိုးစားလိုက်သည်။ "တာအိုဆိုတာ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အုတ်မြစ်လေ။ ခင်ဗျားက ချင်းရွှမ်အဆင့် ထိပ်ဆုံး ရောက်နေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ"

စစ်ချန် သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တကယ် မသိတာပါ"

သူ ခဏ စဉ်းစားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြောရမယ် ဆိုရင်တော့... တာအိုဆိုတာ လမ်းကြောင်း တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်လမ်း ကျွန်တော် လျှောက်တယ်၊ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားလမ်း ခင်ဗျား လျှောက်တယ်"

ဒါက ပိုတောင် တည့်တိုးဆန်နေသေးသည်။

ခန်းမထဲက လူအတော်များများ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရလို့ ပခုံးတွေ တုန်ခါနေကြပြီ။

ဟွေချန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နည်းလမ်းပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒကာတော်စစ်ချန်က ချင်းရွှမ်အဆင့် ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတော့ သိသင့်ပါတယ်။ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်မှာ အသတ်အဖြတ် များလွန်းရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ် ဆိုတာလေ"

"ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ သနားကြင်နာမှုကို ဟောကြားထားပါတယ်။ သက်ရှိအားလုံး တန်းတူညီမျှပါပဲ။ ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်မှာတောင် အသက်ရှိပါတယ်..."

စစ်ချန် ခဏလောက် စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးလိုက်သည်။

ဟွေချန်က "သနားကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသား ရှိခြင်း" ကနေ "ကံတရားရဲ့ အကျိုးဆက်"၊ ပြီးတော့ "နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် ကမ်းခြေက အနီးလေးမှာ ရှိတယ်" ဆိုတာတွေအထိ ပြောသွားသည်။

သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေပြီး ဂန္ထဝင်စာပေတွေ၊ ကျမ်းစာတွေကို ကိုးကားကာ တစ်ခုပြီး တစ်ခု တင်ပြနေသည်။

စစ်ချန် နားထောင်လေ မျက်မှောင်ကြုတ်လေ ဖြစ်လာသည်။

ဘာလို့ ဒီဘုန်းကြီးတွေ စကားပြောတာ... ဒီလောက် ပျင်းစရာ ကောင်းနေရတာလဲ။

ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်နဲ့ မရေမရာတွေချည်းပဲ။ သူ တကယ် ဘာလိုချင်တာလဲ ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောဘဲ အကြာကြီး ပြောနေတာ။

ဟေးစန်းကတော့ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေပြီး ခေါင်းခဏခဏ ညိတ်နေသည်။ ဒီဘုန်းကြီး ပြောတာတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ သူ ထင်ပေမဲ့ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တတိယဘိုးဘိုး သင်ပေးတာလောက် ရှင်းလင်းပြတ်သားမှု မရှိဘူး။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေသည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ပွဲကောင်းကြည့်နေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ရှိနေသည်။

ဟုန်ဖုန်း အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ဟွေချန်က "သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားကို ချလိုက်ပါ" နဲ့ "ဟွေမင်းမှာလည်း သူ့အခက်အခဲနဲ့သူ ရှိမှာပါ" ဆိုတဲ့ နေရာ ရောက်တော့...

"ရပ်လိုက်တော့"

စစ်ချန် လက်မြှောက်ပြီး ဟွေချန်ကို တားလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူရဲ့ အသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟွေချန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံး နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ မှိန်ဖျော့ပြီး မသဲကွဲတဲ့ အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ရည်ရွယ်ချက်က စစ်ချန်ကို ရန်စဖို့ပဲ။ တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက ဒီကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲမှာ အရင် လက်ပါခဲ့ရင် သူတို့ဘက်က မှားသွားလိမ့်မယ်။ ဒါဆို လျူလီ မီးသန့်စင် ကျောင်းတော်က ပြဿနာရှာဖို့ အကြောင်းပြချက် ရသွားပြီ။

စစ်ချန် ဟွေချန်ကို ကြည့်ပြီး အရမ်း ရိုးသားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက သူက ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရင် ကျွန်တော်က သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရမယ် ပေါ့လေ"

ဟွေချန် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်မှာ သနားစရာ အမူအရာ ပေါ်နေသည်။ "လက်စားချေခြင်းက ဘယ်တော့ ပြီးဆုံးမှာလဲ။ ကြီးမားတဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ကြီးမားတဲ့ သနားကြင်နာမှုနဲ့ ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းနိုင်ရင် သဘာဝကျကျ..."

သူ စကားဆုံးအောင် မပြောလိုက်ရဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခဏကမှ မီတာအတော်များများ ဝေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းစားပွဲ နောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ စစ်ချန် ပျောက်ကွယ်သွားလို့ပဲ။

ပြီးတော့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်က သူ့ရဲ့ ပြောင်နေတဲ့ ခေါင်းနောက်စေ့ပေါ် ညင်သာစွာ ကျရောက်လာသည်။

အရမ်း မပေါ့သလို အရမ်းလည်း မလေးဘူး။ သူ့ခေါင်းထိပ်ကို ကွက်တိ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်တာ။

စစ်ချန်ရဲ့ အသံက သူ့ခေါင်းနောက်ကနေ တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အခု သတ်လိုက်မယ်"

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ရမလား"

ဟွေချန်ရဲ့ အသံတွေ၊ လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ မျက်နှာထားတွေ အားလုံး အဲဒီမှာတင် ခဲသွားသည်။

တစ်ဖက်လူ ဘယ်လို ရောက်လာလဲ ဆိုတာ သူ လုံးဝ မမြင်လိုက်ရဘူး

သူ့ရဲ့ အကာအကွယ် ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်ကော။ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအာရုံ သတိပေးချက်ကော။ ဘာလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိရတာလဲ

သူ့အနောက်က လျူလီ မီးသန့်စင် ကျောင်းတော်က ဘုန်းကြီး ၇ ပါး ၈ ပါးလောက် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ မျက်နှာတွေပေါ်မှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ၊ အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ဒါမှမဟုတ် မဟာယင် ကျင့်ကြံသူတွေ... ပွဲကြည့်ဖို့ စောင့်နေသူ အားလုံး မျက်လုံးပြူးပြီး ကြည့်နေကြသည်။ ခေါင်းထဲမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

သူ ဘယ်လို ရောက်သွားတာလဲ။

ဒီအရှေ့ပိုင်းဒေသက စစ်ချန် ဆိုတဲ့လူက... ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတာလဲ

ဟွေချန်က အနောက်ပိုင်းဒေသ လျူလီ မီးသန့်စင် ကျောင်းတော်ရဲ့ ဒီမျိုးဆက် နာမည်ကျော် ဗုဒ္ဓသားတော်လေ။ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ အချိန်မရွေး ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ရောက်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတာ... ဒါပေမဲ့ ကြက်ကလေး တစ်ကောင်လို ခေါင်းကို ဖမ်းချုပ်ခံလိုက်ရတာတောင် သူ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်ဘူးလား။

စစ်ချန်ရဲ့ "မသိဘူး" ဆိုတဲ့ အဖြေကို အားနည်းချက်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ သူတွေ အခု ကျောချမ်းသွားကြပြီ။

သူ မသိတာ မဟုတ်ဘူး... သူက မင်းနဲ့ ငြင်းခုံနေဖို့ စိတ်မပါတာ။

ရှဲ့ချန်ရှင်းလို ဘီလူးကောင်မျိုးက ဒုတိယနေရာမှာ နေဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး

ဆုန်ချီ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ မျက်နှာ နီရဲနေပြီး စားပွဲကို ရိုက်ကာ အားပေးချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရသည်။

ဟုတ်တယ် အဲဒီလို ဖြစ်သင့်တာ ဘာလို့ သူတို့နဲ့ အကျိုးအကြောင်း ပြောနေမှာလဲ။ အဲဒီအတိုင်း ဖိနှိပ်ထားလိုက် အစ်ကိုစစ်က တကယ့်ကို ငါတို့မျိုးဆက်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ

ရှဲ့ချန်ရှင်းလည်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်က အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဝေါင်း..."

နားကွဲလုမတတ် ဝက်ဝံဟိန်းသံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုင်ပြီး ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါနဲ့ ခွက်သုတ်နေတဲ့ ဟေးစန်းကတော့ "ဝှစ်" ခနဲ မူလပုံစံ တောင်ကိုလှုပ်ခါသော ဝက်ဝံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နောက်ခြေနှစ်ချောင်းနဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဝက်ဝံလက်ဝါးနဲ့ ကျောက်စိမ်းစားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

ကျောက်စိမ်းစားပွဲ နေရာမှာတင် အပိုင်း ၈ ပိုင်းလောက် ကွဲကြေသွားသည်။

သူ သွားဖြဲပြလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲကနေ ခြိမ်းခြောက်သံနိမ့်နိမ့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟေ့ကောင် အနောက်ပိုင်းဒေသက ခေါင်းပြောင်... မင်း မောက်မာမနေနဲ့နော်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဟုန်ဖုန်းလည်း မျက်လုံးနီကျား မူလပုံစံကို "ဘုန်း" ခနဲ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ခြေသည်းတွေက မြေကြီးကို ကုတ်တွယ်ထားပြီး အမြီးက ထောင်မတ်နေကာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေ သူ့ပတ်လည်မှာ လှိမ့်တက်နေသည်။

စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာကြီးတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားနှစ်ခု လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားသည်။

"စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာကြီးတွေလား မြတ်စွာဘုရား"

"ပြီးတော့ နှစ်ကောင်တောင်လား"

စစ်ချန်ဘေးနားက အစောင့်တွေလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ပေါကြောင်ကြောင် လူနှစ်ယောက်က တကယ်တော့ အသွင်ပြောင်းထားတဲ့ မိစ္ဆာကြီးနှစ်ကောင် ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။

စစ်ချန်ရဲ့ နောက်ခံက တကယ်တမ်း ဘာလဲ။ သူက စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာကြီး နှစ်ကောင်ကို နောက်လိုက်အဖြစ် ခေါ်ထားတာလား

ကျုံးဟွာခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အာမေဋိတ်သံတွေ၊ ကုလားထိုင် ဆွဲသံတွေနဲ့ လက်နက် ထုတ်ယူသံ သဲ့သဲ့တွေ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသက ဘုန်းကြီးတွေ ဒေါသထွက်နေကြပေမဲ့ ရှေ့မတိုးရဲကြပေ။

စစ်ချန်လက်က ဟွေချန်ခေါင်းပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ဟွေချန် ထိခိုက်သွားမှာ စိုးရိမ်နေကြသည်။

ဒီလို တင်းမာပြီး ပေါက်ကွဲလုနီးပါး အချိန်မှာ... ခန်းမတံခါးဝ အပြင်ဘက်ကနေ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ဒေါသသံ လုံးဝ မပါတဲ့ ကြေညာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တတိယမင်းသား ကြွလာပါပြီ..."