အစ်ကိုစစ်ရဲ့ ပုံစံ

ခန်းမဆောင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ခြေသံတွေက အပြင်ဘက်ကနေ နီးကပ်လာသည်။

မြန်လည်း မမြန်၊ နှေးလည်း မနှေးဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။

ပထမဆုံး ခန်းမဆောင်ထဲ ဝင်လာသူက ယန်ကျန်း။ တတိယမင်းသားရဲ့ အချစ်တော်လေးက ခေါင်းနည်းနည်း ငုံ့ပြီး ရှေ့က လမ်းပြလာသည်။ သတင်းသွားပို့ထားတာမို့ သူ့ခြေလှမ်းတွေက ပုံမှန်ထက် နည်းနည်း ပိုမြန်နေသည်။

ပြီးတော့ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ် ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အစောင့် ၄ ယောက် နောက်က ပါလာသည်။

လူသစ်က အနက်ရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံပေါ်မှာ ရွှေရောင် ရင်ကွဲလိုင်းတွေ ထိုးထားတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းသရဖူ ဆောင်းထားသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှုနဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါမှုတွေ ပေါင်းစပ်နေသည်။

ဒါ တတိယမင်းသား... ယဲ့ကျင်းပဲ။

ခန်းမဆောင်ထဲက လူတွေ အခုမှ သတိဝင်လာပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။ မူလက တင်းမာနေတဲ့ လေထု သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်။

ယဲ့ကျင်းရဲ့ အကြည့်က ခန်းမဆောင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကွဲကြေနေတဲ့ ကျောက်စိမ်းစားပွဲ၊ တိုက်ခိုက်တော့မလို ဖြစ်နေတဲ့ မိစ္ဆာကြီး နှစ်ကောင်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဟွေချန်ရဲ့ ခေါင်းကို ကိုင်ထားတဲ့ စစ်ချန်ရဲ့ လက်ပေါ် ရောက်သွားသည်။

"အားလုံး အဝေးက လာကြတာပဲ... ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေပါ"

သူ့အသံက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ နူးညံ့မှု ပါဝင်နေသည်။ "စကားလုံး အနည်းငယ်ကြောင့် ဘာလို့ သဟဇာတဖြစ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြမှာလဲ"

သူ ဟွေချန်ဘက်ကို အရင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆရာတော်ဟွေချန်... ဗုဒ္ဓဘာသာ လမ်းစဉ်က ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နယ်မြေအကြောင်း ဟောကြားထားတယ် မဟုတ်လား။ ညစာစားပွဲမှာ ဇင်တရား ဆွေးနွေးတာက မွန်မြတ်တဲ့ ကိစ္စပါ... ဒါပေမဲ့ ဒေါသအလျောက် ပြုမူလိုက်ရင် မူလစိတ်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ သဘောတူရဲ့လား"

ဟွေချန်ရဲ့ ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားပြီး စကားပြောချင်သလို ဖြစ်သွားပေမဲ့ ခေါင်းနောက်စေ့က လက်က ဖိထားတုန်းပဲ။ အသံမထွက်နိုင်အောင် ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အားတစ်ခု ရှိနေသည်။

ယဲ့ကျင်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ စစ်ချန်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အချိန်ကိုက် တိုင်းတာထားတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး အရင် လွှတ်ပေးလိုက်ပါလား"

"ကျွန်တော့် မျက်နှာကို ထောက်ပြီးပေါ့"

ခန်းမဆောင်ထဲက လူအများစု သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

တတိယမင်းသား ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါပြီး ထွက်ပေါက်ပေးနေတာလေ။ ဒီမျက်နှာက လုံလောက်ပါပြီ။ အရှေ့ပိုင်းဒေသက လူ ဘယ်လောက်ပဲ မောက်မာနေပါစေ ဘယ်အချိန် ရပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိသင့်တယ်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဘက်ကတော့ ရှက်စရာ ကောင်းပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့လူကို ပြန်ရနိုင်တာပေါ့။

ဘုန်းကြီးအချို့က ဟွေချန်ကို သွားတွဲဖို့ ပြင်နေကြပြီ။

ဒါပေမဲ့ စစ်ချန် မလှုပ်ရှားပေ။

အဲဒီလက်က ဟွေချန်ရဲ့ ပြောင်နေတဲ့ ခေါင်းနောက်စေ့ကို မြဲမြံစွာ ဖိထားဆဲ။

ယဲ့ကျင်း မျက်နှာပေါ်က အပြုံး ခဲသွားသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲက သက်ပြင်းချသံတွေ ပြန်ရပ်တန့်သွားသည်။

စစ်ချန် ယဲ့ကျင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မရဘူး"

သူ ဟွေချန်ရဲ့ ခေါင်းကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။ "သူ ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို မဖြေရသေးဘူး"

"သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဉာဏ်ပညာ နဲ့ ကြီးမားတဲ့ သနားကြင်နာမှုကို ထုတ်ပြပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရမှာလေ"

အားလုံး ခေါင်းထဲ 'ဝီ' ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒီကောင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။

သူ ငြင်းလိုက်တာလား။ တတိယမင်းသားနဲ့ မဟာယင် နန်းတော်ထဲက လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာ သူ ငြင်းလိုက်တာလား။

တတိယမင်းသား ပေးတဲ့ ထွက်ပေါက်ကိုတောင် သူ မလိုချင်ဘူးတဲ့လား။ သူ တကယ် ဂရုမစိုက်တာလား။

တတိယမင်းသားကို ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါ မဟာယင် နန်းတော် ဆိုတာကို ပိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးလား။

ရှဲ့ချန်ရှင်းကတော့ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။ မျက်ခွံတောင် မပင့်ဘူး။ ဘေးနားက ဟွေဟွေကို မြေပဲဆံ တစ်စေ့တောင် လှမ်းကျွေးလိုက်သေးသည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံး ပိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ "ငါတို့ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဆိုမှတော့ ဒီလောက်တော့ ရှိရမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ယူတဲ့ ပုံစံနဲ့။

ဆုန်ချီရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြယ်နှစ်စင်းလို တောက်ပနေပြီ။

သူ့ဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်နေပြီး နောက်ဆုံးတော့ ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်... ဒါဆို စစ်မှန်တဲ့ ကျက်သရေဆိုတာ အခြေအနေ အချိန်အခါကို လုံးဝ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတာကိုး

အစ်ကိုစစ် ကျွန်တော် အပေါ်ယံလောက်ပဲ သင်ယူရသေးတာပါလား

လော့ချင်းရင် တစ်ယောက်တည်းသာ ခေါင်းထဲ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်ပြီး ထိုင်နေသည်။

နေပါဦး... သူတို့က မဟာယင်နဲ့ တကယ် ထိပ်တိုက်တွေ့တော့မှာလား။

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတချို့ ပြောလိုက်ရုံနဲ့လေ။

ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အသိမပေးကြဘူးလား။

သူမ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်... ရှဲ့ချန်ရှင်းက လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။

သူမ ကျိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်... ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ခတ်နေသည်။

သူမ ဆုန်ချီကို ကြည့်လိုက်သည်... ဆုန်ချီက လေးစားအားကျတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ဖြစ်နေသည်။

သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဒီနေ့ ဂိုဏ်းကို သတင်းပို့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသက မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေရဲ့ ဦးနှောက်တွေ စုပေါင်းပြီး ပြဿနာ တက်နေပုံရတယ်။ နောက်ထပ် ရာစုနှစ်အနည်းငယ်အတွက် ဂိုဏ်းရဲ့ မဟာဗျူဟာကို ပြန်သုံးသပ်သင့်တယ်လို့ အကြံပြုရမယ်... အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ယဲ့ကျင်းရဲ့ မျက်လုံး နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူ မျက်လုံး အနည်းငယ် မှေးပြီး စစ်ချန်ကို ပြန်လည် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အားလုံးရဲ့ အကြည့်က ယဲ့ကျင်းနဲ့ စစ်ချန်ကြား ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ရွေ့လျားနေကြသည်။ ဒီလို မညှာမတာ ငြင်းဆန်မှုကို တတိယမင်းသား ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မိုးခြိမ်းသံလို ဒေါသထွက်မှာလား။ ဒါမှမဟုတ်... ယဲ့ကျင်း မျက်နှာပေါ်က တင်းမာမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်က တကယ်ပဲ... စကားပြော တည့်တိုးဆန်ပြီး ကျေးဇူးနဲ့ အငြိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားတတ်တဲ့သူပဲ"

ပြီးတော့ သူ ဟွေချန်ဘက် ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်... ဆရာတော်ဟွေချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထားကို အရင် ထုတ်ဖော်လိုက်ပါ"

ဒီစကား ထွက်လာတာနဲ့ အနောက်ပိုင်းဒေသက ဘုန်းကြီးတွေ မျက်နှာ ပျက်သွားကြသည်။

ဟွေချန်က လျူလီ မီးသန့်စင် ကျောင်းတော်ရဲ့ ဒီမျိုးဆက် ဗုဒ္ဓသားတော်လေ

ဒီကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားရင် ဗုဒ္ဓသားတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်ရောက်သွားမလဲ။ ကျောင်းတော်ရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်နားထားရမလဲ။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ကျင်းက ပြောပြီးပြီ။ ပြီးတော့ သူတို့ဘက်က မှားနေတာ။

ပိုအရေးကြီးတာက... စီနီယာအစ်ကိုဟွေချန်ရဲ့ ခေါင်းကို တစ်ဖက်လူက ကိုင်ထားတုန်းပဲ။

ဟွေချန်မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီးမှ ပြန်နီရဲလာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူ့ဘဝမှာ ဒီလို အရှက်ခွဲခံရတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီနေပြီး အသံထွက်ဖို့ အတော် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။

"...ဒီဘုန်းကြီး... ဒကာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်"

သူ့အသံက ခြင်ညည်းသံလောက်ပဲ ရှိသည်။

စစ်ချန် လက်မလွှတ်ဘူး။ "ကျွန်တော် မကြားရဘူး"

ဟွေချန် - "..."

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီဘုန်းကြီး ဒကာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်"

အော်ပြီးတာနဲ့ သူ့အင်အားတွေ ကုန်ခမ်းသွားသလို ပခုံးတွေ တွဲကျသွားသည်။

အဲဒီတော့မှ စစ်ချန် ကျေနပ်စွာ လက်လွှတ်လိုက်သည်။ ဖရဲသီးကို ပုတ်သလိုမျိုး ဟွေချန်ရဲ့ ပြောင်နေတဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်တောင် ပုတ်လိုက်သေးသည်။

"ဆရာတော်ရဲ့ ဗုဒ္ဓတရားတွေက တကယ် နက်နဲတာပဲ"

စစ်ချန် အရမ်း ရိုးသားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တာ... ဒီလောက် သဘောထားကြီးတာ တကယ် လေးစားစရာပဲ"

ဟွေချန် ယိုင်နဲ့သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဘုန်းကြီးတွေ အမြန် ပြေးလာပြီး တွဲကူလိုက်ကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးတွေက စစ်ချန်ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားချင်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။

စစ်ချန်ကတော့ နောက်လှည့်ပြီး သူ့နေရာဆီ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြန်လျှောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တခြားတစ်ဖက်မှာ ကိစ္စပြီးပြတ်သွားတာ မြင်တော့ ဟေးစန်း "ဘုန်း" ခနဲ လူပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

ကော်လာကို အမြန် ပြင်လိုက်ပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါ ထုတ်ကာ လက်ကို သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ နောင်တရပြီး ရှက်ရွံ့တဲ့ ပုံစံ လုပ်ပြကာ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အိုး... ဒီစာပေပညာရှင် စိတ်ထိန်းနိုင်စွမ်း လွတ်သွားမိတယ်... တကယ် လွတ်သွားမိတယ် ရှက်လိုက်တာ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

"ဒေါသထွက်တာက တတိယဘိုးဘိုးရဲ့ ဆုံးမစကားနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတာပဲ... ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူး... တကယ် ရှက်စရာကောင်းတယ် တကယ် ရှက်စရာကောင်းတယ်"

သူ့အသံက ကျယ်လောင်ပြီး အမူအရာက ပိုပိုသာသာ လုပ်ပြနေသည်။ စောစောက ကျောက်စိမ်းစားပွဲကို ရိုက်ခွဲပြီး သွားဖြဲခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာ သူ မဟုတ်သလိုမျိုး။

ဟုန်ဖုန်းလည်း လူပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းအစအန တချို့ကို ခြေထောက်နဲ့ ထောင့်ကပ်အောင် ကန်ထည့်လိုက်ကာ "ငါ ဘာမှ မလုပ်ဘူး" ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ နေရာမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်း ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီး အပြုံးက မျက်နှာပေါ် ပြန်ရောက်လာသည်။ စောစောက ကြားဖြတ်ဇာတ်လမ်း မရှိခဲ့သလိုမျိုး။

သူ လက်ခုပ်တီးလိုက်တော့ နန်းတော် အစေခံတွေ အပြင်ကနေ ဝင်လာကြသည်။ ကျောက်စိမ်းစားပွဲ အသစ်တွေ လဲပေးတယ်၊ ခွက်တွေ အသစ်ချပေးတယ်။ သူတို့လှုပ်ရှားမှုတွေက မြန်ဆန်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်က ရှုပ်ပွနေတာတွေကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြသည်။

"ကဲ... ကဲ... အားလုံး နားလည်မှုလွဲတာပါပဲ"

ယဲ့ကျင်း ပလ္လင်ပေါ် ထိုင်လိုက်ပြီး လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "အားလုံး ထိုင်ကြပါ။ ဂီတ ဆက်တီးကြပါစေ"

ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ဂီတသံ ပြန်ပေါ်လာသည်။ ကချေသည်တွေ ဝင်ရောက်လာပြီး စည်းချက်အတိုင်း ကပြနေကြသည်။ လက်ရှည်အင်္ကျီလက်တွေ လွင့်ပျံနေပြီး မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့တွေ ပျံ့လွင့်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့စိတ်မှ သီချင်းနဲ့ အကဆီမှာ မရှိကြပေ။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဘက်မှာ ဟွေချန် သူ့နေရာမှာ ပြန်ထိုင်နေပြီး မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။ သူ့ဘေးက ဘုန်းကြီးတွေက စစ်ချန်ကို မလိုလားအပ်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ခိုးကြည့်နေကြသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဘက်မှာတော့ ဟေးစန်း သူ့စာအုပ်ကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ယဲ့ကျင်းနဲ့ စစ်ချန်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေသည်။

ဆုန်ချီ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မပြေသေးဘဲ "အစ်ကိုစစ်ရဲ့ စတိုင်လ်က ငါ့နှလုံးသားထဲ စွဲထင်သွားပြီ" ဆိုပြီး ပွစိပွစိ ပြောနေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း တစ်ယောက်သာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ရေနွေးငွေ့တွေကြားကနေ ပလ္လင်ပေါ်က ယဲ့ကျင်းကို အကဲခတ်နေသည်။

စောစောက အခိုက်အတန့်လေးမှာ... တတိယမင်းသား စစ်ချန်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က တစ်မျိုး ဖြစ်နေသလိုပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာ ယဲ့ကျင်း ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အားလုံး အဝေးက လာကြတာပါ။ ဒီနေ့ ကျုံးဟွာခန်းမဆောင်မှာ ဆုံတွေ့ရတာ ကံတရားပါပဲ... ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခါသမယပါ"

"အရှေ့ပိုင်းဒေသက ပါရမီရှင်တွေ၊ အနောက်ပိုင်းဒေသက ဗုဒ္ဓသားတော်၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က သူရဲကောင်းတွေ... ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ဧည့်ခံခွင့်ရတာ ကျွန်တော်တို့ မဟာယင်ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါ"

"ဒီနေ့ ဒီခန်းမဆောင်ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတွေက နောင်နှစ်တစ်ရာကျရင် သက်ဆိုင်ရာ ဒေသတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်"

သူ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် ခမည်းတော် ကိုယ်စား အားလုံးကို ကြိုတင် ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ်"

အားလုံး ခွက်မြှောက်လိုက်ကြသည်။

သောက်ပြီးနောက် ယဲ့ကျင်း ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့လေသံ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲက ကြိုဆိုပွဲ ဖြစ်သလို အားလုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ပါတယ်"

သူ့အကြည့်က ခန်းမထဲက လူငယ်မျက်နှာတွေကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အပြုံးက ပိုနူးညံ့လာသည်။

"လူငယ်တွေ ဆိုတာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိတတ်ကြတာ သဘာဝပါပဲ။ စောစောက နားလည်မှုလွဲတာလေး ပြေလည်သွားပြီ ဆိုတော့ ထားလိုက်ကြပါစို့။ ဒါပေမဲ့..."

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက သက်ဆိုင်ရာ ဒေသတွေရဲ့ သိန်းတစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်တဲ့ ထူးချွန်သူတွေပါ။ ဒီမှာ ဆုံတွေ့ကြပြီး ဝိုင်သောက်၊ အကကြည့်တာလောက်နဲ့ပဲ ပြီးသွားရင် နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား"

သူ လက်မြှောက်ပြီး ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်က အမည်းရောင် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ခန်းမဆောင်ဘေးက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင် ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ။ ဖွဲ့စည်းပုံတွေလည်း အဆင်သင့်ပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ပါတယ်"

"အားလုံးက စိတ်ဝင်စားမှု ရှိကြမှတော့... ဝိုင်သောက်ပြီးရင် လက်ရည်စမ်းပြီး တာအိုဆွေးနွေးကြရင် မကောင်းဘူးလား။ ကောင်းမွန်တဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမှာပါ"

"ဘယ်လို သဘောရလဲ"

ခန်းမဆောင်ထဲ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လာပါပြီ။

ဒါက ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရပဲ။

ကြိုဆိုပွဲ ဆိုတာ အပေါ်ယံ စကားလုံးတွေပါပဲ။ အင်အားစု အသီးသီးက ဘာလို့ ဒီလောက် အဝေးကြီး လာကြမှာလဲ... တခြား ဒေသတွေက မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေရဲ့ အရည်အသွေးကို သိချင်လို့ မဟုတ်လား။

မဟာယင်က ဒီပွဲကို စီစဉ်တာကလည်း ပြင်ပက ပါရမီရှင်တွေရဲ့ တန်ဖိုးကို ချိန်ဆချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား။

ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်တာ မြင်တော့ ယဲ့ကျင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်..."

"...ညစာစားပွဲ စလိုက်ကြစို့"