ဆုံးရှုံးသွားသောအရာများကို ပြန်လည်ရယူခြင်း
Vol. 40 Ch. 393
စနစ်တကျမဟုတ်သော အခြေခံနည်းပညာအသေးစားများသည် ကျင့်ကြံရန်အတော်အတန်လွယ်ကူလှသည်။
ချင်းချိုဘိုးဘေး၏ အကူအညီဖြင့် ရှန်းယီသည် လမင်းဝါးမြိုစိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းနည်းစနစ်ကို ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ရောက်ရန် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်သာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်ခုမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပင်။
သူ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ဆေးမီးဖိုကို ကြည့်လိုက်၏။
“သခင်ကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားကြတာပေါ့”
...
ချင်းချိုဘိုးဘေးက သူ့ကို အားပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ “အရင်ဆုံး ဆေးမီးဖိုကို အပူပေးတာကနေ စရအောင်” ဟု ပြောလိုက်၏။
ရှန်းယီ ခဏမျှတွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ခရမ်းရွှေရောင်မီးလျှံများသည် ချက်ချင်းပင် အရောင်မဲ့သွားကာဆေးဖိုကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွား၏။
“မီးတောက် များသွားပြီ၊များသွားပြီ”
ချင်းချိုဘိုးဘေးက သူ့ဘေးတွင် ပျာပျာသလဲခုန်ကာ အလျင်အမြန်ပြောသည်။ “အရင်ဆုံး ဘီယန်သစ်ကိုင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ယူလိုက်ပါ”
ရှန်းယီက မီးကိုအနည်းငယ်လျှော့လိုက်ပြီးနောက် စုပုံနေသော ဆေးပင်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွား၏။
“...”
ချင်းချိုဘိုးဘေးသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သစ္စာရှိလှသောအပြုံးတစ်ခုကို အနိုင်နိုင်ဖျစ်ညှစ်ထုတ်ရင်း “သခင်ကြီး... ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုတာ အနုစိတ်တဲ့လမ်းစဉ်တစ်ခုပါ၊ အခြေခံအကျဆုံးကနေပဲ စကြရအောင်” ဟု ဆိုသည်။
ကျော်ကြားလှသော အဖိုးတန်ဆေးပင်များကို ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က မသိနိုင်ဟု ၎င်းအနေဖြင့် အမှန်တကယ် မတွေးရဲခဲ့ပေ။
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆေးလုံးများ မလိုအပ်ခဲ့ဘူးလော။
သခင်နှင့် အစေခံတို့ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို အစမှပြန်လည်လေ့လာနေစဉ် ပြင်ပလောကမှာမူ ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။
ရှန်းယီ ပြန်ရောက်လာခြင်းမှာ မဟာချန်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။
လီပြည်နယ်၏စစ်သူကြီးပင်လျှင် ဤသတင်းကို မြို့တော်ရှိ သိုင်းဘုံကျောင်းထံသို့ ချက်ချင်းပေးပို့ခဲ့သည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရင်းနှီးသော ယင်ဝိညာဉ်များ ဤနေရာသို့ ဆင်းသက်လာကြ၏။ အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ပြီးကတည်းက ရှန်းယီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကျော်ကြားမှုကြောင့် သူတို့၏နေ့ရက်များသည် ပိုမိုလွယ်ကူချောမွေ့လာခဲ့ခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။
“မင်းတို့အားလုံးက ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေ မရှိကြဘူးလား၊ ဒီလောက်တောင် အားနေကြတာလား”
ဝူတောက်အန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို တောင်ခြေတွင် တားဆီးထားလိုက်၏။
ယင်ဝိညာဉ်များ၏ စိတ်ပျက်သောအကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ကာ “ငါက ဂျူနီယာညီလေး ရှန်းနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါက ပထမဆုံးဖြစ်သင့်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျူးကျွယ်က မတတ်သာသလိုပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝူတောက်အန်း၏ နောက်တွင် နေရာယူလိုက်၏။
ထိုစဉ် သတင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။
စုန့်ပြည်နယ်တွင် မဟာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဆယ်ပါး ထဲမှနတ်ဆိုးများပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နီကျွင်းက ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရာ ဘိုင်ဟုန်ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး မဟာဦးချိုနတ်ဆိုးဧကရာဇ်မှာ ဝေးကွာရာသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရွှေရောင်မျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးရာ နှစ်ဦးစလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့၏။
“...”
ရင်းနှီးနေသော ထိုအမည်များကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝူတောက်အန်း၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် နာမည်အနည်းဆုံးဖြစ်သော ရွှေရောင်မျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ် တစ်ကောင်တည်းပင် မဟာချန်သိုင်းဘုံကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့ပြီး ဝူထုံတောင် ထံမှ အကူအညီတောင်းခဲ့ရသည်။
ယခုမူ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူမှ မဟာနတ်ဆိုးကြီးသုံးကောင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဤအရာက နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း မကြုံဖူးသည့် ဖြစ်ရပ်ပင်။
ကျူးကျွယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။ ဂျူနီယာရှန်း အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာသည်ကို သူနားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။
သတင်းကြား၍ မဟာချန်အတွက် စိုးရိမ်သောကြောင့် ပြန်လာခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“အားလုံး လူစုခွဲလိုက်ကြ၊ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့”
ကျူးကျွယ်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယင်ဝိညာဉ်များသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး စုန့်ပြည်နယ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။
“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
ဝူတောက်အန်းက သူနီယာအစ်ကိုကြီးနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။
ယခုအချိန်မဆိုနှင့် မဟာချန် အင်အားအကောင်းဆုံးအချိန်မှာပင် မဟာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဆယ်ပါး၏ ကိစ္စတွေများတွင် ဝင်ပါဖို့ ခက်ခဲခဲ့သည်။
၎င်းတို့နှင့် ယှဉ်နိုင်သည့်သူဆိုလျှင် ဝူထုံတောင်၏ လူနည်းစုသာရှိပေ၏။
“ငါလည်း ဘယ်သိမလဲ”
ကျူးကျွယ်က မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်သည်။ ဂျူနီယာရှန်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မဟာချန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်နေသည်။
သို့သော် သာမန်လူသားများဖြစ်သော သူတို့မှာမူ ဤအဆင့်အတန်းနှင့် လိုက်ဖက်မှု မရှိကြသေးပေ။
“ရှက်ဖို့ကောင်းပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ ဂျူနီယာညီလေးရှန်းရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ စောင့်ရတော့မှာပေါ့”
“...”
ဝူတောက်အန်းသည် တောင်ထိပ်သို့ သေသေချာချာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်ကြောင့်ပင် ရှန်းယီ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
တစ်ဖက်လူက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားတတ်သော်လည်း မည်သည့်အခါမျှ အခက်အခဲ မကြုံဖူးပေ။
ဤတစ်ခါကော ထိုအိမ်ထဲတွင် သူ မည်သည့်အရာများ ပြင်ဆင်နေသနည်း။
ထိုစဉ် လူတိုင်း၏မျက်စိရှေ့မှောက်မှာပင်...
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးတက်သွား၏။ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းတစ်ခုအလား ထူထပ်သော ဆေးရနံ့များ ပျံ့နှံ့လာပြီး လက်နက်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို နတ်ဘုံနတ်နန်းသဖွယ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
…
ဝူထုံတောင်၊ ရေကန့်လန့်ကာဂူ
လှပသောအမျိုးသမီးကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ထရပ်လိုက်၏။ လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ပါးလွှာသော ဝတ်စုံပေါ်သို့ ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံရှည်ကြီး တစ်ထည် ရောက်ရှိသွားသည်။
သူမသည် ဂူထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်သော လမ်းပေါ်တွင် အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ်ချင်းဖုန်း က စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး၊ကြိုးများဖြင့် အချည်ခံထားရသော လူငယ်လေးမှာမူ ကျောက်နံရံကို အေးစက်စွာမှီထားသည်။
“ဆရာ အဲ့တာက”
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ်ချင်းဖုန်းက မသိစိတ်ဖြင့် တောင်းပန်ရန်ကြိုးစားလိုက်၏။
ဟွမ်ယွမ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအတွက် အချည်ခံထားရခြင်းမှာ ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။
သူစိုးရိမ်သည်မှာ သူ၏ဆရာတူအစ်ကို၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စိတ်ဓာတ်လေးမှာ ဤတိတ်ဆိတ်သောလမ်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကိုပင်။
“ထွက်သွား”
အမျိုးသမီးကြီး၏မျက်နှာထား မပြောင်းလဲပေ။ ယခင်ကရှိခဲ့သော ပျင်းရိမှုများလည်း မရှိတော့။
သူမ၏ဝင်းပသောမျက်နှာတွင် လီချင်းဖုန်း သည် သနားရိပ်တစ်စက်မျှမတွေ့ရဘဲ နက်ရှိုင်းသော အေးစက်မှုကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။
ခဏမျှတွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွား၏။
အမျိုးသမီးကြီးသည် နီကျွင်း ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဖြည်းညှင်းစွာဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်သည်။
သူမက ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်း ခိုးထွက်သွားတာကို ငါမပြစ်တင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အဆိုးဆုံးအမှားက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ချန်ထားခဲ့တာပဲ”
“...”
နီကျွင်းက တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုကို သူတို့သိသွားရင် ဘယ်လိုနောက်ဆက်တွဲတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းသိလား”
အမျိုးသမီးကြီး၏အပြုံးက ပိုကျယ်ပြန့်လာသော်လည်း သူမ၏လက်ဝါးက ရုတ်တရက် နီကျွင်း၏မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်၏။
ဖြောင်း
ထိုနုနယ်သောကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ကလေးက ရိုက်ချက်ကြောင့် သူ့မျက်နှာကို အက်ကွဲသွားစေပြီးဝိညာဉ်စွမ်းအင်များပင် ယိုစိမ့်လာစေသည်။
“ဟက်”
နီကျွင်းသည် သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးကြီးကို ကြည့်ကာ ခပ်နောက်နောက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် “ငါ တမင်လုပ်တာ”
“မင်းကနတ်ဆိုးတွေ အကုန်လွတ်သွားအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအားအင်ကုန်ခမ်းသွားတဲ့အထိ တမင်လုပ်ခဲ့တာပေါ့၊မင်း မလုပ်နိုင်ရင် မလုပ်နိုင်ဘူးပေါ့၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေရတာလဲ” ဟု အမျိုးသမီးကြီးက သရော်သံဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပြီးနောက် စပ်စုသလို ထပ်ပြော၏။
“ငါ့ကို ဒီလိုကလေးကလားနည်းနဲ့ ပုန်ကန်ရအောင် ငါမင်းကိုဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့လဲ”
“ဟား”
ငါဟူသော သုံးနှုန်းမှုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်...နီကျွင်းသည် ကျောက်နံရံကိုမှီကာ အသက်ရှူမဝသည့်အထိ ရယ်မောလိုက်၏။
ထိုနားမခံသာသော အသံကို နားထောင်ရင်း...
အမျိုးသမီးကြီးသည် ပြန်ထရပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ကန်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် သူ့ကို ကျောက်နံရံသို့လွှင့်ထွက်သွားစေကာ မျက်လုံးများကို အေးစက်စွာမှေးလိုက်သည်။
“မင်း ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖောက်နိုင်တာနဲ့ နန်ယန်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားလို့ရပြီ၊ကျယ်ပြောတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ပင်လယ်တွေမှာ မင်းကြိုက်တာလုပ်လို့ရပြီလို့ ငါပြောခဲ့တယ်မလား။ဒါက အဲ့ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား”
နီကျွင်း နံရံပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီးနောက် သူ့ရယ်သံများ တိတ်သွား၏။
သူမကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့တာအိုနှလုံးသားက မကြည်လင်ဘူး၊ အတွေးတွေက မရှင်းလင်းဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဆင့်မတက်နိုင်ဘူး”
“မင်းလို ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က... ငါ့ကို တာအိုနှလုံးသားအကြောင်း လာပြောနေတာလား”
အမျိုးသမီးကြီးက မဆီမဆိုင်သောအရာကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ “မင်းက အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ထင်နေတာလား။ နန်ယန်ဂိုဏ်းရဲ့ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ဆိုရင် မင်းက အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်ဖို့တောင် အရည်အချင်းမပြည့်တပြည့်ပဲ။ လမ်းကြောင်းကိုတောင် မမြင်ရသေးဘဲနဲ့ ကောင်းကင်ကို တစ်လှမ်းတည်းတက်ချင်နေတာလား”
သူမစကားကို အသေအချာ နားထောင်ပြီးနောက်...
နီကျွင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ “ထားလိုက်ပါတော့”
သူသည်သတ်ဖြတ်ခြင်းကနေတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံလာခဲ့လေ၏။၊ သို့သော် ဤအမျိုးသမီး၏မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူဟာ တာအိုအကြောင်း ပြောဖို့ပင် မထိုက်တန်သေးပေ။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
အမျိုးသမီးကြီး၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွား၏။
“ဆိုလိုတာက... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါပဲ။ တခြားတစ်ယောက်ကိုရှာလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် တော်ပြီ” ဟု နီကျွင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင်တီကောင်တစ်ကောင်လို လှဲနေရင်း အပိုစကားများ မပြောချင်တော့သဖြင့် မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်သည်။
“...”
အမျိုးသမီးကြီးသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏လက်ချောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။
ခဏအကြာတွင် သူမက အေးစက်သော စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့သည်။ “မင်း မလုပ်ချင်ရင်လည်း လုပ်ချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်”
သူမစကားအဆုံးတွင် သူမသည် လူငယ်လေးကို တစ်ချက်မျှပြန်မကြည့်တော့ဘဲ ကျော်တက်သွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူထုံတောင် တပည့်သုံးဦး၏ နားထဲသို့ခေါ်သံတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။
“တောင်ပေါ်က ဆင်းကြတော့”
ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ်ချင်းဖုန်းသည် သစ်သားတဲလေးထဲမှ ထွက်လာ၏။ လီချင်းဖုန်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာမော့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တရားထိုင်နေသော ကျန်းချိုလန် က ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ပြောခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူကို သွားရှာလိုက်”
“ငါ တိုက်ရိုက်တပည့် အသစ်တစ်ယောက် ရွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ”
သူမ၏တည်ငြိမ်သောအသံမှာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ဝူထုံတောင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသလို နီကျွင်း၏နားထဲသို့လည်း ရောက်သွား၏။
သူက လှောင်ပြောင်သလို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က တစ်ယောက်လား”
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ်ချင်းဖုန်းသည် ရှေ့ကစကားဝိုင်းများကို သတိမထားမိဘဲ နီကျွင်းထံမှ မျက်နှာသာရရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
အတိတ်ကဆိုလျှင် သူ့အနေဖြင့် မနာလိုဖြစ်မိမှာ သေချာသည်။
နီကျွင်းကို အစားထိုးပြီးလျှင် အဘယ်ကြောင့် သူ့အလှည့် မရောက်သေးသနည်း။သို့သော် ယခုတော့ သူသည် ၎င်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပြီး တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း မပြောရဲပေ။
“ဟူး”
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ်ချင်းဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။
နောက်ဆုံးတော့ ပြိုကွဲခြင်းနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားတာပဲ။
သူ မည်သည့်အရာကပြဿနာဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ မမြင်မိပေ။
တောင်ပေါ်တွင်သာ ခဏနေရသည် မဟုတ်လော။ သူညီအစ်ကိုများက သူ့အားစိတ်မကောင်းဖြစ်မည်စိုးသောကြောင့် အပြင်ကိစ္စများကိုပင် နားထဲမရောက်အောင်ရှောင်ကာပြောခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကြားသွားဆဲပင်။
သို့သော် တစ်ဖက်တွင်လည်း...
ရှန်းယီကို ရှာဖို့ကမခက်ခဲပေ။ သူ မဟာချန်ကို ပြန်ရောက်နေသည့်သတင်းက အနှံ့အပြားပျံ့နေပြီဖြစ်၏။
သို့သော် သူ့စရိုက်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့နှင့်အတူ ဝူထုံတောင်သို့ အမှန်တကယ် လိုက်လာမည်လော။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ရှန်းယီနှင့် ယှဉ်လျှင် နီကျွင်းကပင် ပိုပြီးသဘောကောင်း၊ ကြင်နာတတ်သေးသည်ဟု ချင်းဖုန်း ခံစားရသည်။ အဘယ်ကြောင့် နောက်ထပ်အစားထိုးတစ်ယောက်ကိုမှရှာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိတ်ဒုက္ခပေးနေရဦးမည်နည်း။
“ထားလိုက်ပါတော့”
ချင်းဖုန်းက ဆရာ့၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ပုံရသည်။ လင်းရှီသည် အကြီးဆုံးအမဖြစ်ပြီး ဝူထုံတောင်၏ရပ်တည်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုလေ၏။ ကျန်းချိုလန်မှာတော့ မဟာချန်မှဖြစ်ရာ ရှန်းယီနှင့် ပိုရင်းနှီးလိမ့်မည်။
သူ့အတွက်ကတော့...
လီချင်းဖုန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး ကျန်းချိုလန်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ “ရှန်းယီက ထူးထူးခြားခြား ကြိုက်တတ်တာမျိုးရှိလား နင်သိလား”
“ကြိုက်တတ်တာ...”
ကျန်းချိုလန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်၏။ “သူက နတ်ဆိုးအမြုတေ တွေကို တော်တော်ကြိုက်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်”
“နတ်ဆိုးအမြုတေလား”
လီချင်းဖုန်း ခဏမျှတွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် နီစီအစ်ကိုနီ၏ အိမ်သို့ ဦးတည်သွား၏။
မကြာမီမှာပင် သူသည် နတ်ဆိုးအမြုတေ ပုံကြီးတစ်ပုံကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် တိတ်ဆိတ်သောလမ်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး နီကျွင်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ “ခင်ဗျားရဲ့သိုလှောင်အိတ်ကို သုံးဦးမှာလား”
နီကျွင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။
“...”
ငါ့ပစ္စည်းတွေကိုသုံးပြီး ငါ့နေရာမှာ အစားထိုးမယ့်သူကို သွားရှာမလို့လား။
“မလောပါနဲ့”
လီချင်းဖုန်းက မျက်စိတစ်ချက်မှိတ်ပြပြီး စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲ့ဒီကလေး... ရှန်းယီရောက်လာရင် ခင်ဗျားကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြမှာပါ။ သူကတော့ တစ်ခုခုဖြေရှင်းနိုင်မှာ အသေအချာပဲ”