မြင်းဖြူနတ်ဆိုးဧကရာဇ်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ

"သူက ငါတို့ကိုဂရုစိုက်ပုံမရဘူး။"

မြောင်ချင်းဟွေ့သည် သက်ပြင်းချရင်း ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာ၏။

ထုံရှင်းချွမ်းသည် နတ်ဆိုးအမိန့်ပြန်တမ်းရွှေရောင်မြှားအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များပို့လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်ရှားရှားပါးပါးပင် အနည်းငယ်ရယ်မောလိုက်ကာ "အဲဒီလိုပဲ ထင်ရတာပဲ။"

အရူးတွေ အကုန်လုံး ရူးကုန်ကြပြီ။

ယွီချောင်းအန်း၏အကြည့်သည် သူ၏စီနီယာအစ်ကိုနှင့် အစ်မတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်နေ၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်က သူတို့ရှိနေသည်ကို တမင်တကာ ထုတ်ဖော်ပြသပြီး နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို စောစီးစွာတုံ့ပြန်အောင်လုပ်လိုက်ခြင်းသည် အဆိုးဆုံးဘက်မှတွေးကြည့်လျှင် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် တမင်တကာ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်သည်နှင့် မခြားနားပေ။

သို့သော်လည်း ဤလူနှစ်ဦးမှာ လုံးဝဒေါသမထွက်သည့်အပြင် ပြုံးပင်ပြုံးနေကြသေးသည်။

ဤအရာက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စပင်။

ထုံရှင်းချွမ်း၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ရွှေရောင်မြှားမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာပင် ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာ၏။ နက်မှောင်သောရွှေရောင်နဂါးသည် ရုတ်တရက် အပြင်သို့ပျံထွက်လာပြီး ၎င်း၏အမြီးဖျားဖြင့် ထုံရှင်းချွမ်း၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။

"..."

ထုံရှင်းချွမ်းပင်လျှင် ယခုအခါအနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

ရှန်းယီအနေဖြင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ယုံကြည်မှုကို ရယူရန် လိုအပ်သည်ဆိုဦးတော့၊ သူတို့၏အသက်များကို စတေးရလောက်သည်အထိတော့ လုပ်မည်လော။

သူ ခဏတာတွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင်မြှားကို အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်၏။

ဤသိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုကို ယွီချောင်းအန်း မဆိုထားနှင့်၊ မြောင်ချင်းဟွေ့ပင်လျှင် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။

ထုံရှင်းချွမ်းသည် သူ၏ရက်စက်မှုကြောင့် လူသိများသူဖြစ်ပြီး ဝူထုံတောင်တွင် သူတို့ဆရာသခင်အပေါ် ဂရုမစိုက်ဆုံး တပည့်တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည်။ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ အဖြစ်အပျက်မတိုင်မီကပင် သူ၏ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို မောင်နှမများက သူတို့သာ ထုံရှင်းချွမ်းရှေ့မှာ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် သူသည် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် အကျဆုံးနည်းလမ်းဖြင့်သာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

သူ၏ရက်စက်မှုက အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ၏ပင်ကိုယ် သံသယစိတ်ကလည်း ဟန်ဆောင်မှု ဖြစ်နေနိုင်ပါသည်လော။

ယခုလိုလူမျိုးက အခြားသူများအပေါ် မိမိအသက်ကို ပုံအပ်နိုင်ပါ့မည်လော။

"ဟူး။"

ထုံရှင်းချွမ်းသည် ရွှေရောင်မြှားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ယခင် အနီရောင်ဝတ်ရုံသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဂုဏ်ယူမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။

သူတို့ကဲ့သို့ အစီအရင်ပညာရှင်များသည် အခြားသော အဆင်အခြင်မဲ့ကျင့်ကြံသူများထက် ပို၍ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်းယီသည် အစီအရင်ပညာတွင် သူ့ကို ကျော်လွန်နိုင်သည်ဆိုလျှင် ရှန်းယီ၏စိတ်သည်လည်း ပို၍ ထက်မြက်ရမည်ဖြစ်ပြီး လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းမှာလည်း ပို၍ စေ့စပ်သေချာရပေလိမ့်မည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သောအခါ ထိုပြဿနာသည် မိမိကိုယ်တိုင်ဆီမှာရှိနေမည်လောဆိုသည်ကို အရင်ဦးဆုံး စဉ်းစားသင့်သည်။

ပြန်လည်ဆင်ခြင်စမ်း ထပ်ပြီး ဆင်ခြင်စမ်း။

ကောင်းကင်ယံတွင် အဝေးတွင်ရပ်နေသော ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည့် မြင်းဖြူကို ကြည့်ရင်း ထုံရှင်းချွမ်း၏မျက်နှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွား၏။ သူ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဆင်ခြင်ခဲ့သော်လည်းပြဿနာက မည်သည့်နေရာလဲဆိုသည်ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

အကယ်၍ သူသာ ထပ်ပြီးစဉ်းစားနေဦးမည်ဆိုလျှင် သူ့အသက် ပျောက်သွားနိုင်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ တည်ငြိမ်မှုက ဟန်ဆောင်မှုလို့အမြဲထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘိုင်ဟုန်ဧကရာဇ်ကို မြင်တာတောင် ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."

ယွီချောင်းအန်းက အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ဖြင့် ထုံရှင်းချွမ်းကို တောင်းပန်လိုက်၏။

"အားမနာပါနဲ့၊ အခု ငါတို့ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကိုပဲ ပြောပြပါ။ ငါတို့ အစ်ကိုကြီးစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်။"

"ငါ..."

ထုံရှင်းချွမ်းက လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်သည်။

သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ထိုမြင်းဖြူဆီမှ လာသော ကြီးမားသည့် ဖိအားကို ပိုမိုခံစားရနိုင်သည်။

၎င်းသည် ကောလာဟလများထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်နေ၏။

"ဘာလို့... ဘာလို့ မင်းတို့တွေဖြစ်နေရတာလဲ..."

ကောင်းကင်၏အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ မူလက ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော မြင်းဖြူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ယခုအခါ ခေါင်းမှအမြီးအထိ ရှည်လျားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

နီရဲနေသော အသားစများနှင့် တုန်ခါနေသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများသည် လျှပ်စီးစွမ်းအင်များအောက်တွင် ပြန်လည်မကုသနိုင်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဤဒဏ်ရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်...

ပို၍ကြောက်စရာကောင်းသော နေရာမှာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ကြီးမားပြီး နီရဲနေသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ၎င်း၏ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ ဖိသွင်းထားပြီး၊အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးကြောပေါင်းများစွာနှင့် ပုပ်ပွနေသော အသားစများက ထိုနီရဲသော ဆေးလုံးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်အားလုံးသည် ထိုနီရဲသော ဆေးလုံးဆီသို့ တိုးဝင်နေကြသည်။

ဘိုင်ဟုန်ဧကရာဇ် သည် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရ၏။ "နီကျွင်း ဘယ်မှာလဲ၊ဘာလို့ မင်းတို့တွေ ရောက်လာရတာလဲ"

၎င်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းသည် နီကျွင်းကို အမြဲလေ့လာနေခဲ့သည်။ သူ၏နည်းစနစ်များသာမက သူ၏စရိုက်နှင့် အပြုအမူကိုပါ လေ့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်၏နည်းစနစ်များသည် အရည်အသွေးပိုင်းအရ သိသိသာသာ ခုန်ပျံတိုးတက်သွားခဲ့၏။

ဤအရာက လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသေးသည်၊ လူသားကျင့်ကြံသူများထဲမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ကျင့်ကြံခြင်းတွင် လျင်မြန်စွာတိုးတက်လာခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏စရိုက်က မည်သို့လုပ် မှားသွားနိုင်မည်နည်း။

ထို သတ်ဖြတ်ခြင်းစက်က တစ်ခါ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဆိုရင် ၎င်းကို ဤမျှလွယ်ကူစွာဖြင့် မည်သို့လွတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

ခြင်္သေ့ကို သတ်ပြီးရင် သူသေချာပေါက် အဆုံးသတ်ဖို့ရောက်လာသင့်ပေ၏။

ထို့ကြောင့် ဘိုင်ဟုန်ဧကရာဇ်သည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူသို့ အလျင်စလို ပြန်မသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုစောင့်နေခဲ့၏။

လူတိုင်းက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသည်ဟု ထင်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် မာနကြီးသော နီကျွင်းပင်။

ပြိုင်ဘက်က သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေချိန်မှာ သူသည် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီသော သူ၏သက်တမ်းကိုအသုံးပြုပြီး ဤနှစ်ရှည်လများ ရန်ငြိုးကို အဆုံးသတ်မည်။

သို့သော်... "ဘာလို့ မင်းတို့တွေရောက်လာရတာလဲ မင်းတို့လိုအမှိုက်တစ်သိုက်ကတောင် ဒီဧကရာဇ်ရဲ့ အသက်ကို လိုချင်နေကြတာလား"

ဘိုငိဟုန်ဧကရာဇ်သည် အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် အကြာကြီးဟီလိုက်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ ထိတ်လန့်စရာကောင်းမှုကို ကမ္ဘာကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် မှတ်မိသွားစေရန် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ချင်နေသည်။

သို့သော် ၎င်းကိုယ်တိုင်ကပင် ယခုလို အထင်သေးခံနေရ၏။

"သူက ငါတို့ကိုအထင်သိပ်မကြီးတဲ့ပုံပဲ။" ယွီချောင်းအန်းသည် ထိုဟီသံကြီးကြားတွင် ပါးစပ်များခြောက်ကပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူက ငါတို့ကိုအမှိုက်တွေလို့တောင် ခေါ်သွားသေးတယ်။"

"ငါတို့က အမှိုက်တွေမဟုတ်လို့လား"

ထုံရှင်းချွမ်း၏အမူအရာက မပြောင်းလဲပေ။ သူတို့က အမှိုက်ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်မှာ မည်သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်သလဲဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ ဤမြင်းဖြူရှေ့တွင် ဤကမ္ဘာပေါ်၌ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ထားပြီး စကားပြောနိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆို ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ ပစ်လိုက်လေ" ယွီချောင်းအန်းက လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်ဝတ်စစ်သည်တော်များကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်လိုက်၏။

"ဟူး။" ထုံရှင်းချွမ်းသည် အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေသော ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးများ အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍သူသာ မကြာခင်မှာ ရှင်းပြချက်တစ်ခု မပေးနိုင်ဘူးဆိုလျှင် သူတကယ်ပဲ ထိန်းထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျယ်ပြောသော ဖြူလွှလွှကောင်းကင်ယံတွင် ခရမ်းရောင်နှင့်အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော သက်တံတစ်ခုက အစွန်းနှစ်ဖက်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွား၏။

၎င်းအတွင်း၌ ရိပ်ခနဲပုံရိပ်များ ရှိနေပုံရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်။

ထိုမှိန်ဖျဖျ ပုံရိပ်သည် အခင်းအကျင်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာ၏။

ရွှေရောင်သင်္ကေတများပါသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကိုမြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင်မြောင်ချင်းဟွေ့သည် မသိစိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာမူ ထုံရှင်းချွမ်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် သူခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ ခြင်္သေ့ပုံစံ မဟုတ်ဘဲ ဤကဲ့သို့ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူခဏတာ မှင်သက်သွား၏။ တစ်ဖက်လူသည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ယုံကြည်မှုကို ရယူရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်လော။

ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်ကဲ့သို့သော အစီအစဉ်မျိုး ဖြစ်သွားမည်နည်း။

"ဒါဆို သူတို့ကိုယုံကြည်မှု ပေးနေတာ မင်းပေါ့"

ဘိုင်ဟုန်ဧကရာဇ်သည် ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဘယ်လို အစီအရင်မျိုးကို ထပ်ပြီးခင်းကျင်းထားပြန်ပြီလဲ၊ ဒီဧကရာဇ်က မင်းရဲ့အစီအရင်ထဲမှာ အမိခံခဲ့ရတဲ့ ရွှေရောင်အတောင်ပံလိုမျိုးလို့ ထင်နေတာလား"

"ဟင်း။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထုံရှင်းချွမ်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ်ပျက်ယွင်းသွား၏။ အစီအရင်ပညာရှင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် အစီအရင်ခင်းကျင်းသူ၏အချက်အလက်များကို ရန်သူက ကြိုတင်သိရှိထားခြင်းသည် မည်မျှ ဒုက္ခများကြောင်း သူသိသည်။

အမှန်ပင် ဘိုင်ဟုန်သည် ဘေးဘီကို လျစ်လျူရှုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏အနက်ရောင်မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားနေသည်။

ခဏအကြာတွင် ၎င်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။

မည်သည့် အစီအရင်၏အငွေ့အသက်ကိုမျှ ၎င်း မခံစားမိပေ။

"..."

ရှန်းယီက ဘိုင်ဟုန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ ၎င်း၏နဖူးပေါ်ရှိ နီရဲသော ဆေးလုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဤသိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကောင်းကင်တစ်ခွင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ချက်ချင်းပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။

မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးသည် စတင် ပုံပျက်လာသည်။

အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ကြီးသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြည်းဖြည်းချင်းလျစ်ဟလာသကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်သောကြက်သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

နက်ရှိုင်းသောသားရဲဟိန်းသံများမှာ ခေါင်းလောင်းသံကြီးကဲ့သို့ထွက်ပေါ်လာပြီး နားကွဲလုမတတ် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှ၏။

ထိတ်လန့်ဖွယ် မျက်လုံးကိုးစုံသည် ကမ္ဘာမြေကို ငုံ့ကြည့်နေကြပြီး ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးများ နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းတို့၏အော်ရာများ မြင့်တက်လာပြီး ကြီးမားသော နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ကြီးမားပြီးအစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကြီးလိမ့်တက်လာချိန်တွင် ပုလ္လင်ပေါ်ရှိ ကြက်သွေးရောင်သွေးလှိုင်းများသည် ထိုင်နေသော လူသားပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကမ္ဘာကြီးကို တာအိုပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"မင်း ဘာကို ရှာနေတာလဲ"

ရှန်းယီသည် ဘိုင်ဟုန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြန့်လိုက်သည်။

"..."

မြင်းဖြူသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ဒေါသထွက်စွာ ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ရင်း ၎င်း၏ခွာများဖြင့် မြေကြီးကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။

"ဒါက တာအိုနန်းတော် လား"

မြောင်ချင်းဟွေ့သည် အံ့သြတကြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမလက်ထဲရှိ ရွှမ်စေတီလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေ၏။

"ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယွီချောင်းအန်းသည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ရသည်။ သူသည် ခရမ်းရောင်ကောင်းကင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုးဓားနန်းတော်ကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ လွှမ်းခြုံနေသော ယခုကဲ့သို့ တာအိုနန်းတော်မျိုးသည်လည်း ပုံမှန်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ကျန်းသုံးရာအထိ ကျယ်ပြန့်နေသော ဤနတ်ဆိုးနန်းတော်ကြီးမှာ စီနီယာအစ်ကိုနီ၏နန်းတော်ထက် မနိမ့်ကျကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤလူသည် လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူတွင် သူတွေ့ခဲ့သော ရှန်းယီ ဟုတ်သေးသည်လော။

ထုံရှင်းချွမ်းသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူသည် အစီအရင်ပညာရှင် လုံးဝမဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယခုလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တာအိုနန်းတော်ကြီးရှေ့တွင်ဆိုလျှင်ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အစီအရင်သည် ရှန်းယီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလုပ်ပြခဲ့သော အသေးအမွှားပညာရပ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်မည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့ ရုတ်တရက်ဟိန်းသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

မြင်းဖြူသည် ရှန်းယီ၏လက်ဖဝါးကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။ သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် အမြီးအောက်ပိုင်းလှံတံ အဖြစ်တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွား၏။

"မင်း... မင်းက အဲဒီခြင်္သေ့ကို သတ်လိုက်ပြီလား"

၎င်းက မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အဖြေမှ မရရှိပေ။ ဘိုင်ဟုန်ဧကရာဇ်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် လူငယ်လေး၏တည်ငြိမ်သောမျက်ဝန်းများထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက်သတိပြုမိသွား၏။

ခြေတစ်ထောင်နတ်ဆိုးဧကရာဇ် အသတ်ခံရချိန်တုန်းကလည်း ခြင်္သေ့၏ရွှေရောင်မျက်လုံးများသည် ဤကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

မျက်နှာနှစ်ခုသည် မြင်းဖြူ၏စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူကျသွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် နာကျင်စူးရှသော ဟိန်းသံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "မင်းပဲ မင်းပဲ ဒါတွေအားလုံးက မင်းပဲ"

သူ့နားထဲတွင် ဆူညံသံများကို နားထောင်ရင်း။

ရှန်းယီ၏အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး သူ၏လက်ဖဝါးထဲမှ အမြီးအောက်ပိုင်းလှံတံ သည် ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက်ပျံတက်သွားသည်။

ပုလ္လင်ပေါ်မှပုံရိပ်သည် လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည့်အခါ အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးကိုးပါးစလုံးသည် ပါးစပ်များကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သွေးမြစ်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြရာ အားလုံးသည် ရှည်လျားသော အမြီးအောက်ပိုင်းလှံတံဆီသို့ စုစည်းသွားကြ၏။

တာအိုကျင့်စဉ်၏ပထမပုံသဏ္ဍာန်

အသင်္ချေသောနတ်ဆိုးတို့၏ဝတ်ပြုခြင်း

အမြီးအောက်ပိုင်းလှံတံ၏ ချွန်ထက်သော ထိပ်ဖျားသည် ဘိုင်ဟုန်ဧကရာဇ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဖြည်းည်းချင်း နိမ့်ဆင်းလာသည်။

နက်ရှိုင်းသောအသံတစ်ခုသည် ကြမ်းတမ်းသော မြင်းဖြူ၏နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

"ဒီမြင့်မြတ်တဲ့အရှင်ကို မြင်ပါလျက်နဲ့ ဘာကြောင့် ဦးမညွှတ်သေးတာလည်း"

၎င်း၏သွေးမျိုးဆက်မှ လာသောဖိအားတစ်ခုကြောင့်ဒူးထောက်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေနေသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းသည် ထိတ်လန့်တကြားဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဤအသံမှာ၎င်းတစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်ပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာပဲ၊ ဒီဧကရာဇ်အတွက် သေစမ်း"

အလွန်အမင်းကြောက်လန့်သွားသော ဘိုင်ဟုန်သည် ကောင်းကင်ပေါ်မှပုံရိပ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွား၏။

၎င်းသည် ၎င်း၏နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ဤနန်ယန်ဂိုဏ်း၏အကြွင်းအကျန် ရတနာဆေးလုံးကို အသုံးပြုနိုင်မည့်နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန် နှစ်ပေါင်းများစွာလေ့လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာက မူလက နီကျွင်းအတွက် ချန်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ပြိုင်ဘက်သည် ဆဋ္ဌမမြောက် ဓားသိုင်းကိုထုတ်သုံးနိုင်လျှင်ပင် သေဆုံးခြင်းနှင့် တာအိုပျက်စီးခြင်းကံကြမ္မာကနေ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဤရတနာဆေးလုံး၏အကူအညီနှင့်ဆိုလျှင် ဤခြင်္သေ့သည် မည်ကဲ့သို့သောနည်းမျိုးနှင့်မှ ဆန့်ကျင်နိုင်နည်မဟုတ်ဘူးဟု ၎င်းက ယုံကြည်နေခဲ့၏။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်။သွေးပင်လယ်၏ စွမ်းအားများကိန်းဝပ်နေသော အမြီးအောက်ပိုင်းလှံတံ သည် ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်၏။

၎င်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် ပြိုကျပျက်စီးပြီး အောက်သို့ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ရှိကာ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် လေးလံလှသည်။

လှံဖျားသည် မြင်းဖြူ၏နဖူးပေါ်ရှိ နီရဲသော ဆေးလုံးကို ထိုးဖောက်သွား၏။

ဘိုင်ဟုန်၏အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအားနှင့်အတူ ၎င်း၏သက်တမ်းမှ ပြောင်းလဲလာသော သွေးစွမ်းအင်များသည် အလုံးအရင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ကြီးမားသော သွေးမြစ်ကြီးနှင့် ကောင်းကင်ယံမှဖြည်းည်းချင်း ဆင်းသက်လာသော မှောင်မိုက်နီရဲသည့် ကန့်လန့်ကာကြီးရှေ့တွင်မူ ၎င်းသည်သမုဒ္ဒရာထဲသို့ စီးဝင်သွားသော စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့လည်းကောင်း၊မြင့်မားသော တောင်ကြီးနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်နေသော ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးကဲ့သို့လည်းကောင်း ဖြစ်နေသည်။

လီပေါင်း သုံးထောင်သုံးရာအတွင်းရှိ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးခု၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအားလုံးကို အကုန်အစင်စုပ်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခရက်

နီရဲသောဆေးလုံးပေါ်တွင် အက်ကြောင်းလေးများ ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး လှံဖျားသည် ဘိုင်ဟုန်၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ တစ်လက်မချင်း နစ်ဝင်သွား၏။

၎င်းသည် အားပြင်းစွာပြေးဝင်လာသော နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်သို့ပြန်လည် ဖိချလိုက်သည်။

မြင်းဖြူ၏ရှေ့ဒူးနှစ်ဖက် စုတ်ပြတ်သွားပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ကွေးညွတ်သွားကာခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

၎င်းသည် ခေါင်းမှအမြီးအထိ အမြီးအောက်ပိုင်းလှံ တံဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရပြီးမြေပြင်ပေါ်တွင် အသေအချာ အကပ်ခံလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် ခေါင်းကိုငိုက်စိုက်ချထားပြီး ၎င်း၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးများအတွင်းရှိ မြူခိုးများသည် လေနှင့်အတူပျောက်ကွယ်သွားကာ နက်ရှိုင်းသောမျက်တွင်းဟောင်းလောင်းကြီးများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရှန်းယီက လက်ဖဝါးကိုဖြန့်လိုက်ရာ အမြီးအောက်ပိုင်းလှံ တံ သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြင်းဖြူ၏အလောင်းကို သယ်ဆောင်ကာ သူ၏သိုလှောင်ရတနာအိတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွား၏။

"..."

ချင်းဟွာ သည် ထိုကျင့်ကြံသူအနည်းငယ်ကို မျက်လုံးမှေားကာလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏သခင်သည် ခရမ်းဖြူရောင်သက်တံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ခွာသွားသည့် ခဏမှာပင် သူမသည်လည်း နက်မှောင်သောရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နောက်မှလိုက်ပါသွား၏။

ထိုဘက်တွင်တော့ အစီအစဉ်၊အစီအရင်များအကြောင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပြောနေကြတုန်းပင်။

ငါက ဒီအတိုင်းမလှုပ်မယှက်ပဲနေခိုင်းတာပါ၊ အဲဒီလောက်မရှုပ်ထွေးပါဘူး။ ဒီကျင့်ကြံသူတွေကတော့တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။