အခန်း (၆၆၇-၆၆၉)
Vol. 45 Ch. 667-669
အခန်း ၆၆၇ - အတူတူ ပျက်စီးကြစို့... မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံး
“ရှူး... ရှူး... ရှူး...”
အေးစက်လှသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် နှင်းမှုန်များမှာ ဝဲလည်နေတော့သည်။ ဤ နှင်းမုန်တိုင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် ထိစပ်နေခဲ့ပြီး ၎င်းလွှမ်းခြုံထားသော နေရာမှလွဲ၍ အပြင်ဘက်ကမ္ဘာမှာမူ သာယာနေဆဲဖြစ်ရာ ကမ္ဘာနှစ်ခုအလား ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားနေတော့သည်။
“နင်ပဲ... နင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ...”
ယင်းလီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လက်တစ်ဖက်ပြတ် အဖိုးကြီး သွေးအကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ယင်းလီသည် နှင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံစလေးမှာ လွင့်ပျံနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ နှင်းနတ်သမီးတစ်ပါးအလား ရှိနေတော့သည်။ သူမက ထိုသူနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ရှင်တို့က ကျွန်မကို သေတာကမှ ပိုသက်သာဦးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်မနဲ့ ကောင်းကောင်း ကစားချင်တယ်ဆို... အခု ကျွန်မ ရောက်လာပြီလေ... ဘာလို့ လက်မလှုပ်ကြသေးတာလဲ...”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ သန်မာသော သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။
“သွေးအကြီးအကဲ... ဒါဆိုရင် သင့်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ခဲ့တာက သူလား...”
သွေးအကြီးအကဲ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်လှပေသည်။
တစ်ဖက်လူက သူတို့၏ စကားများကို သိရှိနေသည်မှာ သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက နောက်ယောင်ခံလိုက်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် သတိမထားမိခဲ့သည်မှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှပေသည်။
“ဝှစ်...”
ထိုစဉ် လေတိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ လော့ချန် ရောက်ရှိလာသည်။
သွေးအကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်နက်သွားခဲ့ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ လော့ချန်ထံသို့ အဝေးမှနေ၍ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
“ကောင်လေး... သေစမ်း...”
“ဘုန်း...”
လော့ချန်၏ ရှေ့တွင် သွေးရောင်လက်ဝါးရိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်စွာဖြင့် သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
လော့ချန်သည် ကြီးမားလှသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေကာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုပင် လှုပ်ရှားရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။
“ဒါက မဟာသန်မာသူကြီးတွေရဲ့ အစွမ်းပေါ့... ငါကတော့ ခုထိ မယှဉ်နိုင်သေးဘူးပဲ...”
လော့ချန်သည် စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့ရိပ် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။
နောက်တစ်ခဏတွင်...
နူးညံ့လှသော အားတစ်ခုက လော့ချန်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ သက်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို မီတာထောင်ချီ အဝေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ရှူး... ရှူး...”
အေးစက်လှသော ချီစွမ်းအင်များမှာ ပိုက်ကွန်တစ်ခုအလား ယှက်နွယ်သွားခဲ့ပြီး သွေးရောင်လက်ဝါးကြီးကို ဟင်းလင်းပြင်တွင် တိုက်ရိုက် ခဲသွားစေတော့သည်။ ထို့နောက် အသာအယာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီးနောက် တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးကာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သွေးရောင်လက်ဝါးကြီးကို ချေမှုန်းပြီးနောက် ယင်းလီသည် အကြည့်ကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။
သွေးအကြီးအကဲမှာ လော့ချန်ကို တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အနောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူကို ခေါ်ဆောင်ကာ အဝေးသို့ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးနေခြင်း ဖြစ်၏။
သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ လော့ချန်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် ယင်းလီ၏ စိတ်ကို အာရုံလွှဲပြီး ထိုအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ထွက်ပြေးလို့ လွတ်မယ် ထင်နေတာလား...”
ယင်းလီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးထံသို့ လှမ်း၍ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ရှူး... ရှူး... ရှူး...”
ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် အအေးဓာတ်များမှာ ပြင်းထန်လာတော့သည်။
ဝဲလည်နေသော နှင်းပွင့်များမှာ ရုတ်တရက် လက်ဝါးခန့်ရှိသော ရေခဲဓားမြှောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အစွန်းများမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှကာ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေကြသည်။ ထိုရေခဲဓားမြှောင်များမှာ ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုအလား စုစည်းသွားခဲ့ပြီး ဧရာမ နှင်းမုန်တိုင်းကြီးများအဖြစ် ထိုသူနှစ်ဦးထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်မှာ ရေခဲဓားမြှောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ အက်ကွဲရာများ ပေါ်ထွက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုရေခဲဓားမြှောင် တစ်ခုချင်းစီ၏ အစွမ်းမှာ သူ၏ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်မှုထက်ပင် သာလွန်နေတော့သည်။
ဤတစ်ကွက်တည်းနှင့်ပင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူနှင့် ကောင်းကင်နယ်ပယ် မဟာသန်မာသူတို့၏ ကြီးမားလှသော ကွာခြားချက်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”
ရေခဲဓားမြှောင် စွမ်းအင်မှာ သွေးအကြီးအကဲ၏ ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး တစ်စစီ ကြေမွကုန်သော်လည်း အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များမှာ အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားသဖြင့် ကာကွယ်ရေးချီစွမ်းအင်ပေါ်တွင် ထူထဲလှသော ရေခဲပြင်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦး၏ အရှိန်မှာလည်း တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် နှေးကွေးလာတော့သည်။
“တောက်...”
အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဒဏ်ကြောင့် မိမိတို့အနေနှင့် အေးဆေးစွာ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်တော့မှန်း သွေးအကြီးအကဲ သိရှိလိုက်သဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် အနောက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ရေခဲဓားမြှောင်များကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ယင်းလီကို စိုက်ကြည့်လျက် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မိန်းကလေး... နင်က ငါ့ကို တကယ်ပဲ ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား... ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အကျပ်မကိုင်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင်တော့ အတူတူ ပျက်စီးကြတာပေါ့... အဲဒီအခါကျရင် နင်လည်း ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
ယင်းလီသည် နှင်းမုန်တိုင်းကို နင်းလျက် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်လှသော်လည်း ပြောလိုက်သော စကားမှာမူ အလွန်ပင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။
“ကြောက်တာ မကြောက်တာက အရေးမကြီးပါဘူး... မင်းကို ငါ ပြန်တွေ့တဲ့အချိန်ကတည်းက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက ငါ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲ...”
လော့ချန်ကလည်း ဘေးနားမှနေ၍ ဆီဖြည့်လိုက်သည်။
“အဖိုးကြီး... လက်နက်ချလိုက်စမ်းပါ... ဒီနေ့တော့ မင်း ပြေးစရာလမ်း မရှိတော့ဘူး...”
“ဟားဟားဟား... ပြေးစရာလမ်း မရှိဘူး ဟုတ်လား... တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ စကားပဲ...”
သွေးအကြီးအကဲက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အောက်ခြေရှိ တောအုပ်ကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ ရယ်သံ ရပ်တန့်သွားသည့်အခါ ထက်မြက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ယင်းလီကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
“အသက်က ငယ်သလောက် စကားကတော့ အတော်ကြီးတာပဲ... နင်က ဒီလောက်အထိ ဇွတ်တရက် လုပ်နေမှတော့ ငါလည်း ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး... ဒီနေ့ အတူတူ ပျက်စီးရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ နင့်ကို သေချာပေါက် အပါခေါ်သွားမယ်...”
စကားအဆုံးတွင် သွေးအကြီးအကဲ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ သွေးနီရောင် တောက်လောင်နေသော ဆေးလုံးနှစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဆေးလုံးပေါ်တွင် သွေးရောင် အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီး ကြယ်ငါးပွင့်ပုံရိပ်များမှာလည်း လှည့်ပတ်နေကာ အတွင်းမှလည်း သားရဲဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။
သွေးအကြီးအကဲက ထိုအထဲမှ တစ်လုံးကို အနီးရှိ သက်လတ်ပိုင်းလူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မြိုချလိုက်စမ်း...”
ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူသည် ဆေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားခဲ့ပြီး တွန့်ဆုတ်နေတော့သည်။
“မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးလား... ဒါက...”
သွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးနှင့် မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးတို့မှာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း သွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးမှာ မိမိ၏ အနှစ်သာရသွေးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အနှစ်သာရသွေး အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိဘဲ ဆေးကောင်းများဖြင့် ပြန်လည်ကုသနိုင်ပေသည်။
မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးမှာမူ လုံးဝကွာခြားလှပေသည်။ ဤဆေးလုံးကို ဖော်စပ်သည့်အခါ အစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာသားရဲ အနှစ်သာရများကို ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်ရာ သုံးစွဲပြီးနောက် ရရှိမည့် အစွမ်းမှာ သာမန် သွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။
သို့သော်လည်း အရာအားလုံးတွင် ပေးဆပ်မှု ရှိသည်မဟုတ်ပါလော။
မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးက တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း ကျင့်ကြံသူကို နယ်ပယ်တစ်ခုအထိ တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်သော်လည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှာမူ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ အစွမ်းကုန်သွားသည့်အခါ ကျင့်ကြံဆင့် နိမ့်ကျသွားနိုင်သည့်အပြင် သက်တမ်းကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပေသည်။
သက်တမ်း မရှည်လှသော သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း တပည့်များအတွက်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေမျိုးတွင်သာ သူတို့သည် ဤဆေးလုံးကို သုံးစွဲကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“တောက်... မသေချင်ရင် မြိုချလိုက်စမ်း...”
သွေးအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ မပြောတော့ဘဲ မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို တိုက်ရိုက် မြိုချလိုက်တော့သည်။
“ဘုန်း...”
လေထုမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။
သွေးအကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးများမှာ ခဏချင်းမှာပင် ထူးဆန်းလှသော သားရဲမျက်လုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးကြောများမှာ ထောင်ထွက်လာကာ ရက်စက်လှသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးမှာလည်း သိသိသာသာ ကြီးမားလာခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးရောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
“သွေးစွမ်းအင်တွေ လောင်ကျွမ်းနေတာပဲ... ဒါက သွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးလား... မဟုတ်ဘူး... လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ သွေးတွေထဲမှာ မိစ္ဆာသားရဲ အငွေ့အသက်တွေ ပါနေတာပဲ...”
သွေးအကြီးအကဲ၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သွေးအကြီးအကဲ၏ အရှိန်အဝါမှာ သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ပုံစံမှာလည်း လူသားနှင့် သားရဲကြားမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား ရှိနေတော့သည်။
ယင်းလီက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီလူကို ငါ့တာဝန်ထားလိုက်... မင်းကတော့ ဟိုတစ်ယောက်ကို သွားသတ်လိုက်တော့...”
“ကျွန်တော်လား...”
လော့ချန်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ပြီး ထို သက်လတ်ပိုင်းလူထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဤသူမှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပေးစွမ်းနေသော အငွေ့အသက်မှာ ယွမ်ထျန်ယန်ထက်ပင် ပိုမိုအန္တရာယ်ရှိနေသဖြင့် ၎င်းမှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်၏ ထိပ်သီးသန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ယင်းလီ၏ အသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းက ၉၀ ရာနှုန်း ဓားဆန္ဒအဆင့် ပြည့်စုံတဲ့အပြင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားဆန္ဒကိုလည်း နားလည်ထားတာလေ... နောက်ပြီး မင်းမှာ ရွှေခန္ဓာကျင့်စဉ် လည်း ရှိနေတာဆိုတော့... မဟာသန်မာသူ အဆင့်အောက်မှာ မင်းကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ရှားလိမ့်မယ်... သူ့ကို သတ်ဖို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်...”
လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်မှာ ဤစကားတစ်ခွန်းက သူ၏ ဝှက်ဖဲများကို အကုန်လုံးနီးပါး ဖော်ပြလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
အစွမ်းထက်သူများ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ ရန်သူက မိမိအကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိလေ မိမိအတွက် အန္တရာယ် ပိုမိုများပြားလေ ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မူလက မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို သုံးရန် တွန့်ဆုတ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းလူသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို မြိုချလိုက်တော့သည်။
အခန်း ၆၆၇ ပြီးပါပြီ။
အခန်း ၆၆၈ - မဟာသန်မာသူတစ်ပိုင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်း၊ အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခြင်း
“ဘုန်း...”
သန်မာသော သက်လတ်ပိုင်းလူသည် မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို မြိုချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစွမ်းအင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာခဲ့ပြီး ချီစွမ်းအင်များမှာလည်း ပွက်ပွက်ဆူလာကာ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာတော့သည်။ သွေးရောင် သားရဲမျက်လုံးအစုံမှ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်၍ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။
လော့ချန်၏ အာရုံခံစားမှုအရ တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားသည့် အလားအလာ ရှိနေတော့သည်။
သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားခြင်းမှာ တကယ့် မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် မဟာသန်မာသူ မဟုတ်လျှင်ပင် မဟာသန်မာသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်သော ထိပ်သီးပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေမှာ သေချာလှပေသည်။
“ဒုက္ခပဲ... ဒီကောင်က အခု အနည်းဆုံးတော့ မဟာသန်မာသူတစ်ပိုင်း အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... ငါက ၉၀ ရာနှုန်း ဓားဆန္ဒအဆင့် ပြည့်စုံတာနဲ့ ရွှေခန္ဓာကျင့်စဉ် ကျင့်ထားတာကိုလည်း သူ သိသွားပြီ... နဂါးကျင့်စဉ် ကလွဲလို့ ငါ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေ အကုန်လုံးနီးပါးကို ဖော်ပြလိုက်သလို ဖြစ်နေပြီ... ဒီမိန်းမက ငါ့ကို တကယ်ပဲ သေခိုင်းနေတာလား မသိဘူး...”
လော့ချန်သည် အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ တောက်လျှောက် ကျိန်ဆဲနေမိပြီး ယင်းလီကို မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ဘေးနား၌ အေးစက်လှသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာတော့သည်။
ယင်းလီသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်နေသော သွေးအကြီးအကဲကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ရှင်က မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံး ရှိလို့သာ ငါနဲ့ အတူတူ ပျက်စီးဖို့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာပေါ့... ငါသိသလောက်တော့ ဒီလို ဆေးမျိုးက ဖော်စပ်ရတာ အရမ်းခက်ခဲသလို ကျရှုံးနိုင်ခြေလည်း အရမ်းများတာလေ... သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ထဲမှာတောင် အရမ်းကို ရှားပါးတာ... ကြည့်ရတာ ရှင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ထဲမှာ မနိမ့်ဘူးပဲ...”
မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို သုံးစွဲပြီးနောက် သွေးအကြီးအကဲမှာ ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်ဝလာခဲ့ပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် လေထဲသို့ ပျံတက်လာကာ ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ... နင် သိထားတာတွေ မနည်းပါလား... ငါက မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို သုံးထားတာ သိပါလျက်နဲ့ ထွက်မပြေးဘူးဆိုတော့... သတ္တိတော့ မနည်းဘူးပဲ...”
ယင်းလီသည် ကောင်းကင်ယံ၌ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် အအေးဓာတ်များမှာ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ရေခဲမြွေကြီး နှစ်ကောင်မှာ ပေါ်ထွက်လာကာ သူမကို အလယ်တွင်ထား၍ ဝိုင်းရံကာကွယ်လိုက်ကြပြီး လျှာများကို တဖျတ်ဖျတ် ထုတ်ပြနေကြတော့သည်။
“မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံး ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဒီဆေးလုံးကို သုံးလိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား... ဒါဆိုရင်တော့ တကယ့် အမှန်တရားက ဘာလဲဆိုတာ ငါ ပြရမှာပေါ့...”
စကားပြောနေစဉ် ရေခဲမြွေကြီး နှစ်ကောင်မှာ ဟိန်းဟောက်လျက် အမြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ မိုင်ထောင်ချီ အဝေးရှိ သွေးအကြီးအကဲထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် နှင်းမုန်တိုင်းများ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး ဖြူဖွေးသွားတော့သည်။
“သေစမ်း...”
သွေးအကြီးအကဲမှာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးရောင်မီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်အထိ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာတော့သည်။ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ တောက်ပလာခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို လှမ်း၍ ဆုပ်လိုက်သည်။
“ရှူး...”
ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး မီတာရာချီ ရှည်လျားလှသော သွေးရောင်လက်သည်းရာကြီးများမှာ ဟိန်းဟောက်လျက် ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းနက်လှသော အက်ကွဲရာကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။
“ဘုန်း...”
အင်အားနှစ်ခု ရိုက်ခတ်မိသွားသည့် တစ်ခဏအတွင်း ကောင်းကင်ယံ၌ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး မိုးကြိုးများ ပစ်ချနေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး မိုင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်အတွင်းရှိ တိမ်တိုက်များမှာလည်း အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လော့ချန်ပင်လျှင် ကိုယ်ဟန်မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လွင့်စဉ်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချီစွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် နှိုးဆွလိုက်မှသာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နိုင်တော့သည်။
တိုက်ပွဲ၏ အစွန်းအဖျားမှာပင် ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်စရာကောင်းနေလျှင် တိုက်ပွဲ၏ ဗဟိုချက်မှာ မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်နည်း ဆိုသည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။
သို့သော်လည်း လော့ချန်မှာမူ ထိုသူနှစ်ဦးကို ကြည့်နေရန် အချိန်မရှိပေ။
သူ၏ရှေ့တွင်လည်း အလွန်ပင် တိုက်ခိုက်ရ ခက်ခဲလှသော ရန်သူတစ်ဦး ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလော။
ရှေ့ရှိ သန်မာသော သက်လတ်ပိုင်းလူထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူမှာလည်း ယင်းလီတို့၏ တိုက်ပွဲကို အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်ဟန်မှာ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ခဏချင်းမှာပင် မီတာထောင်ချီ ခရီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။
လမ်းခုလတ်တွင် လော့ချန်သည် လျှပ်စီးဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတစ်ခုဖြင့် ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
ထို သက်လတ်ပိုင်းလူမှာ ဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း အလွန်ပင် မြန်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း လော့ချန်၏ ဓားမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသဖြင့် ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် အချိန်မရတော့ဘဲ ချီစွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် နှိုးဆွလိုက်ကာ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
“ဖူး...”
လေထုမှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
ထို သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သီးမှာ သွေးရောင်အက်ကွဲရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သလို လော့ချန်၏ ဓားမှာလည်း အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားရသည်။
“တကယ်ကို ပြင်းတာပဲ...”
ဓားပေါ်မှ တစ်ဆင့် သက်ရောက်လာသော ပြင်းထန်လှသော အားကြောင့် လော့ချန်၏ လက်မောင်းမှာပင် ထုံကျင်သွားရသည်။ သူသည် မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေသော ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူထံသို့ နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။
“မိုးကြိုးပစ်ခွင်း ပိုင်းဖြတ်ခြင်း...”
“ရှူး...”
ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားချီများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဓားချီလေဆင်နှာမောင်းကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေသော နဂါးတစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်လျက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ဖြတ်စမ်း...”
နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစွမ်းအင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာကာ ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လျက် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှည်လျားလှသော သွေးရောင်ဓားချီကြီးမှာ ကောင်းကင်ကို ခွဲလိုက်သော ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်အလား ရှိနေတော့သည်။
“ဘုန်း...”
ဓားချီလေဆင်နှာမောင်းကြီးမှာ တစ်ဖက်ဓားချီကြောင့် တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသော ဓားချီများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။
“ရှူး...”
အကွာအဝေးမှာ အလွန်ပင် နီးကပ်လှသဖြင့် ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ပါးပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော ဓားရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သလို ဘယ်ဘက်နားရွက်မှာလည်း နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့ပြီး သွေးများ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျဆင်းလာတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်မှာမူ အနည်းငယ်မျှ ဝမ်းသာခြင်း မရှိဘဲ မျက်နှာမှာ ပိုမိုတည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။
သူ၏ ဤဓားနှစ်ချက်မှာ အခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝ ယူထားခြင်းဖြစ်သလို ဓားထုတ်သည့် အချိန်မှာလည်း အလွန်ပင် တိကျလှပေသည်။ အကယ်၍သာ ယွမ်ထျန်ယန် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤဓားနှစ်ချက်အောက်တွင် သေချာပေါက် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိမှာဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ တစ်ဖက်လူကို အနည်းငယ်သာ အသာစီးရခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“တောက်... ကောင်လေး... မင်း သေပြီသာမှတ်...”
ထို သက်လတ်ပိုင်းလူမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ရာ လက်ရှိ သွေးများကို မြင်ရသည့်အခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရှုံ့မဲ့သွားကာ သွေးရောင်မျက်လုံးကြီးများဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်လျက် ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“မင်းကို ငါ ဖမ်းမိတဲ့အခါ... မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက အရိုးတွေကို တစ်ခုချင်းစီ ချိုးပစ်မယ်... ပြီးမှ မင်းကို သွေးအလောင်း မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းပစ်မယ်... သေတာကမှ ပိုသက်သာဦးမယ်ဆိုတာကို ငါ ပြလိုက်မယ်...”
“ဟုတ်လား... မင်း လုပ်နိုင်မလားဆိုတာပဲ ကြည့်ရမှာပေါ့...”
လော့ချန်၏ အကြည့်မှာ ဓားတစ်စင်းအလား ထက်မြက်နေခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ တောက်လောင်လာတော့သည်။
သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့ကတည်းက သူ ကြုံတွေ့ရသည့် ပြိုင်ဘက်များမှာ အလွန်ပင် သန်မာလွန်းနေခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းနေခြင်းတို့သာ ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ အစွမ်းအကုန်ကို အသုံးမပြုခဲ့ရသေးပေ။ ယခုမူ သူသည် မည်သည့်ကန့်သတ်ချက်မျှမရှိဘဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။
၉၀ ရာနှုန်း ဓားဆန္ဒအဆင့် ပြည့်စုံခြင်း။
နဂါးကျင့်စဉ် ဒုတိယအဆင့်။
သိုင်းဝိညာဉ်။
“ဘုန်း...”
ခဏချင်းမှာပင် လော့ချန်သည် သူ၏ ဝှက်ဖဲများအားလုံးကို မည်သည့်ချန်လှပ်မှုမျှမရှိဘဲ နှိုးဆွလိုက်ရာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ဓားဆန္ဒနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအင်များမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လေထုကို ထိုးဖောက်လျက် ရှိနေတော့သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
ထိန်းသိမ်းမှုများအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ လော့ချန်သည် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဓားဆန္ဒမှာလည်း ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ပိုမို၍ သန့်စင်လာကာ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ အဆင့်တက်လှမ်းတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။
“ဓားဆန္ဒဆိုတာ ဓားသမားရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေတာပဲ... အရင်က ငါက ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို အမြဲတမ်း ကန့်သတ်ထားခဲ့တာဆိုတော့... မသိမသာနဲ့ ဓားဆန္ဒအပေါ်မှာလည်း အတားအဆီးတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ... အခု အဲဒီအတားအဆီးတွေ ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့... ဓားဆန္ဒကလည်း သူ့ရဲ့ တကယ့် အစွမ်းကို ပြလာတော့မှာပဲ...”
လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် အဓိက အချက်ကို သိရှိလိုက်သဖြင့် မျက်ဝန်းထဲရှိ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး လင်းယုန်တစ်ကောင်အလား ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူကို အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။
သူသည် ဤတိုက်ပွဲကို သုံး၍ သူ၏ ဓားဆန္ဒကို ပိုမိုထက်မြက်အောင် လုပ်ဆောင်ရပေတော့မည်။
“ဝူး...”
ဤအချိန်တွင် လော့ချန်၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး လူက ဓား၊ ဆန္ဒက ဓားအလား ရှိနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုအလား ထက်မြက်လှပြီး မည်သူမျှ တားဆီး၍မရနိုင်သော အရှိန်အဝါ ရှိနေတော့သည်။
“ဖူး...”
ဤ သန့်စင်လှသော ဓားဆန္ဒအောက်တွင် ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားရသည်။
“တကယ်ကို ပြင်းထန်လှတဲ့ ဓားဆန္ဒပဲ...”
ထို သက်လတ်ပိုင်းလူမှာ အရင်ဆုံး ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း လော့ချန်၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခဏမျှ မှင်တက်မိသွားခဲ့ပြီးနောက် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကြယ်တစ်ပွင့်တောင် မရှိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ် ပါလား... ဒါက တကယ်ကို ငါ့ကို အသိအမြင် တိုးစေတာပဲ... မင်းက ဒီလို အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေတာပဲ...”
လျှပ်စီးဓားမှာ ဓားဆန္ဒ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် အသာအယာ တုန်ခါနေခဲ့ပြီး ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ရှိနေတော့သည်။ လော့ချန်သည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ ဆိုလိုက်သည်။
“ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာလား မတူးတာလားဆိုတာ... စမ်းကြည့်မှ သိမှာပေါ့... တိုက်ကြတာပေါ့...”
စကားအဆုံးတွင် လော့ချန်သည် ဓားကို ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
အခန်း ၆၆၈ ပြီးပါပြီ။။
အခန်း ၆၆၉ - မဟာသန်မာသူတစ်ပိုင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်း
“ရှူး...”
၉၀ ရာနှုန်း ဓားဆန္ဒအဆင့် ပြည့်စုံခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားဆန္ဒတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ဓားချီသည် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော ထက်မြက်မှုနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားချီ၏ အနားသတ်များတွင် သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ လက်နက်နေခဲ့ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အဆုံးမဲ့သော သတ်ဖြတ်ခြင်းကမ္ဘာကြီးတစ်ခုအလား ရှိနေကာ ထိုသန်မာသော သက်လတ်ပိုင်းလူထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။
“ဟားဟား... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်...”
သန်မာသော သက်လတ်ပိုင်းလူသည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
လော့ချန်၏ သိုင်းဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများကသာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသော သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ၉၀ ရာနှုန်း ဓားဆန္ဒကို နားလည်ထားလျှင်ပင် သူ၏အမြင်တွင်မူ အနည်းငယ် ပိုသန်မာသော အသုံးမကျသည့်ကောင်သာ ဖြစ်ပေသည်။ မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို မသုံးစွဲလျှင်ပင် သူက ထိုကောင်ကို စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလော။
“သေစမ်း...”
အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
ကောင်းကင်ယံမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး သွေးရောင် ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုအလား ချီစွမ်းအင်များမှာ ဓားချီပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။
“ဘုန်း...”
စွမ်းအားနှစ်ခု ရိုက်ခတ်မိသွားသည့်အခါ ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုများက ဧရာမ အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုအလင်းလုံး ပေါက်ကွဲသွားသည့် တစ်ခဏအတွင်း တစ်လောကလုံး တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်တွင် အက်ကွဲရာများ ပေါ်ထွက်လာကာ အောက်ခြေရှိ တောအုပ်ကြီးမှာလည်း တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးကုန်တော့သည်။ မြေပြင်မှာလည်း အက်ကွဲသွားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကိန်း ဆိုက်ရောက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
“ဖူး...”
ကြွင်းကျန်နေသော ဓားချီတစ်ခုမှာ ရှုပ်ထွေးနေသော နေရာကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ သူသည် အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများစွာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီကောင်က သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အဆင့်မြင့်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာလေ... ပြီးတော့ အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကိုလည်း နိုးကြားထားတာလေ... ဘာလို့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲ... နောက်ပြီး ဒီဓားဆန္ဒက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုတောင် လာထိခိုက်နေတာလား... ဒါက တကယ်ပဲ ၉၀ ရာနှုန်း ဓားဆန္ဒအဆင့်ပဲလား...”
သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်ရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေတော့သည်။
မိမိအနေနှင့် ကဏ္ဍစုံတွင် တစ်ဖက်လူကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အမှန်တရားက သူ၏မျက်နှာကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍သာ မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို သုံးစွဲပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်မထားခဲ့လျှင် စောစောက ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိမှာ သေချာလှပေသည်။
“ဝှစ်...”
ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အသာစီးရလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် တစ်ဖက်လူကို အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မပေးတော့ဘဲ မျက်ဝန်းထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းလူထံသို့ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။
“လေးကွက်ပေါင်းစပ်... မိုးကြိုးပစ်ခွင်း ပိုင်းဖြတ်ခြင်း...”
လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တောက်ပလှသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ မိုးကြိုး၏ ဂုဏ်သတ္တိပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး လက်ရှိ လျှပ်စီးဓားမှာ တောက်ပလှသော လျှပ်စီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ တကယ့် မိုးကြိုးကြီးတစ်ခုအလား ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
“ချေမှုန်းစမ်း... မြစ်ရေ သွေးချင်းနီခြင်း...”
သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ မရှိတော့ဘဲ တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။ ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
“ရှူး...”
လေထုထဲတွင် ဧရာမ သွေးရောင် အက်ကွဲရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် သွေးနီရောင် မြစ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
“ဘုန်း...”
လျှပ်စီးဓားအလင်းနှင့် သွေးရောင်ဓားချီကြီးတို့ တိုက်မိသွားကြရာ ကောင်းကင်ယံမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီးနောက် ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေနွေးအိုးအလား ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
“ဘုန်း...”
သွေးရောင်ဓားချီကြီးမှာ အရင်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သက်လတ်ပိုင်းလူမှာ ထပ်မံ၍ လွင့်စဉ်သွားရပြန်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြွေကျလာသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား အောက်ခြေရှိ တောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှလည်း သွေးများ ကျဆင်းလာတော့သည်။
“တောက်...”
သက်လတ်ပိုင်းလူသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အုံ့မှိုင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်လေး... မင်းက ငါ့ကို ဒီအဆင့်အထိ ဖိအားပေးဝံ့တယ်ပေါ့... ကောင်းပြီ... ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်...”
မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်လှသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ချီစွမ်းအင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာကာ သူ၏အနောက်တွင် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိ ဝံမိစ္ဆာ သိုင်းဝိညာဉ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
ထို့နောက် သွေးနီရောင် သွေးကြောများမှာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သွေးစွမ်းအင်များမှာ ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ အရေပြားများမှာပင် အက်ကွဲကုန်တော့သည်။ သွေးများနှင့် သွေးစွမ်းအင်များ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သဖြင့် သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုနက်မှောင်လာပြီး သွေးရောင်မီးလျှံများက ဝန်းရံထားတော့သည်။
မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို စိုးရိမ်သဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် ထိုဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုမူ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သဖြင့် မည်သည့်ကန့်သတ်ချက်မျှမရှိဘဲ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါက...”
လော့ချန်၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။ သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှပြီး ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
“မြစ်ရေ သွေးချင်းနီခြင်း...”
အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အရိပ်နှစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ပြီး လော့ချန်ကို ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်လိုက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
ယခင်က သိုင်းကွက်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်၏ အစွမ်းမှာမူ ယခင်ထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။
ပြင်းထန်လှသော ဓားချီမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျယ်ဝန်းလှသော သွေးရောင် အက်ကွဲရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လေထုကို တစ်စစီ ကြိတ်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။
“ဖြတ်စမ်း...”
လော့ချန်သည် မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
ဓားချီမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး လော့ချန်ရှိနေသော နေရာမှာ ဓားချီကြောင့် ပေါက်ကွဲသွားရကာ ပြင်းထန်လှသော အားကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။
“တကယ်ကို ပြင်းတဲ့ ဓားချီပဲ...”
ကိုယ်ဟန်မှာ အမည်းရောင်အငွေ့အသက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လော့ချန်သည် မီတာထောင်ချီ အဝေးတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။
မိုးမြေအရှိန်အဝါကို မနှိုးဆွနိုင်ခြင်းမှလွဲ၍ သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ လက်ရှိအစွမ်းမှာ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် မဟာသန်မာသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
“မင်း ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”
အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လော့ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။ ဓားအလင်းမှာ ပြင်းထန်လှပြီး သွေးရောင်အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
“ပေါက်ကွဲစမ်း...”
လော့ချန်သည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ရာ အရှိန်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး လူရိပ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
“ဘုန်း...”
ဓားအလင်း ကျရောက်လာသည့်အခါ လူရိပ်အမြောက်အများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။
လော့ချန်၏ တကယ့်ကိုယ်ဟန်မှာ သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အင်္ကျီအောက်နားမှာမူ ပေါက်ကွဲသွားရသည်။
“ကြယ်ကြွေခြင်း...”
ချီစွမ်းအင်များကို အနည်းငယ်မျှ စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဓားကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် မီတာရာချီ ရှည်လျားလှသော ဧရာမ ဓားချီကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
“ဘုန်း...”
သက်လတ်ပိုင်းလူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဓားဖြင့်သာ အသည်းအသန် ခုခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြွေကျလာသော ကြယ်တံခွန်အလား အောက်ခြေရှိ တောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။
“ဘုန်း...”
ကျောက်ခဲများ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ပြီး သက်လတ်ပိုင်းလူသည် အပျက်အစီးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကာ သွေးရောင်မျက်လုံးကြီးများဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အလကားပဲ... မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို သုံးထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းက မဟာသန်မာသူတစ်ဦးနဲ့ တူညီနေပြီလေ... မင်း ဒီနေ့တော့ သေရမှာပဲ...”
လော့ချန်မှာမူ အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီလို ဆေးမျိုးမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲလေ... မင်း ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ...”
သွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံး၏ အာနိသင်မှာ အများဆုံး နာရီဝက်ခန့်သာ ခံပြီးနောက်တွင်မူ သုံးစွဲသူ၏ သွေးစွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားမှာဖြစ်ပြီး အစွမ်းများမှာလည်း များစွာ လျော့နည်းသွားမှာ ဖြစ်ပေသည်။
ဤ မိစ္ဆာသွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံး၏ အစွမ်းမှာ သာမန်ဆေးလုံးထက် သာလွန်သဖြင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှာလည်း ပိုမိုကြီးမားမှာ သေချာလှပေသည်။ လော့ချန်သည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။
“ဟဲဟဲ...”
သက်လတ်ပိုင်းလူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းက တကယ်ကို ပါးနပ်တာပဲ... ဒါပေမဲ့... အဲဒီ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ မပေါ်ခင်မှာတင် မင်းက သေပြီးသား ဖြစ်နေမှာပါ...”
“ဒါဆိုရင်လည်း စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့...”
“မင်း သေခါနီးအထိ ဒီလောက် စကားတတ်နိုင်ဦးမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”
“ဘုန်း...”
အချိန်ထပ်မံ မဖြုန်းတီးလိုတော့သဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းလူသည် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများကို စတင်လိုက်တော့သည်။ ဓားတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ သွေးရောင်ဓားချီများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဓားချက်တိုင်းတွင် တောင်ကို ဖြိုနိုင်သော အရှိန်အဝါ ရှိနေတော့သည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”
လော့ချန်သည် ဓားဖြင့် ဆက်တိုက် ခုခံနေခဲ့ပြီး ရိုက်ခတ်မှုတိုင်းတွင် သူသည် ပြင်းထန်လှသော အားကြောင့် အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားရကာ လက်မောင်းမှာ ထုံကျင်နေခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများမှာလည်း ဆူပွက်နေတော့သည်။
“တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ...”
လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသော်လည်း မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြု၍ မည်သည့်ပုံသေနည်းမျှမရှိဘဲ ရှောင်တိမ်းနေရင်း စိတ်ထဲမှ အကြံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သွေးလောင်ကျွမ်းဆေးလုံးကို သုံးစွဲရန် လိုအပ်သလားဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။
အခန်း ၆၆၉ ပြီးပါပြီ။။