ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး ဆွေးနွေးခြင်း

စကား အပိုမပြောတော့ဘဲ ရွှီရှင်းသည် အပြာရောင်အဆင့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို အသုံးပြု၍ ကျောက်ပေါက်ချွန်း တစ်လက်ကို ချက်ချင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ယနေ့တွင် အစိမ်းရောင်အဆင့် ကျောက်တုံးများကို ပိုမိုစုဆောင်းရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုနေရာက ဝက်ဝံနက်ဂူ မဟုတ်ပါလား။ အစပြုသူကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ကုန်ဆုံးသွားပါက ဝက်ဝံနက်များကို အနိုင်မတိုက်နိုင်သရွေ့ ထိုနေရာသို့ သူ သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် လီဝမ်ရှီးထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။

"ရှင့် ဆီမှာ ပစ္စည်းတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြည့်စုံသွားတာလဲ။ ရှင့် ပတ်ပတ်လည်မှာ အစိမ်းရောင်သစ်ပင်တွေချည်းပဲလား"

ရွှီရှင်း ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရေအိုင်ကို ဝန်းရံထားသော ဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ စိမ်းစိုနေသော အပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူခုတ်ခဲ့သော သစ်ပင်များမှာ ထိုအပင်များ၏ အစွန်းအဖျားလောက်ပင် မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် သူက "ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ဆီမှာ သစ်သားကတော့ မရှားဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှင့် ဆီမှာ အစားအစာတွေရော အများကြီးရှိလား" ဟု တစ်ဖက်က ဆက်မေးလာသည်။

"မင်း ဘာသိချင်လို့လဲ" ရွှီရှင်းက ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တစ်ဖက်လူက အသံဖြင့် တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုမှု စတင်လိုက်သဖြင့် ရွှီရှင်း အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ "အသံနဲ့ပါ ပြောလို့ရတာလား" ဟု တွေးရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဖုန်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

ကြည်လင်သာယာသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံမှာ ဖန်သားပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟယ်လို... ဟယ်လို... ကြားရလားရှင်"

မိန်းကလေး၏ တက်ကြွသောအသံကြောင့် ရွှီရှင်းပါ လန်းဆန်းသွားပြီး

"ကြားရပါတယ်။ မင်း ငါနဲ့ ပူးပေါင်းချင်လို့ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဝိုး... ရှင့် အသံက တော်တော်လေး နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ" မိန်းကလေး၏ ချီးမွမ်းစကားကြောင့် ရွှီရှင်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောမိသည်။ လီဝမ်ရှီးနှင့် စတင် ဆက်သွယ်စဉ်က သူမမှာ အတော်လေး အေးစက်စက်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းချင်တယ်။ ဒါနဲ့ မင်းဆီမှာ အစားအစာတွေ အများကြီး ရှိရဲ့လား" လီဝမ်ရှီးက ဆက်မေးသည်။

"ငါစားဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်"

ဤတောအုပ်ထဲတွင် သစ်သီးပင်များစွာ ရှိနေသည်ကို ရွှီရှင်း သူမကို မပြောပြခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် သူက ငါး၊ ပုစွန် ပေါများသော ရေအိုင်ဘေးတွင် နေထိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

တောထဲတွင် ပန်းသီးပင်များစွာလည်း ရှိနေသဖြင့် အစားအသောက်မှာ သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ လူတစ်စုစာကိုပင် ကျွေးမွေးနိုင်ပေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မ ဆီမှာ အစိမ်းရောင်နဲ့ အထက်အဆင့်ရှိတဲ့ ကျောက်တုံးတွေ၊ သတ္တုတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်တွေကတော့ အကုန် အဖြူရောင်တွေချည်းပဲ။ ရှင့် ရဲ့ အခြေအနေအရ ရှင့် ဆီမှာလည်း ကျောက်နဲ့ သတ္တု သိပ်မရှိလောက်ဘူး ထင်တယ်။ အရင်းအမြစ်တွေ လဲကြမလား။ ကျွန်မရဲ့ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ရှင့် ရဲ့ သစ်သားတွေကို လဲရအောင်"

မိန်းကလေး၏ အသံမှာ အတော်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

"အဲ့ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ အစားအသောက်အကြောင်းကို မေးနေတာလဲ"

"ရှင့် ဆီမှာ အစားအစာ ပြတ်လပ်နေမှာဆိုးလို့ ကျွန်မကို အစားအသောက်နဲ့ မလဲစေချင်လို့ပါ။ ကျွန်မ မှာလည်း ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပဲ ရှိတာ၊ ရှင့် ကိုတော့ မကျွေးနိုင်ဘူးလေ" သူမ၏ စိတ်ထဲရှိသည်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောပြလာသည်။

"ကဲ... ဘယ်လိုလဲ၊ ကျွန်မ တို့ လက်တွဲကြမလား"

ဒီကောင်မလေးကတော့...။ စောစောက သူမသည် သူ့ကို အပြာရောင်ကျောက်တုံး တစ်လုံး အလကား ပေးခဲ့သည်ကို ရွှီရှင်း သတိရကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ " ငါ မင်းကို လိမ်စားမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"လိမ်စရာမှ မရှိတာ။ ပစ္စည်းတွေက ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ။ ပြီးတော့ ပစ္စည်းလဲလှယ်တဲ့ စနစ်လည်း ရှိနေတာပဲ၊ ရှင့် ကျွန်မကို လိမ်လို့မရပါဘူး။ အဆိုးဆုံးဖြစ်သွားရင်တောင် တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လဲလိုက်ရုံပေါ့"

သူမပြောသည်မှာ ယုတ္တိရှိသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ တိုက်ရိုက်ဆန်လှသည်။ သို့သော် ရွှီရှင်း စိတ်မရှိပါ။ လီဝမ်ရှီး၏ ပွင့်လင်းရိုးသားသော ပုံစံကို သူ သဘောကျသည်။

"ငါ့ဘက်ကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ မင်းဆီမှာ ကျောက်တုံးတွေ မလောက်မှာပဲ စိုးရိမ်တာ"

"နောက်နေတာလား။ ကျွန်မက သတ္တုတွင်းဘေးမှာ ရှိနေတာကို... အာ

ရှင် ကျွန်မဆီက သတင်းနှိုက်နေတာပဲ"

"မင်း သတ္တုတွင်းဘေးမှာ ရှိနေတာ သိလည်း ငါက အဲ့ဒီကို ပျံလာလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ" ရွှီရှင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက တော်တော်လေး ရယ်ရသည်။ သို့သော် သူမ သတ္တုတွင်းနားမှာ ရှိနေသည်ကို သိရသဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားသည်။

"အင်း... ဟုတ်သားပဲ" လီဝမ်ရှီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း သူမ၏ ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ အရှက်သည်းသလို ဖြစ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

"အို... သွားပါပြီ၊ ရှင့်နာမည်ကိုတောင် မသိသေးဘူး"

ရွှီရှင်းက သူ့နာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ရွှီရှင်း... နာမည်လေးက ကောင်းသားပဲ။ အသက်ကရော ဘယ်လောက်လဲ"

"တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရခါစပါ"

"... ဝိုး၊ ကျွန်မ က ဒုတိယနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါဆို ရှင် က ကျွန်မထက် ကြီးတာပေါ့။ အင်း... ရွှီရှင်း၊ ရှင့် ဆီမှာ အခု သစ်သားရှိသေးလား။ ကျွန်မ နည်းနည်း ထပ်လိုချင်လို့" လီဝမ်ရှီးမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာပုံရသည်။

"အကုန် မင်းကို ပေးလိုက်ပြီလေ၊ မင်းကလည်း..."

"... ခဏ" လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ သူမ ဘာလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို ရွှီရှင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် စနစ်မှ အကြောင်းကြားစာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

[လီဝမ်ရှီးက သင့်ထံ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြုလုပ်နေပါသည်၊ လက်ခံမလား]

ဗီဒီယိုနဲ့ပါ ခေါ်လို့ရတာလား။ ဒီကောင်မလေးက တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။ စကားပြောတာ အကြိမ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာကို ဗီဒီယိုနဲ့ တန်းခေါ်တာလား။ သို့သော် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး ဆွေးနွေးခြင်းက ပို၍ ခိုင်မာသည်ဟု သူ နားလည်လိုက်သည်။

လက်ခံမည်။

ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် မိန်းကလေး၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ လှပသော မျက်နှာပေါက်၊ ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်လုံးများ၊ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းနှင့် မေးစေ့အထိရှိသော ဆံပင်တိုလေးက သူမကို တက်ကြွသူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး "ရှင် က တော်တော်ချောတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့" ရွှီရှင်းက ပြုံးလျက် "မင်းလည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ကပ်မပါလည်း ကျွန်မက လှပြီးသားပါနော်" လှပျိုဖြူလေးက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို မော့လိုက်ရာ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ သူမ၏ ရင်သားမှာ ရွှီရှင်းထက်တော့ နည်းနည်း ပိုကြီးသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ"

"ဟီးဟီး... ကျွန်မက ရှင့်ကို ပြချင်လို့... ဟင် ရှင့် ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးနေတာလဲ" လီဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများ အံ့သြလွန်း၍ ပြူးထွက်သွားပြီး ရွှီရှင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျယ်ဝန်းလှသော နေရာလွတ်ကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရွှီရှင်းက သဘောကျစွာဖြင့် "ငါလည်း မသိဘူး၊ အလိုအလျောက် ဒီလောက်ကြီးလာတာပဲ။ မင်းရဲ့ နေရာကတော့ နည်းနည်း သေးပုံရတယ်နော်"

"ကျွန်မ..." လီဝမ်ရှီး ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူမ ဗီဒီယိုခေါ်လိုက်သည်မှာ သူမ၏ သစ်ပင်အိမ်ကို ပြပြီး အရောင်းအဝယ် ချောမွေ့အောင် လုပ်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က စတုရန်းမီတာ ၂၀ လောက်ပဲရှိတဲ့ 'ပုကွသော သစ်ပင်အိမ်' တွေ မဟုတ်လား...

"ကျွန်မ... ကျွန်မ အိမ်မှာလည်း နှစ်ထပ် ရှိတယ်နော်" လီဝမ်ရှီး အလျှော့မပေးဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"အင်း... တော်တော်ကောင်းတာပဲ"

"ဟီးဟီး... ဟုတ်တယ်မလား"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အိမ်က သုံးထပ်ရှိတယ်"

"အင်း... အင်း... ဟင်"

လီဝမ်ရှီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ရွှီရှင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဗီဒီယိုထဲတွင် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာသည်။ သူ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်း "ဒါနဲ့... စောစောက မင်း ငါ့ကို ဘာပြချင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ..." လီဝမ်ရှီး၏ မျက်နှာတွင် ပျာယာခတ်နေသော အမူအရာ ပေါ်နေသည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒါကို ပြမလို့"

ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ဖြစ်သော်လည်း ထိုကျောက်တုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာရောင်အလင်းတန်းကို ရွှီရှင်း မြင်နေရသည်။

[သံသတ္တုရိုင်း (အပြာရောင်အဆင့်) - သံကို အရည်ကျိုသည့်အခါ ဤတစ်တုံးတည်းနှင့်ပင် အပြာရောင် သံတုံးများကို ရရှိစေမည်။ အသုံးဝင်သည်]

"မင်းဆီမှာ အပြာရောင် သံသတ္တုရိုင်းတွေတောင် ရှိတာလား" ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အပြာရောင်ကျောက်တုံး၏ စွမ်းဆောင်ရည်အရ အပြာရောင် သံတုံးများ၏ အသုံးဝင်ပုံကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်လှသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ပြောသားပဲ၊ ကျောက်တုံးတွေအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘူးလို့... နေဦး... နေဦး... ရှင့်ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးနေရတာလဲ"

လီဝမ်ရှီး ထပ်ပြီး အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ရွှီရှင်း၏ ကျယ်ဝန်းလှသော အခန်းကြီးကို မနာလိုစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဒါက ခရမ်းရောင်အဆင့် သစ်ပင်အိမ်မို့လို့ပါ" ရွှီရှင်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခရမ်း... ခရမ်းရောင်အဆင့် ဒါဆို ခရမ်းရောင်က အပြာရောင်ထက် မြင့်တာပေါ့..." လီဝမ်ရှီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို မနာလိုသလို ကြည့်ကာ "ရှင် က တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မ ကိုယ်ကျွန်မ ကံကောင်းတယ် ထင်နေတာ၊ ရှင် နဲ့တော့ ယှဉ်လို့မရဘူးပဲ"

သူမသည် အခြားအကြောင်းရင်းကို မစဉ်းစားမိသလို သစ်ပင်အိမ်၏ ကြီးထွားမှုမှာ မြေဆီလွှာ ကောင်းမွန်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်ကိုလည်း မသိရှိခဲ့ချေ။

အခန်း ၁၀ ပြီး