အနီရောင်ပန်ဒါလေး

အနီရောင်ဘယ်ရီသီးအကြီးကို စားပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သူ၏ကိရိယာများကို ဆွဲကာ သစ်ပင်အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သစ်ပင်အိမ်အောက်ခြေတွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများက ပျိုးပင်လေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ပန်းသီးပင်လေးဆီသို့ ချက်ချင်းကျရောက်သွားသည်။

"တကယ်ကို မြန်တာပဲ။ ငါ တစ်ခုခုနဲ့ ကာထားသင့်လား။ အစပြုသူကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကာလ ပြီးသွားလို့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ရောက်လာပြီး ဒီပျိုးပင်လေးကို နင်းခြေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ရွှီရှင်း ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် အပေါ်ထပ်သို့ပြန်တက်ကာ ပစ္စည်းပြုလုပ်နည်းစာရင်းထဲမှ သာမန်ခြံစည်းရိုးကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူသည် ခြံစည်းရိုးအချို့ကို ပြုလုပ်ပြီး ပန်းသီးပင်လေး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်အဖြစ် ဝိုင်းပတ်ကာရံပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် နေရာအနှံ့မှ သစ်သားများကို စတင်စုဆောင်းတော့သည်။ သူ့လက်ထဲမှ အဆင့်မြှင့်ထားသော ကျောက်ပုဆိန် ကြံ့ခိုင်မှုကုန်ဆုံးပြီး အပိုင်းပိုင်းကွဲအက်သွားသည်အထိ သစ်ပင်များကို မနားတမ်းခုတ်လှဲနေခဲ့သည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်တာပဲ။"

ရေရှည်စီမံကိန်းအတွက် ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အိမ်ပတ်လည်ရှိ သစ်ပင်များကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းကာ လမ်းကလေးတစ်ခုကို အရင်ဖော်လိုက်သည်။ သူ သစ်ပင်ခုတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သစ်ပင်အိမ်နှင့် အတော်လေးဝေးကွာနေပြီဖြစ်ရာ ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်သယ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။

အမှန်ဆိုလျှင် သစ်သားများကို ထိုနေရာမှာပင် ထားခဲ့ပြီး ကျောပိုးအိတ်ပြုလုပ်ပြီးမှ သယ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ဂိမ်းအချို့တွင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းမသိမ်းဆည်းလျှင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"မနက်ဖြန်ဆို တိရစ္ဆာန်တွေ ပေါ်လာတော့မယ်၊ ကျောပိုးအိတ်လုပ်ဖို့ကို အရင်ဦးစားပေးရမယ်။" ရွှီရှင်း သစ်သားများကို သယ်ယူရင်း တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တောအုပ်၏ တစ်နေရာမှ ချုံတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရွှီရှင်း လန့်သွားရသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း သူကြားခဲ့ရသည်မှာ သစ်ရွက်ချင်းခတ်သံနှင့် ပိုးကောင်လေးများ၏ အော်သံသာ ရှိခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။ သူသည် အသံလာရာသို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အနီရောင်ဘယ်ရီသီး၏ ညဘက်မြင်နိုင်စွမ်းကြောင့် မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်မှာ အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။ ပုသေးလှသော ချုံပုတ်တစ်ခုမှာ လေကြောင့်မဟုတ်ဘဲ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ရွှီရှင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ရွှီရှင်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ သစ်သားတုံးများကို အသာအယာချကာ လက်နက်အဖြစ် သုံးနိုင်မည့် သစ်သားတစ်တုံးကိုသာ မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

မှောင်နေသော်လည်း ဒုတိယမြောက်နေ့သို့ မရောက်သေးချေ။ နွေရာသီဖြစ်သဖြင့် အလွန်ဆုံးရှိလှ ည ၈ နာရီ သို့မဟုတ် ၉ နာရီခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ရာ ကုန်းသတ္တဝါများ မပေါ်လာနိုင်သေးချေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင်... အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ယောက်ယောက် ဤနေရာကို ရှာတွေ့သွားတာလား။

"ဘယ်သူလဲ" ရွှီရှင်း အနားသို့မတိုးဘဲ ရပ်နေသည့်နေရာမှသာ ချုံပုတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ရွှီရှင်း စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ချုံပုတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားသည်။ ဤအရာမှာ သက်ရှိတစ်ခုခုဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသဖြင့် ရွှီရှင်း ပို၍ တင်းမာသွားရသည်။

"အစ်ကို... ထွက်လာခဲ့ပါ၊ ငါ မင်းကို မြင်နေရတယ်" ရွှီရှင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ ချုံပုတ်များ ပြန်လှုပ်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် အညိုရောင်ခေါင်းသေးသေးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အဖြူရောင်အမှတ်အသားများပါရှိပြီး ဖြူယောင်ယောင်နားရွက်ကလေးများမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှုပ်ခတ်နေသည်။ ၎င်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် သစ်ရွက်အချို့ ကပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်လေးမှာ ချစ်စရာကောင်းသော ခေါင်းလေးကိုသာ ပြပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ရွှီရှင်း အံ့သြသွားကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒါက... အနီရောင်ပန်ဒါလေး လား ဒါမှမဟုတ် ရက်ကွန်းလား"

ဤသတ္တဝါလေးမှာ လူကိုမကြောက်ဘဲ ချုံပုတ်ထဲမှ အားစိုက်ကာ ထွက်လာသည်။ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်များကို ခါချပြီးနောက် ရွှီရှင်း၏ ခြေရင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ သူ၏ဘောင်းဘီအနားကို ခြေသည်းလေးများဖြင့် ကုတ်၍ ညည်းသံလေး ပြုလုပ်နေတော့သည်။

တင်းမာနေသော ရွှီရှင်းမှာ အကောင်လေး ထိုသို့လုပ်လိုက်သဖြင့် လန့်ပြီး ကန်မိတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအကောင်လေးမှာ ရန်လိုမည့်ပုံမပေါ်ဘဲ အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေသဖြင့် သူ၏စိတ်များ ပြေလျော့သွားရသည်။

"အစပြုသူကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ကာလအတွင်းမှာ ဘာလို့ တိရစ္ဆာန်လေးက ပေါ်လာရတာလဲ" ရွှီရှင်း အကောင်လေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော ညည်းသံလေးပြုသော်လည်း သူ၏ဘောင်းဘီကိုတော့ လွှတ်မပေးချေ။

"ဒါ အနီရောင်ပန်ဒါလေး ပဲ မဟုတ်လား" အနီးကပ်ကြည့်ပြီးနောက် ရွှီရှင်း ထိုအကောင်လေး၏ အမျိုးအမည်ကို ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။

အနီရောင်ပန်ဒါလေး များမှာ အညိုရောင်ရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းတတ်ကြသော်လည်း ရက်ကွန်းများမှာ အမည်းနှင့် အဖြူရောင်စပ်ကြားဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် လူလည်ကျမည့် ပုံစံမျိုး ရှိတတ်ကြသည်။

သူ၏ဘောင်းဘီကို ကုတ်တွယ်နေသော အကောင်လေးမှာ သိသိသာသာပင် အနီရောင်ပန်ဒါလေး ဖြစ်နေသည်။

ရွှီရှင်းမှာ ထိုအကောင်လေး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားပုံရသည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထည့်ထားသော အနီရောင်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး "ဒါ စားချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှီရှင်းလက်ထဲမှ အနီရောင်အသီးကို မြင်သည်နှင့် အညိုရောင်သတ္တဝါလေးမှာ ကျယ်လောင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း လုမစားချေ။ ၎င်းအစား ရွှီရှင်းကို အားကိုးတကြီးနှင့် တောင့်တနေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့်သာ ကြည့်နေတော့သည်။

ဒီကောင်လေးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ကာလက စောပြီး ကုန်သွားတာလား။ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဒါဟာ သုံးရက်အတွင်း သူတွေ့ဖူးတဲ့ တစ်ခုတည်းသော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် ဘယ်ရီသီးကို အကောင်လေး၏ ပါးစပ်နားတွင် ချပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ခြေသည်းလေးများဖြင့် ဖမ်းကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း အတင်းသွတ်ထည့်တော့သည်။

အကောင်လေးမှာ မျက်လုံးလေးများ မှေးစက်သွားပြီး အမွေးပွမျက်နှာလေးပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အမူအရာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထို့နောက် ရွှီရှင်းကို တစ်ချက်အော်ပြပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည်ပြေးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒီ အနီရောင်ပန်ဒါလေး က တစ်ခုခု ထူးခြားနေမှာ သေချာတယ်။ ဂူထဲက ဝက်ဝံတောင် ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် ပျောက်ကွယ်နေရတာကို သူက လှုပ်ရှားနိုင်နေတယ်ဆိုတော့..."

ရွှီရှင်းသည် ထိုအကောင်လေးမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထွက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ သစ်သားများကို ဆက်လက်သယ်ယူနေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် မီးဖိုထဲမှ သံတုံးများမှာ အရည်ကျိုပြီးဖြစ်၍ မီးဖိုဝတွင် စုပုံနေပြီဖြစ်သည်။ ရွှီရှင်း သတိကြီးစွာဖြင့် အပူချိန်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အေးမြနေသည်။

"ဒီမီးဖိုက တော်တော်လေး အဆင်ပြေတာပဲ။"

ရွှီရှင်း သံတုံးများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်သံသတ္တုရိုင်း ၄ တုံးနှင့် အပြာရောင်သံသတ္တုရိုင်း ၁ တုံးကို ထည့်လိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်သံသတ္တုရိုင်း ၅ တုံးမှာ အစိမ်းရောင်သံတုံး ၁ တုံး ထွက်ရှိသော်လည်း အပြာရောင်သံသတ္တုရိုင်းတစ်တုံး ပါဝင်သွားပါက အပြာရောင်အဆင့် သံတုံးများကို ထုတ်လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ ယခုလေးတင်ရရှိထားသော အစိမ်းရောင်သံတုံးများကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှင်း တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း အကင်ဖို ကို ချက်ချင်းမပြုလုပ်သေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အပြာရောင်သံတုံးများ ထွက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး အဆင့်မြင့် အကင်ဖို ကိုသာ တိုက်ရိုက်ပြုလုပ်ရန် သူ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အတွေ့အကြုံအရ အပြာရောင်အဆင့် အကင်ဖို မှာ ထူးခြားသောအာနိသင်ရှိနိုင်ပြီး သူ့တွင် ကုန်ကြမ်းများ ရှိနေသဖြင့် အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းကိုသာ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။

သတ္တုများ အရည်ကျိုသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရွှီရှင်းသည် တတိယထပ်ရှိ ဖန်သားပြင်သို့ သွားကာ ဒေသတွင်းဆက်သွယ်ရေးလိုင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတွင် ကျန်ရှိနေသော လူဦးရေမှာ မနေ့ကအတိုင်း ၉၉၉၇ ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူ ပထမဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးစဉ်က ၉၉၉၈ ဦး ရှိခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သဖြင့် စုစုပေါင်း လူတစ်သောင်းရှိခဲ့ပြီး အစပြုသူကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ကာလအတွင်းမှာတင် သုံးဦး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ ဘယ်လိုသေကုန်ကြတာလဲ မသိဘူး။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ကျောက်တုံးနဲ့ ခေါင်းတိုက်မိပြီး သေသွားတာလား" ရွှီရှင်း ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှာတော့ အမြဲတမ်း စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူငယ်ချင်းတို့... အစပြုသူကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ကာလကုန်ဖို့ နာရီပိုင်းပဲ လိုတော့တယ်၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲဟေ့"

"ဟားဟား... ငါ ပန်းသီးပင်တစ်ပင် ရှာတွေ့တယ်! ငါ့သစ်ပင်အိမ်နဲ့ မဝေးဘူး"

"ဒီသစ်ပင်အိမ်က သေးလို့ ၊ ငါခုတ်ထားတဲ့ သစ်သားတွေကို အပေါ်သယ်လို့မရတာနဲ့ အိမ်အောက်မှာပဲ ပုံထားလိုက်ရတယ်"

"ညီအစ်ကိုတို့... ခွဲခြားစစ်ဆေးတဲ့ စားပွဲကို အိမ်အပြင်မှာ ထားလို့ရတယ်နော်။ အိမ်က သိပ်သေးနေတော့ ဒါတွေကို အထဲထည့်ထားစရာ မလိုပါဘူး"

"အစားအသောက်ရှိတဲ့သူ ရှိလား။ အစိမ်းရောင်သစ်သားနဲ့ လဲမယ်..."

"ငါကတော့ စရောက်တဲ့နေရာမှာပဲ အိမ်ဆောက်လိုက်တာ၊ ပတ်ပတ်လည်မှာ မိုးမခပင်တွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး..."

---

အခန်း ၁၅ ပြီး....