ပေါင်းပင်များကြားက ဝှက်ထားသော အမှန်တရား

ရွှီရှင်းတွင် မြေပုံရှိသောကြောင့် သူသည် တောအုပ်ထဲတွင် လူအများစုကဲ့သို့ လမ်းမှားခြင်း စက်ဝိုင်းပတ် လမ်းလျှောက်နေခြင်းမျိုး မဖြစ်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် မည်သည့်အမှတ်အသားမှ ချန်ထားရန် မလိုဘဲ ဦးတည်ရာတစ်ခုတည်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဘယ်လောက် ကြာအောင် လျှောက်ခဲ့သည်မသိ၊ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အသံသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဟိန်းထွက်လာပြန်သည်။

[သတိပေးချက်၊ သစ်ပင်အိမ်မှ ၃ ကီလိုမီတာထက် ပိုမဝေးပါစေနှင့်။ မဟုတ်ပါက သင်မတွေ့လိုသော အရာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါလိမ့်မည်။]

သူသည် ၃ ကီလိုမီတာ အကွာအဝေး၏ အစွန်းဆုံးအနားသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပုံရသည်။ ရွှီရှင်းသည် ရပ်တန့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူသည် အရင်းအမြစ်နယ်မြေ ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏အမြင်အရ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပင်အများစုမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများသာ ထွက်ပေါ်နေကာ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်း အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် ထိုအစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့မှာ သာမန်အစိမ်းရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းများသာ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အရင်းအမြစ်နယ်မြေထဲတွင် အလျှံပယ်ရှိသောအရာများ ဖြစ်နေသည်။

"အီးးး" သူ၏ပုခုံးပေါ်က အနီရောင်ပန်ဒါလေး ခဲခဲ သည် ရုတ်တရက် အသံပေးကာ ပုခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ခဲခဲ ။ တစ်ခုခုတွေ့လို့လား" ရွှီရှင်းက ၎င်းကိုမြင်လျှင် အမြန်မေးလိုက်၏။

ခဲခဲသည် ရွှီရှင်း၏ ဘောင်းဘီစကို ဆွဲကာ နောက်ကလိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြနေသည်။

သစ်ပင်အိမ်သည် စက်ဝိုင်းပုံစံနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရှိပြီး ရွှီရှင်းမှာ လက်ရှိတွင် ထိုစက်ဝိုင်း၏ အရှေ့ဘက်အစွန်းဆုံးတွင် ရှိနေသည်။

ခဲခဲက သူ့ကို အနောက်တောင်ဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားနေသည်။ ဤကောင်လေး တစ်ခုခုရှာတွေ့ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

ရွှီရှင်းသည် စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာသွားမိသည်၊ ဤသတ္တဝါလေးသည် တကယ့်ကို သူ၏ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ပင်။

ခဲခဲ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသော လမ်းကြောင်းမှာ ရွှီရှင်း တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးသော နေရာဖြစ်သည်။ ခဲခဲ ခေါ်သွားသော လမ်းကြောင်းမှာ အရင်းအမြစ်နယ်မြေ၏ တောင်ဘက်သို့ ဖြစ်ပြီး မြေပုံပေါ်တွင်ပင် အမှောင်ကျနေသော နေရာဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် အနီစက်များ မရှိသဖြင့် ရွှီရှင်း စိတ်အေးသွားရသည်။

ခဲခဲနောက်သို့ လိုက်ရင်း ရွှီရှင်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြက်ပင်များနှင့် ချုံပုတ်များမှာ သူအရင်က မြင်ဖူးသည်များနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသည်၊ သို့သော် သူ ချက်ချင်းပင် အဖြေရှာမရသေးသဖြင့် လေးနက်စွာ တွေးတောနေမိသည်။

ရှေ့မှ လျှောက်နေသော ခဲခဲ မှာ ရွှီရှင်း နောက်ကျကျန်ရစ်မည်စိုးသဖြင့် ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေသည်။

သူ တွေးတောနေရင်း ခြေလှမ်းနှေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ခဲခဲက အနားသို့ လာကာ ဘောင်းဘီစကို ထပ်ဆွဲပြန်သည်။

" ခဲခဲ၊ မင်း ဘာလို့ ဒီဘက်ကို သွားနေတာလဲ" ရွှီရှင်း တစ်ခုခုကို ရိပ်မိတော့မည့်အခြေအနေသို့ ရောက်လာသည်။ "

ခဲခဲ က သူ ၏ အာရုံခံစားမှုနောက်ကိုသာ လိုက်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ရွှီရှင်းသည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါရင်း ချုံပုတ်များနှင့် ပေါင်းပင်များကို ဆက်လက် အကဲခတ်နေသည်။

"ဟင်" ရွှီရှင်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။

ရှေ့က ပေါင်းပင်များနှင့် ချုံပုတ်များကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ဘယ်ညာ စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် အသိဝင်သွားသော အမူအရာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ကာ "ငါ သိပြီ"

"အီးးး" ခဲခဲ မှာ လန့်သွားပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ တစ်ပတ်လည်သွားတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် ဤနေရာက ပေါင်းပင်များနှင့် သူအရင်မြင်ဖူးသော အပင်များကြားမှ သိမ်မွေ့သော ကွဲပြားချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

မည်သည့်နေရာမှာမဆို သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ရောက်နေသော မြက်ပင်များနှင့် ချုံပုတ်များသည် ဖရိုဖရဲနှင့် အရမ်းကာရော ပေါက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာက ပေါင်းပင်များနှင့် ချုံပုတ်များမှာ မတူညီချေ။ အသေအချာ ကြည့်ရှုမည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဦးတည်ရာတစ်ခုတည်းသို့ အနည်းငယ် စောင်းနေကြသည်။

၎င်းမှာ အလွန်သိမ်မွေ့သော်လည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခြင်းနှင့် စနစ်တကျဖြစ်နေခြင်းကို ရွှီရှင်း ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။

လောလောဆယ် တောအုပ်ထဲတွင် လေမတိုက်ချေ၊ ထို့ကြောင့် လေကြောင့် စောင်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရွှီရှင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်က မိုးမခပင်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာပင် သစ်ပင်စည်ပိုင်းနှင့် သစ်ကိုင်းများမှာ ဦးတည်ရာမရှိသော်လည်း အရွက်တိုင်းမှာ မြေပြင်က အပင်များကဲ့သို့ပင် ဦးတည်ရာတစ်ခုတည်းသို့ အနည်းငယ် လှည့်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုဘက်အခြမ်းတွင် ဤအပင်များကို ဆွဲဆောင်နေသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေရမည်။

သူ၏ ယူဆချက် မှန်ကန်နေသဖြင့် ရွှီရှင်း ဝမ်းသာသွားကာ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အနီရောင်ဘယ်ရီသီးအကြီး တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး

"လာပါဦး ခဲခဲ၊ ဒါက မင်းအတွက် ဆုပဲ မင်းသာမရှိရင် ငါ ဒီလိုပုံစံကို ဒီလောက်အမြန် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ခဲခဲ သည် ချက်ချင်း အသံပေးကာ နောက်ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ပြီး ရွှီရှင်း၏ ဘောင်းဘီစကို ထပ်မံ ဆွဲကိုင်တော့သည်။

ခဲခဲ က ဘယ်ရီသီးစားပြီးနောက် ခြေလှမ်းများ ပေါ့ပါးသွားကာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လေလေ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပင်များ စောင်းနေမှုမှာ ပိုမိုသိသာလာကာ အမှတ်တစ်ခုဆီသို့ စုဆုံနေကြသည်ကို သူ ခံစားမိလာသည်။

နီးနေပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မြေပုံပေါ်တွင် အနီစက် မရှိသလို၊ အဆင့်မြင့်သော အရောင်များ မတွေ့ရသေးဘဲ အစိမ်းရောင် အနည်းငယ်စွက်နေသည့် အဖြူရောင် လွင်ပြင်ကြီးကိုသာ မြင်နေရသည်။

ရှေ့မှ လျှောက်နေသော ခဲခဲ ၏ ခြေလှမ်းများ နှေးလာသည်။ ၎င်းသည် ရှေ့တွင် အန္တရာယ်ရှိနေသည်ကို အာရုံခံမိပုံရသည်။

"ခဲခဲ၊ ပြန်လာခဲ့တော့။"

ရွှီရှင်းက ခဲခဲကို ဆက်၍ ဦးဆောင်ခွင့် မပေးချင်တော့ချေ။ ခဲခဲသည် ရွှီရှင်း၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ပုခုံးပေါ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး ၎င်း၏ အမွေးပွအမြီးကြီးဖြင့် ရွှီရှင်း၏ လည်ပင်းကို ပတ်ကာ အခြားပုခုံးတစ်ဖက်ပေါ်တွင် မေးတင်လျက် ရှေ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပင်များ ပြသနေသော ဦးတည်ရာမှာ ပို၍ပင် သိသာလာသဖြင့် ရွှီရှင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

ဒါဟာ ရတနာသေတ္တာပဲ။ ရွှီရှင်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် သွားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အငွေ့အသက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် မြေပုံပေါ်၌ သူရှိနေသော နေရာ၌ အနီစက်တစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး" ရွှီရှင်းသည် အနီးရှိ သစ်ပင်ကို အားပြုကာ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်း ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်နှင့် သူနင်းခဲ့သော မြေပြင်နှင့် ရှေ့ကလမ်းမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး အတွင်းမှ ထက်မြက်လှသော နွယ်ပင်ပေါင်းများစွာမှာ အပေါ်သို့ ထိုးတက်လာတော့သည်။

နွယ်ပင်တစ်ပင်ချင်းစီမှာ လူ့လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်ပြီး အစိမ်းရင့်ရောင်ကြားထဲတွင် အနီရောင်အမျှင်တန်းများ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

ရွှီရှင်း၏ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ခဲခဲ မှာ နွယ်ပင်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်လုံးလေးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

ထူးဆန်းသော နွယ်ပင်များသည် မြေအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဧရာမ စူးသွားကြီးပုံစံမျိုး လိမ်ယှက်ကာ ရွှီရှင်းရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှည့်ပတ် ထိုးနှက်လာတော့သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း" ရွှီရှင်းသည် ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း နွယ်ပင်များ၏ ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ထပ်မံ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

'ဝုန်း' ဆိုသော ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ စူးသွားသဏ္ဍာန် နွယ်ပင်များသည် သူ၏ ဘေးနားရှိ မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် ကျောက်တုံးစများ လွင့်စင်လာကာ ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းနှင့် ပါးပြင်ကို ထိမှန်သွားသဖြင့် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်ပြီးနောက် နွယ်ပင်များသည် ခွန်အားကုန်ခမ်းသွားပုံရပြီး လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

---

အပိုင်း (၂၆) ပြီး