ထူးဆန်းသော ပန်းရနံ့

ရွှီရှင်းသည် ယခုအခါ အလွန်အန္တရာယ်များသောအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အနေဖြင့် အပြင်သို့ထွက်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သည့်စိတ် အမှန်တကယ်ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ စိတ်ကူးမျှသာဖြစ်သည်။

သူ၏ သတိကြီးမှုကြောင့် ထိုစိတ်ကူးကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သို့သော် အမှန်တရားမှာမူ သူသည် စိတ်လွတ်သွားပုံရပြီး သူ၏အတွင်းစိတ်ဆန္ဒများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကိုခံရကာ နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ အလွယ်တကူ ခြေလှမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို လွှမ်းမိုးနေတဲ့အရာ တစ်ခုခု ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိရမယ်"

ရွှီရှင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း မိုးမခတောအုပ်နှင့် ချုံပုတ်များ ကိုသာ မြင်တွေ့ရဆဲပင်။

ထိုအခါမှ သစ်ပင်အိမ်တွင် သူစားခဲ့သော အပြာရောင်လိမ္မော်သီး ၏ စိတ်ကြည်လင်စေသော အာနိသင်မှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူသတိပြုမိလိုက်သည်။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ် ထဲမှ အပြာရောင်လိမ္မော်သီး တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ စားလိုက်သည်။

သူ၏စိတ်မှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ လန်းဆန်းလာကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတွေးအခေါ်များမှာလည်း ပိုမိုကြည်လင်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ညဘက်တွင်တောအုပ်သည် အမြဲတမ်း မှောင်မည်းကာ အေးစက်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ရွှီရှင်းသည် ခုနက နွယ်ပင် များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါသာ ၃ ကီလိုမီတာ နယ်နိမိတ်ပြင်ပကို လှမ်းထွက်လိုက်တာနဲ့ မြေကြီးထဲက နွယ်ပင် တွေ ထွက်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှာလား"

ရွှီရှင်း၏ စိတ်မှာ ကြည်လင်လာပြီး စတင်တွေးတောတော့သည်။

"ငါအခု ရပ်နေတဲ့နေရာက နယ်နိမိတ်မျဉ်းနဲ့ တစ်မီတာတောင် မဝေးဘူး။ ဒီလောက်နီးကပ်တဲ့ အကွာအဝေးကို အဲဒီ နွယ်ပင် တွေက ဝင်မလာနိုင်ဘူးလား"

ရွှီရှင်းသည် ယခင်က ကြေးရတနာသေတ္တာ ကို စောင့်ကြပ်ခဲ့သော နွယ်ပင် များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

၎င်းတို့သည် သူ့ကို နှစ်ကြိမ်သာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် ခြောက်သွေ့ကြွပ်ဆတ်သွားကာ ထိလိုက်သည်နှင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု နွယ်ပင် မှာမူ ထိုသို့မဖြစ်ဘဲ သူ့ကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန်ပင် မကြိုးစားတော့ကာ မြေအောက်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ၃ ကီလိုမီတာ နယ်နိမိတ်အတွင်း၌ သူ အမှန်တကယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံထားရခြင်းပင်။

သူ၏ အတွေးကို အတည်ပြုရန်အတွက် ရွှီရှင်းသည် စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် တင်းထားပြီး နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ ခြေလှမ်းတစ်ဖက်ကို ထပ်မံ လှမ်းထုတ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ စိတ်လွတ်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးမှ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်၊ မြေပုံပေါ်တွင် အနီစက်တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ လင်းလက်လာပြီး ရွှီရှင်းက သူ၏ခြေထောက်ကို ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သည်။

ယခင်ကထက် ပိုမိုတုတ်ခိုင်သော နွယ်ပင် တစ်ခုသည် မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာပြီး လေထဲသို့ ၆ မီတာ၊ ၇ မီတာခန့် မြင့်အောင် ထိုးတက်သွားသည်။

ထို နွယ်ပင် ပေါ်တွင် သွေးရောင်နီနေသော ဆူးများ ထူထပ်စွာ ပါရှိနေသဖြင့် ကြည့်ရသူကို ကျောချမ်းစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီရှင်း၏ ခြေထောက်မှာ နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ ရောက်နေဆဲဖြစ်သည်။

နွယ်ပင် သည် လေထဲတွင် တွန့်လိမ်သွားပြီး ရွှီရှင်း၏ ခြေကျင်းဝတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လာသည်။

ရွှီရှင်းက သူ၏ခြေထောက်ကို ဘေးသို့ အမြန်ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နွယ်ပင် သည် ၃ ကီလိုမီတာ နယ်နိမိတ်မျဉ်းတွင် မမြင်ရသော နံရံတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ အပြင်ဘက်တွင်ပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ အတွင်းသို့ ဝင်မလာချေ။

ရွှီရှင်း၏ သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် နွယ်ပင် သည် သူ့ကို ထပ်မံ မတိုက်ခိုက်တော့ချေ။

၎င်းသည် လိမ်ယှက်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး လက်လျှော့လိုက်သည့်အလား မြေအောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ငုပ်သွားတော့သည်။

"တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်းပါလား"

ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးနေမိသည် "ငါသာ ကာကွယ်ထားတဲ့ နယ်မြေကနေ ထွက်လိုက်တာနဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ မြေအောက်သတ္တဝါတွေက တိုက်ခိုက်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီနယ်မြေထဲ ပြန်ဝင်လာရင်တော့ သူတို့က တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထားရင်တောင် ဆက်ပြီး လိုက်မလာတော့ဘူး"

အထဲကို ဝင်လာရင် ကြေးရတနာသေတ္တာ စောင့်တဲ့ နွယ်ပင် လိုပဲ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲသွားမှာမို့လို့လား။

ဒါဆိုရင် ဧရာမမိကျောင်းကြီးကိုကျတော့ ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။ ငွေရတနာသေတ္တာ ကို ပေးခဲ့တဲ့ ဧရာမ မိကျောင်းကြီးက ဘာလို့ ဒီနယ်မြေထဲမှာ လှုပ်ရှားနိုင်ရတာလဲ။

သူ အဖြေရှာမရသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုကို သူသေချာပေါက် သိလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ သူ၏စိတ်ကို လွှမ်းမိုးကာ ၃ ကီလိုမီတာ ကာကွယ်ထားသော နယ်မြေပြင်ပသို့ ထွက်သွားရန် သွေးဆောင်နေသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေပြီး၊ သူအပြင်ထွက်သည်နှင့် မြေအောက် နွယ်ပင် များက သူ့ကို သတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါက ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို စောင့်နေတဲ့ သတ္တဝါများလား။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲက သတ္တဝါလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ခဲခဲ သည် ရင်ခွင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လူးလွန့်ကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာသည် "အီးးး"

" ခဲခဲ၊ ငါတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို မင်း အာရုံခံမိလား"

ခဲခဲ သည် သူ၏လက်ကလေးဖြင့် မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ပျော့အိနေသော အမွေးလုံးလေးမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အီးးး" ခဲခဲ သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်သွားကာ ရွှီရှင်း၏ နောက်ဘက်အရပ်သို့ မျက်နှာမူလျက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရပ်ကာ လက်ကလေးများကို မြှောက်၍ ခုခံမည့်ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ကျောက်လှံ ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုအရပ်မျက်နှာသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ခဲခဲ က ရွှီရှင်း၏ ဘောင်းဘီစကို ၎င်း၏လက်ကလေးဖြင့် ဆွဲလိုက်ပြီး နောက်မှလိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြသည်။

ရွှီရှင်းက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည် "ချောင်းတိုက်ခိုက် မခံရအောင် သတိထားနော်"

"အီးးး"

ထိုအရပ်မျက်နှာမှာ ရွှီရှင်း တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးသည့် မြေပုံပေါ်ရှိ အမှောင်ကျနေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

မီတာ ရာဂဏန်းခန့် ခဏမျှ လျှောက်ပြီးနောက်၊ ရွှီရှင်းသည် လေထဲတွင် ထူးခြားသော အနံ့တစ်ခုကို စတင် ရရှိလာသည်။

ရှေ့သို့ တိုးလေလေ ထိုအနံ့မှာ ပိုမို ပြင်းပြလာလေလေပင်။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မသေချာစွာဖြင့် "ဒါက... ပန်းရနံ့လား"

ရှေ့သို့ ဆက်သွားရင်း မိုးမခပင်များမှာ ကျဲပါးလာသည်ကို ရွှီရှင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း မြက်ပင်များနှင့် ချုံပုတ်များသာ မဟုတ်တော့ဘဲ လေထဲတွင် အသာအယာ လှုပ်ယမ်းနေသော အဝါရောင် ပန်းလေးများ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုများပြားလာသည်။

ထိုပန်းရနံ့မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ရွှီရှင်း၏ အသိစိတ်မှာ မသိမသာ ဝေဝါးလာကာ ခြေလှမ်းများမှာလည်း မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် တစ်ခုခု လွဲနေသည်ကို လျင်မြန်စွာ အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာစေရန် သူ၏လက်မောင်းကို အားရပါးရ ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။

"ဒီပန်းရနံ့ပဲ ဒီရနံ့က ငါ့ကို ကာကွယ်ထားတဲ့ နယ်မြေပြင်ပကို ထွက်သွားဖို့ သွေးဆောင်နေတာပဲ"

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယခင်က သူသည် ထိုရနံ့ဖျော့သည့်နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူ၏အနံ့ခံအာရုံမှာ လှည့်စားခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ထိုရနံ့သည်ပင် သူ၏စိတ်ကို အစောပိုင်းက လွှမ်းမိုးခဲ့သည့် ခံစားချက်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ရွှီရှင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါကို သိလိုက်သည်နှင့် ရွှီရှင်းသည် သူ၏နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အဝတ်ဖြင့် အမြန်ဖုံးလိုက်သော်လည်း လှုပ်ရှားရသည်မှာ အဆင်မပြေဟု ခံစားရသဖြင့် သူ၏အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ မျက်နှာတွင် စည်းလိုက်သည်။

"ခဲခဲ၊ ပြန်လာခဲ့။ ငါတို့ အတူတူ သွားရအောင်။"

အန္တရာယ်ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ခဲခဲ ကို တစ်ကောင်တည်း ရှေ့မှ ဦးဆောင်ခွင့် မပေးနိုင်တော့ချေ။

"အီးးး" ခဲခဲ မှာမူ ထိုပန်းရနံ့၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရပုံပေါ်ပြီး ရွှီရှင်း၏ ခြေထောက်မှတဆင့် ပုခုံးပေါ်သို့ ဖျတ်လတ်စွာ တက်လာခဲ့သည်။

ဤသတ္တဝါလေးမှာ အမှန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည်။

ရွှီရှင်းသည် ကျောက်လှံ ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိုးမခပင်များမှာ ပို၍ပင် ကျဲပါးလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဝါရောင်ပန်းများမှာ ပိုမို ထူထပ်လာသည်။

ရွှီရှင်းသည် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း စူးရှလှသော ပန်းရနံ့ကြောင့် မျက်မှောင်ကို တင်းတင်း ကြုတ်ထားမိသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ သတိ ပိုရှိလာခြင်းကြောင့်လော ဒါမှမဟုတ်သူစားခဲ့သော အပြာရောင်လိမ္မော်သီး ၏ အာနိသင်ကြောင့်လော မသိရသော်လည်း၊ စူးရှသောအနံ့ ရှိနေသော်ငြား သူ၏စိတ်ကို ထပ်မံ လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ဟင်..အဲဒါ ဘာလဲဟ..." ရွှီရှင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိုးမခပင် တစ်ပင်မျှ မရှိတော့ချေ။

သူ၏ခြေထောက်များမှာ တောက်ပသော အဝါရောင် ပန်းပင်လယ်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ထိုပန်းပင်လယ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရွှေရတနာသေတ္တာ တစ်လုံးသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

"ရွှေရတနာသေတ္တာလား" ရွှီရှင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ဤနေရာတွင် ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"အီးး" ပုခုံးပေါ်က ခဲခဲ က သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးသလို ရတနာသေတ္တာကိုလည်း အလျင်စလို သွားမဖွင့်သေးချေ။

တစ်ခုခု လွဲနေသည်ဟု သူ အမြဲ ခံစားနေရသည်။

ဤ ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ဤပန်းပင်လယ်ကြီး၏ အောက်တွင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု ပုန်းအောင်းနေရပေမည်။

သူ၏ စိတ်ထဲရှိ မြေပုံပေါ်တွင် အနီစက်များ မတွေ့ရသော်လည်း ရွှီရှင်းကတော့ သတိနှင့် စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။

မြေပုံသည် မြေအောက်သတ္တဝါများကို မပြနိုင်သော်လည်း၊ သတ္တဝါများ မြေပေါ်သို့ မတက်လာမီတွင် သတိပေးချက် ပြသပေးမည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်လှံကိုတင်းတင်းဆုပ်ကာ၊ရွှီရှင်းသည်သတိကြီးစွာဖြင့် ရွှေရတနာသေတ္တာ ရှိရာသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။

ရွှီရှင်း၏ အစောပိုင်း ယူဆချက်အရ၊ ဤသတ္တဝါသည် သူ၏ အတွင်းစိတ်ဆန္ဒများကို အကန့်အသတ်မရှိ ကြီးထွားစေပြီး ၎င်းတို့ကို အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့စွာ အကောင်အထည်ဖော်ရန် တွန်းအားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ အတွင်းစိတ်ဆန္ဒများကို ပြန်လည် တိုက်ထုတ်ရပေမည်။

သို့သော် ရွှီရှင်းသည် လောလောဆယ်တွင် ထူးခြားသည့်အရာ ဘာမှ မခံစားရချေ။

သူ၏စိတ်မှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေပြီး သူ၏ဆန္ဒများကို ဇွတ်အတင်း လုပ်ဆောင်ချင်သည့် စိတ်မျိုး မရှိတော့ချေ။

မည်သည့် မတော်တဆမှုမှ မရှိဘဲ၊ ရွှီရှင်းသည် ရွှေရတနာသေတ္တာ ၏ အနားသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ရွှေရတနာသေတ္တာ ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ရွှီရှင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

သူ ဒီလိုပဲရောက်လာခဲ့တာလား။

အခန်း ၃၃