ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ

သူ့ရှေ့က ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရွှီရှင်း ဖွင့်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

"တကယ်ကြီး ဒီလောက်အလွယ်တကူ ရတာလား"

ရွှီရှင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူသည် အဝါရောင်ပန်းပင်လယ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရောက်နေပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ မြေပြင်မှာ လေထဲတွင် အသာအယာ လှုပ်ယမ်းနေသော အဝါရောင်ပန်းပွင့်လေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

မိုးမခတောအုပ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့ ပန်းပင်လယ်ကြီး ရှိနေခြင်းမှာ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသည်။

သူ့အကြည့်ကို ရတနာသေတ္တာဆီသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ ပြဿနာက ဒီသေတ္တာမှာ ရှိနေတာလား။

သေတ္တာမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်တောက်ပနေပြီး ငွေရတနာသေတ္တာ ထက် ပိုကြီးကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သော့ပေါက်တစ်ခု ပါရှိသည်။

အရောင်မှလွဲလျှင် ငွေရတနာသေတ္တာ ကို ပုံကြီးချဲ့ထားသည့် ပုံစံနှင့် အတိအကျတူသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် ရွှေသော့ကို ထုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီအတိုင်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေလို့ မဖြစ်ချေ။

ဤပန်းပင်လယ်ကြီးမှာ ထူးဆန်းနေပြီး ဤနေရာတွင် ကြာကြာနေလျှင် ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။

"အီးးး" ပုခုံးပေါ်က ခဲခဲ က သူ့ကို ခေါင်းလေးစောင်းကြည့်သည်။ ၎င်းလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။

" ခဲခဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ခုခု သတိထားမိလို့လား"

ခဲခဲ ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အသံကို ဒုတိယအကြိမ် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွှီရှင်း လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ငါလုပ်နေတာ တစ်ခုခု လွဲနေလို့လား။

ရွှီရှင်းသည် ရတနာသေတ္တာကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရွှီရှင်းသည် တစ်ခုခု လွဲချော်နေကြောင်း အာရုံခံမိသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ကြည်လေးနက်လာကာ အနောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရွှေသော့ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ရတနာသေတ္တာကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်ထဲက ကျောက်လှံ ဖြင့် အားကုန် ထိုးလိုက်တော့သည်။

"ဒေါင်" ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကျောက်လှံ ဆီမှ တုန်ခါမှုကြောင့် သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ ကျဉ်တက်သွားသည်။

၎င်းမှာ သတ္တုသေတ္တာကို ထိမှန်သည့် အသံမဟုတ်ဘဲ ကျောက်တုံးနှစ်တုံး ရိုက်ခတ်မိသည့် အသံမျိုးပင်။

ကျောက်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့က ရွှေရတနာသေတ္တာ ဝေဝါးလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပုံပျက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကြီးမှာ ရွှီရှင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြေပုံပေါ်တွင် အနီစက်တစ်ခု အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လင်းလက်လာသည်။

ထိုအနီစက်မှာ အပြည့်အဝ မလင်းသေးသော်လည်း ဝက်ဝံနက် သို့မဟုတ် နွယ်ပင် များထက် ပိုမို ထင်ရှားလှသည်။

ဒါကကောင်ကြီးပဲ။

အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေး တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည် "ပြေး"

သူသည် အနီးဆုံး မိုးမခပင်ဆီသို့ အစွမ်းကုန် ပြေးရင်း၊ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ရတနာသေတ္တာ ရှိခဲ့သည့်နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှေရတနာသေတ္တာ မရှိတော့ဘဲ သေတ္တာအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးသာ ရှိတော့သည်။

ဒါက အတုကြီးပဲဟ။

ထိုကျောက်တုံးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားကာ အက်ကြောင်းများမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။

"ဝုန်း" ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကျောက်တုံးကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး၊ ကျိုးပဲ့သွားသော ကျောက်တုံးကျင်းထဲမှ သွေးရောင်နီနေသော ဧရာမ ပန်းကြီးတစ်ပွင့်မှာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဆူးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တုတ်ခိုင်သည့် ပင်စည်မှာ အပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးတက်လာပြီး ပန်းကြီးကို ၁၀ မီတာခန့် မြင့်အောင် မြှောက်တင်လိုက်သည်။

ပွင့်ချပ်များမှာ ထူးဆန်းသော သွေးရောင်နီနေပြီး အဝါရောင် အစက်အပြောက်များ ထူထပ်စွာ ပါရှိသည်။

ပန်း၏ အလယ်ဗဟိုမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်နေပြီး ထက်မြက်လှသော အနီရောင်ဆူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းမှာ အသားစားငါး ၏ ပါးစပ်နှင့် ဆင်တူနေပြီး ကြည့်ရသူကို ကျောချမ်းစေသည်။ ပန်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရွှီရှင်းဆီသို့ သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြဲ ပြနေတော့သည်။

"နောက်ထပ် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ပဲဒါ လူသားစားပန်း လား”

ကျောက်တုံး ကွဲရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူခဲ့ရသဖြင့် ရွှီရှင်းနှင့် ခဲခဲ တို့မှာ အနီးဆုံး မိုးမခပင်ဆီသို့ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနေရာရှိ အဝါရောင်ပန်းများမှာ ပန်းပင်လယ်၏ အလယ်ထက် အနည်းငယ် ကျဲပါးသည်။

အကာအကွယ် ရသွားသဖြင့် ရွှီရှင်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။

ခဲခဲ မှာမူ သူ့ပုခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ ဝေးကွာသောနေရာရှိ သွေးရောင် လူသားစားပန်း ကြီးကို စူးရှသောဟိန်းဟောက်သံများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေတော့သည်။

လူသားစားပန်း ၏ ထူးဆန်းသော အလယ်ဗဟိုမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ပါးစပ်ကဲ့သို့သော အပေါက်မှ စေးကပ်သော အရည်များ စီးကျနေသည်။

စူးရှသော ပန်းရနံ့မှာ ရွှီရှင်းဆီသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို ရုတ်တရက် မူးဝေသွားစေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဤပန်းသည် စိတ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အားရပါးရ ပြန်ဆိတ်လိုက်သည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာစဉ်မှာပင် ဆူးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နွယ်ပင်သဏ္ဌာန် အကိုင်းအခက်များစွာမှာ သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် အနောက်သို့ ချက်ချင်း လှန်ချလိုက်သဖြင့် ထိုအကိုင်းအခက်မှာ သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို သီသီလေး လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အကိုင်းအခက်တစ်ခုမှာ အပေါ်မှ ကျဆင်းလာပြီး သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်၌ စူးဖြင့် ထိုးသတ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

အန္တရာယ်ရှိနေသည့်ကြားမှ ရွှီရှင်းသည် ကျောက်လှံ ကို ချလိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြုပြီး ဘေးသို့ လှိမ့်ရှောင်လိုက်သဖြင့် ဒုတိယမြောက် အကိုင်းအခက်ကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ ရှိနေခဲ့သော မြေပြင်မှာ တို့ဟူးကဲ့သို့ ပျော့ပြောင်းသွားကာ အပေါ်မှ ကျလာသော အကိုင်းအခက်သည် မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဒုတိယမြောက် အကိုင်းအခက်ကို ရှောင်ပြီးကာရှိသေး၊ နောက်ဘက်မှနေ၍ ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကြီး ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

သူ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ဘေးသို့ တစ်ဖန် လှိမ့်ရှောင်လိုက်သည်။

' ဂျွပ် ' ဆိုသော အသံကိုသာ သူ ကြားလိုက်ရပြီး၊ ရှေ့က မိုးမခပင်ကြီးမှာ ထိုအကိုင်းအခက်၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အလယ်ကနေ ကျိုးပြတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

ဒီ လူသားစားပန်း ရဲ့ အကိုင်းအခက်က သစ်ပင်တစ်ပင်ကိုတောင် အလယ်ကနေ ဖြတ်နိုင်တာပဲ။

ရွှီရှင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။

ပန်းရနံ့၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးလာသလို ခံစားရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် လေးလံသော အရာတစ်ခုခု တင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူမိလေလေ၊ ပန်းရနံ့များ ကိုယ်ထဲ ပိုမိုဝင်ရောက်လာလေလေ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ပို၍ပင် မူးဝေသွားစေသည်။

တစ်ဖန် ရွှီရှင်းသည် လူသားစားပန်း ၏ အကိုင်းအခက် တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်လိုက်ရပြန်သော်လည်း၊ တစ်ခုခုက သူ၏ ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် လာရောက် ရစ်ပတ်နေသည်။

ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ထပ် အကိုင်းအခက် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း"

ရွှီရှင်း တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ခြေကျင်းဝတ်မှနေ၍ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲတွင် ဇောက်ထိုးကြီး ဖြစ်သွားကာ လူသားစားပန်း ၏ ပါးစပ်ကြီးဆီသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

"အီးးး အီးးး အီးးး" ခဲခဲ မှာ အောက်ကနေ ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ်နေသည်။

၎င်းမှာ လူသားစားပန်း ၏ ပစ်မှတ် မဟုတ်ပုံရချေ။

အကိုင်းအခက် အားလုံးမှာ ရွှီရှင်းဆီသို့သာ ဦးတည်နေသည်။

ရွှီရှင်း လေထဲသို့ ဆွဲတင်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ခဲခဲ သည် လူသားစားပန်း ၏ အမြစ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အကိုင်းအခက် အားလုံးမှာ ထိုအမြစ်မှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းသည် လူသားစားပန်း ၏ ဟပြဲကြီး ဖြစ်နေသော ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ခံရတော့မည့် အချိန်မှာပင်၊ ခဲခဲ က ရွှီရှင်း၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပတ်ထားသော အကိုင်းအခက်၏ အရင်းကို အားရပါးရ ကိုက်ချလိုက်သည်။

အကိုင်းအခက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး၊ ရွှီရှင်းက ကျောပိုးအိတ် ထဲမှ ကျောက်တူးတံ ကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ သူ့ခေါင်းနားက သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ကြီးနှင့်တူသည့် ပန်းအလယ်ဗဟိုကို အားကုန် လွှဲခုတ်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်တူးတံ ဖြင့် ခုတ်လိုက်ရသည်မှာ သစ်သားကို ခုတ်ရသလိုပင်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ လူသားစားပန်း ထံမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ ပါးစပ်ကဲ့သို့ အပေါက်မှ လေချွန်သံ စူးထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှီရှင်း၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပတ်ထားသော နွယ်ပင်မှာ လျော့ရဲသွားသဖြင့် သူသည် သွေးရောင်နီနေသော ပွင့်ချပ်များပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ဤပွင့်ချပ်များ၏ အထိအတွေ့မှာ အသားစိမ်းများနှင့် တူလှပြီး၊ ပွင့်ချပ်ပေါ်ရှိ အဝါရောင် အဖုအထစ်များမှာ အသားပိုဖုများကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ရွှီရှင်း ကျောချမ်းသွားပြီး လက်မောင်းတွင် ကြက်သီးများ ထသွားတော့သည်။

ကျောက်တူးတံ က အလုပ်ဖြစ်သားပဲ ပုဆိန်ပုံစံ ကိရိယာတွေက အပင်တွေအပေါ်မှာ အစွမ်းထက်တယ်။

ရွှီရှင်း တွေးနေရင်း ပွင့်ချပ်ကို အားကုန် ထပ်မံ ခုတ်လိုက်ပြန်သည်။

လူသားစားပန်း မှာ နာကျင်စွာဖြင့် တွန့်လိမ်သွားပြီး၊ ဧရာမ ပန်းကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလျက် ပွင့်ချပ်များကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီးနောက် အထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ပိတ်လိုက်တော့သည်။

"ဒီပန်းက ငါ့ကို အထဲမှာ ပိတ်လှောင်တော့မှာပဲ"

ရွှီရှင်း မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ပွင့်ချပ်များကို ကျောက်တူးတံ ဖြင့် အရူးအမူး လိုက်ခုတ်တော့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ပွင့်ချပ်များမှာ ရုတ်တရက် ပိတ်သွားခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ရွှီရှင်း၏ နောက်ဆုံး ခုတ်ချက်မှာ ပွင့်ချပ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ဂျွပ် ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကျောက်တူးတံ ခေါင်းမှာ ထူထဲလှသော ပွင့်ချပ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်ဝင်သွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရွှီရှင်းသည် တစ်ဝက်ပိတ်နေသော ပန်းကြီးထဲတွင် ရပ်နေရင်း၊ နှလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေပြီး ကျောက်တူးတံ ကို ကိုင်ထားသော လက်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

သူ အားစိုက်ပြီး ပွင့်ချပ်ထဲမှ ကျောက်တူးတံ ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ၊ ခုတ်ထားသော နေရာမှနေ၍ အက်ကြောင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပွင့်ချပ်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျကုန်တော့သည်။

ရွှီရှင်း အခြားပွင့်ချပ်များကို ထိကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က အသားစိမ်းကဲ့သို့ အထိအတွေ့မှာ ယခုအခါ မာကျောသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူ အားဖြင့် ဖိလိုက်သောအခါ ပွင့်ချပ်များမှာ ခြောက်သွေ့နေသော မုန့်ဖုတ်ပြားများကဲ့သို့ ကြွေကျသွားတော့သည်။

အရင်က ကြေးရတနာသေတ္တာ နားက နွယ်ပင် တွေလိုပဲ အကြိမ်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့မှာ ရေဓာတ်ကုန်ခမ်းသွားပုံရပြီး ခြောက်သွေ့ကြွပ်ဆတ်သွားကာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူသားစားပန်း ၏ ပွင့်ချပ်များ ပိတ်သွားသောအခါ ပင်စည်မှာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွားသဖြင့် ပန်းကြီးမှာ မြေပြင်မှ ၃ မီတာခန့် အကွာတွင်သာ ရှိတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် ကြွပ်ဆတ်နေသော ပွင့်ချပ်အနားကို ဆွဲကိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟန်ချက်ထိန်းပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အလွယ်တကူ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

လူသားစားပန်း မှာ ရွှီရှင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အခြောက်ခံထားသော အပင်ကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့ကြွပ်ဆတ်သွားပြီး၊ ဧရာမ ပန်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

---

အခန်း (၃၄)