ကမ္ဘာမြေမှ စူးစမ်းလေ့လာသူလား

လိုဏ်ဂူအဝင်ဝနှင့် ၁၀ မီတာခန့်အကွာတွင် ထိုင်ရင်း ရွှီရှင်းသည် ခဲခဲ ကို ပွေ့ပိုက်ကာ အနီရောင်ဓာတ်ငွေ့များ လွင့်စင်သွားသည်အထိ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူ အထဲမဝင်ချင်သည်တော့ မဟုတ်ပါ။

ထိုအနံ့မှာ လူသားတစ်ယောက်အတွက် လုံးဝ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် ထိုအနံ့မှာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နိုင်မလားဟုလည်း ရွှီရှင်း စိုးရိမ်မိသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ညစာများကို အန်ထုတ်လိုက်ရသဖြင့် အားနည်းနေသော်လည်း၊ အကယ်၍ ထိုအနံ့များကို အလွန်အမင်း ရှူရှိုက်မိပါက ပြင်းထန်သော နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများ ရှိလာမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် လိုဏ်ဂူအဝင်ဝမှ အနီရောင်ဓာတ်ငွေ့များ ထွက်မလာတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနီရောင်ဓာတ်ငွေ့များမှာလည်း လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားခဲ့သည်။

ရွှီရှင်းသည် လိုဏ်ဂူဝသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ အတွင်းဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ အနီရောင်ဓာတ်ငွေ့ဖျော့ဖျော့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာစဉ်ကနှင့်စာလျှင် သိသိသာသာ အားနည်းသွားပြီဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ လေဝင်လေထွက် မရှိသဖြင့် ဤဓာတ်ငွေ့များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရန် မျှော်လင့်၍ မရနိုင်ချေ။

ဤမျှအခြေအနေမှာပင် အကောင်းဆုံးဟု ဆိုရပေမည်။

ရွှီရှင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခဲခဲ ကို မေးလိုက်သည် "မင်း ငါနဲ့အတူ အောက်ကို လိုက်ခဲ့မလား"

ခဲခဲ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် ၎င်းသည် ခေါင်းလေးကို ညိတ်ပြကာ ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ဒီကောင်လေးကတော့။

ရွှီရှင်းသည် ၎င်း၏ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ၊ အင်္ကျီကို မျက်နှာတွင် စည်းလျက် သွားကို တင်းတင်းကြုတ်ပြီး လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

လိုဏ်ဂူလမ်းကြောင်းထဲ၌ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့များ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ရွှီရှင်း အံ့သြသွားသည်မှာ ထိုအနီရောင်ဓာတ်ငွေ့များသည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လိုဏ်ဂူ၏ အပေါ်ပိုင်းမှာသာ ဝဲနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အမှန်ပင် အောက်ဘက်ပိုင်းရှိ လေထဲတွင် ထိုထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုး အနည်းငယ် ပါနေသေးသော်လည်း သူ ခံနိုင်ရည်ရှိသော အတိုင်းအတာအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဓာတ်ငွေ့က လေထက် ပေါ့ပုံရတယ်။ ကံကောင်းတာပဲ၊ သံတံခါးအောက်က အနံ့ဆိုးတွေ အကုန် အပြင်ကို လွင့်ထွက်သွားပြီ ထင်တယ်"

ရွှီရှင်းသည် ကိုယ်ကိုငုံ့လျက် လိုဏ်ဂူအတွင်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားရာ၊ ပွင့်နေသော မြေအောက်သံတံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

အတွင်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတစ်ကိုယ်စာသာ အတက်အဆင်း လုပ်နိုင်သည့် ကျဉ်းမြောင်းသော သံလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

နံရံတွင် သံလှေကားများကို မြဲမြံစွာ တပ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းမှာ မည်မျှအထိ နက်သည်ကို မသိနိုင်ချေ။

လှေကားများမှာ သံချေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ရွှီရှင်းသည် ဤလမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း၊ လှေကားပေါ်သို့ ခြေချကာ အောက်သို့ စတင် ဆင်းခဲ့တော့သည်။

လမ်းကြောင်းမှာ ရှည်လျားလှသည်။ ရွှီရှင်းသည် တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။

မြေအောက်တွင်းကြီးနှင့်တူသော လမ်းကြောင်းထဲတွင် သူ၏ ခြေသံများနှင့် ပုခုံးပေါ်က ခဲခဲ ၏တစ်ခါတစ်ရံအော်သံလေးများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒီကောင်လေးလည်း ကြောက်နေပုံရပြီး ပြုတ်ကျသွားမှာ စိုးရိမ်သကဲ့သို့ ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်က အင်္ကျီကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ဒီလမ်းကြောင်းက အရမ်းရှည်တာပဲ ငါ ကမ္ဘာ့အလယ်ဗဟိုအထိ ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

လမ်းကြောင်းမှာ ရှည်လျားလွန်းသဖြင့် ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းများပင် စတင် တုန်ယင်လာသည်။

သို့သော် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ၊ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြန်တက်ကာ လက်လျှော့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူ ဆက်လက် ဆင်းလာခဲ့သည်။

မည်မျှကြာအောင် ဆင်းခဲ့သည်မသိ၊ ရွှီရှင်း လှေကားကို မကိုင်နိုင်တော့လောက်အောင် ပင်ပန်းလာသည့် အချိန်တွင်မှ အခန်းတစ်ခုသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ၄၊ ၅ မီတာခန့် ဆင်းပြီးနောက် ရွှီရှင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်နိုင်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အောက်ရောက်ပြီ"

ရွှီရှင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် လက်မောင်းကြွက်သားများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည် "ဒီလောက် ရှည်တဲ့ သံလမ်းကြောင်းကြီးကို ဆောက်ဖို့ သံတွေ အများကြီး ကုန်မှာပဲ"

သူ့ဘာသာ ရေရွတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ တစ်နေရာသို့ ရောက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့သည်။

အခန်းမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ နံရံသုံးဖက်မှာ စံနှုန်းမီ သံပြားများ ဖြစ်ကြပြီး ပြတင်းပေါက်ပင် မရှိချေ။

နံရံတစ်ဖက်တွင်သာ အလွန်လေးလံပြီး ခိုင်ခံ့သော တံခါးတစ်ချပ် ရှိသည်။ ထိုတံခါးမှာ ဝိုင်းစက်နေပြီး ဘဏ်တိုက်တံခါးကြီးနှင့် ဆင်တူလှသည်။

သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် အရာမှာ နံရံကို မှီလျက်ရှိသော၊ စုတ်ပြဲနေသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအရိုးစုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်!

"ဒီကို ငါ့အရင် လူတစ်ယောက် ရောက်ခဲ့ဖူးတာပဲ"

ရွှီရှင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

တောရိုင်းကြီး၏ မြေအောက်အနက်ပိုင်းတွင် ဘဏ်တိုက်နှင့်တူသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ အဲဒီမှာ အရိုးစုတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူက ဘယ်သူလဲ။ အရင်က ရောက်လာခဲ့တဲ့ ရှင်ကျန်သူ တစ်ယောက်လား။

ဒါမှမဟုတ် ဒီကမ္ဘာက မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်လား။

သူ့ရဲ့ ဝတ်စုံကို ကြည့်ရသလောက် အဝတ်အစားတွေက အကြောင်းပြချက်မရှိ စုတ်ပြဲနေပေမယ့်၊ ဒါဟာ စံနှုန်းမီ တောတွင်းရှင်သန်ရေး ဝတ်စုံဆိုတာ သူ သိလိုက်ရသည်။

ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်သွားရာ၊ ရွှီရှင်းသည် အရိုးစု၏ ဘေးတွင် ညစ်ပတ်နေသော အထုတ်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

၎င်းမှာ သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး မြေအောက်တွင် ကြာရှည်စွာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် အပြင်ဘက် သားရေလွှာ အများစု ကွာကျနေကာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆောရီးပါ အစ်ကိုကြီးရာ" ရွှီရှင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ရင်း ထိုအထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သားရေထုပ်ထဲမှ မှိုနံ့ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အတွင်း၌ ပစ္စည်းမျိုးစုံ ပါဝင်နေသဖြင့် ရွှီရှင်းက ၎င်းတို့ကို အပြင်သို့ သွန်ချကာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သံချေးတွေ အပြည့်တက်ပြီး ကျိုးနေတဲ့ ဘက်စုံသုံးဓား ၊ ဆီကုန်နေတဲ့ မီးခြစ် တစ်လုံးနဲ့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး သေးသေးလေး တစ်လုံး ဒါတွေက ကမ္ဘာမြေက ကိရိယာတွေပဲ"

ရွှီရှင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီလူဟာ တောတွင်းရှင်သန်ရေး ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ ကိရိယာတွေက အစုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မေးစရာ ရှိတာက ဘာလို့ ကမ္ဘာမြေက ပစ္စည်းတွေကို ဒီကမ္ဘာထဲ ယူလာနိုင်ရတာလဲ"

ခဲခဲ က ပုခုံးပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ပစ္စည်းများကို လိုက်လံ မွှေနှောက်ကြည့်နေသည်။

အထဲမှာ စားပြီးသား အားဖြည့်ဘီစကွတ် ရဲ့ အခွံတစ်ခုတောင် ပါသေးသည်။

သူသည် မီးခြစ်နှင့် ဓာတ်မီးကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။

စာသားများမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး ဓာတ်မီး၏ အပြင်ဘက်တွင် အက်ကြောင်းများ ရှိနေသော်လည်း၊ ရွှီရှင်းကတော့ ထုတ်ကုန်အမည်နှင့် တံဆိပ် များကို မြင်နေရဆဲပင်။

၎င်းတို့ကို မသိရသော ဘာသာစကားတစ်ခုဖြင့် ရေးသားထားသည်။

ရွှီရှင်းတွင် ဥရောပ ဘာသာစကားအချို့သင်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ ရှိသည်။ ဤစာလုံးများမှာ ဂရိ စာလုံးများ ဖြစ်ရပေမည်။

သူသည် အားဖြည့်ဘီစကွတ် အခွံကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။

စာသားများကို သူ နားမလည်သော်လည်း၊ ဝေဝါးနေသော ထုတ်လုပ်သည့်ရက်စွဲကို သူ မြင်လိုက်ရသည် "ဧပြီ ၁၉၈၀"။

သာမန် အားဖြည့်ဘီစကွတ်များ၏ သက်တမ်းမှာ ၃ နှစ်ခန့်သာ ရှိသည်။

အကယ်၍ ဤလူသည် သက်တမ်းကုန်ဆုံးနေသော ဘီစကွတ်များကို မစားခဲ့ဘူးဆိုလျှင်၊ သူ သေဆုံးနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၄၀ နီးပါး ရှိပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကမ္ဘာကို ရောက်ရှိနေခဲ့တာပဲ။

ဤနေရာရှိ လသည် တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် လပြည့်မှ လကွယ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသလို၊ သူ၏ မူလကမ္ဘာကထက်လည်း သိသိသာသာ ပိုမို ကြီးမားလှသည်။

ရွှီရှင်းအနေဖြင့် ဤနေရာမှာ သူ၏ မူလကမ္ဘာ မဟုတ်ကြောင်း သိထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ ကမ္ဘာမြေက ပစ္စည်းများကို ဤနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ၏ အမြင်ကို ပြောင်းလဲစေခြင်း မရှိချေ။

သူ၏ ကျောပြင်မှာ အေးစိမ့်သွားပြီး၊ ဤကမ္ဘာကြီးက မည်သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသနည်းဟု တွေးတောမိသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကတည်းက လူတွေကို ဒီကို ပို့ခဲ့တာလား။ သူက အဲဒီက ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုယူလာခဲ့တာလဲ။

အခန်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ၊ ရွှီရှင်းသည် ၎င်းမှာ ထောင်ခန်းတစ်ခုနှင့် ပိုမို ဆင်တူနေသည်ဟု ခံစားရလာသည်။

သို့သော် ထောင်ခန်းများတွင်ပင် အိမ်သာနှင့် ကုတင် ရှိတတ်သည်။

ဤအခန်းမှာမူ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရိုးစု၊ လေးလံသော သံတံခါးနှင့် အပေါ်ဘက်ရှိ လေဝင်လေထွက်ပေါက်နှင့် တူသော ဖွင့်ထားသည့် လမ်းကြောင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ မရှိချေ။

အထုပ်ထဲတွင် ရွှီရှင်း ကိုးကားနိုင်မည့် နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ် ဘာမှ မပါရှိချေ။

သူသည် အရိုးစုကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်များမှလွဲ၍ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ ဘာမှ မရှိချေ။

သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

ဟုတ်မှာပါလေ၊ ဘယ်သူကများ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းကို အတည်အပေါက် လိုက်ရေးနေမှာလဲ။

"အီးးး" ခဲခဲ က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အရိုးစု၏ နောက်ဘက်ရှိ သံနံရံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရွှီရှင်းသည် ခဲခဲ ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အရိုးစု၏ နောက်ဘက်ရှိ သံနံရံပေါ်တွင် စာသားအချို့ ရှိနေပုံရသော်လည်း၊ အရိုးစုက ကာကွယ်ထားသဖြင့် အချို့အပိုင်းများကိုသာ မြင်နေရသည်။

ရွှီရှင်းသည် အရိုးစုကို အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူ အသာလေး တွန်းလိုက်ရုံနှင့်ပင် အရိုးစုမှာ ဘေးသို့ တိမ်းစောင်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ အရိုးများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားတော့သည်။

ရွှီရှင်း လန့်သွားသဖြင့် အနောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

ဦးခေါင်းခွံမှာ သံမြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရွှီရှင်း၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ မျက်နှာကို အပေါ်သို့ မော့လျက် ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်း၏ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော မျက်တွင်းကြီးများဖြင့် ရွှီရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

" ရှူးးး " ရွှီရှင်း အသက်ရှူပင် မှားသွားသည်။

ယခင်က သူသည် သရဲတစ္ဆေများကို မယုံကြည်သလို အရိုးစုများကိုလည်း မကြောက်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သူ၏ ကမ္ဘာကြီးအပေါ်အမြင်များမှာ စတင် ပြိုလဲလာခဲ့သည်။

သိပ္ပံပညာက သူ ဘာလို့ ဒီကမ္ဘာမှာ နိုးလာရသလဲ၊ အပင်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် ကြီးထွားလာသလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အသီးတွေ စားလိုက်ရင် ဘာလို့ အထူးစွမ်းရည်တွေ ရလာသလဲ ဆိုတာတွေကို ရှင်းမပြနိုင်ချေ။

ဤကမ္ဘာတွင် ဤအရိုးစုကြီး ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာခြင်း အပါအဝင် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အသက်ဝင်မလာခဲ့ချေ။

ရွှီရှင်းကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

သံအခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ မတင်မကျဖြစ်နေသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ ယခုအခါ အတားအဆီး မရှိတော့သော နံရံပေါ်က စာသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစာသားများကို ဓားဖြင့် ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် သွေးခြောက်များဟု ယူဆရသော ခရမ်းရောင်သန်းသည့် အမည်းစက်များဖြင့် ဝန်းရံနေသည်။

သို့သော် စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်မှာ နံရံပေါ်က စာသားများသည် ဓာတ်မီးနှင့် ဘီစကွတ်အခွံပေါ်က စာလုံးများကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်းသော စာလုံးများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ရွှီရှင်းသည် အင်္ဂလိပ်စာကိုသာ သင်ယူခဲ့ဖူးပြီး စပိန်စာအချို့နှင့် ထိတွေ့ဖူးရုံသာ ရှိသည်။

အခြား ဥရောပ ဘာသာစကားများကို သူ နားမလည်ချေ၊ ဒုတိယမြောက် အခက်ဆုံး ဘာသာစကားဟု ဆိုရမည့် ဂရိစာကိုဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေးလှသေးသည်။

"အီးးး" ခဲခဲ က နံရံပေါ်က စာသားများကို သူမလည်း နားမလည်သကဲ့သို့ ခေါင်းလေးစောင်းကြည့်နေပြီး၊ အရိုးစု၏ ဦးခေါင်းခွံဆီသို့ သူမ၏ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ သဲလွန်စ ရှာတွေ့ပေမယ့် နားမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်"

ရွှီရှင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လေးလံသော တံခါးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤမြေအောက် စူးစမ်းရှာဖွေမှု၏ အောင်မြင်မှုမှာ ဤတံခါးနောက်ကွယ်တွင်မည်သည့်အရာရှိနေမလဲဆိုသည့်အချက်ပေါ်တွင်သာ လုံးဝ မူတည်နေတော့သည်။

အခန်း (၃၇) ပြီး