အစီအစဉ်ပြီးဆုံးခြင်းနှင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များ

သစ်ပင်အိမ်အောက်တွင် ထိုင်နေရင်း ရွှီရှင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားသော နေမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

သူ ဘာကြောင့် အိမ်ပေါ်တက်လို့ မရသလဲဆိုတာကို သူ သိပါသည်။

သူ့ကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ပေးသည့် အမြစ်မှာ အမှန်စင်စစ် ညောင်ပင် ၏ လေပေါ်အမြတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းမှာ အမြစ်ပင် ဖြစ်နေသေးသဖြင့်၊ ယခုအခါ အမြစ်များသည် ဒုတိယအကြိမ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ဖြစ်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းနေရသောကြောင့် ဤလေပေါ်အမြစ်မှာလည်း သစ်ပင်အိမ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ရန် လုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်းကို ယာယီ ရပ်တန့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ့်ကို ခက်ခဲလှသည်၊ အပေါ်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ လှဲနေဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် ရွှီရှင်း တစ်ခုခုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ် ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အထဲတွင် ကျောက်လှံ၊ ကျောက်တူးတံ၊ ဂေါ်ပြား၊ ရွှေရတနာသေတ္တာ၊ ရေဘူးအချို့နှင့် အသီးအနှံ အမျိုးမျိုး ပါရှိနေသည်။

ဤပစ္စည်းအနည်းငယ်နှင့်တင် သူ၏ ကျောပိုးအိတ် ရှိ အကန့် ၁၀ ကန့်မှာ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မနေ့ညက အပြင်ထွက်စဉ်တွင် မြေသြဇာ နှင့် အစေ့ များကို သစ်ပင်အိမ်ထဲ၌ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ဘတ်ချ် သစ်ပင် နှင့် ထင်းရှူးပင် များကို စိုက်ပျိုး၍ မရနိုင်သေးချေ။

"အကန့်တွေက မလောက်သေးဘူး၊ ပိုအဆင့်မြင့်တဲ့ ကျောပိုးအိတ် တစ်ခု လိုအပ်နေပြီ။"

"... အရင်ဆုံး နေရာတစ်ခုကို ရှင်းထုတ်လိုက်ဦးမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီသစ်ပင် နှစ်မျိုးကို စိုက်ဖို့ နေရာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရွှီရှင်းသည် အရင်ဆုံး ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို ကျောပိုးအိတ် ထဲမှ ထုတ်ကာ သစ်ပင်အိမ် အောက်ခြေတွင် ချထားလိုက်သည်။

ကျောပိုးအိတ် ထဲမှာ ရှိနေလျှင်ပင် ၎င်းမှာ တော်တော်လေး လေးလံသဖြင့် ကိုယ်ပေါ်မှာ သယ်ထားပါက အလုပ်လုပ်ရာတွင် ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အိပ်ငိုက်နေသော ခဲခဲ ကို ပုခုံးပေါ်မှ ချကာ ရွှေရတနာသေတ္တာ ပေါ်တွင်

တင်ထားလိုက်သည်။

ခဲခဲ က အားနည်းသော အသံလေးဖြင့် ညည်းတွားကာ မျက်လုံးလေးများကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်သည်။

"ဒီ ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို ငါ့အတွက် စောင့်ပေးထားပါဦး၊ ဘယ်သူမှ လာမယူစေနဲ့နော်။"

ရွှီရှင်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိမှန်း သိသော်လည်း ခဲခဲ ကို နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဲခဲ က ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြန်လည် ခွေလိပ်ကာ ဆက်လက် အိပ်စက်နေတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် ကျောက်တူးတံ ကို ဆွဲထုတ်ကာ၊ သစ်ပင်အိမ်အနီးရှိ အစိမ်းရောင်အဆင့် မြေသား များပြားသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး အပင်များကို စတင် ခုတ်တော့သည်။

ခုတ်လိုက်သော သစ်သားများကိုလည်း ကျောပိုးအိတ် ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

သူ၏ ကျောက်တူးတံ မှာ အပြာရောင်အဆင့် ဖြစ်သဖြင့် အလွန် လျင်မြန်စွာ ခုတ်နိုင်သည်။

အဖြူရောင်အဆင့် မိုးမခပင်ကို တစ်ချက်၊ အစိမ်းရောင်အဆင့် ကို နှစ်ချက် ခုတ်ရုံဖြင့် လဲကျသွားစေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် နေရာလပ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤနေရာ၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အစိမ်းရောင်အဆင့် မြေသား များ ဖြစ်ကြပြီး၊ ကျန်ရှိသော ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အဖြူရောင်အဆင့် မြေသား များ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှီရှင်းကတော့ ၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

မြေသားအကွက်တစ်ခုမှာ ၁ စတုရန်းမီတာခန့် ရှိပြီး အပင်စိုက်ပျိုးမည့် အကွာအဝေးကို ထည့်တွက်လျှင် မြေကွက်တိုင်းတွင် သစ်ပင်စိုက်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဤအနေအထားမှာပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရွှီရှင်းသည် ရေအိုင်ကမ်းစပ်သို့ ပြေးသွားကာ ကျူပင်အချို့ကို ခူးပြီး ယနေ့ညစာအတွက် ကြာစွယ်အချို့ကို တူးဖော်လိုက်သည်။

ကြာစွယ်နှင့် ဝက်ဝံသား... အံကိုက်ပင်။

ရေအိုင်ဘေးမှ မထွက်ခွာမီ ရွှီရှင်းသည် အသားစားငါး များ ရှိရာ အလယ်ဗဟိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်ပင် အသားစားငါး များ၏ လှုပ်ရှားရာ နယ်မြေမှာ အနည်းငယ် ကျယ်ပြန့်လာသည်ဟု သူ ခံစားနေရဆဲပင်။

အများကြီး မဟုတ်သော်လည်း သူ့ဘက်သို့ သေချာပေါက် ပိုမို နီးကပ်လာနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤ အသားစားငါး များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို သူ စဉ်းစားရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤအခြေအနေကို ဆက်လက် လွှတ်ထားမည်ဆိုလျှင်၊ အသားစားငါး များက ရေအိုင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက အခြားငါးများနှင့် ပုစွန်များမှာ လုံးဝ မျိုးတုံးသွားမည့်အပြင်၊ ရေခပ်ခြင်းနှင့် ရေအိုင်ဘေးတွင် အစာရှာခြင်းများကိုပါ ထိခိုက်လာနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤ အသားစားငါး များသာ စမ်းချောင်းထဲသို့ ကူးဝင်သွားမည်ဆိုလျှင်... ထိုမြင်ကွင်းကို ရွှီရှင်း မတွေးရဲအောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

စမ်းချောင်းထဲက မိကျောင်းကြီးက ဤ အသားစားငါး များကို နှိမ်နင်းပေးနိုင်မလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။

[သစ်ပင်အိမ်အမြစ်များ ဒုတိယအကြိမ် ကြီးထွားမှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ သစ်ပင်အိမ်၏ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေမှာ အချင်းဝက် ၆ ကီလိုမီတာအထိ ကျယ်ပြန့်သွားပါပြီ။]

ရုတ်တရက် ရွှီရှင်း၏ နားထဲတွင် အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ ဝမ်းသာသွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်လို့ ရပြီ။

နှစ်နာရီခန့် အိပ်စက်ပြီးနောက် ခဲခဲ မှာလည်း နိုးလာပြီဖြစ်ပြီး ရွှေရတနာသေတ္တာ ပေါ်တွင် ကြောင်တောင်တောင်လေး ထိုင်နေသည်။

"အပေါ်တက်ကြရအောင် ခဲခဲ ရေ၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်။"

"အီးးး"

ရွှီရှင်းသည် ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို ကျောပိုးအိတ် ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

အထဲက သစ်သားများနှင့် ရတနာသေတ္တာကြောင့် သူ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသွားသဖြင့် ခဲခဲ ကို အမြန်ချီကာ သစ်ပင်အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့တော့သည်။

သူသည် ခုတ်လာသော သစ်သားအားလုံးကို ပထမထပ်တွင် ထားခဲ့ပြီးနောက် တတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

"သက်သောင့်သက်သာ ရှိလိုက်တာ" သူသည် ကျောပိုးအိတ် ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သစ်သားကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်သည်။

ကုတင်တွင် ခွန်အားနှင့် စိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြည့်ဝစေသော စွမ်းရည် ပါရှိသဖြင့် လှဲနေရုံနှင့်ပင် ရွှီရှင်း၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ခဲခဲ ကလည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေး ထပ်မံ အိပ်စက်နေပြန်သည်။

သို့သော် ရွှီရှင်းမှာ အကြာကြီး အနားမယူနိုင်ချေ။ ခဏမျှ လှဲပြီးနောက် ပြန်ထထိုင်လိုက်သည်။

သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အသံမှာ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

[တောတွင်း စူးစမ်းရှာဖွေမှု အစီအစဉ် ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဤစူးစမ်းရှာဖွေမှုအတွင်း ရတနာသေတ္တာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး သီးသန့် အရင်းအမြစ်များကို ရရှိခဲ့ကြသော ရှင်ကျန်သူများ အားလုံးကို ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်တို့မှာ ထူးချွန်သော သစ်ပင်အိမ် စူးစမ်းရှာဖွေသူများ ဖြစ်ကြပါသည်။]

[ရတနာသေတ္တာ မတွေ့ခဲ့သော ရှင်ကျန်သူများ လည်း အားမငယ်ပါနှင့်။ ဒါဟာ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းသာ ရှိပါသေးတယ်၊ သူတို့ကို အမှီလိုက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။]

[ယခု ဤအစီအစဉ်၏ ဒေသတွင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို ကြေညာပါမည်။ ထိပ်ဆုံးမှ လူတစ်ရာမှာ သက်ဆိုင်ရာ ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ရှင်ကျန်သူများ အနေဖြင့် သစ်ပင်အိမ်အတွင်းရှိ ဖန်သားပြင်တွင် စစ်ဆေးနိုင်ပါသည်။]

[နောက်ဆုံး အဆင့် ၅၀ အတွင်းရှိသော ရှင်ကျန်သူများ အနေဖြင့် ဤကမ္ဘာကြီးကို နှုတ်ဆက်ရန် ၁၀ မိနစ် အချိန်ရပါမည်။]

ရွှီရှင်းသည် ဖန်သားပြင်နားသို့ အမြန်သွားပြီး ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဆိုသည့် ရွေးချယ်စရာအသစ် တစ်ခု ပွင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုရွေးချယ်စရာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ တောတွင်း စူးစမ်းရှာဖွေမှု အစီအစဉ် ဆိုသည့် တစ်ခုတည်းသော အစီအစဉ်ကို ရွေးချယ်နိုင်သည်ကို တွေ့ရသည်။

ထပ်မံ နှိပ်ဝင်လိုက်သောအခါ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

[ပထမအဆင့်: ရွှီရှင်း၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေး ရတနာသေတ္တာများကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အခြားသော အရင်းအမြစ် အများအပြားကို ရရှိခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံးမှာ [အပြာရောင်အဆင့်] ဖြစ်သည်။]

[ဒုတိယအဆင့်: ကျိချောင်းယန်၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေး ရတနာသေတ္တာများကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အခြားသော အရင်းအမြစ် အများအပြားကို ရရှိခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံးမှာ [အပြာရောင်အဆင့်] ဖြစ်သည်။]

[တတိယအဆင့်: ဝမ်ကွေ့ရှင်း၊ ငွေ၊ ကြေး ရတနာသေတ္တာများကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အခြားသော အရင်းအမြစ် အများအပြားကို ရရှိခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံးမှာ [အပြာရောင်အဆင့်] ဖြစ်သည်။]

[စတုတ္ထအဆင့်: လီဝမ်ရှီး၊ ငွေ၊ ကြေး ရတနာသေတ္တာများကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အခြားသော အရင်းအမြစ် အများအပြားကို ရရှိခဲ့သည်။ အမြင့်ဆုံးမှာ [အပြာရောင်အဆင့်] ဖြစ်သည်။]

...

[အဆင့် ၇၁၃၂: လူရန်ကျား၊ ရတနာသေတ္တာ သို့မဟုတ် အခြားသော အရင်းအမြစ်များ ဘာမှ မရရှိခဲ့ချေ။]

နောက်ဆုံးလူမှာ အဆင့် ၇၁၃၂ တွင် ရှိနေသည်။

"နာမည်ဝှက်လို့ မရတော့ဘူးပဲ။"

ရွှီရှင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏နာမည်ကို အဆင့် ၁ နေရာတွင် မထားချင်ပေ။

၎င်းမှာ မလိုအပ်သော ဒုက္ခများကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည် "ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ နာမည်အရင်းနဲ့ပဲ သွားလိုက်တော့မယ်။"

ရွှီရှင်းသည် အောက်သို့ ဆက်ကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယအဆင့်မှ လူကို သတိပြုမိသွားသည်။

ကျိချောင်းယန်။

ဤနာမည်မှာ ရွှီရှင်းအတွက် အလွန် ရင်းနှီးလှသည်။ အစပြုသူ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ကာလအတွင်းမှာပင် သူသည် လူတိုင်းအတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ သားရဲပုန်ကန်မှုအတွင်းမှာလည်း ဒေသတွင်း ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတွင် ဗျူဟာများကို တင်ပေးခဲ့သဖြင့် သေဆုံးနှုန်းမှာ ကမ္ဘာ့ပျမ်းမျှနှုန်းထက် များစွာ လျော့နည်းခဲ့ပြီး လူပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

"သူက တကယ်ကြီး ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား။ ဒါဆိုရင် သူလည်း ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားပြီပေါ့" ရွှီရှင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိစဉ်တုန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အသံက "ဤကမ္ဘာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မသိသေးသူများနှင့် မဝေမျှပါနှင့်" ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း၊ သိပြီးသားလူဆိုလျှင်ကော။

တကယ်လို့ သိပြီးသားလူဆိုရင် သူနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ဖလှယ်လို့ ရမလား။

"ဒီလူက ငါ့လိုပဲ အထူးစွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင် ကြိုးစားပြီး ရွှေရတနာသေတ္တာ ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ မိတ်ဖွဲ့ထားသင့်တဲ့ ထူးချွန်သူတစ်ယောက်ပဲ။"

ရွှီရှင်း တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။

အောက်သို့ ဆက်ကြည့်လိုက်သောအခါ စတုတ္ထအဆင့်တွင် လီဝမ်ရှီး၏ နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အမလေး... ဒီသူဌေးမလေးက ငွေရတနာသေတ္တာ ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့တာလား။

လီဝမ်ရှီး၏ နာမည်ကို စတုတ္ထအဆင့်တွင် မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီရှင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားမိသည်။

အခုအချိန်အထိ သူ ထင်ထားခဲ့သည်မှာ ဤသူဌေးမလေးမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ ရရှိထားသော ပျော်ပျော်နေတတ်သည့် သူဌေးသမီးလေး တစ်ဦးဟုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ပုံရချေ။

ကံကောင်းရုံသက်သက်ဖြင့် လူတစ်သောင်းကြားတွင် အဆင့် ၄ ရရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အရင်က သူမနှင့် စကားပြောစဉ်က ကြေးရတနာသေတ္တာ ရရှိပုံကို စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းဖြင့် ရိုးရိုးလေး ပြောသွားခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရထားသော်လည်း သူမသည် ဒဏ်ရာရထားသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားနည်းမှုကို မပြဘဲ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

ယခုမူ သူမသည် ငွေရတနာသေတ္တာ ပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

အခြားသူများ ငွေရတနာသေတ္တာ ကို မည်သို့ရခဲ့သည်ကို ရွှီရှင်း မသိသော်လည်း၊ သူနှင့် ကျိချောင်းယန် အပါအဝင် ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို ကြည့်ရသလောက် လူ ၉ ဦးသာ ငွေရတနာသေတ္တာ ရရှိခဲ့ပြီး၊ လီဝမ်ရှီးမှာ ထို ၉ ဦးထဲတွင် အဆင့် ၄ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မြင်တွေ့နေရသလောက် ရိုးရှင်းသောလူ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူ့ကဲ့သို့ပင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်မှာ သေချာလှသည်။

---

အခန်း (၄၁) ပြီး