အခန်း (၃၁၃-၃၁၄)
Vol. 20 Ch. 313-314
ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)
အခန်း ၃၁၃ ။ မင်း ငါ့ကို လာသတ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေမယ်
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီကို ရတနာသိုက်နှင့် ဝေးရာတွင် ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရတနာသိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူက ဘယ်သူ့ကို ဝေစုပေးမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလား။
"လာပါ၊ လာပါ... အဘိုးကြီး" နဉ်ရှောင်ယောင်း အကြီးအကဲလီကို လမ်းလျှောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဘဝအကြောင်းပြောဖို့ နေရာကောင်းတစ်ခု ရှာကြရအောင်"
အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခေါင်းထဲမှ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော အတွေးများကို မသိနိုင်ပေ။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်လိုက်ပြီး ရေလွှမ်းမိုးနေသော "ဖျက်ဆီးရေးနှင့် နေရာပြောင်းရွှေ့ရေး" နေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပင်မနန်းဆောင်အိပ်ခန်းနှင့် ဝေးကွာသော အခန်းလွတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အခန်းထဲဝင်ကာ အကြီးအကဲလီကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ အချိန်ဝက်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမနှင့် အကြီးအကဲလီကြား ဘဝအကြောင်းပြောစရာ ဘာမှမရှိကြောင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ပေါက်ကရတွေ စပြောလိုက်သည်။
"အဘိုးကြီး... ဒဏ်ရာရသွားသေးလား"
အကြီးအကဲလီသည် ကျင့်ဝတ်အတိုင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မတ်တတ်ရပ်ပြီး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အဆင်ပြေပါတယ်"
"ဪ... ဒါဆို အဘိုးကြီး ထိုင်ပါ။ ကျွန်တော် အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်"
"အရှင်မင်းကြီး" အကြီးအကဲလီတွင် ပြောစရာကိစ္စ ရှိနေသည်မှာ သိသာသည်။ "လိုကျစ်ကွေ့က ရှန်းမြို့မှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို မဖမ်းမိရင် အရှင်မင်းကြီး နောက်ဆက်ပြီး ဘာလုပ်မလဲ"
"ဆက်လိုက်မှာပေါ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဖမ်းမိတဲ့အထိ လိုက်မယ်"
"ဒီတစ်ခါ ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ဘာလို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလဲဆိုတာ အရှင်မင်းကြီး စဉ်းစားမိလား" အကြီးအကဲလီ ဆက်မေးလိုက်သည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီး သေရမယ့်အချိန် မကျသေးလို့လေ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက လိုကျစ်ကွေ့..."
"စစ်သေနာပတိချုပ် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်" အကြီးအကဲလီ၏ စကားကို နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့အားလုံး အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှန့်နုံအဖွဲ့ ဝင်ရှုပ်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ"
အကြီးအကဲလီ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက လိုကျစ်ကွေ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်နေတာပဲ"
"စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မကာကွယ်ရင် အမတ်ချုပ်ကြီးကို ကာကွယ်ပေးရမလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ပက်လိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး... ကျွန်တော်နဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် ပေါင်းပြီး လိမ်ညာခဲ့တာကို အပြစ်တင်ချင်နေတုန်းလား"
အကြီးအကဲလီ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး"
"မလုပ်ပါနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အဘိုးကြီးက ကျွန်တော်ကို မြေးတစ်ယောက်လို ဆူပူနေပြီးမှ ဘာကို မဝံ့ရဲတာရှိသေးလို့လဲ"
အကြီးအကဲလီ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"အဘိုးကြီး ဒူးထောက်ရင် ကျွန်တော်လည်း ဒူးထောက်လိုက်မှာနော်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "'အပြစ်ပေးခံရဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်' ဆိုတဲ့ အကွက်တွေ မသုံးနဲ့။ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
အကြီးအကဲလီ မတ်တတ်ရပ်လျက် ငြိမ်နေသည်။
"ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာပြီ။ ထမင်းသွားစားတော့မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး!" အကြီးအကဲလီ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
"ရပါတယ် အဘိုးကြီး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော် တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို ပြန်သိမ်းချင်တယ်။ အဘိုးကြီး... အဘိုးကြီးက သူတို့ရဲ့ လယ်မြေတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေပေးတဲ့ကိစ္စ တာဝန်ယူပေးပါ"
"အရှင်မင်းကြီး... ဘာမှ မသိမ်းထားဘူးလား" အကြီးအကဲလီ ကြောင်အသွားသည်။ "အကုန်လုံး ခွဲဝေပေးမလို့လား"
"ဟုတ်တယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီးက ရှန့်နုံကိစ္စအတွက် စိတ်ပူနေမှန်း ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ခွဲဝေမှုအပိုင်းကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင် ရှန့်နုံအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"
"အရှင်မင်းကြီး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" အကြီးအကဲလီ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားကို နားမလည်ပေ။
"စစ်သူကြီးထောင်ယွီ ဘာလို့ နိုင်ခဲ့တာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှင်းပြသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းသားဖူဘက်က သာမန်ပြည်သူတွေ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေထိုင်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ အာမခံပေးခဲ့လို့လေ။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေထိုင်နိုင်မှတော့ ဘယ်သူက အရူးထပြီး ပုန်ကန်ချင်ပါ့မလဲ။ ကျွန်တော် မင်းသားဖူကိုလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တာ။ အဘိုးကြီး... ရှန့်နုံက သူ့ပုန်ကန်မှုမှာ လူတွေအများကြီး ပါဝင်လာအောင် ဘယ်လိုဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးဘူးလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မေးခွန်းကြောင့် အကြီးအကဲလီ အံ့သြသွားသည်။
"ဒါက သတ္တိရှိတာ၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့တာတွေနဲ့ မဆိုင်ဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း အကြီးအကဲလီကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်က ပြည်သူတွေ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်လား၊ မရပ်တည်နိုင်ဘူးလား ဆိုတာပဲ"
ကမ္ဘာပျက်ကပ်တုန်းက သာဓကအနေနဲ့ပြောရရင် လူသားတွေ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့သာ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက အားယားနေလို့ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ခိုက်နေမှာလဲ။ အကြောင်းပြချက်က အတူတူပဲ။ အသက်ရှင်ဖို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့လို့ပဲ။
အကြီးအကဲလီ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ပထမဆုံး ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးရှန့်ရဲ့ စစ်သည်စုဆောင်းတဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ယူပစ်မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း အကြီးအကဲလီကို ရေရွတ်ပြလိုက်သည်။ "ပြီးရင် သူပုန်တပ်တွေကို ဘယ်လိုဖမ်းမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါ စစ်သူကြီးထောင်က သခင်ကြီးရှန့်ကို အနိုင်တိုက်နိုင်ခဲ့တယ်လေ။ သူပုန်တပ်တွေကို နိုင်အောင်တိုက်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဖြစ်စရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ။ ဟုတ်တယ်မလား အဘိုးကြီး"
အကြီးအကဲလီက မေးခွန်းပြန်မေးလိုက်သည်။ "တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေရဲ့လယ်မြေတွေက ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့် ပေးသနားထားတာတွေပါ။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို ပြန်သိမ်းမယ်ဆိုရင် ကျိန်စာတိုက်ခံရမှာ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားမကောင်းဘူးလို့ စွပ်စွဲခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါဘူး"
ကျိန်စာတိုက်လို့ ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။ သတ္တိရှိရင် ကိုက်သတ်ကြည့်လိုက်လေ။
"ဒါဆို မင်းသားဖူနဲ့ မင်းသားကျီတို့ကရော"
"ကိစ္စတိုင်းမှာ ချွင်းချက်ဆိုတာ ရှိတာပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း တာဝန်မဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေးကောင်းတွေလေ။ ဒါကြောင့် သူတို့လယ်မြေတွေကို ဆက်သိမ်းထားလို့ရပါတယ်"
မင်းသားဖူရဲ့ လယ်မြေတွေက နာမည်ခံလောက်ပဲ ရှိတာပါ။ မင်းသားကျီကတော့ အရမ်းဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ဖမ်းဖို့ခက်တယ်။ နောက်မှပဲ စိတ်ပူတော့မယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း အလျင်မလိုပေ။
အကြီးအကဲလီ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ခါးကိုင်းပြီး လေးလေးနက်နက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
"တိုင်းပြည်ရဲ့ ပြည်သူတွေအားလုံးကိုယ်စား ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"ကျွန်တော် ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ။ အစာသွားရှာစားလိုက်ဦးမယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဗိုက်ကိုဖိပြီး ပြေးထွက်သွားလေသည်။
အကြီးအကဲလီနဲ့ စကားပြောရတာ တကယ့် ဒုက္ခပဲ။ တစ်ခါပြောရင် 'တိုင်းပြည်ရဲ့ ပြည်သူတွေ'၊ နောက်တစ်ခါကျတော့ 'တိုင်းပြည်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေ၊ အမိန့်တွေ' နဲ့။ အဲဒါတွေကို သူမက ဒီအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထမ်းထားနိုင်မတဲ့လား။
အမြီးဖြတ်ခံထားရသော ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးထွက်သွားသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အကြီးအကဲလီ ကြည့်နေမိသည်။ အကြီးအကဲလီသည် ဧကရာဇ်အပေါ် သစ္စာရှိသူဖြစ်သည်။ သူ့အမြင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ပုန်ကန်သူများသည် မငြိမ်မသက်မှုများဖြစ်စေသည့်အတွက် အကြိမ်တစ်ထောင် သေဒဏ်ပေးသင့်သည်။ ပုန်ကန်သူများကို မည်သို့နှိမ်နင်းရမည်ကိုသာ အမြဲတွေးတောနေခဲ့သဖြင့် သူတို့ ဘာကြောင့် ပုန်ကန်ရသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို တစ်ခါမှမစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများက သူ့အတွက် အမြင်သစ်တစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဤကိစ္စသည် "မင်းနှင့် အမတ်" ဆက်ဆံရေးနှင့်မဆိုင်သလို ဂုဏ်ဒြပ်၊ ရာထူးနှင့်လည်း မသက်ဆိုင်ပေ။ လူသားသဘာဝနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်။ သာမန်ပြည်သူများသည် ပုံမှန်အတိုင်း နေထိုင်စားသောက်နိုင်လျှင် ဘာကိစ္စ ပုန်ကန်နေကြမှာလဲ။
....
နဉ်ရှောင်ယောင်း အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် အသက်ရှူချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။ နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး သူမထံ ပြေးလာပြီး တိုးတိုးလေး သတင်းပို့လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... မယ်တော်ကြီး ထိုက်ဟွာခန်းမ တံခါးဝကို ရောက်နေပါပြီ"
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
"အရှင်မင်းကြီး... မယ်တော်ကြီးကို တွေ့မလား" နဂါးအစောင့်တပ်သားက မေးလိုက်သည်။
"သူ ဝင်လာပြီပဲ" နဂါးအစောင့်တပ်သား၏ အနောက်ဘက်ကိုကြည့်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။
နဂါးအစောင့်တပ်သား အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အခြွေအရံ တစ်ယောက်မျှမပါဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရပါတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း အစောင့်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသွားလို့ရပြီ။ ငါပဲ ရှင်းလိုက်မယ်"
နဂါးအစောင့်တပ်သား စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက တွေ့တိုင်း မယ်တော်ကြီးကို ရန်သူလို ဆက်ဆံနေတာလား။
နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ထွက်ပြီး ရေကန်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ခြောက်ထောင့်ကျောက်အဆောင်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သူမနောက်သို့ လိုက်လာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အခု ဘာကိစ္စ ရှိပြန်ပြီလဲ"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဝတ်စုံဖြူအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် မိတ်ကပ်မလိမ်းထားပေ။ ကျောက်အဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာသော်လည်း မထိုင်ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
"ကျွန်မကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနဲ့လေ။ ကိစ္စရှိရင် လူလွှတ်ပြီး ခေါ်လိုက်လို့ရတာပဲ။ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို လာခဲ့မှာပေါ့"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။ "ကိုယ်လုပ်တော်မိဖုရားကြီးတွေ အကုန်လုံး မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှာ နေနေကြတာ။ ဒီမယ်တော်က သူတို့အတွက် ဘာလို့ ပြဇာတ်ကပြနေရမှာလဲ"
"ဪ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။ "တခြားလူတွေ ကြည့်နေမှာကို စိုးရိမ်တာကိုး"
"ရှဲ့အိမ်တော်က လူတွေ ဘယ်လိုနေလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လှောင်ပြောင်မှုကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မေးလိုက်သည်။
"သေကုန်ပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေသည်။ "သခင်မဝမ်က ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်တုနဲ့ ခေါင်းဆောင့်ပြီး သတ်သေသွားတယ်"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏မျက်နှာမှ သွေးများ ဖြူဆုတ်သွားသည်။
"ကျွန်မကို အပြစ်လာမတင်နဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ခေါ်သွားပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ ချန်ထားခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူမဆို အဲဒီလိုကံကြမ္မာမျိုးကို လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မေးလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက မိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံးကို ခေါ်သွားတာလား"
"ရှဲ့အန်းရှီနဲ့ တခြားလူတွေ ထွက်ပြေးနေတုန်း ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပုန်ကန်မှုအတွက်ပြစ်ဒဏ်က ဘာလဲဆိုတာ မယ်တော်ကြီး ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ကျွန်မပြောပြစရာ မလိုပါဘူး"
"ဘယ်သူ သတ်လိုက်တာလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့လား"
"လက်စားချေချင်နေတုန်းလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးခွန်းထုတ်သလို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မိဘမျိုးရိုးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် ဧကရာဇ်ဖြစ်သောသမီးတော်တို့ကလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရန်သူလို ဖြစ်နေကြသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် မျဉ်းကြောင်းများ ဆွဲရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မရဲ့မယ်တော်ရင်းဖြစ်နေတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မသတ်လို့မရပါဘူး။ ရှင်က မယ်တော်ကြီးပဲလေ"
"မင်းသားချန်(နဉ်ရှင်း)ကို အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုဆက်ဆံဖို့ စီစဉ်ထားလဲ" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ကျွန်မ မစဉ်းစားရသေးဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံလိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း မစဉ်းစားရသေးဘူး?"
"ကျွန်မက သူ့အကြောင်း ဘာလို့ စဉ်းစားရမှာလဲ။ သူက လမ်းတောင် ကောင်းကောင်းမလျှောက်တတ်သေးဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီး၊ မြောက်ပိုင်းဟူလူမျိုးတွေ၊ သူပုန်တပ်တွေ၊ ဒုက္ခသည်တွေ... အဲဒါတွေအားလုံးက နဉ်ရှင်းထက် ပိုအရေးကြီးတယ်"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... တစ်သက်လုံး ဒီအတိုင်းပဲ နေသွားတော့မှာလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း သတိထားလိုက်သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"အရှင်မင်းကြီးက ဒီတစ်သက် အိမ်ထောင်မပြုဘဲ၊ ကလေးမရဘဲ နေသွားမှာလား။ ပြီးတော့..."
"ရပ်လိုက်" နဉ်ရှောင်ယောင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ဧကရာဇ်တင်မြှောက်တုန်းက ဒါတွေ တွေးပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမယ်တော် မင်းအပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့မိတယ်"
"အဲဒါ မှန်တယ်။ ရှင် ကျွန်မအပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့တယ်"
"အရှင်မင်းကြီး ကိုယ့်အကျိုးအတွက် အစီအစဉ်ဆွဲသင့်တယ်" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီအကြောင်း ဆက်မပြောနဲ့တော့" နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တမ်း ဘာလိုချင်တာလဲ"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမယ်တော် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆရာသခင်နဲ့ တွေ့ချင်ပါတယ်"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ကျွန်မဆရာကို ဘာကိစ္စ တွေ့ချင်ရတာလဲ"
"မင်းသားချန်ကို ခေါ်သွားပေးဖို့ သူ့ကို တောင်းဆိုချင်လို့ပါ။ သူက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆရာလေ။ မင်းသားချန်ကို သူစောင့်ကြည့်ပေးထားရင် အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချလို့ရမှာပါ"
"နေပါဦး" နဉ်ရှောင်ယောင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဒီအမျိုးသမီးက ဘာလို့ ဒီလိုအကြံမျိုး တွေးမိတာလဲ။
"အရှင်မင်းကြီး" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီမယ်တော်က အသုံးမကျတော့ပါဘူး။ မင်းသားချန်က အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အမေတူမောင်နှမတော်စပ်တဲ့အတွက် သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်"
"ကျွန်မဆရာကို နဉ်ရှင်းကို ခေါ်သွားစေချင်တာလား။ လမ်းမှာ ကျွန်မဆရာက သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ ပါးပြင်များ တုန်ရီသွားသည်။
"အာ... ကျွန်မ သဘောပေါက်ပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နဉ်ရှင်းကို သတ်လိုက်ရင် ခင်ဗျားကို စိတ်ဒုက္ခပေးမယ့်အရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးပေါ့။ ရှင်က ကျွန်မ မိန်းကလေးဆိုတာ လူတိုင်းကို ဖွင့်ပြောပြီး ကျွန်မကိုပါ ရှင်နဲ့အတူ သေလမ်းခေါ်သွားလို့ ရပြီလေ။ အဲဒါ ရှင်တွေးနေတာ မဟုတ်လား မယ်တော်ကြီး"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ကျွန်မဆရာက နဉ်ရှင်းကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံပြီး သူ့ပညာတွေအကုန် သင်ပေးရမယ်ပေါ့လေ" နဉ်ရှောင်ယောင်း လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... မင်းသားချန်က အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အမေတူမောင်နှမပါ"
"စကားရှည်မနေနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သဘောမတူရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသားချန်က တစ်သက်လုံး သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ့်ကံပါလာတယ်ဆိုရင် ဒီမယ်တော်က သူ့ကို မကြီးပြင်းစေချင်တော့ဘူး"
နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဒါဆို သူတို့မိသားစု သုံးယောက်စလုံး အတူတူ သေလိုက်ကြတော့မလား။ ဒါမှမဟုတ် နဉ်ရှင်းကို စားတော်ကဲကြီးဟွမ်နောက်လိုက်ခိုင်းပြီး ဟင်းချက်သင်ခိုင်းလိုက်ရမလား။ ဒါဆို အနာဂတ်မှာ သူ စားတော်ကဲကြီးဖြစ်လာမှာပေါ့။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာလဲ"
"ရှင့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်မှာ ယုတ္တိမရှိတဲ့ အချက်တစ်ခုရှိတယ်။ ကျွန်မဆရာက နဉ်ရှင်းကို ခေါ်သွားရင် နဉ်ရှင်း ဘာတွေသင်ယူပြီး ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ"
"ဒီမယ်တော် သူ့ကို သုံးနှစ်တစ်ခါ တွေ့ချင်ပါတယ်" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မေးခွန်းကို ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
"သုံးနှစ်?" နဉ်ရှောင်ယောင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မဆရာက နဉ်ရှင်းကို သိပ်ဝေးဝေး ခေါ်သွားလို့ မရဘူးပေါ့။ မယ်တော်ကြီးရဲ့ အကြံဉာဏ်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လှောင်ပြောင်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ "ဒီမယ်တော် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပဲ သိချင်ပါတယ်"
"မဖြစ်နိုင်ဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ "ရှင်လိုချင်တိုင်း ကျွန်မဆရာက တပည့်လက်ခံပေးရမှာလား။ လေးစားမှုလေး ရှိပါဦး။ ကျွန်မဆရာက ရှင်ပြောသမျှ သဘောတူမယ့် နှောင်းဧကရာဇ်လို့ ထင်နေတာလား"
"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီး သဘောမတူဘူးပေါ့"
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ သဘောမတူဘူး။ ရှင် လာပြီး ကျွန်မကို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေလိုက်မယ်"
***
ဆိုးသွမ်းသော ဆေးဧကရီလေး (UPXY)
အခန်း ၃၁၄ ။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မယ်တော်ကြီးရှဲ့
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နောက်လိုက်တွေအတွက် မစဉ်းစားတော့ဘူးလား" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။
"သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်တပ်တွေ ရှိကြတာပဲ။ တပ်မရှိတဲ့သူတွေကျတော့လည်း အဘိုးကြီးလီလိုမျိုး တပည့်တွေ ရှိကြတယ်။ အားလုံးက ကျွန်မမရှိရင်တောင် အဆင်ပြေပြေနေသွားနိုင်ကြမှာပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လူမိုက်တစ်ယောက်လို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မင်း..."
"အခုပဲ သွားပြီး 'အရှင်မင်းကြီးက ယောက်ျားလေး မဟုတ်ဘူး' လို့ သွားအော်လိုက်လို့ရတယ်။ ကိစ္စမရှိဘူး၊ လုပ်လိုက်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျောက်အဆောင်အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ကျောက်အဆောင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသည်။ ခြိမ်းခြောက်လို့မရရင် တောင်းပန်ကြည့်ရမလား။ ဒီသမီးက တောင်းပန်ရင် လက်ခံမယ်ဆိုရင် သူမ အစကတည်းက ခြိမ်းခြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျောက်စားပွဲကို လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်ရင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှာပါနဲ့တော့။ ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မကြာခင် ရှဲ့မိသားစုဝင်တွေ အကုန်သေကုန်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ ဆက်အသက်ရှင်နေဦးမှာပဲ။ ရှင်က ခေါင်းအစခြေအဆုံး သပ်သပ်ရပ်ရပ် သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဲ့ မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကြီးထဲမှာ နေရတာလေ။ ကျွန်မကို ကြည့်လိုက်ဦး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ့်နှာခေါင်းကိုယ် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုတည်းသာ သန့်ရှင်းသည်ဟု ပြော၍ရသည်။
"ကျွန်မက ကောင်းကောင်းနေနေရတယ်လို့ ထင်နေတာလား" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆက်ပြောသည်။ "မယ်တော်ကြီး... ကျွန်မက ရှင့်ကို ဆရာလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို အာဏာလွှဲပေးလိုက်ရင်တောင် ရှင် အမတ်ချုပ်ကြီးကို တကယ်နိုင်မှာမို့လို့လား။ လက်ရှိမှာ ယုံနင်က ပြဿနာတွေ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေတာ။ အဲဒီပြဿနာတွေထဲက ဘယ်နှခုကို ရှင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ကြိုးဆွဲရာ ကခဲ့ရတုန်းကတော့ အဆင်ပြေနေပြီး အခု ကျွန်မစကား နည်းနည်းလောက် နားထောင်ရမှာကျတော့ သေချင်လောက်အောင် ခံစားနေရတာလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကြောင့် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အသက်ရှူကြပ်သွားသည်။
"အမတ်ချုပ်ကြီးက ရှင့်ကို အစက ဘယ်လို လှည့်စားခဲ့တာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘုရင်မတစ်ပါးလိုမျိုး လိုက်ကာနောက်ကနေ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ရှင် တကယ်ထင်ခဲ့တာလား။ သူ့လမ်းခရီးကို ပိတ်ဆို့လာရင် ရှင့်ကိုလည်း သတ်ပစ်မှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဆူပူမှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာသည်။ သို့သော် သူမ ဘာအတွက် ဒေါသထွက်ရမှန်း မသိပေ။
"တကယ်တော့ ရှင့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရည်အချင်းက အဲဒီမိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်နဲ့ ချစ်ကြည်နူးနေတာပဲ ရှိတာပါ"
"သူက မင်းရဲ့ ခမည်းတော်လေ!" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မအဖေအရင်း ဖြစ်ပေမဲ့ သူက မိုက်မဲနေတုန်းပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျောက်စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ရှင်က တုံးလွန်းပေမဲ့ သူ့ကို အောင်မြင်အောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါဆို သူက ပိုတုံးတယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလား"
"မင်း..." မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ခန္ဓာကိုယ် ယိုင်နဲ့သွားသည်။ သူမ လဲကျတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
"ရှင် ပြန်သင့်ပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "နောက်ကျရင် အရေးကြီးကိစ္စမရှိရင် မတွေ့ကြရအောင်။ ဒါမှ ရှင်လည်း စိတ်မဆင်းရဲရသလို ကျွန်မလည်း စိတ်မပင်ပန်းရတော့ဘူး"
"အရှင်မင်းကြီး!"
နဉ်ရှောင်ယောင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ မျက်ရည်များ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ စီးကျလာသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်မပဲ သွားလိုက်မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ "မင်းသားချန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီမယ်တော်ကို ရှင်းပြချက်ပေးရမယ်"
"အခုထိ ကျွန်မ သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိရသေးဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်သားကို သေချာပေါက် သတ်မယ်လို့ ဘာကိစ္စ ဒီလောက် သေချာနေရတာလဲ"
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အကြံအစည်တွေက ရင်ထဲမှာ နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်။ ဒီမယ်တော်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အတွေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ"
"ကျွန်မ အခုချက်ချင်း မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကို လူလွှတ်ပြီး ရှင့်သားကို သတ်ခိုင်းလို့ရတယ်။ ပြီးရင် ပုန်ကန်သူတွေ လုပ်တာပါလို့ ကြေညာလိုက်မယ်။ ဘယ်သူက ကျွန်မကို သံသယဝင်မှာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ပက်လိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ တုန်ရီသွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။
"ရှင့်ကိုလည်း အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်လို့ ရတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို သူမ၏ လက်သီးဆုပ်ကို ပြလိုက်သည်။ "ပြီးရင် နန်းတော်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ပုန်ကန်သူတွေ လုပ်တာပါလို့ ပြောလိုက်မယ်။ ဘယ်သူက ကျွန်မကို သံသယဝင်မှာလဲ။ ကျွန်မအတွက် အလွန်ဆုံး ခေါင်းတလားနှစ်လုံးပဲ ကုန်ကျမှာ။ ကျွန်မမှာ ရှင့်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိသလို လာမလုပ်နဲ့။ ပုန်ကန်သူတွေက နန်းတော်ထဲမှာ နေချင်ရင် ရုပ်ဖျက်ပြီး ၁၀ နှစ်၊ နှစ် ၂၀ လောက်အထိ ပုန်းနေလို့ ရတယ်။ အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ သိလား"
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အဓိပ္ပာယ်က ကျွန်မသတ်ချင်တဲ့အချိန် ရှင့်ကို သတ်လို့ရတယ် ဆိုတာပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "ရှင်က တကယ်ပဲ နန်းတွင်းအမျိုးသမီးတွေရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ နောက်ဆုံးအနိုင်ရသူ ဟုတ်ရဲ့လား။ မယ်တော်ကြီး... ရှင့်ကို လှပတဲ့မျက်နှာပေးခဲ့တဲ့ ရှင့်မိဘတွေကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်စိကန်းပြီး မိုက်မဲတဲ့ နှောင်းဧကရာဇ်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ကျွန်မကို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ချင်တာလား။ ဒါဆို အရင်ဆုံး အသက်ရှင်နေနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာဦး၊ နားလည်လား"
လက်ကို နောက်ပစ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျောက်အဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ကျောက်ခုံတန်းဆီသို့ လျှောက်သွားချင်သော်လည်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်။ ခြောက်ထောင့်ကျောက်အဆောင်အတွင်း၌ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ အကြာကြီး ထိုင်နေမိသည်။
သူမက ရန်သူဆီကနေ အသက်ရှင်ခွင့်ရဖို့ တောင်းပန်နေရတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလား။ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် သူမက သနားစရာ သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲလား။
.....
ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးပေါ်တွင်ရပ်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျောက်အဆောင်ထဲမှ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။
ယင်းဖုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လာရှာသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... မယ်တော်ကြီးကို နန်းဆောင်ပြန်ပို့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် လွှတ်လိုက်ရမလား"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခပေးစရာ မလိုပါဘူး။ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ပါ။ ရှဲ့မိသားစု ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာပဲ"
ယင်းဖုန်း အပြန်လမ်းတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။ မယ်တော်ကြီးနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများတွင် ဝင်ပြောပိုင်ခွင့်မရှိကြောင်း သူသိသဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ယင်းယွီ အလျင်စလိုရောက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတင်းပို့လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်း အခုလေးတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားပါတယ်"
နဉ်ရှောင်ယောင်း လန့်သွားသည်။ "ဘယ်သူ?"
"ဒုတိယမင်းသားရဲ့ မယ်တော်ရင်းပါ" ယင်းဖုန်း တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ယင်းယွီ မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းရဲ့အလောင်းကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"သူ့ကို သေပါလို့ ငါ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ယင်းဖုန်း ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဒုတိယမင်းသားရဲ့ ဝဋ်ကြွေးပါ"
"မြှုပ်နှံပေးလိုက်ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောပြီး ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သူမ ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ ဒီနေ့ လူတွေအများကြီး သေဆုံးခဲ့ရသည်။ လယ်တောအိမ်လေးတစ်ခုတည်းမှာတင် အလောင်းတွေ ရေကန်နဲ့ပြည့်နေပြီ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းအကြောင်း တွေးဖို့ စိတ်အားမရှိတော့ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ယင်းဖုန်း ယင်းယွီကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ခေါင်းတလားတစ်လုံး ရှာလိုက်။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းကို နန်းတော်အပြင်ထုတ်ပြီး မြှုပ်နှံလိုက်"
"ဘယ်မှာ မြှုပ်ရမလဲ" ယင်းယွီ မေးလိုက်သည်။
ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါးရဲ့အလောင်းကို တောထဲ ပစ်ထားလိုက်လို့ မရဘူးလေ။
"ဒုတိယမင်းသားနဲ့အတူ မြှုပ်နှံလိုက်။ ဒါမှ သူတို့မိသားစု အတူတူရှိနေနိုင်မှာပေါ့" ယင်းဖုန်း စဉ်းစားပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ဒါက အရှင်မင်းကြီးဆီကနေ သူ့အတွက် နောက်ဆုံးပေးတဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုပဲ ထားလိုက်ပါတော့"
မင်းသား သေပြီ။ အခု မင်းလည်း သေပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းကို မင်းသားနဲ့အတူ မြှုပ်နှံပေးလိုက်မယ် ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်း။
ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ယင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ့အစ်ကိုကြီး အရှင်မင်းကြီးနောက် လိုက်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
ဒုတိယမင်းသားက ဧကရာဇ်လုပ်ကြံမှုကို ကြံစည်ခဲ့တဲ့ အပြစ်သားလေ။ သူ့အလောင်းကို တောထဲ မပစ်လိုက်တာကတင် တော်တော်ကောင်းနေပြီ။ ဒုတိယမင်းသားကို တောင်ကတုံးတစ်ခုပေါ်မှာ မြှုပ်တော့မလို့။ အခု ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်းပါ ဒုတိယမင်းသားနဲ့အတူ မြှုပ်နှံခံရတော့မယ်။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျင်း တောင်ကတုံးပေါ်မှာ မြှုပ်နှံခံရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ တစ်ချိန်တုန်းက နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့သူက ဒီလိုအဆုံးသတ်ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်ထားကြမှာ မဟုတ်ဘူး။
....
"အရှင်မင်းကြီး... နောက်ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ" ယင်းဖုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အနောက်မှ မေးလိုက်သည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်ဆီက သတင်းစောင့်မယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ရှန်းမြို့မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဖမ်းမိပါစေလို့ ဆုတောင်းကြတာပေါ့"
....
စောင့်ဆိုင်းမှုက သုံးရက် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
မြို့တော်နှင့် နန်းတော်အတွင်းရှိ အလောင်းများကိုမြှုပ်နှံပြီး သွေးများကို ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်သည်။ လမ်းမများ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ရောက်လာသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့အကြောင်း မကြာခဏ ဆွေးနွေးကြသည်။ သို့သော် ပို၍ ရေပန်းစားသော အကြောင်းအရာမှာ အရှင်မင်းကြီးက တော်ဝင်ဆွေမျိုးများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် အခွင့်အရေးများကို ပြန်လည်သိမ်းယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် လယ်သမားများကို လယ်မြေခွဲဝေပေးမည်၊ စပါးများ ဖြန့်ဝေပေးမည်၊ ဒုက္ခသည်များကိုလည်း နေရပ်ပြန်ကြရန် တိုက်တွန်းထားသည်။
လမ်းထောင့်ကြော်ငြာသင်ပုန်းများတွင် "ဒုက္ခသည်များ နေရပ်ပြန်ကြရန်"၊ "နန်းတော်မှ လယ်မြေခွဲဝေပေးမည်၊ စပါးဖြန့်ဝေပေးမည်၊ အခွန်သုံးနှစ် ကင်းလွတ်ခွင့်ပြုမည်" ဟူသော ကြေညာချက်များ ကပ်ထားသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် ရတနာသိုက်ပေါ် ထိုင်နေသဖြင့် ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုသုံးသုံး ဂရုမစိုက်ပေ။ မူလက အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် အခွန်ငါးနှစ် ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးချင်သော်လည်း အကြီးအကဲလီက သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လာသဖြင့် သုံးနှစ်သို့ လျှော့ချလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
...
ယနေ့ နန်းတော်ညီလာခံတွင် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမ၌ လူတိုင်း လယ်မြေခွဲဝေရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးနေစဉ် စစ်သတင်းလွှာတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း စစ်သေနာပတိချုပ်လို ကိုယ်တိုင်ရေးသားပေးပို့လိုက်သော စစ်သတင်းလွှာကို ဖတ်ပြီး မျက်နှာသုတ်လိုက်သည်။ သူမ နာကျင်သော မျက်နှာထားဖြင့် နန်းတွင်းအရာရှိများကို အသိပေးလိုက်သည်။
"ရှန်းမြို့မှာ သူပုန်တပ်သား ၁၀,၀၀၀ ရှိနေတာ တွေ့ရှိရပါတယ်တဲ့"
ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လိုကျစ်ကွေ့က ရှန်းမြို့ကို တပ်ဖွဲ့ဝင် ဘယ်လောက်ခေါ်သွားတာလဲ။ ၃,၀၀၀ လေ။ အရာရှိများ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
စစ်သေနာပတိချုပ် ဒီတိုက်ပွဲကို နိုင်ပါ့မလား။
အကြီးအကဲလီ ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အခု လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ပုန်ကန်သူ ဖြစ်သွားပြီလား။ အဲဒီခေါင်းဆောင် ရှန့်နုံက သေချင်နေတာပဲ!"
နဉ်ရှောင်ယောင်း အကြီးအကဲလီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီအဘိုးကြီးက အမြဲတမ်း အဓိကအချက်ကို လွဲနေတာပဲ။ ဒါ သခင်ကြီးရှန့်အတွက် စိတ်ပူရမယ့်အချိန် ဟုတ်လို့လား။ အခု စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ဒီတိုက်ပွဲကို ဘယ်လိုတိုက်မလဲ ဆိုတာ စိတ်ပူရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
....
ထိုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှန်းမြို့၏ မြို့ရိုးအောက်တွင် ရောက်နေသည်။ မြို့တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။
လိုကျစ်ကွေ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရွှီဖေးယွီက မေးလိုက်သည်။ "တိုက်ခိုက်ကြမလား"
အထက်တန်းအဆင့် မြင်းတပ်သား ၃,၀၀၀ သည် မြို့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်ခြင်း မရှိပေ။ မြို့ရိုးအောက်တွင် ရပ်နေသော စစ်သည်များ ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိကြသည်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဖမ်းချင်လျှင် မြို့ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းမှ ရမည်။
ရှန်းမြို့ မြို့စားမင်းအိမ်တော်အတွင်း၌ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ရှန့်ထျန်းကောကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ သူပုန်တပ်တွေက ရှန်းမြို့ကို အောင်မြင်စွာ ကာကွယ်နိုင်မယ့် အလားအလာ ဘယ်လောက်ရှိလဲ"
ရှန့်ထျန်းကော အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် နွေးထွေးနေပြီး လေသံသည်လည်း ဖော်ရွေနေသည်။
"ဒီအဘိုးကြီးက သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဘိုးကြီးဆီမှာ စစ်သည်အကန့်အသတ်ပဲ ရှိတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ရလဒ်က သခင်လေးအပေါ်မှာ မူတည်နေပါတယ်"
ရှန့်ထျန်းကော မတ်တတ်ရပ်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် မွေးစားအဖေက အမတ်ချုပ်ကြီးကို သူနဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်လာခဲ့ပါလို့ အမိန့်ပေးထားတဲ့အတွက် ကျွန်တော် အမိန့်နာခံရမှာပါ"
"ဒါဆို အချိန်တန်ရင် သခင်လေးကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ရှန့်ထျန်းကောကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရှန့်ထျန်းကော ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနေချင်တော့ပေ။ သူ လှည့်ပြီး ခန်းမထဲမှ အမြန်ထွက်ခွာသွားလေသည်။
.....
"အမတ်ချုပ်ကြီး" ရှန်းမြို့ မြို့စားမင်းနှင့် စစ်တပ်မှူးတို့သည် ဘေးတွင်ထိုင်ရင်း အမတ်ချုပ်ကြီးကို ကြည့်နေကြသည်။ မြို့စားမင်းသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ သူ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မေးလိုက်သည်။
"သူပုန်တပ်တွေကို တကယ် ယုံလို့ရပါ့မလား"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့က ဒီအဘိုးကြီးကို အရှေ့ဘက်ဆင်ခြေဖုံးကနေ ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့မှတော့ မြို့တော်နဲ့ အနီးအနားတဝိုက်ကနေလည်း ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မှာပါ။ မကြောက်ပါနဲ့... လိုကျစ်ကွေ့ဆီမှာ လူ ၃,၀၀၀ ပဲ ရှိတာ။ လူနည်းနည်းလေးနဲ့ ဒီအဘိုးကြီးကို သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းတို့ မြို့ထဲက ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ထားလို့ရပါတယ်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"
မြို့စားမင်းနှင့် စစ်တပ်မှူးတို့သည် အမိန့်ကို နာခံပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ရွှီယိမင်သည် လိုက်ကာနောက်မှ ထွက်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ရှန့်ထျန်းကောရဲ့ အမူအရာကိုကြည့်ရတာ သူ အမတ်ချုပ်ကြီးကို စိတ်ပါလက်ပါ ကာကွယ်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူး"
မူလက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြုံးနေသော်လည်း သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။
"သူ့စကားတွေကို နားထောင်ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်"
"ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဘာလဲ"
"လိုကျစ်ကွေ့ မြို့ကို စတိုက်တာနဲ့ ငါတို့ ထွက်သွားမယ်" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မတော်တဆ တိုက်မိသွားပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားသည်။
ရွှီယိမင် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မြို့ထဲက လူတွေကရော"
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြန်မဖြေပေ။ ထိုအစား သူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မ,ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
.....
ရှန့်ထျန်းကောသည် မြင်းကို စစ်တန်းလျားဆီသို့ အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်သွားသည်။ သူ့နှင့် စကားပြောချင်နေသော လက်အောက်ငယ်သားများကို လျစ်လျူရှုပြီး နေအိမ်သို့ အမြန်ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူ စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်သည်။
သူပုန်တပ်မှ စစ်အရာရှိအချို့ ဝင်လာကြသည်။ ရှန့်ထျန်းကော၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူတို့ မေးလိုက်ကြသည်။
"သခင်လေး... အဲဒီသူခိုးအဘိုးကြီးရှဲ့အတွက် လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ဖို့ တကယ် လိုလို့လား"
"ဒါက သခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်လေ" အခြားအရာရှိတစ်ဦး အလျင်စလို ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးကို အဲဒီလိုပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ"
"သောက်ကျိုးနည်း!" အရာရှိက ဒေါသထွက်နေသည်။ "ဂူထဲမှာတုန်းက အဲဒီအဘိုးကြီးကို သတ်ပစ်ချင်နေတာ"
"သခင်လေး" လူကောင်ထွားထွားနှင့် ရင့်ကျက်သော မျက်နှာထားရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး ရှန့်ထျန်းကောကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်လိုအကောင်အထည်ဖော်မလဲဆိုတာ စီစဉ်ရပါမယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် လိုကျစ်ကွေ့ မြို့ကို မတိုက်ခင် အဲဒီသူခိုးအဘိုးကြီးကို မြို့ပြင်ထုတ်နိုင်မှရမယ်"
ရှန့်ထျန်းကော အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းကို ထိလိုက်ရာ ချောမွတ်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှ အမာရွတ်မရှိတော့ကြောင်း ပြန်သတိရသွားသည်။ ရွှံ့များပေကျံနေသော နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပုံရိပ် ရှန့်ထျန်းကော၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ့မျက်နှာချောချောပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ခေတ္တဖြတ်ပြေးသွားသည်။
***