အခန်း (၅၂၉)

အခန်း 529

အတွင်းခန်းမရှိ သမားတော်ကြီး ရှစ်ဦး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သကဲ့သို့ မျန့်ရွှေ၏ အကျော်ကြားဆုံး သမားတော်ဖြစ်သည့် သမားတော်လျိုသည် တိကျသော ရောဂါရှာဖွေမှုများကြောင့် လျိုယီးရှိုဟု အမည်ကျော်ကြားသည်။

သမားတော်လျိုသည် မျန့်ရွှေ၏ ဆေးပညာလောကတွင် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ခက်ခဲနက်နဲသော ရောဂါမှန်သမျှတွင် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အတည်ဖြစ်၏။ အခြားသော သမားတော်များသည် သမားတော်လျို ကြည့်ရှုပြီးသည့် လူနာကို ထပ်မံကိုင်တွယ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။

ထို့ပြင် ပို၍ အရေးကြီးသည့်အချက်မှာ သမားတော်လျိုသည် နန်ပါးထျန်းကို အခိုင်အမာထောက်ခံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ရွေးကောက်တင်မြှောက်စဉ်ကာလ၌ အတွင်းခန်းမရှိ သမားတော်ကြီး ရှစ်ဦးအနက် နန်ပါးထျန်းဘက်မှ ရပ်တည်ခဲ့သူမှာ သမားတော်လျို တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ပိုင်ဝမ့်ကျင်း အပါအဝင် အခြားသူများသည် ဖန်းရှစ်ကျုံးကို ထောက်ခံခဲ့ကြသဖြင့် တစ်ချိန်က ဟွမ်ကျိုးပြည်နယ်တစ်ခွင် ကျော်ကြားခဲ့သော ဆေးပညာရှင်အဖွဲ့မှာ အက်ကြောင်းထင်ခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် အားလုံးသည် မိမိတို့၏ နေရပ်သို့ ပြန်သွားကြသဖြင့် သမားတော်လျိုတစ်ဦးတည်းသာ အတွင်းခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဦးစီးရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် နန်ပါးထျန်းသည် သူ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ပေသည်။

ရွှမ်းဇီသည် တံခါးဝမှ ထွက်ခွာလုနီးတွင် အဝေးမှ ပြေးလာသော သုကျွမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွှမ်းဇီ အပြင်သွားရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သုကျွမ်းမှ မေးလိုက်သည်။

"ဟေး ရွှမ်းဇီ၊ အပြင်သွားမလို့လား"

သုကျွမ်းသည် လူမှုဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သူဖြစ်သဖြင့် ကုန်သည်အဖွဲ့အတွင်းရှိ လူအများစုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိသည်။

ရွှမ်းဇီက သုကျွမ်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဪ မိန်းက‌ေလးသုကျွမ်းပဲ။ ဟုတ်၊ ကျွန်တော် အပြင်သွားမလို့။ ခေါင်းဆောင်က သခင်မကို စစ်ဆေးပေးဖို့ သမားတော်လျိုကို သွားပင့်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ!"

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သုကျွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူဖျော့သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သခင်မကို စစ်ဆေးဖို့ လျိုယီးရှိုကို သွားပင့်ခိုင်းတယ်၊ ဒါက…

ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ လျိုယီးရှိုဆိုတာ ရောဂါရှာဖွေရာမှာ တစ်ခါမှ မလွဲချော်ဖူးတဲ့သူပဲ။ ဒီလိုဆို သခင်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို သူ သိသွားလိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူးလား

မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီကိစ္စကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး!

သမားတော်လျိုသာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးလိုက်ရင် အရာအားလုံး ပေါ်သွားမှာပဲ။

အဲဒီအချိန်ကျရင် သခင်မက... သခင်မ အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမလား

"မိန်းက‌ေလးသုကျွမ်း မိန်းကလေးသုကျွမ်း"

ရွှမ်းဇီသည် သုကျွမ်းကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဒီနေ့ သုကျွမ်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လွင့်နေရတာလဲ။

ရွှမ်းးဇီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသဖြင့် သုကျွမ်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ဗလောင်ဆူနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်ထားရပေမည်။

သုကျွမ်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။

“ဪ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သခင်မက စပျစ်သီးစားချင်တယ်လို့ ပြောထားတာကို ကျွန်မ သတိရသွားလို့ပါ။ ကျွန်မ ယူပေးဖို့ မေ့နေခဲ့တာလေ။ အခုကတော့ အချိန် အတော်လေး နောက်ကျနေပြီလားလို့။ သခင်မကတော့ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ဆူတော့မှာပဲ"

ရွှမ်းဇီမှ ပြောသည်။

"မဆူလောက်ပါဘူး။ သခင်မက စိတ်သဘောထားကောင်းတဲ့သူပဲ၊ မင်းကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဆို မိန်းကလေးသုကျွမ်း၊ ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

သုကျွမ်းမှ ပြောသည်။

"အင်း ကောင်းပါပြီ"

သုကျွမ်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ရွှမ်းဇီကို တားဆီးရန် မဝံ့ရဲသလို၊ သမားတော်လျိုကို သွားမခေါ်ပါရန်လည်း ပြော၍ မရပါချေ။

သုကျွမ်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကူကယ်ရာမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏နောက်မှ အစောင့်နှစ်ဦးလိုက်လာသည်ကို သုကျွမ်း သတိထားမိလိုက်သည်။

သူတို့ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာလား

သုကျွမ်းသည် ချွေးများရွှဲနစ်သွားရပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

မလန့်နဲ့၊ ထိတ်ပျာသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ခန်းမအရှင်သခင်ချန်ရဲ့ သူလျှိုကို ရှာရမယ်— အခုအချိန်မှာ ခန်းမအရှင်သခင်ချန်တစ်ယောက်ပဲ သခင်မကို ကယ်နိုင်တော့မှာ။

ထိုသို့တွေးလျက် သုကျွမ်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သစ်သီးသိုလှောင်ရုံဆီသို့ ဆက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ရာသီပေါ် သစ်သီးဝလံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အထူးကျွမ်းကျင်သူများက ကြပ်မတ်၍ အလျှံပယ် ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။

သုကျွမ်း သစ်သီးသိုလှောင်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သိုလှောင်ရုံရှိ အဖိုးကြီးလီသည် လတ်ဆတ်မှုမရှိသော သစ်သီးများ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးနေသည်။ သုကျွမ်းကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ကြိုဆိုသည်။

"ရို့ မိန်းက‌လေးသုကျွမ်း ပြန်ရောက်နေပြီပဲ။ သခင်မက ဘာများ အလိုရှိလို့လဲ"

ထိုအခါ သုကျွမ်းက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ပဲနီလေးတွေနဲ့ လှပတဲ့ အန်စာတုံး"

အဖိုးကြီးလီသည် မှင်တက်သွားပြီးနောက် သုကျွမ်းကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလာသည်။

"နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လွမ်းဆွတ်ခြင်း"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ကုဒ်များကို နားလည်သွားကာ တစ်ဖက်လူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။

မှန်ပါသည်။ သစ်သီးသိုလှောင်ရုံမှ အဖိုးကြီးလီမှာ ခန်းမအရှင်သခင်ချန် ထည့်သွင်းထားသော သူလျှိုဖြစ်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းကာ သခင်မနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် တာဝန်ပေးခံထားရသူဖြစ်သည်။

ဟွမ်ဝမ်အာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ချန်ကျဲ့သည် ဤသူလျှိုကိုပင် သူမအား ထုတ်ဖော်ပြောပြထားခဲ့ပြီး သူမအနေဖြင့် လိုအပ်ပါက အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။

သုကျွမ်းနှင့် အဖိုးကြီးလီတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်နေကြစဉ် အစောင့်နှစ်ဦး ဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါ အဖိုးကြီးလီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဟားဟား ညီနောင်တို့၊ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။ ကင်းလှည့်နေကြတာလား"

အစောင့်များမှ အဖိုးကြီးလီကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောသည်။

"ဟေး အဖိုးကြီး၊ ခင်ဗျားကတော့ ဒီမှာ သက်သောင့်သက်သာပဲနော်၊ စားချင်တဲ့ သစ်သီးကိုလည်း စားချင်တိုင်း စားလို့ရတယ်”

အဖိုးကြီးလီသည် အားရပါးရ ရယ်မောရင်း သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောသည်။

"ဟားဟား မင်းတို့ ငါ့ကို လာနောက်နေတာလားကွာ။ မင်းတို့က ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးတွေပဲ၊ ငါက မင်းတို့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ။ ကဲ လာထိုင်ကြပါဦး ညီနောင်တို့။ သခင်မက သစ်သီးလိုချင်လို့တဲ့၊ ငါ သူ့ကို အရင် ယူပေးလိုက်ဦးမယ်"

အစောင့်များမှ ပြောသည်။

"အင်း ခင်ဗျား လုပ်စရာရှိတာလုပ်ပါ။ ကျုပ်တို့ ဒီမှာ ခဏလောက် ထိုင်နေလိုက်မယ်"

အဖိုးကြီးလီမှ ရယ်မောလျက် ပြောသည်။

"ငါက မင်းတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် စောင့်ခိုင်းနိုင်မှာလဲ၊ ခဏလေးနော်"

ထိုသို့ပြောလျက် အဖိုးကြီးလီသည် မျက်လှည့်ပြလိုက်သည့်အလား အနီးရှိ ရေတွင်းထဲမှ ဖရဲသီးကြီး တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဒီမနက်တင် ရောက်တာ၊ ကျောက်မိသားစုရဲ့ စန်းရွှေကန်က ထွက်တဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ ဖရဲသီးပဲ။ ငါ စားဖို့အတွက် နှစ်လုံးချန်ထားတာ၊ ဒီနေ့ တစ်လုံးလောက် မြည်းကြည့်ကြတာပေါ့"

"ဟေး အဖိုးကြီးလီ၊ ခင်ဗျားက ဒီလို ရတနာမျိုးကို ဖွက်ထားတယ်ပေါ့လေ။ လာ ကျုပ်တို့ကိုလည်း နည်းနည်းပေးပါဦး!"

အစောင့်များသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြ၏။

ထိုခေတ်အခါက ဖရဲသီးကဲ့သို့သော သစ်သီးများမှာ ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ မရနိုင်ပါချေ။ ထိုခေတ်တွင် ကောက်ပဲသီးနှံ ထွက်ရှိမှု နည်းပါးပြီး မြေယာအရင်းအမြစ် ရှားပါးသဖြင့် သာမန်လူများမှာ ဆန်၊ ဂျုံကဲ့သို့သော အခြေခံရိက္ခာကိုပင် ဝအောင်မစားနိုင်ကြရာ ဖရဲသီး စိုက်ပျိုးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤကဲ့သို့သော ရာသီပေါ် သစ်သီးဝလံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုများသာ သုံးဆောင်နိုင်သည့် အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်အခါတွင် တောတောင်ထဲ၌ တောတွင်းသီးနှံများရှိသော်လည်း အထွက်နှုန်း မမှန်ကန်သဖြင့် သာမန်လူများမှာ ရံဖန်ရံခါမှသာ မြည်းစမ်းခွင့် ရကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဤဖရဲသီးမှာ ဤခေတ်ရှိ သာမန်လူများအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အဖိုးတန်လှသည်။

သူတို့သည် နန်ပါးထျန်း၏ ယုံကြည်ရသော လက်ရုံးများဖြစ်သော်လည်း အစောင့်များမှာ အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ပူပြင်းလှသော ရာသီဥတုတွင် ဖရဲသီး စားခွင့်ရရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ရေအေးအေးဖြင့် စိမ်ထားသော ဖရဲသီးကို သုံးဆောင်ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းလှသဖြင့် အစောင့်များသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလျက် ပြောဆိုကြသည်။

"အဖိုးကြီးလီ ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို ဇိမ်နဲ့ နေနေရတာပဲ"