အခန်း (၁၇၁)
Vol. 18 Ch. 171
အခန်း။ ၁၇၁
အစိုးရပိုင်းကပါ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီဖြစ်ရာ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းသည် လေးလံသောဓားဂိုဏ်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အဘက်ဘက်မှ အားနည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လေးလံသောဓားဂိုဏ်းတွင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့် ပညာရှင် ၄ ဦးရှိရာ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းထက် နှစ်ဆပိုများနေသည်။ ထို့အပြင် သိုင်းပညာရှင်အဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာမည်ဆိုပါက အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးမှာ လုံးဝမရှိတော့ပေ။
“အရင်ပြန်ကြရအောင်”
အကြီးအကဲကျန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့စားမင်းအိမ်တော်၏ အမိန့်ကို ကြေညာခဲ့သော အနီရောင်ဝတ် အရာရှိကြီး ဗိုလ်မှူးကြီးဂေါင်သည်လည်း ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သို့သော် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်သည့်အခါ သူ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်၏။
ထိုလမ်းကြားမှာ သစ်ပင်သစ်ကိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျသာ ရှိသည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် အဝတ်အစား ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်သော အမျိုးသားတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ကျောတွင် ဓားအကျယ်ကြီးကို လွယ်ထားရာ လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
“အကြီးအကဲယွီ... မင်းတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောလိုက်ပါ။ အဓိကတရားခံကိုပဲ ရှင်းလင်းဖို့ ကိစ္စတွေကို ပိုကြီးအောင်မလုပ်ဘဲ မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မဖန်တီးဖို့။ မဟုတ်ရင် မြို့စားမင်း ပြန်လာပြီး အပြစ်ရှာတဲ့အခါ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်”
ဗိုလ်မှူးကြီးဂေါင်က တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့... ဒါပေါ့”
လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားတာနဲ့ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းက အဓမ္မသိမ်းပိုက်ထားတဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကို လှူဒါန်းသွားမှာပါ။ ဒါမှ သားရဲလှိုင်းတွေ လာတဲ့အခါ ရိက္ခာမပြတ်မှာပေါ့”
ထို့နောက် သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“ဒါ့အပြင်... အရက်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်တွေကိုလည်း ပို့ပေးထားပြီးပါပြီ...”
ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ဗိုလ်မှူးကြီးဂေါင်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။
“ငါ ဒီကိစ္စကို ခဏပဲ ဖိနှိပ်ထားပေးနိုင်မယ်။ အလုပ်ကို သေသေသပ်သပ် ရှင်းဖို့တော့ မမေ့နဲ့”
“လူကြီးမင်းဂေါင်... ဒါနဲ့ မြို့စားမင်းနဲ့ စစ်သူကြီးယွဲ့တို့ ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ”
အကြီးအကဲယွီက စပ်စုလိုက်သည်။
“မုမိသားစုရဲတိုက်ဆီကိုလို့ ယူဆရတာပဲ။ ဒီတစ်ခါ သားရဲလှိုင်းက မကြုံစဖူး ပြင်းထန်နေတာလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ကို တက်သွားတာ မြို့စားမင်း သိပုံမရဘူး။ သိခဲ့ရင် သူ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟားဟား... လူကြီးမင်းကလည်း မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းချုပ်က သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သွားရင်တောင် အစိုးရအပေါ်မှာတော့ သစ္စာရှိနေမှာပါ။ သားရဲလှိုင်းတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာလည်း အစွမ်းကုန် ပါဝင်သွားမှာပါ”
ဗိုလ်မှူးကြီးဂေါင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သစ်ပင်အောက်တွင် နောက်ထပ် လူရိပ်အချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်သည်။
“မြို့စားမင်း ပြန်လာရင်တော့ သူ သိပ်ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အကြီးအကဲယွီက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး အဲဒီကျရင် မြို့စားမင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ရှင်းပြပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့ပြင်က သစ်သီးခြံကတော့...”
“ဒါပေါ့... ဒါက ရွှီမိသားစုပိုင်တာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
အကြီးအကဲယွီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဖန်းမိသားစုကတော့ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုပဲ လိုချင်တာ။ တခြားအရာတွေကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ဘူး”
နောက်ထပ် လူတစ်ဦးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က အဆင့်မြင့်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိတာပဲ။ မင်းတို့ကတော့ ဒီတစ်ခါ အမြတ်ကြီးကြီး ရတော့မှာပဲ”
တတိယမြောက်လူက ဝင်ပြောသည်။
“ငါ့မှာတော့ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ မင်းတို့ ရသမျှ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ငါ့ကိုပေးရမယ်”
“သဘောတူတယ်”
အကြီးအကဲယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။
“မြို့စားမင်း ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် အားလုံးက ပြီးပြတ်နေပြီလေ။ ပြီးတော့ သားရဲလှိုင်းတွေကို ခုခံဖို့အတွက် သူက ငါတို့အပေါ်မှာပဲ အားကိုးရတော့မှာ။ ဒါကို သူ လက်ခံရုံကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး”
စတုတ္ထမြောက်လူက ခပ်ပြတ်ပြတ်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
စကားအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မြို့မိမြို့ဖ မိသားစုကြီးများက ခွဲဝေယူလိုက်ကြပြီး ဂိုဏ်း၏ကံကြမ္မာမှာလည်း အဆုံးသတ်သွားပုံပင်။
ထိုအချိန်တွင် မုညီအစ်ကို အကြီးအကဲနှစ်ဦးမှာမူ မည်သူမျှ ထွက်ပြေး၍မရအောင် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေဆဲပင်။
ရုတ်တရက် အကြီးအကဲတစ်ဦးက နားစွင့်လိုက်ပြီးနောက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းက ကလေးတွေ နားထောင်ကြစမ်း ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်က သဘောထားကြီးစွာနဲ့ မင်းတို့ကို စဉ်းစားဖို့ နောက်ထပ် နာရီဝက်ပေးလိုက်တယ်။ ဘယ်သူမဆို ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခွာဖို့ ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် အတိတ်ကကိစ္စတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်”
ထိုအသံမှာ စည်တော်ကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ တပည့်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်နေကြ၏။ အချို့မှာမူ စိတ်ဓာတ်များ ယိုင်နဲ့နေပြီဖြစ်ကာ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် အသက်ရှင်လိုသည့် ဆန္ဒများ ပြင်းထန်နေသည်။
“ထွက်သွားချင်တဲ့သူတွေ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်...”
ရုတ်တရက် အခန်းတစ်ခုအတွင်းမှ အိုမင်းရင့်ရော်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါ... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အသံပဲ”
၎င်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ် ဝေယိုသောက်၏ အသံဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိလိုက်ကြသည်။ ထိုအသံထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါဝင်နေ၏။
ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်ကတောင် လက်လျှော့လိုက်ပြီလား။
နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံးလူတစ်ဦး ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒုတိယအဆင့်ချီစွမ်းအားရှိသော အသက် ၃၀ ခန့်ရှိ အတွင်းစည်းတပည့် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ပါရမီမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အဆင့်မှာပင် သူ၏တစ်သက်တာ ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။
သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် “တောင်းပန်ပါတယ်... တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရှိရာဘက်သို့ ဦးသုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်ကာ ဒူးထောက်ကန်တော့ပြီးနောက် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်လျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ပထမဆုံးလူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဒုတိယတစ်ယောက်၊ တတိယတစ်ယောက်... ဆက်တိုက် လိုက်သွားကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ရှိသမျှ တပည့်တစ်ရာကျော်ထဲမှ ထက်ဝက်ခန့်မှာ ထွက်သွားကြ၏။
အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက ပေးထားသော နောက်ဆုံးအချိန်မှာ နီးကပ်လာသည်။ လေထုထဲတွင် အသက်ရှူရကျပ်သော ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သေရခြင်းထက် ပို၍ နာကျင်ရသည်မှာ မသေခင် ခံစားရသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပင်။
ရှပ်…
နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ထရပ်လိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြရသည်။ အကြီးအကဲကျန်းက ထိုသူကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှု၊ နှလုံးသားကွဲအက်မှုနှင့် ဒေါသတို့အကြား ကူးလူးနေပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ အိုမင်းမစွမ်း အမေအိုရယ် ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိပါတယ်။ သူတို့အတွက်လည်း ကျွန်တော် ထည့်စဉ်းစားရမှာမို့ပါ”
စကားပြောနေသူမှာ လီယာကွီပင်။
အသားဖြူဖြူ၊ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေတတ်သောကြောင့် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အလားအလာအရှိဆုံး ပါရမီရှင်ဟု လူတိုင်းက သိထားကြသည့် ထိုသူ...
ယခုမူ သူသည်လည်း သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင် ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။
လီယာကွီ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အပြစ်မကင်းစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အခြားသူများ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲတော့ချေ။ သူသည် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ အကြီးအကဲကျန်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးသုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်၍ ကန်တော့ပြီးနောက် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အကြီးအကဲကျန်းကမူ ထိုဦးတိုက်မှုကို အသိအမှတ်မပြုလိုသဖြင့် ဘေးသို့ တစ်ချက် ရှောင်ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းဝေတသည် ရှုယွမ်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ဆက်ခံထားတဲ့ တပည့်တွေကို လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ အသက်ချမ်းသာပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာလား”
“မြက်ပင်ကို နှုတ်ရင် အမြစ်ပါ စင်အောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ မူကို သုံးနှစ်သားကလေးတောင် သိတယ်”
“သူတို့သာ တကယ်ပဲ သဘောထားကြီးတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဓားအလင်းဂိုဏ်း ရဲ့ ဆက်ခံသူကိုတောင် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်ခဲ့ဦးမှာလဲ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ရှိနေသူများအားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အမှန်ပင် ဒါက လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေး ဗျူဟာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤအမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရေး တိုက်ပွဲအပြီးတွင် အစွန်းရောက်လက်သီးပညာကို တတ်ကျွမ်းသူ တစ်ယောက်တောင် ကျန်ရစ်နေမည်ဆိုပါက လေးလံသောဓားဂိုဏ်းအတွက် ဆူးတစ်ချောင်းအလား ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ကာ အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ခြောက်လှန့်နေမည်မှာ သေချာသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူသည် တစ်နေ့တွင် အစွမ်းထက်လာပြီး လက်စားပြန်ချေလာမည် မဟုတ်ဘူးဟု မည်သူမျှ မပြောနိုင်သောကြောင့်ပင်။ ဤအချက်ကို နားလည်သွားကြသည့်အခါ ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။
ရွှူး…
ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ လူရိပ်တစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီး လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ကျန်းဝေတ၏ လည်ပင်းကို တိကျစွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ခုနကတင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် စကားပြောနေသော ကျန်းဝေတမှာ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားပြီး သတိလစ်လဲကျသွားတော့သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... သခင်ကြီးက ဒုတိယသခင်လေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်လို့ပါ”
ထိုသူက ပြောလိုက်သည်။
ရှိနေသော အကြီးအကဲများကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းမိသားစု၏ သခင်လေးကို သာမန်တပည့်တစ်ဦးကဲ့သို့ သတ်မှတ်၍မရချေ။ ဂိုဏ်းအတွက် ယခုအချိန်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံရပ်တည်ပေးခဲ့သည်မှာပင် မလွယ်ကူလှပေ။
တောက် တောက် တောက်…
နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခု ထပ်မံချဉ်းကပ်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်ထားသော ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မျက်နှာကိုလည်း အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ရက်စက်သော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ မြင်နေရသည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ရှည်လျားဖြောင့်တန်းသော ဓားမြှောင်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။
“အားလုံးပဲ... ကျွန်တော့်သခင်လေးက ဒီည မွေးနေ့စားပွဲ ကျင်းပဖို့ ရှိတာမို့ မိန်းကလေးကျားကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်”
သူ၏ ပါးစပ်မှ အက်ရှရှနှင့် နက်ရှိုင်းသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။]
“အရိပ်ဓားလား”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရွှီမိသားစု၏ နာမည်ကျော် ဓားသမားလေးဦးမှာ တစ်မြို့လုံးတွင် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျော်ကြားလှသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် လူလာခေါ်ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းကို မေးနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ကျားဟုန်နှင့် ရွှီမိသားစု၏ ဒုတိယသခင်လေး ရွှီဟောင်ရန် တို့မှာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိကြပြီး ချစ်သူများပင် ဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေရှိကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။
ကျားဟုန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ် ကျိုးပုဖုန်းကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“ဆရာ... ကျွန်မ အခုသွားတာက ရွှီမိသားစုဆီက အကူအညီတောင်းဖို့ပါ။ ဂိုဏ်းကြီး ပျက်စီးသွားမှာကို ကျွန်မ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျားဟုန်၏ လေသံမှာ လေးနက်လှပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင်လည်း အလေးအနက်ထားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ခေါင်းတွင် အနီရောင်အစ စည်းထားပြီး ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ကျိုးပုဖုန်းသည် သူ၏ အချစ်ဆုံးတပည့်မလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စကားများမှာ အမှန်လား အလိမ်လားဆိုသည်ကို ခွဲခြားမရနိုင်ဘဲ မှင်တက်နေမိသည်။ သူသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့သာ ခေါင်းကို ခါးသီးစွာ ငြိမ့်ပြလိုက်မိတော့သည်။
ကျားဟုန်သည် လှည့်ထွက်သွားစဉ်တွင်ပင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကျော့ရှင်းနေဆဲပင်။
“ဖာသည်မ”
သူမ၏ ဘေးနားမှ မုတ်ဆိတ်ဗလဗွ၊ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် တောင်ဝှေးကို အားပြုထားရသော ကျိုးယန်က သူမကို ရွံရှာစက်ဆုပ်စွာ ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ ကျားဟုန်၏ ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ သူမကို လာခေါ်သော အရိပ်ဓားကို အချက်ပြပြီး အတူတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“ငါ ပြောရဲတယ်... မင်းတို့အားလုံး မျက်စိကန်းနေကြတာပဲ”
ကျိုးယန်သည် ရှိနေသော အကြီးအကဲများကို လှည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။
“ဘာလဲ... မွေးရာပါ နတ်ဘုရားခွန်အားတို့၊ သိုင်းပါရမီရှင်တို့၊ ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးဆုံးစီနီယာဆိုတာတို့... အကုန်လုံးက အလကား အမှိုက်တွေချည်းပဲ”
“အမှိုက်တွေချည်းပဲ”
ကျိုးယန်၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကြောင့် အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ကျိုးယန်သည် သူ၏ တောင်ဝှေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးစွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာပြီး အရေပြားများမှာ နီမြန်းဖောင်းကြွလာကာ သူ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လျက် ဂိုဏ်း၏ အထွက်ဝဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်
“ငါက လူစဉ်မမှီတဲ့ ဒုက္ခိတဖြစ်နေရင်တောင်... သစ္စာဖောက်တော့ မဟုတ်ဘူးဟေ့”
ကျိုးယန်၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ သူ့အသားကို ဓားနှင့်လှီးနေသကဲ့သို့ မတွေးဝံ့စရာ နာကျင်မှုကို ပေးစွမ်းနေ၏။
“မကောင်းတော့ဘူး”
လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားသည့်အခါ ကျိုးယန်သည် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသော လေးလံသောဓားဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို အတင်းဝင်တိုက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ပြေးနေစဉ် ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ခြေလက်ကြွက်သားများမှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ရန်သူ၏ လည်ပင်းသို့ အားပါပါ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ဖောက်…
မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းသားသည် ကျိုးသွားသော သူ၏ လည်ပင်းကို အုပ်လျက် မကျေမနပ်ဖြင့် လဲကျသေဆုံးသွားတော့သည်။
“မင်းကများ ရဲလှချည်လား”
မုမိသားစု၏ အကြီးအကဲနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော မုရှီယန်သည် ထိုနေရာသို့ အပြေးရောက်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲမှ လေးလံသောဓားကြီးသည် လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲသွားပြီး ကျိုးယန်၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ အားပါပါ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
ဗြိ…
ကျိုးယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏အောက်ရှိ မြေပြင်မှာလည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပူနွေးသော သွေးအိုင်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။