အခန်း (၁၇၂)
Vol. 18 Ch. 172
အခန်း။ ၁၇၂
“ဒီကောင်တွေကို ထပ်ပြီး အချိန်ပေးမနေနဲ့တော့၊ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းက ကလေးတွေအားလုံးကို သတ်ပစ်ကြစမ်း”
မုရှီယန်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက ခွေးမသားတွေကို ပြန်သတ်ကြဟေ့”
ကျိုးယန် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် အကြီးအကဲကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားတော့သည်။
“သတ် သတ် သတ်”
အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းသားများမှာ ဘုံရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
...
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နေဝင်တောင်၌ သူ့ရှေ့တွင် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖားချင်သည့် အမူအရာပြနေသော ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်ကို ကြည့်ရင်း လုံယီမှာ ဆွံ့အလျက်ရှိသည်။ သူသည် ယခင်က သားရဲများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်ချင်နေသော သားရဲမျိုးကိုမူ ယခုမှ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ပြောင်လက်နေသော အမွေးအမှင်များ၊ တောက်ပြောင်သော မျက်လုံးများ၊ အမည်းရောင် နှာခေါင်းနှင့် လျှာတို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ... သူ၏ အရင်ဘဝက မွေးခဲ့ဖူးသော အနက်ငါးမျိုးစုံသည့် ခွေးနှင့် အတော်ပင် ဆင်တူနေသည်။
“အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ဘက်မှာဆိုရင် သားရဲဝိညာဉ် အကောင်ပေါက်လေးတွေကို မွေးရတာ တော်တော် ခေတ်စားတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်ဗျ”
ကျူတာရွေ့က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အကောင်ပေါက်မှ မဟုတ်တာ”
ဟွမ်လေက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“သူက အသိဉာဏ်ရှိပြီး လူကိုလည်း အန္တရာယ်မပေးဘူးဆိုတော့ ဒါက သဘာဝကပေးတဲ့ အိမ်မွေးသားရဲတစ်ကောင်ပဲပေါ့”
နေဝင်တောင်၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆရာဝန်ဖြစ်သူ မျက်မမြင်က အကြံပြုသည်။
“ဒါဆိုရင် အခုကစပြီး မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တော့”
လုံယီက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အသံကို တင်းမာလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ... အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လူကို ဒုက္ခမပေးရဘူး။ မဟုတ်လို့ကတော့ မင်းကို ဝက်ဝံသားစွပ်ပြုတ်အိုး ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်”
ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ရိုးသားသော မျက်နှာပေးဖြင့် အဆက်မပြတ် ဦးညွှတ်တော့သည်။
တောင်ပေါ်စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ
“ဘုရားရေ... ဝက်ဝံဝိညာဉ်ကြီးက တံခါးဝအထိ လာနေပြီဟေ့”
“မြန်မြန် ပြေးကြ”
လုံယီ၏ နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာသော ဧရာမ ဝက်ဝံဝိညာဉ်ကြီးကြောင့် စခန်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ လုံယီနှင့် အဖွဲ့သားများက ဤဝက်ဝံမှာ အန္တရာယ်မပြုကြောင်း အတော်ကြာအောင် ရှင်းပြလိုက်ရပြီးနောက်မှ ဓားပြများက ယုံကြည်သွားကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဝက်ဝံကြီးမှာ တကယ်ပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ နေထိုင်သဖြင့် လုံယီလည်း သူ၏ သတိထားမှုကို အနည်းငယ် လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။
ဝက်ဝံနက်ကြီးက အစားတော့ အတော်ကြမ်းလှသည်။ ဝက်တစ်ကောင်လုံး ကျွေးလျှင်ပင် ၎င်း၏ဗိုက်က မပြည့်နိုင်ချေ။ ထိုအချက်က ကျူတာရွေ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤမျှလောက် အစားကြီးသော သတ္တဝါကို ရေရှည်ကျွေးမွေးရန် သူတို့တွင် အင်အားမရှိသောကြောင့်ပင်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ကိုပါ အမဲလိုက်ဖို့ ခေါ်သွားလိုက်”
လုံယီက အကြံတစ်ခုရသွားပြီး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ဒီဝက်ဝံကြီးကို ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ ထိန်းနိုင်တာ မဟုတ်လားဗျ” ကျူတာရွေ့က ခပ်နွမ်းနွမ်း အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သူဖမ်းမိတဲ့ အသားတွေထဲက ဝေစုခွဲပေးမယ်လို့သာ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ”
လုံယီက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထိုဝေစုဟူသည်မှာ အသားစိမ်းမဟုတ်ဘဲ ချက်ပြုတ်ပြီးသား အစားအစာကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်တော့သည်။ ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာ၏ အရသာကို တစ်ကြိမ်မြည်းစမ်းဖူးပြီးကတည်းက ၎င်းသည် ထိုအရသာကို အစွဲအလမ်းကြီး စွဲလန်းသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျူတာရွေ့နှင့် အဖွဲ့သားများသည် ဝက်ဝံနက်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်နောက်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် တောင်ကုန်းတောင်တန်းများကြားတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး တောဝံပုလွေ သုံးကောင်၊ ဂျေ နှစ်ကောင်နှင့် သမင်တစ်ကောင်တို့ကို အလွယ်တကူပင် ဖမ်းဆီးပေးခဲ့သည်။
“ဝေါင်း”
ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် တစ်နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ချေ။ ကျူတာရွေ့က ၎င်း၏သဘောကို နားလည်လိုက်သဖြင့် ပြုံးလျက် ဆဲရေးလိုက်သည်။
“ဒီကောင်ကတော့ အစားမက်တာပဲ။ အာကု... သူ့အတွက် ဂျေတစ်ကောင်လောက် ကင်ပေးလိုက်စမ်း”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
အဖွဲ့ထဲမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဓားပြတစ်ဦးက စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။
“ခြင်တွေ မကိုက်အောင် ဟိုဘက်က ကုန်းမြင့်ပေါ်ကို သွားကြစို့”
သူသည် တောင်နောက်ဘက်ရှိ အမြင့်ဆုံးနေရာ၊ ပြန့်ပြူးသော ကုန်းစောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်သည့်အခါ အသားကင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
နေဝင်တောင်နှင့် မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ လွင်ပြင်ပြင်ကြီးထက်တွင် အမည်းစက် အမြောက်အမြားသည် သူတို့ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။
“သားရဲလှိုင်းပဲ သားရဲလှိုင်းတွေ ငါတို့ဆီကို လာနေပြီ”
အာကုအမည်ရှိသော ဓားပြက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မြန်မြန်... ခေါင်းဆောင်ကြီးဆီကို ပြန်ပြီး သတင်းပို့ကြစို့”
ကျူတာရွေ့လည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။
သူတို့သည် ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေမှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ စခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် လုံယီသည် သတင်းကို ရရှိသွားပြီး ဓားပြအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ နေဝင်တောင်၏ အဝင်ဝတွင် အသင့်စောင့်ကြပ်နေလိုက်သည်။
“ဝေါင်း”
“ဝူး...”
“ဟီး...”
တစ်နာရီခွဲခန့်အတွင်းမှာတင် ကျားသစ်များ၊ တောဝံပုလွေများ၊ ကျားများ၊ ကြံ့များနှင့် တောဝက်များအပါအဝင် သားရဲလှိုင်းအမြောက်အမြားသည် တောင်ခြေသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို ဓားပြများ၏ မြားချက်များဖြင့် ပြန်လည်တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပြီး သားရဲအများအပြားမှာလည်း မြားထိမှန်ကာ သေဆုံးကုန်ကြသည်။
သို့သော် ဓားပြများ အောင်ပွဲခံရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် ဤနေရာမှ ထူးခြားသော အနံ့ကို ရရှိသွားပြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
“ရှူး… ရှူး…”
အရှည် ငါးမီတာကျော်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို သံချပ်ကာတင့်ကားကြီးအလား အမည်းရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားသော တောဝက်ဝိညာဉ်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော အစွယ်ကြီးများဖြင့် လူအုပ်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။
“မြားတွေနဲ့ ပစ်ကြစမ်း”
ကျူတာရွေ့က အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရွှူး… ရွှူး… ရွှူး
မြားမိုးများစွာသည် တောဝက်ဝိညာဉ်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း တောင်… တောင်… ဟူသော သံချင်းထိခတ်သံများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြားများအားလုံးသည် ဘေးသို့ လွင့်စင်ကုန်ကြပြီး ရန်သူ၏ အရေပြားကိုပင် အစင်းရာထင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။
တောဝက်ဝိညာဉ်ကြီးသည် ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ၎င်းသည် အဝင်ဝရှိ ပထမဆုံး အမြင့်ဆုံး သစ်သားခြံစည်းရိုးကို တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်လိုက်ရာ ခြံစည်းရိုးမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားတော့သည်။
“တောက်… ဒီတောဝက်ကတော့ တော်တော်လေးကို ရမ်းကားလွန်းနေပြီ”
ဟွမ်လေက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် သူတို့၏ ဘေးဘက်မှ အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် လေပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ထိုးထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
“ဝေါင်း”
ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် တောဝက်ဝိညာဉ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး ၎င်း၏ ဧရာမလက်ဖဝါးကြီးဖြင့် အားပါပါ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဘုန်း….
တောဝက်ဝိညာဉ်ကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ပြင်းထန်လှသော ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာကာ သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်သွားတော့သည်။
“ဘုရားရေ…”
နေဝင်တောင်မှ ဓားပြများမှာ မှင်တက်သွားကြရသည်။ နှစ်ကောင်လုံးမှာ သားရဲဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဝက်ဝံနက်ကြီးက ဤမျှအထိ ပိုမိုအစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
လုံယီ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားသည်။
ဤဝက်ဝံနက်ဝိညာဉ်၏ ခွန်အားမှာ သူယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေမိစ္ဆာ ထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျပြီး ထူထဲသော အရေပြား၊ ခိုင်မာသော ခံစစ်၊ ကြီးမားသော ခွန်အားနှင့် လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်တို့ ရှိသည်။ ထိုခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေမှာ သားရဲဘုရင်အဆင့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သာမန် သားရဲဝိညာဉ်များအနေဖြင့် ဤဝက်ဝံကြီးနှင့် တွေ့ပါက အရိုက်အနှက်ခံရရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။
ထို့နောက်တွင် နောက်ထပ် သားရဲဝိညာဉ်အချို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် တောဝက်ဝိညာဉ်ကြီးများ၊ အမွေးများ မာကြောနေသည့် အနီရောင်ဝံပုလွေကြီးများနှင့် မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ၆ မီတာကျော်ရှည်သည့် ဧရာမကျားကြီးတစ်ကောင်လည်း ပါဝင်သည်။
ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ လက်သည်းအောက်တွင် ၁၀ စက္ကန့်ခန့် တောင့်ခံနိုင်သော ကျားကြီးမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော သားရဲအားလုံးမှာ နှစ်ကွက်၊ သုံးကွက်အတွင်းမှာပင် အရေးနိမ့်သွားကြတော့သည်။ နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဝက်ဝံနက်ကြီးကြောင့် လုံယီမှာ စွမ်းအင် ၂၀ အမှတ် ရရှိခဲ့ပြီး နေဝင်တောင်အတွက်လည်း အသားအမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သည်။
သို့သော် နေဝင်တောင်မှ လူတိုင်းမှာ လေးနက်သော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှချေ။
“တောက် ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ။ တကယ့် သားရဲလှိုင်းကြီး ရောက်လာရင်တော့ ဒီဝက်ဝံကြီးတောင် တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျူတာရွေ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ။ ငါတို့ နေဝင်တောင်က သားရဲတစ်ရာတောင်တန်းကနေ ထိုင်ဝမ်မြို့ကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ တည့်တည့်ကြီး ဖြစ်နေတာကိုး။ တကယ့်ကို ဖြတ်ကိုဖြတ်ရမယ့် လမ်းကြောင်းပဲ”
ဟွမ်လေက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ အခုလောလောဆယ် ဆုတ်ခွာကြတာပေါ့။ သားရဲလှိုင်း ပြီးသွားမှပဲ ပြန်လာကြမယ်”
လုံယီက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဘယ်ကို သွားမှာလဲ ခေါင်းဆောင်”
“ကျားမိသားစု စံအိမ်ကို”
ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ နေဝင်တောင်မှ ဓားပြများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။
“ကျားမိသားစု စံအိမ်က ငါတို့ကို လက်ခံပါ့မလား”
“သားရဲလှိုင်းက ရောက်တော့မှာလေ။ အားလုံး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှပဲ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မယ်”
လုံယီက ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာက သားရဲလှိုင်းလမ်းကြောင်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတော့ ဒီမှာထက်စာရင် ဖိအား အများကြီး နည်းလိမ့်မယ်”
ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် လုံယီသည် ပြတ်သားသော သူပီပီ ရိက္ခာနှင့် လက်နက်များကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ တစ်တောင်လုံးရှိ လူဦးရေ ၂၀၀ ကျော်မှာ အဆင့်မြင့်သူများက မြင်းကိုယ်စီစီးကြပြီး သာမန်ဓားပြများမှာမူ သစ်သားလှည်းများဖြင့် လိုက်ပါကြကာ ကျားမိသားစုစံအိမ်ဆီသို့ ခန့်ညားစွာ ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင်မူ ၅ မီတာ၊ ၆ မီတာခန့် မြင့်သော ဧရာမ ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ လူကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှောက်လှမ်းနေ၏။ ၎င်းသည် မြင်းကောင်းတစ်ကောင်ထက်ပင် မနှေးကွေးဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရန်ပင် အချိန်ပိုနေသေးသည်။
ဝက်ဝံကြီး၏ ပခုံးပေါ်တွင်မူ အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ဦးသည် မျက်လုံးကို အသာမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်နေသလိုမျိုး ထိုင်နေသည်။ ဝက်ဝံနက်ကြီး ပြေးလွှားနေစဉ် တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသော်လည်း ထိုလူငယ်၏ တင်ပါးမှာမူ ဝက်ဝံ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကော်နှင့် ကပ်ထားသကဲ့သို့ တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား ငြိမ်သက်နေ၏။
ဤထူးဆန်းသော အဖွဲ့ကြီးသည် ကျားမိသားစုစံအိမ်နှင့် ၅ မိုင်ခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ စံအိမ်အတွင်းရှိ လူများမှာ အကြီးအကျယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြီး တစ်စံအိမ်လုံးကို အဝင်အထွက် ပိတ်လိုက်ကြတော့သည်။