အခန်း (၁၇၃)
Vol. 18 Ch. 173
အခန်း။ ၁၇၃
သို့သော် လုံယီက ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးလိုက်သဖြင့် နားလည်မှုလွဲမှားမှုများမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မြေရှင်ကြီးကျားသည် ခေါင်းမာသူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် နေဝင်တောင်မှ ဓားပြများနှင့် ပူးပေါင်းကာ ခုခံကာကွယ်ရန် အစီအစဉ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ သို့သော် သူကလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ကန့်သတ်ချက်အချို့ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဓားပြများအတွက် သီးသန့်နေထိုင်ရာ နေရာတစ်ခု သတ်မှတ်ပေးရန်နှင့် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စံအိမ်၏ အခြားနေရာများသို့ မသွားရန်။
ဓားပြများသည် သူတို့၏ အထောက်အထားကို လျှို့ဝှက်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် နေဝင်တောင်မှဖြစ်ကြောင်း ပြင်ပလူများကို မသိစေရန်၊ စားဝတ်နေရေးကို အခမဲ့ စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်သော်လည်း သတ်ဖြတ်မိသော သားရဲများမှ ရရှိသည့် ပစ္စည်းများ၏ ထက်ဝက်ကို စံအိမ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရန်...
ဤနည်းဖြင့် စံအိမ်အတွင်းရှိ ခံစစ်အင်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သားရဲဝိညာဉ်အဆင့် ခွန်အားရှိသော ဝက်ဝံနက်ကြီးပါရှိရာ သားရဲလှိုင်းမှ လမ်းမှားဝင်ရောက်လာသော မည်သည့်ကြမ်းတမ်းသည့် သတ္တဝါကိုမဆို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူလည်း မရှိသလောက်ပင်။
သို့သော် ဤသည်မှာ သားရဲလှိုင်း၏ အစောပိုင်းအဆင့်သာ ရှိသေးပြီး အထွတ်အထိပ်ကာလသို့ ရောက်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။ လုံယီသည် စံအိမ်တစ်ဝိုက်ကို လှည့်လည်ကင်းလှည့်ရင်း ကျားမိသားစုစံအိမ်ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်သော သားရဲများကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤနေရာ၏ အခြေအနေကောင်းမွန်ကြောင်း သတင်းကြားရသည့်အခါ ဆင်းရှန်းရှိ အခြားကျေးရွာများမှ လူများသည်လည်း သူတို့၏ မိသားစုများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျားမိသားစုစံအိမ်တစ်ခုတည်းက ဤမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ ရွာနီးချုပ်စပ်မှ လူများဖြစ်ကြသဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် မောင်းထုတ်၍လည်း မရချေ။
မြေရှင်ကြီးကျားအနေဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ မူလခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင် ယာယီတဲအိမ်များ ဆောက်လုပ်ကာ နယ်မြေချဲ့ထွင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်ရသည်။ စံအိမ်အတွင်းလောက် ဘေးမကင်းသော်လည်း စုပေါင်းနေထိုင်ခြင်းက ရွာထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ခုခံနေခြင်းထက်စာလျှင် ဘေးအန္တရာယ် နည်းပါးသည်။
လုံယီသည် ရောက်လာသူများထဲတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့ကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူက သွားရောက်နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ကျားမိသားစုစံအိမ်၏ အခြေအနေမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်ရသည့်အခါ လုံယီသည် မြို့ထဲသို့ ပြန်ရန် စိတ်ကူးပေါ်လာသည်။ အတိတ်သမိုင်းကြောင်းအရ ကျားမိသားစုစံအိမ်သည် သားရဲလှိုင်း၏ အဓိကလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မရှိသလို လက်ရှိခံစစ်အင်အားမှာလည်း လုံလောက်မှု ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် သူသည် ကလေးထိန်းတစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်နေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။
သူသည် ဤကာလအတွင်း စွမ်းအင်အမှတ်များကို များစွာစုဆောင်းနိုင်ခဲ့ရာ အမှတ် ၃၀၀ ကျော်အထိပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အသက်ရှူကျင့်စဉ်အတွက် လိုအပ်သော အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများဖြစ်သည့် နိဗ္ဗာန်နတ်ပန်းနှင့် အခြားသော အရင်းအမြစ်များကိုမူ မြို့ထဲသို့ ပြန်မှသာ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ လုံယီသည် မြေရှင်ကြီးကျားကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင်
“ဟီး…”
ဧရာမ မြင်းနက်ကြီးတစ်စီးသည် ကျားမိသားစုစံအိမ်၏ အပြင်ဘက်သို့ ဒုန်းစိုင်းနှင်လာသည်။ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အသားဖြူဖြူနှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် မြင်းပေါ်မှ အသည်းအသန် ဆင်းသက်လာ၏။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မျက်လုံးများမှာလည်း သွေးတက်နေသည်။ သူ၏အဝတ်အစားများမှာလည်း နေရာအနှံ့ စုတ်ပြဲနေပြီး သွေးစို့နေသော အသားစများကို မြင်နေရသည်။
ထိုသူမှာ လေလွင့်သောင်းကျန်းသူ လျူယွမ်မှတစ်ပါး အခြားသူမဟုတ်ချေ။ ကျားမိသားစုစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာရန် သူသည် အတော်ပင် ရုန်းကန်ခဲ့ရပုံရသည်။ လုံယီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူယွမ်မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး “အစ်ကိုကြီးယီ... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ရှာတွေ့ပြီ”
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
လျူယွမ်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လုံယီ တစ်ခုခု ထူးခြားနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး ထိုင်ဝမ်မြို့ထဲကို လုံးဝပြန်မသွားပါနဲ့”
လျူယွမ်က မောဟိုက်စွာဖြင့် ရှင်းပြသည် “လေးလံသောဓားဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချီက သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ကို တက်သွားပြီ။ အခု သူက အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်
ချေမှုန်းဖို့ ပြင်နေတယ်။ သူက သုံးရက်အချိန်ပေးထားတာ။ တစ်မြို့လုံးလည်း ဒါကို သိနေကြပြီ...”
“ကျွန်တော်နဲ့ ဝေတက လူခွဲပြီး နေဝင်တောင်နဲ့ ဆင်းရှန်းတစ်ဝိုက်မှာ အစ်ကို့ကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေတာ။ အစ်ကိုကြီး ကျားမိသားစုစံအိမ်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး”
လျူယွမ်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံယီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။
“သုံးရက်အချိန်ဆိုတော့... အဲဒီအချိန်က ဒီနေ့ မဟုတ်လား”
“သွားစို့”
လုံယီသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ မြို့မရှိရာသို့ ဒုန်းစိုင်းနှင်တော့သည်။
“ဟေး... ကျွန်တော့်ကို စောင့်ဦးလေ အစ်ကိုကြီးယီ... ဒါက ခွေးကို အသားတုံးကျွေးသလိုမျိုး ပြန်မလာနိုင်တဲ့ လမ်းကို သွားနေတာ မဟုတ်လား”
လျူယွမ်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် လုံယီကို သေတွင်းထဲ မတိုးရန် လာရောက်သတိပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လုံယီကမူ သိသိကြီးနှင့် သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်”
လုံယီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသမီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုမီးတောက်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အချိန်တန်သည့်အခါ ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟိန်းသွားလောက်အောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည်ပင်။
...
ထိုင်ဝမ်မြို့၊ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်။
ကျိုးယန်သည် လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ မုရှီယန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးသွားပြီးနောက် နှစ်ဂိုဏ်းကြားရှိ ပဋိပက္ခမှာ လုံးဝထိန်းမရတော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းနှင့် လေးလံသောဓားဂိုဏ်းတို့သည် တစ်ခဏချင်းမှာပင် အပြန်အလှန် သတ်ပုတ်ကြသည့် စစ်ပွဲကြီးအတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွားကြသည်။
“ဒီခွေးမသားတွေကို သတ်ကြစမ်း”
“ပြိုလဲတော့မယ့် အိမ်က ခွေးအိုတွေကများ ပြန်ခုခံချင်သေးတယ်လား”
“သတ်… အကုန်သတ်… တစ်ယောက်မကျန် သုတ်သင်ပစ်”
ထိုတိုက်ပွဲက အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရေး တိုက်ပွဲတစ်ခုပင် သို့သော် နှစ်ဖက်အင်အား ကွာခြားချက်မှာ အဆမတန် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်ဦးရေမှာ အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းထက် နှစ်ဆကျော် ပိုများသည့်အပြင် ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကွာဟချက်က ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။
အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းသားများ ချက်ချင်းပြိုလဲမသွားခြင်းမှာ သူတို့အားလုံး သေလျှင်သေ မသေလျှင် အသေသတ်မည် ဟူသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သေမင်းကို ရင်ဆိုင်နေကြသောကြောင့်ပင်။ သူတို့သည် ကျရှုံးလျှင်တောင် ရန်သူ့ထံမှ အသားတစ်စကို ကိုက်ခဲယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းကမူ ရန်သူ၏ အသေခံတိုက်ခိုက်မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိနှိပ်ကာ အသေခံတိုက်ခိုက်သည့် နည်းဗျူဟာကို သုံးနေကြသည်။
သို့သော်လည်း အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျနေဆဲပင်။
ဒုတိယအဆင့်ချီစွမ်းအားရှိသော သာမန်တပည့်တစ်ဦးသည် လေးလံသောဓားဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို အတင်းကပ်ကာ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ရန်သူမှာ သွေးအန်ပြီး လဲကျသွားသည်။ သို့သော် ထိုတပည့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရှေ့နှင့်နောက်မှ ဓားကြီးနှစ်စင်း စိုက်ဝင်သွားပြီး သူ၏ အသက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
တပည့်များထဲတွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော ချန်းမူကျုသည် သူ၏ သိုင်းပညာကို အစွမ်းကုန်သုံးကာ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းသား နှစ်ဦးကို တောင့်ခံထားနိုင်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးက အရှက်မရှိဘဲ သူ၏ဓားဖြင့် ချန်းမူကျုကို လှမ်းခုတ်လိုက်သည်။
ချန်းမူကျုမှာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ဘဲ သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ပြတ်တောက်ကာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
“အား…”
သူ၏မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်သွားပြီး အသည်းအသန် နောက်ဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းနေရတော့သည်။ သူသည် တိုက်စစ်ကို ပြန်လည်မဆင်နွှဲနိုင်တော့ချေ။ အကြီးအကဲကျန်း၏ မျက်နှာမှာလည်း ပို၍ပင် ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူနှင့် အဆင့်တူ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးကို အသည်းအသန် ခုခံနေရရှာသည်။
အကြီးအကဲကျန်း၏ ခြေထောက်မှာလည်း ဓားဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အကြီးအကဲ နှောင့်နှေးသွားစေသည်။
ဗြိ…
ဘေးဘက်မှနေ၍ ဧရာမ ဓားကြီးတစ်စင်းက တိတ်တဆိတ် ထိုးထွက်လာပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
“အား…”
အကြီးအကဲကျန်းသည် သူ့လက်ဖဝါးမှ စီးကျနေသော သွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်သူ၏ လည်ပင်းတည့်တည့်ကို အားပါပါ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ဘုန်း….
နှစ်ယောက်လုံးမှာ သွေးအန်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုင်တူလဲကျသွားကြတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးများဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ရဲရဲနီနေသော အကြီးအကဲချုပ် ကျိုးပုဖုန်းမှာမူ နီကျင်ကျင် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား မုညီအစ်ကို နှစ်ဦးအပါအဝင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် ပညာရှင် သုံးဦးနှင့် အသည်းအသန် လုံးထွေးတိုက်ခိုက်နေရသည်။ ကျိုးပုဖုန်းမှာ ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ရန်သူသုံးဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အလွယ်တကူ ကျရှုံးမသွားဘဲ ရှိနေသေး၏။ သူသည် ရန်သူတစ်ဦးဦးကို အမြန်ဆုံး သတ်ဖြတ်ပြီး အသာစီးရရန် ဘယ်ပြန်ညာပြန် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေသည်။ သို့သော် ရန်သူသုံးဦးက ခံစစ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် သူ အခွင့်အရေး မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ တိုက်စစ်အရှိန် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်နှင့် သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။
“ဟားဟား... ဝေယိုသောက် ခင်ဗျားတို့ လိပ်အိုကြီး နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာရပြီလား” လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ စတုတ္ထမြောက် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် ပညာရှင်ဖြစ်သူ အကြီးအကဲယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူသည် ဗိုလ်မှူးကြီးဂေါင်နှင့် အရောင်းအဝယ်လုပ်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး လေးလံသောဓားဂိုဏ်းတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်နှစ်ခါပဲ ပုန်းပုန်း ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်ကိုပြေးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
“ဟွတ်… ဟွတ်…”
ပိန်လှီလှသော အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းချုပ် ဝေယိုသောက်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးရင်း ရန်သူ၏ တိုက်စစ်ကို ခက်ခဲစွာ ခုခံနေရသည်။ ရန်သူက မတိုက်လျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင် လဲကျသွားတော့မည့် အသွင်ရှိနေ၏။
ဗြိ
အချိန်အတော်ကြာ ခုခံပြီးနောက်တွင် ဝေယိုသောက်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အကြီးအကဲယွီ၏ ဓားက ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဝတ်စုံမှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားတော့သည်။
“အဘိုးကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၀ တုန်းက ခင်ဗျားက သိုင်းဆရာအဆင့်ကို တစ်ဝက်လောက် ရောက်နေပြီဆိုပြီး ငါတို့ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းကို လာဗိုလ်ကျခဲ့တယ်။ ငါ့ဆရာကို ဒဏ်ရာတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့လို့ သူက အဲဒီဒဏ်ရာတွေနဲ့ပဲ သေဆုံးခဲ့ရတာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ ခင်ဗျား တော်တော်ဝင့်ကြွားခဲ့တာပေါ့... အခုလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်လို့ တစ်ခါလောက်ဖြစ်ဖြစ် တွေးဖူးရဲ့လား”
အကြီးအကဲယွီက မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောဆိုရင်း ဝေယိုသောက်ကို နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်မံထိုးလိုက်ပြန်သည်။
ဝေယိုသောက်သည် ထပ်မံတောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်လှည့်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။
“သိုင်းလေ့ကျင့်ရေး ခန်းမထဲကို ဆုတ်ကြစမ်း”
သူက တပည့်များကို အသံကုန်အော်ဟစ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျိုးပုဖုန်းသည်လည်း တိုက်ရင်းဆုတ်ရင်းဖြင့် သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးခန်းမဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ အခြားသော တပည့်များသည်လည်း ခန်းမအတွင်းသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။
“ဝေလိပ်ကြီး... ဘယ်ကိုပြေးချင်တာလဲ”
ဝေယိုသောက်ကို နာကျည်းနေသော အကြီးအကဲယွီသည် နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရင်း ခန်းမထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။ သူနှင့်အတူ မုညီအစ်ကိုများနှင့် အခြားသော အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်များလည်း ပါသွားကြတော့သည်။