အခန်း (၆၈)
Vol. 7 Ch. 68
အခန်း ၆၈
“ကြည့်လို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား?”
လည်ဆွဲကို ကြည့်ရင်း ဂျယ်ဂန်းက ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ပါးလွှာသော ရွှေကြိုးလေးတွင် ပန်းပွင့်ပုံစံ ဆွဲသီးလေး ပါရှိပြီး အလယ်တွင် စိန်ပွင့်သေးသေးလေး တစ်ပွင့် စီခြယ်ထားသည်။
“ညီမလေးရဲ့ လည်တိုင်က လှတော့ ဒီလည်ဆွဲနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ။ စမ်းဝတ်ကြည့်ပါလားရှင်။”
အရောင်းစာရေးမလေးက တက်ကြွသော အသံဖြင့် တိုက်တွန်းသည်။ ဒါဆောက ဝေခွဲမရဖြစ်နေရင်း လည်ဆွဲကို ယူကာ သူမလည်ပင်းနားတွင် ယှဉ်ကြည့်လိုက်၏။
“ဝါး... တကယ်လှတယ်ဗျာ။ စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်ပါလား။”
“ဒီအတိုင်း ကြည့်တာနဲ့တင် အဆင်ပြေပါတယ်...”
“ဒါဆိုရင် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ဦးလေ။ ရော့... ဒီမှာ မှန်။”
အရောင်းစာရေးမလေးက မှန်ကို အမြန်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဒါဆောသည် မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် သူမ၏ လည်တိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
“သဘောကျလို့လား?”
ဂျယ်ဂန်းက သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဒါဆောက ပြန်မဖြေပါ။
“အလောတကြီး လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ တခြားဟာတွေလည်း အများကြီးရှိသေးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်ဦးလေ။”
“မဟုတ်ဘူး... ဒါလေးကို သဘောကျပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့...”
ဒါဆော စကားသံ တိုးသွားသည်။ သူမ ဘာကြောင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်ကို ဂျယ်ဂန်း သိပါသည်။ ဈေးနှုန်းက ၆၄၉ ဒေါ်လာ (မြန်မာငွေ သိန်း ၂၀ ကျော်) ဆိုတော့ သိပ်မနည်းလှပေ။
“ဒါလေးပဲ ယူမယ်ဗျာ။”
ဂျယ်ဂန်းက ဝန်ထမ်းကို ပြောလိုက်သည်။ သူမ သဘောကျနေမှတော့ အချိန်ဆွဲနေစရာ အကြောင်းမရှိပါ။ ဒါဆောမှာတော့ အားနာသလိုဖြင့် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိ၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ထုပ်ပိုးပေးပါ့မယ်။ ဒီဘက်မှာ ငွေရှင်းလို့ ရပါတယ်ရှင်။”
ဂျယ်ဂန်း ကတ်ဖြင့် ငွေရှင်းလိုက်ပြီးနောက် ဝန်ထမ်းမလေးက လည်ဆွဲကို အိတ်အသေးလေးတစ်ခုထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ သာယာသောနေ့လေး ဖြစ်ပါစေ။”
ဂျယ်ဂန်းနှင့် ဒါဆောတို့ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ အပြင်တွင်တော့ မူးနေသည့် လူအချို့ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြ၏။ ဂျယ်ဂန်းက ဒါဆောကို ကာကွယ်ပေးသည့် ပုံစံဖြင့် နောက်ကနေ လိုက်လာရင်း အိတ်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ရော့... ဒီမှာ။ ဂျမ်ပါအိတ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်လေ။”
“ဒါကြီးကို ကျွန်မ မယူရဲဘူး။ အရမ်းဈေးကြီးတယ်လေ။”
“စိတ်မပူပါနဲ့။”
ဂျယ်ဂန်းက အိတ်လေးကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ်လက်ဆန့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
“ဗိုက်ကတော့ တော်တော်ပြည့်နေပြီဆိုတော့ လေးလံတဲ့ အစားအစာတွေ ထပ်မစားနိုင်တော့ဘူး။ ဘီယာဆိုင်သွားပြီး ခရင်မ်ဘီယာလေး သောက်ကြမလား?”
“ရှင့် သဘောပါပဲ။”
ဒါဆောက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏လက်ကတော့ အိတ်ကပ်ထဲက အိတ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၏။
“မင်းအသံက ရုတ်တရက်ကြီး တည်ငြိမ်သွားပါလား? ဘာလို့လဲမသိဘူးနော်?”
ဂျယ်ဂန်းက စနောက်သလို မေးလိုက်ရာ ဒါဆောက မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းနေပြီး ဂျယ်ဂန်း၏ လက်မောင်းကို လှမ်းချိတ်လိုက်၏။
“ကျွန်မကို လာမစနဲ့တော့၊ မြန်မြန်သွားရအောင်။”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ချစ်သူနှစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ချင်းချိတ်ကာ လျှောက်လာကြရင်း ဒါဆောက မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... ရှင် ဘာလို့ ဒါကို ဝယ်ပေးတာလဲ?”
“မင်းက ဝယ်ပေးဆိုလို့ ဝယ်ပေးတာလေ။”
“ဒါပေမဲ့ ရှင်က အရင် စမေးတာလေ။ ဘာလို့လဲ?”
သူမ၏ လည်တိုင်လေးက လှလွန်းလို့ ဝယ်ပေးချင်မိတာပါဟု သူ မပြောနိုင်။ ဘီယာဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျေးဇူးလည်း ပြန်ဆပ်ချင်တာနဲ့၊ မင်းမှာလည်း ဘာမှ မရှိတာနဲ့... အဲဒါကြောင့်ပါ။”
ဒါဆောက အံ့သြသလို ကြည့်ကာ...
“ဘာကြီးလဲ? ဒါဆို ကျွန်မမှာ လက်စွပ်လည်း မရှိဘူး၊ လက်ကောက်လည်း မရှိဘူး၊ တခြားဟာတွေလည်း မရှိသေးဘူးလေ။ အဲဒါဆို အကုန်ဝယ်ပေးမှာလား?”
“တကယ်လား? ဒါဆို ပြန်သွားဝယ်ကြမလား။”
ဂျယ်ဂန်းက ချက်ချင်းဆိုသလို နောက်လှည့်လိုက်သည်။ ဒါဆောက အံ့သြသွားပြီး ဂျယ်ဂန်း၏ ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်၏။
“နောက်တာပါ... တကယ်နောက်တာ။ သွားကြစို့။ ဟိုဘက်ကဆိုင်လေး ဘယ်လိုလဲ? ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေပုံပဲ။”
“သွားကြစို့လေ။”
သူတို့နှစ်ဦး ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ဆိုင်အသေးလေးဖြစ်ပြီး စပီကာများမှ ဂျက်ဇ်တေးဂီတသံများ ပျံ့လွင့်နေ၏။ ဂျယ်ဂန်းသည် ထိုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အငွေ့အသက်ကို သဘောကျသည်။ ဗိုက်ပြည့်နေကြသဖြင့် ခရင်မ်ဘီယာ နှစ်ခွက်သာ မှာလိုက်ကြ၏။
ဘီယာမသောက်ခင်မှာပင် ဒါဆောက လည်ဆွဲကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
“အခု စမ်းဝတ်ကြည့်လို့ ရမလား?”
“မင်းဟာပဲဟာ... ငါ့ကို ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ?”
“ဟားဟား... ဟုတ်သားပဲ။”
ဒါဆောက ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောရင်း လည်ဆွဲကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဂျမ်ပါအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး လည်ဆွဲကို ဆင်ယင်လိုက်၏။
“ဘယ်လိုနေလဲ?”
“လိုက်ဖက်ပါပေတယ်။”
“တကယ်ပဲလား? ဒါနဲ့... ရှင် ဒါကို တကယ် ဝယ်ပေးနိုင်လို့လား? ရှင့်ရဲ့ တစ်လစာ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်သုံးလိုက်ရတာ မဟုတ်လား?”
“ကျွန်တော် ရထားတဲ့ ဆုကြေးငွေနဲ့ ဝယ်တာပါ။”
“ဆုကြေးက ဘယ်လောက်မို့လို့လဲ? ဒေါ်လာ ၁,၀၀၀ လား? မဟုတ်သေးပါဘူး... နည်းလွန်းတယ်။ ဒေါ်လာ ၃,၀၀၀ လား?”
“ဒေါ်လာ ၃၀,၀၀၀ (ကျပ်သိန်း ၈၀၀ ကျော်) ပါ။”
“...!”
ဒါဆော ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွား၏။
“ဒေါ်လာ ၃၀,၀၀၀ တောင်လား? ဆုကြေးငွေကလေ?”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။”
“ဟားဟား... အစကတည်းက ပြောပါတော့လား။ စိတ်ပူရမှာလား? မပူပါဘူး။ သိရင် ပိုတောင် အများကြီး ဝယ်ခိုင်းဦးမှာ။”
“ဟားဟား။”
ဂျယ်ဂန်းလည်း လိုက်ရယ်မိသည်။ ဒါဆောကလည်း လိုက်ရယ်ရင်း...
ချီးယား!
သူတို့နှစ်ဦး ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ကြသည်။
“အခုတော့ ပြောပြတော့မလား?”
“ဘာကိုလဲ?”
“ရှင့်နာမည်လေ။ ကျွန်မကြောင့် ဒေါ်လာ ၃၀,၀၀၀ တောင် ရတာဆိုတော့ ပြောပြသင့်ပြီ မဟုတ်လား။”
“ဟာဂျယ်ဂန်း ပါ။”
ဂျယ်ဂန်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ့နာမည်ကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။
“ဟာဂျယ်ဂန်း? ကျွန်မက စာအုပ်တွေအကြောင်း သိပ်မသိလို့။ ရှင်က အောင်မြင်သလား? အင်တာနက်ပေါ်မှာရော ရှာလို့ရလား?”
“အောင်မြင်သလားတော့ ကျွန်တော်လည်း မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှာရင်တော့ တွေ့မှာပါ။”
“ဟုတ်လား? ဒါဆို အခုပဲ ရှာကြည့်မယ်။”
ဒါဆောက Navin ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ နာမည်ရိုက်ရှာလိုက်သည်။ သူမ နာမည်ရိုက်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပေါ်လာသဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွား၏။
“ဝါး... Auto fill-in တောင် ဖြစ်နေတာလား? ကျွန်မက ‘ဟာ’ နဲ့ ‘ဂ’ ပဲ ရိုက်ရသေးတယ်၊ နာမည်က တက်လာပြီ။”
သူမသည် ဂျယ်ဂန်း၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းကို ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်က ဂျယ်ဂန်းနှင့် ဖုန်းထဲက ဂျယ်ဂန်းကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ရင်း သူမ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။
“ဝါး! ဝါး! ကျွန်မရှေ့မှာ ‘စတား’ တစ်ယောက် ရောက်နေတာပဲ!”
“ဘာ စတား လဲဗျာ။ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်မတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တကယ် မိုက်တယ်။ ဝါး... အခုကစပြီး ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ ဖန် ဖြစ်သွားပြီ။ ရှင့်ရဲ့ ပုံကလည်း တကယ်လန်းတာပဲ။ ရှင်ကိုယ်တိုင် ရွေးထားတာလား?”
“Navin က အင်တာဗျူးတုန်းက ရိုက်ပေးတဲ့ပုံပါ။ သူတို့က သဘောကျလို့ သုံးမယ်ဆိုတာနဲ့ ခွင့်ပြုလိုက်တာ။ ကျွန်တော်က ပုံသိပ်ရိုက်လေ့မရှိဘူး။”
“ဝါး... ရှင်မှာ Twitter (X) လည်း ရှိတာပဲ?”
“အကောင့်ဖွင့်ထားတာပါ။ သိပ်တော့ မသုံးဖြစ်ဘူး။”
“Followers ၅,၀၀၀ တောင် ရှိတာလား? ဝါး... ဖန် တွေ အများကြီးပဲ။ ‘တုံးအသောအမျိုးသမီး’? အဲဒါက ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်လား? ‘ကိုးဆယ်ပြည့်နှစ်များရဲ့ကလေးငယ်’ ကော?”
“တော်ပြီ... မကြည့်နဲ့တော့။”
ဂျယ်ဂန်းက တားဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ ဒါဆောကတော့ အံ့သြတကြီး ဆက်ကြည့်နေဆဲပင်။
“ကျွန်မလည်း ဖတ်ကြည့်ချင်လိုက်တာ။ ရှင့်ကြောင့်ပဲ ကျွန်မ စာဖတ်ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်။”
“ကျွန်တော် ဝယ်ပေးပါ့မယ်။”
“ကျွန်မဘာသာ ဝယ်မှာပါနော် သိလား?”
သူမက လျှာလေးထုတ်ပြလိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်းက ပြုံးရင်း ဘီယာတစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။
“ဒါနဲ့ ဒီဝတ္ထုရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ဘာအကြောင်းလဲဟင်?”
“အင်း... စာအုပ်ထွက်လာတော့မှပဲ ဖတ်ကြည့်ပါတော့။”
“ပြောပြပါဆို... သိချင်လို့ပါ။ နော်? နော်လို့?”
ဒါဆောက တတွတ်တွတ်ပူဆာရင်း ဂျယ်ဂန်းရဲ့ ဘေးနားကို တိုးထိုင်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဂျယ်ဂန်းရဲ့ ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုသည်။
“ဒီမှာ နံရံရှိတော့ တခြားသူတွေ မမြင်ရပါဘူး။ ဘယ်သူမှ မတွေ့ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား?”
“ကောင်းပါပြီဗျာ။”
“ပြောတော့လေ။ အခုပဲ။ ဒေါ်လာ ၃၀,၀၀၀ တန် ဇာတ်လမ်းက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သိချင်လှပြီ။”
ဒါဆောက ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေတာကြောင့် ဘီယာခွက်တောင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပါတယ်။
“အဲဒါက... ရုံးဝန်ထမ်း အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ကာရာအိုကေမှာ အကူလုပ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းပါပဲ။”
သူမရဲ့ ဒူးကို အသာဖိရင်း ဂျယ်ဂန်း စကားစလိုက်ပါတယ်။ ဂျယ်ဂန်းရဲ့ လက်က သူမဒူးကို ထိမိသွားတဲ့အခါ ဒါဆော တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားတယ်။ ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပါပဲ။ အစောပိုင်းက ထိတွေ့မှုတွေနဲ့ မတူဘဲ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေး ဖြစ်သွားတာပါ။
“ဝတ္ထုထဲက မိန်းကလေးက မင်းလို ငယ်ငယ်လေး မဟုတ်ဘူး။ အသက် ၃၀ ကျော်ပြီ၊ ကလေးလည်း ရှိတယ်။ လင်မယားကွဲထားပြီး ဘဝကို ရုန်းကန်နေရတဲ့ အမျိုးသမီးပေါ့။”
“ဆက်ပြောပါဦး...”
“အဲဒီလူက စိတ်ဖိစီးမှုတွေ လျှော့ချဖို့ ကာရာအိုကေကို သွားရင်းနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ဆုံတာ။ သူက သူမကို မြင်မြင်ချင်းပဲ စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးကတော့ သူ့ကို သူမတွေ့နေကျ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဧည့်သည်တွေထဲက တစ်ယောက်လို့ပဲ မြင်တာပေါ့။ အာ... ခွက်ထဲမှာ ကုန်သွားပြီ။ နောက်ထပ် နှစ်ခွက် ထပ်ပေးပါဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ။”
ဒါဆောကတော့ ဂျယ်ဂန်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ စီးမျောနေပါတယ်။
“သူတို့ကြားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ပတ်သက်မှုတစ်ခု စတင်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က နေထိုင်ပုံချင်း လုံးဝမတူကြဘူး။ အမျိုးသားကတော့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပြီး ကြိုးကြိုးစားစား နေထိုင်ပေမဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ အများကြီး ခံစားနေရတယ်။ မိန်းကလေးကတော့ တစ်မျိုးပဲ။ ဝမ်းစာအတွက် ကာရာအိုကေမှာ အလုပ်လုပ်နေရပေမဲ့ သူမရဲ့ မာန်မာနကို ထိန်းသိမ်းပြီး ဘဝကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြတ်သန်းတယ်။ မုန်တိုင်းနဲ့လေပြေင်း တစ်ခုလိုမျိုး အထိန်းအကွပ်မရှိဘဲပေါ့။”
ဂျယ်ဂန်းက အနည်းငယ် အိုးတိုးအောင့်တောင့်နဲ့ ထပ်ပြောပါတယ်။
“ဒါကြောင့် ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်က အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာ။”
“မုန်တိုင်းနဲ့လေပြင်း? ဘာလို့ အဲဒီခေါင်းစဉ် ပေးတာလဲ?”
“လေလိုပဲ တိုက်ခတ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးလေးကို တင်စားတာပေါ့။ အဲလိုမျိုးလား?”
“ဝါး...! မိုက်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းစဉ်ကတော့ တကယ့်ကို အမှိုက်ပဲနော်။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲလိုပဲ ထင်တာပဲ။ ကျွန်တော်က ခေါင်းစဉ်ပေးတာ သိပ်မတော်ဘူးလေ။ ကုမ္ပဏီက ခေါင်းစဉ်ပြောင်းခိုင်းမလားတောင် မသိဘူး။”
“ပြောင်းသင့်တာပေါ့။ မပြောင်းရင်တော့ ရှုံးမှာ သေချာတယ်။”
“ဟားဟား။”
ဂျယ်ဂန်း ရယ်လိုက်မိပါတယ်။ ဒါဆောကတော့ သူမရဲ့ လည်ဆွဲလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
“ရှင်က တကယ်ကို တော်တဲ့သူပဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာပြီး အင်တာဗျူးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကိုး။”
“မင်း ကူညီခဲ့လို့ပါ။”
“ဒါနဲ့ ဇာတ်လမ်းက ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မှာလဲ?”
ဒါဆောက အဆုံးသတ်ကို သိချင်နေပါတယ်။
“မင်း တကယ်ပဲ စာအုပ်ကိုဖတ်ချင်နေပြီပေါ့။”
“ပြောပြပါဆို... နော်? နော်လို့?”
“သူတို့ ပျော်ရွှင်သွားကြပါတယ်။”
“ဝါးးးး။”
“သူတို့ တကယ် ဘာကို လိုချင်တာလဲဆိုတာ သိသွားကြပြီး ပျော်ရွှင်မှု ရသွားကြတာပါ။ ဒါပါပဲ။”
ဂျယ်ဂန်းက ဘီယာခွက်ကို မော့လိုက်ပါတယ်။ ဒါဆောလည်း မေးမြန်းတာကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခွက်ကို မော့လိုက်တယ်။ ဂျယ်ဂန်းက ဘီယာသောက်ရင်း သူမကို ကြည့်ပြီး တွေးနေမိပါတယ်။ ဝတ္ထုထဲက အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်လိုပဲ သူမလည်း တကယ် ပျော်ရွှင်နိုင်ပါ့မလားလို့ပေါ့။
“ဘာလို့ ငေးသွားတာလဲ?”
“မဟုတ်ပါဘူး... နည်းနည်း မူးသွားလို့ပါ။”
ဒါဆောက ဂျယ်ဂန်းရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို ခေါင်းမှီလိုက်ပါတယ်။ သူမဆီက နွေးထွေးတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဂျယ်ဂန်းကလည်း သူမ မှီရတာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ပုခုံးကို အနေအထား ပြင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒါဆော ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဒီလူက တကယ်ကို နွေးထွေးတဲ့သူပဲလို့ သူမ တွေးမိပါတယ်။ ဒီလိုလူမျိုး ရေးတဲ့စာတွေက မကောင်းစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။
“အခု ပြန်ကြတော့မလား?”
“မပြန်သေးဘူး... ခဏလေးပဲ ဒီအတိုင်း နေပါရစေ။”
ဂျယ်ဂန်း တစ်ယောက်တည်း ဘီယာကို ငုံ့သောက်နေမိတယ်။ ဆိုင်ထဲမှာ တခြားဧည့်သည်တွေ မရှိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်လို့ နေပါတယ်။ ညဉ့်ကတော့ တဖြည်းဖြည်း နက်လာပါပြီ။