အခန်း (၆၉)
Vol. 7 Ch. 69
အခန်း ၆၉
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့က နည်းနည်း ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။”
ဂျယ်ဂန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့က လူနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ဟီတဲမီဒီယာ မှ မာဂျောင်ဂု နှင့် ပတ်ဂယွန်းဆူ တို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ မီးဖိုပေါ်က ကျန်နေသေးသော အမဲသားတုံးအချို့မှာ တူးပြီး မီးကျွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။
“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စားဝတ်နေရေး အခြေအနေက ပြေလည်သွားပါပြီ။ ဒါကြောင့် အတင်းအကျပ် စာတွေ ရေးနေဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူးလေ။ ကျွန်တော် တကယ်ရေးချင်တဲ့ အရာတွေကိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး ရေးချင်ပါတယ်။ ဖန်တစီတို့၊ သိုင်းလောကအကြောင်းတို့ဆိုတာ တစ်နေ့ကျရင် ပြန်ရေးဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။”
“အင်း... ဟုတ်ကဲ့ပါ... စာရေးဆရာ အဲလိုတွေးတယ်ဆိုရင်လည်း... ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့...”
ဂျောင်ဂု၏ မျက်နှာက ပို၍ ညှိုးငယ်သွားသည်။ အမှုဆောင်ဆီကနေ စာချုပ်ရအောင်ချုပ်ခဲ့ဆိုတဲ့ တာဝန်ကတော့ ပျက်စီးသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ ပြန်ရောက်ရင် အမှုဆောင်ရဲ့ အော်ဟစ်တာတွေကို ဘယ်လိုမှ ရှောင်လွှဲလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ပေ။
“တကယ် အားနာပါတယ် မန်နေဂျာမာ။ ပြီးတော့ ပတ်ဂယွန်းဆူလည်း တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။”
“မဟုတ်တာ၊ မဟုတ်တာ။ ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကသာ တောင်းပန်ရမှာပါ။ အခုလို အချိန်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စာရေးဆရာ။ ရှင်လည်း အလုပ်များနေမှာပဲ။”
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ထကြမလား?”
“အာ... ဟုတ်ကဲ့၊ သွားကြစို့လေ။”
ဂျယ်ဂန်းက ပိုက်ဆံထုတ်လိုက်သဖြင့် ဂျောင်ဂူနှင့် ဂယွန်းဆူတို့ လန့်သွားကာ အတင်းတားကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး စာရေးဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ ရှင်းပါ့မယ်။”
“ကျွန်တော်ပဲ ဝယ်ပါရစေ။ ခင်ဗျားတို့ စာချုပ်လည်း မရခဲ့ဘဲနဲ့ ကုမ္ပဏီကတ်ကို သုံးလိုက်ရရင် စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ပါ။”
“အဲလို မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ။ စာရေးဆရာကို ထမင်းကျွေးဖို့ လာခဲ့တာပဲဟာ။ သိမ်းထားလိုက်ပါဗျာ။”
“ကျွန်တော့်ဘက်က လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ဆီက အကူအညီတွေ အများကြီး ရခဲ့တာပဲဟာ။”
ဂျယ်ဂန်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ တားမြစ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ကာ ငွေရှင်းလိုက်နိုင်သည်။ ဈေးကြီးသော အမဲသားကင်ဆိုင် ဖြစ်သဖြင့် ဒေါ်လာ ၂၀၀ ခန့် ကျသင့်သွား၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဂျယ်ဂန်းသည် ပြုံးရင်း ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ရာမန် ဖိုးကိုတောင် မနည်းခြစ်ကုတ်ပေးခဲ့ရသည့် အချိန်တွေကို သတိရသွားမိ၏။ ထိုအချိန်နှင့် အခုအချိန်မှာ သူ့အတွက်တော့ သိပ်မခြားနားသလိုပင်။ သူ တကယ် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း ကောင်းကောင်းပြန်ကြပါ။”
ဂျယ်ဂန်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကား ရှိနေသဖြင့် ဂျောင်ဂုက လိုက်ပို့ပေးမည်ဟုပင် မကမ်းလှမ်းနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် နောင်တအချို့ကို မြိုသိပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
“ကောင်းကောင်းသွားပါ စာရေးဆရာ။ နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သွားပါပြီ။”
ဂျယ်ဂန်းသည် ကားပေါ်တက်ကာ မှတ်သားထားသည့် နေရာတစ်ခုသို့ သွားရန် လမ်းညွှန်ဆော့ဝဲလ် ကို နှိပ်လိုက်သည်။
‘သူတို့ ဘယ်အချိန်မှာ ကြေညာမှာပါလိမ့်?’
ဂျယ်ဂန်း အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေ့သည် ခေတ်ပြိုင်လူငယ်စာပေပြိုင်ပွဲရလဒ်များကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။
မိသားစုဝင်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တခြားသူတွေ... အားလုံး အံ့သြသွားကြတော့မှာ သေချာသည်။ ဂျယ်ဂန်း လီဗာကို နင်းလိုက်၏။
“ရားးးး...!”
မြေအောက်ထပ် ရုံးခန်းလေးထဲတွင်...
ဟောင်ဂယွန်းသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ၄ ရက်ကမှ စတင်ခဲ့သည့် သူ၏ ပထမဆုံး အခပေးဝတ္ထု ‘သတ်ဖြတ်ခြင်း’ သည် ထင်သလောက် ခရီးမပေါက်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ... တစ်ဝက်တောင် မကဘူး၊ ၃ ပုံ ၂ ပုံလောက် ကျသွားတာပဲ။”
အခမဲ့ တင်စဉ်က ကြည့်ရှုသူ ၆၀၀၀ ကျော်ရှိသော်လည်း အခပေးပြောင်းလိုက်ချိန်တွင် ၂၀၀၀ ခန့်သာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဟောင်ဂယွန်း မျှော်လင့်ထားသလောက် မဟုတ်ပေ။
“အဲဒါတွေ ကြည့်မနေနဲ့တော့၊ စာပဲ ဆက်ရေးစမ်းပါ။”
မင်းဟိုက သူ့ထိုင်ခုံမှ လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ၄ ရက်လုံးလုံး အဲလိုပဲ ညည်းနေတော့မှာလား? ငါက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းမှာ အရန်သင့်ရေးထားတဲ့ အခန်းလည်း မရှိဘူးလေ။ တစ်ရက်လောက် ပျက်ကွက်တာနဲ့ ကြည့်ရှုသူက ပိုကျသွားမှာ။”
“သိပါတယ်ဗျာ... စာရေးရမှာ သိပေမဲ့ စိတ်ပျက်လွန်းလို့ ဒေါသထွက်နေတာဗျ...။”
ဟောင်ဂယွန်း ခေါင်းငိုက်စိုက် ကျသွားသည်။ သူ့ကို သနားသလို ကြည့်နေသည့် မင်းဟိုကို သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“အစ်ကိုကတော့ ပျော်နေမှာပေါ့။ အခန်းတိုင်းက အခပေးကြည့်သူ ၁၀၀၀ ကျော်နေတာပဲ။ အခုဆို ဒေါ်လာ ၁၅၀၀ တောင် ရနေပြီ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်ကတော့... ၃၀၀ တောင် ပြည့်ပါ့မလား? ဒေါ်လာ ၅၀၀ တောင် ရဖို့ မလွယ်ပါဘူး။”
“မင်းကတော့ ဟာသပဲ။ ဟေ့ကောင်... ဒီလောက်ရတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ။ ဒီထက် အခြေအနေဆိုးတဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။”
“ဟူး...”
“ငါနဲ့ ယှဉ်လို့မှ မရတာ။ ငါက အသက် ၃၄၊ မဟုတ်ဘူး ၃၅ ရှိနေပြီ။ အခုမှ ဝတ္ထုကောင်းတစ်ပုဒ် စရေးနိုင်တာ။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ ပထမဆုံး လက်ရာအတွက်တော့ ဒါက တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ။”
မင်းဟိုသည် ဟောင်ဂယွန်းကို အားပေးရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေသည်။ ပထမဆုံး လက်ရာမှာတင် ကျရှုံးခဲ့ဖူးသည့် မင်းဟိုအတွက်တော့ ဟောင်ဂယွန်း၏ ရလဒ်က မဆိုးလှပေ။ စတင်ခြင်းသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။
“မင်းက အားလုံး တော်ပါတယ် ဟောင်ဂယွန်းရာ။ စာရေးတာလည်း ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်က နည်းနည်း ပျော့ညံ့နေတာ။ စိတ်ကို တင်းထားစမ်းပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိစမ်း။”
“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သိပါတယ်...။”
“အဲဒီမျက်နှာက သိတယ်ဆိုတဲ့ မျက်နှာမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်။ အပြင်သွားကြမလား? ဟုတ်တယ်၊ နေ့လယ်စာ စားဖို့ လိုတယ်လေ။ သွားကြစို့၊ ငါပဲ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်။”
“ရပါတယ်ဗျာ။ အစ်ကို့ပိုက်ဆံအိတ်ကလည်း အခုထိ ဗလာဖြစ်နေတုန်းပဲဟာ။ ဝတ္ထုဖိုး ရဖို့က နောက်ထပ် ၂ လလောက် စောင့်ရဦးမှာလေ။”
ဟောင်ဂယွန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ရာမန် ထုပ် နှစ်ထုပ် ယူလာပါတယ်။
“ဒါက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ရာမန်ပဲ။ ဆန်လည်း တစ်စေ့မှ မရှိတော့ဘူး။”
“ငါ သွားဝယ်လိုက်မယ်လေ။”
“ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ အတူတူနေတာဆိုတော့ အကုန်အကျ မျှခံရမှာပေါ့။”
“ငါတို့ဆီမှာ စာရေးဆရာတွေ ထပ်လိုနေပြီ။”
ဒီရုံးခန်းက လူ ၄ ယောက်စာ နေရာရှိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ၂ ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျန်တဲ့ ၂ ယောက်ကတော့ စာရေးတာကို လက်လျှော့ပြီး တခြားအလုပ်တွေ သွားလုပ်ကုန်ကြပြီလေ။
အခုဆို ရှင်သန်ရတာ ပိုခက်ခဲလာပါပြီ။ လူ ၄ ယောက် ခွဲပေးရမယ့် ရုံးခန်းခကို ၂ ယောက်တည်းနဲ့ ပေးနေရတာကိုး။ အခြေအနေက တကယ် ကျပ်တည်းနေတာပါ။
“ဟိုတစ်ခေါက်က တွေ့တဲ့ စာရေးဆရာကော ဘယ်လိုလဲ?”
“သူက ဂျင်ဂျူ မှာ နေတာလေ။ ဆိုးလ်ကို လာဖို့က ခက်လိမ့်မယ်ဗျ။”
ဟောင်ဂယွန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မင်းဟိုက မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငါ ဒီလူကို ခေါ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား...”
“ဟင်? ဘာလဲဗျ?”
“ငါသိတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ရိုမန့်စ် နဲ့ လူကြီးဖတ် ဝတ္ထုတွေ ရေးတဲ့သူပေါ့။ အခုမှပဲ ကွာရှင်းထားတာ။”
“ဪ...”
“ငါ ရုံးခန်းမှာ နေနေတယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ သူက လာချင်တယ်တဲ့။ အခန်းခလည်းအတူ ခွဲပေးမယ်ပေါ့။”
ဟောင်ဂယွန်း မျက်နှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
“ဒါဆိုလည်း ခေါ်လိုက်လေဗျာ။”
“သူက မိန်းကလေး။”
“ဗျာ?”
ဟောင်ဂယွန်း အံ့သြတကြီး မေးလိုက်တယ်။ မင်းဟိုက သမ်းဝေလိုက်ရင်း ဆက်ပြောပါတယ်။
“မိန်းကလေးလေ။ သူကတော့ ပွင့်လင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှိနေရင် အခက်အခဲတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်လေ။ အိမ်သာကလည်း တစ်ခုတည်း၊ ပြီးတော့ အခန်းလည်း သီးသန့် ပေးရဦးမယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အဲဒါကြောင့် မင်းကို မေးတာ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ?”
ဟောင်ဂယွန်းက ရာမန်ထဲကို ဟင်းခတ်မှုန့်တွေ ထည့်လိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ ပြန်ပြောပါတယ်။
“သူက အိမ်သာကိစ္စ အရမ်း ဂျီကျမှာ မဟုတ်ဘူးမလား?”
“ဘာလဲဟ?”
“အိမ်သာထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး မနေဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
မင်းဟိုက အဲဒါကို ကြားတော့ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဟောင်ဂယွန်းကလည်း ခါးသီးစွာပဲ ပြန်ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံလည်း သိပ်မရှိတာ။ အဲဒီလောက်ထိ စိုးရိမ်မနေတော့ပါဘူး။ သူ့စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။”
“ကျေးဇူးပဲ ဟောင်ဂယွန်းရာ။”
“ရပါတယ်ဗျာ။ ဪ... ကြက်ဥ!”
ဟောင်ဂယွန်း ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ တိုက်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပါတယ်။
“အာ? စာရေးဆရာဟာ... ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
“ဘာ? စာရေးဆရာဟာလား?”
မင်းဟို ထိုင်ခုံကနေ ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက် ထွက်လာပါတယ်။ ဂျယ်ဂန်းက တံခါးရှေ့မှာ ပြုံးပြုံးလေး ရပ်နေတာပါ။
“ရာမန် ချက်နေကြတာလား။ ကျွန်တော် ရောက်တာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ် ထင်တယ်။”
“အာ... ခင်ဗျားလည်း မစားရသေးဘူးလား? ဒါဆို အရင်စားလိုက်လေ။ ကျွန်တော် သိပ်မဆာသေးဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် စားလာပြီးပြီ။ အားနာပေမဲ့ တစ်ခုလောက် ကူညီပေးပါဦး။”
“ဗျာ? ရတာပေါ့၊ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ?”
“အပြင်ကို ခဏလောက် ထွက်ခဲ့ပေးပါဦး။”
သူတို့နှစ်ယောက် ဗီလာအပြင်ဘက်ကို ထွက်လာတော့ ဂျယ်ဂန်းရဲ့ ကားက ရှေ့မှာ ရပ်ထားပါတယ်။ ဂျယ်ဂန်းက နောက်ဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ပစ္စည်းတွေ များနေလို့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မနိုင်လို့ပါ။”
“ဗျာ? အဲဒါ... အဲဒါတွေက...!”
ကားနောက်ခန်းထဲကို ကြည့်လိုက်တဲ့ မင်းဟိုမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရပါတယ်။
အထဲမှာ စားသောက်ကုန် သေတ္တာ ၃ လုံးကြီးတောင် ရှိနေတာပါ။ ဆန်တွေ၊ ဖက်ထုပ်တွေ၊ အမဲသား၊ အေးခဲအစားအစာတွေ၊ အသားပြား၊ ကြက်ဥ၊ နွားနို့ စတာတွေ အစုံအလင် ပါပါတယ်။
“ရာမန်ချည်းပဲ မစားကြပါနဲ့ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့ မျက်နှာတွေ ကြည့်ရတာ အရမ်း ပိန်လှီနေပြီ။”
“စာရေးဆရာဟာ...!”
မင်းဟိုမှာ ဝမ်းသာလွန်းလို့ စကားလုံးတွေတောင် ပျောက်ရှကုန်ပါတယ်။
ဂျယ်ဂန်းဟာ သူ့ရဲ့စာရေးသားမှုပိုင်းမှာ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သလို၊ အခုလို ခက်ခဲနေချိန်မှာ စားစရာတွေပါ လာပို့ပေးတဲ့အတွက် မင်းဟို ရင်ထဲမှာ တကယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရတာပါ။ သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းတွေတောင် ရဲတက်လာပါတယ်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ပဲ သယ်ပါ့မယ်။”
ဟောင်ဂယွန်းက အရင်ဦးအောင်ပြောပြီး သေတ္တာတစ်လုံးကို မကာ အထဲကို သယ်သွားပါတယ်။
“စာရေးဆရာဟာ၊ ထားလိုက်ပါဗျ။ ကျွန်တော်တို့ပဲ လုပ်ပါ့မယ်။”
“နှစ်လုံးကျန်သေးတာပဲ၊ တစ်ယောက်တစ်လုံး သယ်ကြတာပေါ့။ ရာ့!”
သူတို့ သုံးယောက်သား သေတ္တာတွေကို ရုံးခန်းထဲ သယ်လာကြပါတယ်။ သေတ္တာတွေကို ချလိုက်ပြီးနောက် ဂျယ်ဂန်းက ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ နောက်တစ်ခုက... ၄ နာရီလောက်ကျရင် ပိုက်ဆံအချို့ ဝင်လာလိမ့်မယ်။”
“ပိုက်ဆံ...?”
မင်းဟိုရော ဟောင်ဂယွန်းပါ နားမလည်နိုင်သလို ခေါင်းစောင်းကြည့်မိကြပါတယ်။ ဒါက စာအုပ်ထုတ်ဝေတာ မဟုတ်ဘဲ အခန်းလိုက် အခပေးစနစ် ဖြစ်လို့ ကြိုတင်ငွေဆိုတာ မရှိတာ သူတို့သိထားလို့ပါ။
“ကျွန်တော် အမှုဆောင်ကို ဖုန်းဆက်ပြောထားပါတယ်။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ လောလောဆယ် သုံးဖို့တော့ လောက်ပါလိမ့်မယ်။ နောက်ထပ် ၂ လလောက်အထိ စိတ်အေးအေးထားပြီး စာကိုပဲ ကြိုးကြိုးစားစား ရေးကြပါ။”
“အား... စာရေးဆရာဟာ၊ တကယ်ပါပဲ... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်လှပါပြီဗျာ...။”
အခုတော့ ဟောင်ဂယွန်းတစ်ယောက် စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။ စောစောက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးလက်ရာ အခြေအနေမကောင်းလို့ ညည်းညူမိတာကိုလည်း တကယ်ပဲ ရှက်သွားမိပါတယ်။ ဒီလောက်တော်တဲ့ စာရေးဆရာက သူတို့ကို ဒီလောက်ထိ ကူညီနေတာကို သူကတော့ အပြစ်တွေပဲ ပြောနေခဲ့တာကိုး။
“ရာမန်ကတော့ ဒီနေ့ပဲ နောက်ဆုံးစားကြတော့နော်။ အိုးထဲ ထည့်ပြီးသားဆိုတော့ ကုန်အောင် စားလိုက်ကြဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“နားလည်ပါပြီဗျာ။”
“ဟားဟားဟား။”
မင်းဟိုနဲ့ ဟောင်ဂယွန်းတို့ ရာမန်စားနေတုန်းမှာ ဂျယ်ဂန်းက ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်နေပါတယ်။ ထိုအချိန်မှာပဲ ဟောင်ဂယွန်းက ဖုန်းနဲ့ သတင်းတွေ ဖတ်ရင်း...
“ဟင်...?”
ဟောင်ဂယွန်းဆီက အသံတစ်သံ ထွက်လာပါတယ်။ မင်းဟိုက အလန့်တကြား လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
“နေဦး၊ ဒါက...?”
ဟောင်ဂယွန်းရဲ့ ရေရွတ်သံက ပိုကျယ်လာပါတယ်။ မင်းဟိုက ဟင်းပန်းကန်ကို မရင်း လှမ်းမေးလိုက်တယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“နေဦးဗျ၊ ကျွန်တော် သတင်းဖတ်နေတာ... စာရေးဆရာဟာရဲ့ နာမည်က သတင်းထဲမှာ ပါနေလို့။”
ဂျယ်ဂန်းလည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဟောင်ဂယွန်းက သူ့ဖုန်းကို ဂျယ်ဂန်းရှေ့ ချပြလိုက်ပါတယ်။
“ဒါ... ဒါက နာမည်တူ တခြားတစ်ယောက်လားဗျ?”
အဲဒါကတော့ ခေတ်သစ်လူငယ်စာပေပြိုင်ပွဲ ရလဒ်တွေ ထွက်လာတဲ့ သတင်းပါ။
ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်က ‘မုန်တိုင်းနှင့်လေပြင်း’။ စာရေးဆရာ နာမည်ကတော့ ဟာဂျယ်ဂန်း။
“အာ... အဲဒါ အခုပဲ တက်လာတာလား?”
ဂျယ်ဂန်းက ဘာမှမဟုတ်သလို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ ဟောင်ဂယွန်းမှာတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရပါတယ်။
“စာ... စာရေးဆရာဟာ...! ဒါ တကယ်ပဲ ခင်ဗျားလား?”
“ဝါး၊ ဒါက စာပေလောကရဲ့ ဆုကြီးပဲဟာ။ ခင်ဗျားက ဘာရေးရေး တကယ်တော်တာပဲ စာရေးဆရာ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ။”
မင်းဟိုကလည်း ဝမ်းသာအားရ ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟောင်ဂယွန်းကတော့ မင်းဟိုထက် ပိုပြီး အံ့သြနေတာပါ။ ဒီဆုကို ရဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိလို့ပေါ့။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က စာပေအထူးပြု ကျောင်းသားလေ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကြီးဗျာ... ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲဆု တဲ့လား?! ဝါး... ကျွန်တော် တကယ်ကို စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ။”
“အဲဒီဆုက အဲလောက်တောင် ကောင်းတာလား?”
“မင်းဟိုရာ... တကယ်ပြောတာလား? ဒီဆုကို ရဖို့ ၁၀ နှစ်လောက် ကြိုးစားနေရတဲ့ စာရေးဆရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါက စာပေလောကတစ်ခုလုံးက အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီဆိုတဲ့ သက်သေပဲ။ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတယ်!”
ဂျယ်ဂန်းကတော့ အားနာသလိုနဲ့ ခေါင်းကို ကုတ်နေမိပါတယ်။ ပြီးတော့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“ဆုပေးပွဲကို ခင်ဗျားတို့ လာခဲ့ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်နော်။”
“ကျွန်တော်လား... လာရမှာပေါ့! သေချာပေါက် လာမှာပါ။”
ဂျယ်ဂန်းက မင်းဟိုကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“စာရေးဆရာကန်လည်း လာခဲ့နော်။”
“လာမှာပေါ့ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဆုံရင်တော့ စာရေးဆရာဟာက ညစာ ဝယ်ကျွေးရမှာနော်။”
အဲဒီစကားကြောင့် ဂျယ်ဂန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်လည်း လိုက်ရယ်ကြတာပေါ့။
အပြင်ဘက်မှာ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးနေပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ဒီရုံးခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီဖေးမမှုတွေနဲ့ နွေးထွေးလို့ နေပါတော့တယ်။