အခန်း (၇၂)
Vol. 7 Ch. 72
အခန်း ၇၂
‘တကယ့်ကို စာပေဝါသနာအိုးပဲ’
ဂျယ်ဂန်း စာအုပ်စင်ပေါ်က စာအုပ်တွေကို လိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ စာအုပ်တော်တော်များများ ဖတ်ဖူးသော်လည်း ဤနေရာတွင် သူ မဖတ်ရသေးသော စာအုပ်များစွာ ရှိနေသေး၏။
‘ဝါး... ဒါက...’
ဂျယ်ဂန်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ရှေ့က စာအုပ်တွေနောက်မှာ နောက်ထပ် စာအုပ်တန်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။
ထိုစဉ်—
“ဟူး... ပစ္စည်းတွေကလည်း အများကြီးပဲ!”
တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ ဟိုဂျင်း၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဂျယ်ဂန်းလည်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ ဆူဟီးနှင့် ဟိုဂျင်းတို့သည် ဈေးဝယ်အိတ်ကြီးများကိုယ်စီဖြင့် ပြန်ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟေ့... နင်တို့ ပြန်လာတာ ငါတို့ကိုကူသယ်ဖို့ ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်တာလဲ”
ဂျောင်ဂျင်းက သူတို့ဆီ အပြေးအလွှား သွားကာ မေးလိုက်သည်။ ဟိုဂျင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြန်ပြော၏။
“ငါ နင့်ဆီ နှစ်ခါတောင် ခေါ်ခဲ့တယ်လေ”
“ဪ... ဟုတ်လား။ ငါ ဖုန်းကို အသံပိတ်ထားမိတာပဲ။ ဒါဆို ဂျယ်ဂန်းဆီကော?”
“သူ့ဆီကိုတော့ သုံးခါတောင် ခေါ်တာ”
ဆူဟီးက ဂျယ်ဂန်းကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဂျောင်ဂျင်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ဂျယ်ဂန်းမှာတော့ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း—
“ငါလည်း... အသံပိတ်ထားမိလို့ပါ”
ဟိုဂျင်းက စိတ်ပျက်သလို လျှာတစ်ချက်သပ်လိုက်သည်။
“နင်တို့ ယောင်္ကျားကြီးတွေကလေ... အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ကူညီဖို့ စိတ်ကူးတောင် မရှိကြဘူး။ ဖယ်စမ်းပါ၊ လမ်းမပိတ်နဲ့”
“အား!”
ဟိုဂျင်းက ဂျောင်ဂျင်းကို တွန်းဖယ်ကာ အထဲဝင်သွားသည်။ ဆူဟီးက သူမနောက်မှ လိုက်ဝင်လာရင်း စာကြည့်ခန်းတံခါး ပွင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ပျက်သွား၏။
“ဆူဟီး... နင့်မှာ စာအုပ်တွေ တော်တော်များတာပဲနော်”
ဂျယ်ဂန်းက ဆူဟီးအနား သွားကာ ပြောလိုက်သော်လည်း ဆူဟီး၏ မျက်နှာကတော့ တောင့်တင်းနေဆဲ။
“ဟင်...?”
“နင့်မှာ စာအုပ်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ ငါ တကယ် အားကျတယ်။ ငါ့မှာလည်း ဒီလို စာကြည့်ခန်းမျိုး ရှိချင်လိုက်တာ။ ဒီစာအုပ်တွေ ငါ ဖတ်လို့ရတယ်မလား?”
ဂျယ်ဂန်းက စာကြည့်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ဆူဟီး၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။ သူမ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်။ ဂျယ်ဂန်းကို အချိန်မီ တားမှဖြစ်မည်။ အထူးသဖြင့် စာအုပ်မြင်ရင် အကုန်လိုက်ဖတ်တတ်သည့် ဂျယ်ဂန်းလိုလူမျိုးကိုပေါ့။
“အာ... ဂျယ်ဂန်း၊ နေဦးလေ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
ဂျယ်ဂန်းက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဆူဟီးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းကာ ခပ်တည်တည်ပဲ ပြန်ပြော၏။
“ငါတို့ ထမင်းစားရတော့မယ်လေ။ နောက်မှ ဖတ်ပါ”
“အိုကေလေ။ ၁၀ မိနစ်လောက်ပဲ ကြည့်ပါရစေဦး”
“မရဘူး... မရဘူး...!”
ဂျယ်ဂန်းသာ ၁၀ မိနစ်လောက် အချိန်ရသွားရင် စာအုပ်စင်တစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက်တော့မှာ သူမ သိသည်။ သူ စာအုပ်တွေကိုဘယ်လောက် မြတ်နိုးမှန်း သူမ သိသည်လေ။ ဂျယ်ဂန်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်ခါနီးမှာတင် ဆူဟီးက သူ့ကို အတင်းတားလိုက်၏။
“နေ... နေဦး။ နင် ငါ့ကို ကူညီပေးရဦးမယ်လေ”
“ဪ... ရပါတယ်။ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ?”
ဂျယ်ဂန်းက စာအုပ်ကို ပြန်ထည့်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆူဟီးက တံခါးကို ချက်ချင်း သော့ခတ်လိုက်ပြီးမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချနိုင်တော့သည်။ တစ်မိနစ်လောက်သာ နောက်ကျသွားရင်တော့ အခြေအနေက ကြောက်စရာကြီး ဖြစ်သွားတော့မှာပါ။ သူမ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေမိ၏။
“ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ?”
“ဟင်? အာ... အဲဒါက...”
ဆူဟီး စကားထစ်သွားသည်။ အမှန်တော့ သူမ အကူအညီ မလိုပါဘူး။
“နင် ဆန်လေး ဆေးပေးမလား? သုံးယောက်စာလောက်ဆို ရပြီ”
“အိုကေ”
ဂျယ်ဂန်း ဆန်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆေးပေးလိုက်သည်။ ဒီလိုအလုပ်တွေက သူ့အတွက် အထူးအဆန်း တော့မဟုတ်ပါ။ သူ အလုပ်ပြီးသွားတော့ စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ပြန်ဆွဲကြည့်သော်လည်း တံခါးက ပွင့်မလာတော့။
“ဟင်? နေဦး... ဒါ ဘာလို့ သော့ခတ်ထားတာလဲ?”
“ဪ... သော့ခတ်မိသွားတာ ထင်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ငါ သော့ ဘယ်မှာထားမိလဲ မသိဘူး”
ဆူဟီးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီနားမှာပဲ ရှိမှာပါ။ နင်တို့ ပြန်သွားရင် ငါ ရှာလိုက်ပါ့မယ်”
“ဟင်? ဆောရီးပဲ။ ငါ့ကြောင့် ထင်တယ်”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အမှတ်မထင် ပိတ်မိသွားတာ ဖြစ်မှာပါ”
ထိုသို့ဖြင့် အခြေအနေက ပြေလည်သွားသည်။ ဆူဟီးနှင့် ဟိုဂျင်းတို့ ဟင်းချက်နေကြစဉ် ဂျယ်ဂန်းနှင့် ဂျောင်ဂျင်းတို့က ထိုင်စောင့်နေကြ၏။
ဂျောင်ဂျင်းက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်းချက်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေက တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲနော်။”
ဂျောင်ဂျင်းက အားကျသလို ရေရွတ်လိုက်ရာ ဂျယ်ဂန်းက ပြန်နောက်လိုက်သည်။
“မိန်းကလေးတွေလို့ အများကိန်းနဲ့ မပြောနဲ့လေ၊ ဟိုဂျင်းလို့ပဲ ပြောပါ။ ကာရာအိုကေမှာ အဖော်ရှာခဲ့တဲ့ လူကများ ဒါမျိုး လာပြောနေသေးတယ်။”
“ရှူး... တိုးတိုးပြောစမ်းပါ။ သူတို့ ကြားကုန်ဦးမယ်။ အဲဒါက တစ်ခါတလေ ဖြစ်သွားတာပါကွာ၊ အခုတော့ မဟုတ်တော့ပါဘူး။”
ဂျောင်ဂျင်းက ပျာပျာသလဲ တားလိုက်၏။ ဂျယ်ဂန်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ထိုစဉ် သူ ဒါဆောအကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။ သူမလည်း အလုပ်ပြီးလို့ အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီပေါ့။
‘အင်း... အခုထိ ဘာစာမှ ပြန်မလာသေးပါလား။’
သူမထံ စာပို့ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ စာအုပ်ထွက်လာလျှင် လက်မှတ်ထိုးပြီး ပထမဆုံးအုပ်ကို သူမအား ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော်လည်း ဒါဆောထံမှ အကြောင်းပြန်စာ မလာသေးပေ။ ဂျယ်ဂန်း စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်သွားမိသည်။ သူမသည် သူ့ဘဝအတွက် အရေးပါသောသူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူ့ဘဝ အလှည့်အပြောင်းအတွက် သူမထံမှ အကူအညီများစွာ ရခဲ့ဖူးသည်လေ။
“ဟေ့ကောင်... ဒါ ဘာကြီးလဲ!”
ဂျောင်ဂျင်း၏ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံကြောင့် ဂျယ်ဂန်း အတွေးစပြတ်သွားသည်။ ဆူဟီးနှင့် ဟိုဂျင်းတို့လည်း အလန့်တကြား လှည့်ကြည့်လာကြ၏။ ဂျောင်ဂျင်းက သူ့ဖုန်းကို ဂျယ်ဂန်း၏ မျက်စိရှေ့သို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နာဗင် ၏ ရှာဖွေမှု အများဆုံးစာရင်း ဖြစ်နေသည်။
၁။ ခေတ်ပြိုင်လူငယ်စာပေပြိုင်ပွဲ ဟာဂျယ်ဂန်း ၂။ တုံးအသောအမျိုးသမီး ၃။ ပျမ်းချွမ်ယု ဟာဂျယ်ဂန်း ၄။ ဒစ်ဂျစ်တယ်စာပေဆု ဟာဂျယ်ဂန်း ၅။ ပျမ်းချွမ်ယု၏ ယခင်လက်ရာများ ၆။ ကိုးဆယ်ခုနှစ်ကလေးငယ် ၇။ ဟာဂျယ်ဂန်း Webtoon ၈။ ပီဂယ်လွန်ရဲ့မှော်ဆရာ Download ၉။ အသက်ရှုသံ ၁၀။ ပျမ်းချွမ်ယု ဝတ္ထုများ
“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?!”
ဂျယ်ဂန်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ နံပါတ် ၁ ကနေ ၁၀ အထိ အားလုံးက သူနှင့် ပတ်သက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
“ဟေ့ကောင်... မင်း Twitter (X) ကို ကြည့်လိုက်ဦး။”
ဂျယ်ဂန်း ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အံ့သြလွန်း၍ အသက်ရှူပင် မှားသွားသည်။
“တကယ့် ပါရမီရှင် စာရေးဆရာပဲ... ဟားဟား။ ဖန်တစီရော၊ စစ်မှန်တဲ့ စာပေလောကမှာပါ တစ်ပြိုင်တည်း အောင်မြင်တာပဲ။” “ဝေဖန်တဲ့သူတွေကတော့ ဝေဖန်မှာပဲ။ စာအရေးသားကောင်းရင်တော့ ဖတ်ရမှာပဲလေ။ အမျိုးအစား တွေ ခွဲခြားမနေကြပါနဲ့တော့။” “စာရေးဆရာကတော့ ဂျီးနီးယပ်ပဲ။ ဖန်တစီ၊ သိုင်းနဲ့ ရိုးရိုးစာပေ အကုန်နိုင်တာပဲ။” “ဟာဂျယ်ဂန်းဆိုတာ နာမည်အရင်းလား? ဒါမှမဟုတ် ပျမ်းချွမ်ယုလား?”
သူ့ရဲ့ Follower ၅,၀၀၀ သည် အခုဆို ၅၅,၀၀၀ အထိ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ? ဆုရတာ ကြီးကျယ်လှသည် ဆိုသော်လည်း ဤမျှအထိ ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
တီ... တီ... တီ...
ဖုန်းတုန်ခါလာသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဂျိုဆီဂယွန်း (စာပေတိုက်မှ တာဝန်ရှိသူ) ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဖန်တစီဝတ္ထုများကို လျှို့ဝှက်ထားမည်ဟူသော ကတိကို သတိရကာ သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖုန်းဖြေလိုက်၏။
“ဟယ်လို?”
“မင်္ဂလာပါ ဆရာဟာဂျယ်ဂန်း... ကျွန်မ ဂျိုဆီဂယွန်းပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့... မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ။”
သူ့ကို ‘ဆရာ’ ဟု စာပေတိုက်ဘက်မှတပ်ပြီး ခေါ်ဆိုလိုက်သဖြင့် ဂျယ်ဂန်း တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်မိသည်။
“ဆရာနဲ့ စကားခဏလောက် ပြောချင်လို့ပါ။ အချိန်ရမလားဟင်?”
“ရပါတယ်ခင်ဗျာ... ပြောနိုင်ပါတယ်” ဟု ဂျယ်ဂန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဂျောင်ဂျင်းက ဆူဟီးနဲ့ ဟိုဂျင်းတို့ဆီ အပြေးအလွှားသွားပြီး သူ့ဖုန်းထဲက ရှာဖွေမှုစာရင်းကို ပြလိုက်ပါတယ်။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လုံး အံ့သြလွန်းလို့ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။
ဂျယ်ဂန်းကတော့ ဖုန်းထဲက ဂျိုဆီဂယွန်းရဲ့ စကားတွေကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေသည်။
"စာအုပ်ကို နောက် ၄ ပတ်အတွင်း ထုတ်ဝေဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ ဘာမှအပြောင်းအလဲ မရှိပါဘူး။"
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
"ပြီးတော့ အစီအစဉ်တစ်ခုရှိပါသေးတယ်။ စာချုပ်ထဲမှာ ပါတဲ့အတိုင်း စာအုပ်ဆိုင်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးပွဲလုပ်ဖို့ ရှိသေးတယ်။ အဆင်ပြေလောက်မလား?"
“ပြေပါတယ်ခင်ဗျ။”
ဂျယ်ဂန်း ဖုန်းတစ်ဖက်မှနေ လက်တွေ တုန်ယင်နေမိသည်။ သူ့ရဲ့ လက်မှတ်ကို အရင်ထက် ပိုကြည့်ကောင်းအောင် ပြင်ဆင်ရတော့မယ် မဟုတ်လား။
"နောက်ပြီး ရေဒီယို အစီအစဉ်တစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။"
“ဗျာ? ရေဒီယို ဟုတ်လား?”
"ဟုတ်ကဲ့၊ 'စာရေးဆရာများ၏ည' အစီအစဉ်ပါ။ အမေးအဖြေ ကဏ္ဍလေးပဲဆိုတော့ သိပ်လည်း မကြာပါဘူး။"
“အင်း... ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် မှတ်ထားလိုက်ပါ့မယ်။”
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ တခြားမေးစရာ ရှိသေးလားဟင်?"
“တခြားတော့ မရှိပါဘူး... အာ... ခဏ...”
ဂျယ်ဂန်း မီးဖိုချောင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူများက သူ့ကို အံ့သြတကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်စိုက်ကြည့်လုပ်နေကြသည်။
“အင်တာနက်ပေါ်က သတင်းတွေကို ကြည့်ပြီးပြီလား?”
"အင်တာနက်ပေါ်က သတင်းလား?"
“ကျွန်တော်က 'ပျမ်းချွမ်ယု' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဝတ္ထုတွေ ရေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို လူတွေ အကုန်သိသွားကြပြီထင်လို့ပါ။”
ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ ခပ်တိုးတိုး ရယ်သံလေး ထွက်လာပြီးမှ အဖြေပြန်ပေးပါတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကြည့်ပြီးပါပြီ။ တုံ့ပြန်မှုတွေက ကျွန်မတို့ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေပါသေးတယ်။ စာဖတ်သူတွေက အရင်လို အမျိုးအစားတစ်ခုတည်းအပေါ်မှာပဲ ခေါင်းမာမနေကြတော့ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့လက္ခဏာပဲလေ။ ဆရာ သိပ်စိတ်ပူမနေပါနဲ့။"
“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
"ဒါဆို နောက်မှ ပြန်ဆက်သွယ်ပါ့မယ်။"
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ဂျယ်ဂန်း ဖုန်းချလိုက်တာနဲ့ ဂျောင်ဂျင်းနဲ့ ဟိုဂျင်းတို့က အနားကို ဝိုင်းအုံလာကြပြီး အပြိုင်အဆိုင် မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။
“ဘာတဲ့လဲ? ဘယ်က ဆက်တာလဲ?”
“စာပေပြိုင်ပွဲက မဟုတ်လား? အဲ့ဒီ့ကိစ္စမလား?”
ဆူဟီးကလည်း စိုးရိမ်တဲ့ မျက်ဝန်းများဖြင့်သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဂျယ်ဂန်းက လက်ကာပြရင်း—
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူဖို့ ပြောတာပါ။”
“ဒါနဲ့... ရေဒီယို လို့ကြားလိုက်သလားလို့?”
“အင်း၊ စာအုပ်လက်မှတ်ထိုးပွဲ လုပ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ရေဒီယိုမှာလည်း ပါရမယ်တဲ့။”
“ရေဒီယိုအထိတောင်လား?!”
“အွင်း၊ 'စာရေးဆရာများ၏ည' အစီအစဉ်လေ။”
ဂျောင်ဂျင်းက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ရူးမတတ်ပုံစံလုပ်ပြလိုက်ပြီး၊ ဟိုဂျင်းကလည်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
“ပရောဖက်ဆာ ဟန်ဟဲဆန်းတောင် အဲဒီအစီအစဉ်ကို သွားခဲ့တာနော်။ ဝါး... ဒါ တကယ် မိုက်တာပဲ။”
“ဟုတ်တယ် ဂျယ်ဂန်း။ နင်တော့ ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာပဲ။”
ဂျယ်ဂန်းကတော့ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
“ရေဒီယိုမှာပါဘူးတာလေးတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ကြယ်ပွင့် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကြည့်တဲ့သူလည်း ဘယ်လောက်ရှိမှာမို့လို့လဲ။”
“ဘယ်သူကြည့်ကြည့်၊ မကြည့်ကြည့် အရေးမကြီးဘူးလေ။ အဲဒီအစီအစဉ်မှာ ပါခွင့်ရတယ်ဆိုကတည်းက နင် တကယ် တော်လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား?”
ဆူဟီးက အနားကို တိုးလာပြီး အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် ဂျယ်ဂန်း။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက နင့်အတွက် တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်။”
ဂျယ်ဂန်း ဆူဟီးကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးမှာ လှပတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ ဂျယ်ဂန်း ပြန်ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း မီးဖိုချောင်ဘက်က တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပါတယ်။
“အာ... ဆူဟီး၊ ဟင်းရည်အိုး ဝေကုန်ပြီ!”
“အမလေး... သေပြီ!”
ဆူဟီးက မီးဖိုချောင်ထဲ အပြေးအလွှား သွားသလို၊ ဟိုဂျင်းလည်း လိုက်သွားပါတယ်။
ဂျယ်ဂန်းနဲ့ ဂျောင်ဂျင်းတို့ကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြကာ လက်သီးချင်း တိုက်လိုက်ကြသည်။ ဒါကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ မကြာခင်အရာအားလုံးအဆင်ပြေမယ့် နွေဦးကာလက မဝေးတော့ဘူးဆိုတာကို ဖော်ပြတဲ့ အမှတ်အသားလေးတစ်ခုပေါ့။