အခန်း (၇၃)
Vol. 7 Ch. 73
အခန်း ၇၃
အေးစက်နေသည့်လေပြင်းများကြောင့် ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး အေးခဲလုနီးပါး ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သော်လည်း အချိန်နာရီတို့သည်ကား အေးခဲမသွားဘဲ ဆက်လက်ရွေ့လျားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။
ဆောင်ရာသီ၏ တစ်နေ့သော နံနက်ခင်း၌ ဂျယ်ဂန်းသည် သူ၏စာအုပ်သစ်ဖြစ်သော 'မုန်တိုင်းနှင့်လေပြင်း' ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပါမောက္ခ ဟန်ဟဲဆန်းထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
"စာအုပ်လေးက ကြည့်လို့ကောင်းသားပဲ"
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရုံးခန်းလေးအတွင်း နွေးထွေးသော လေထုတစ်ခု ထုန်မိုးလျက် ရှိသည်။ ဟဲဆန်းသည် စာအုပ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှု၏။
"ရုပ်ပုံတွေ ပါတာထက်စာရင် ဒီလို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပုံစံမျိုးကို ငါ ပိုသဘောကျတယ်"
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်" ဟု ဂျယ်ဂန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဟဲဆန်းသည် စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ပထမဆုံး စာမျက်နှာအလွတ်ပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
ဤစာအုပ်ကို ဒါဆောနှင့် သူမ၏ ဘဝအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ပါသည်။
"ဒါဆောဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?"
"ဪ... ဟုတ်ကဲ့"
ဂျယ်ဂန်းသည် ဂျောင်ဂျင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို ချန်လှပ်ကာ ဒါဆောအကြောင်းကို ဟဲဆန်းအား အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ဟဲဆန်းက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်၏။
"ဒါဟာ နင့်ရဲ့ စရိုက်ပဲ။ လက်တွေ့ကျတဲ့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်ပေါ့။ ကောင်းပါတယ်။ စာရေးဆရာဆိုတာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံကို သိနေဖို့ လိုတာပဲ။ နင်က အရာရာကို ပိုပြီး လေ့လာ၊ ခံစားပြီး နားလည်အောင် ကြိုးစားဖို့ လိုတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီခင်ဗျာ"
နာရီလက်တံသည် ၁၂ နာရီသို့ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။
"ဟို... ပါမောက္ခခင်ဗျာ၊ နေ့လယ်စာ စားဖို့အချိန်..."
ဒေါက်! ဒေါက်!
ဂျယ်ဂန်း၏ ကျောဘက် တံခါးဆီမှ ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟဲဆန်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး—
"ဝင်ခဲ့ပါ"
အခန်းထဲသို့ လူ ၃-၄ ယောက်ခန့် ဝင်လာကြသည်။ သို့သော် ဂျယ်ဂန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံး ခြေလှမ်းများ တန့်သွားကြ၏။ ပါမောက္ခကို နှုတ်ဆက်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားပုံရသည်။
"ဂျ... ဂျယ်ဂန်း...?"
"မင်းတို့ပါလား။ တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"
ဂျယ်ဂန်းက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဂျယ်ဂန်း၏ ကောလိပ်ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းများပင် ဖြစ်သည်။ ဟဲဆန်းအား လက်ဆောင်ပေးရန်နှင့် ဂါရဝပြုရန် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်၏။
"ဘာဖြစ်လို့ အားလုံး အံ့သြနေကြတာလဲ? ထိုင်ကြလေ"
ဟဲဆန်း၏ စကားကြောင့် သူတို့အားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့သည် ဟဲဆန်းကို နှုတ်ဆက်ကြပြီး ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို ယဉ်ကျေးစွာ ပေးအပ်လိုက်ကြတော့သည်။
“ပါမောက္ခခင်ဗျာ၊ ကောင်းကျိုးလိုအင်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝပါစေလို့ ကျွန်တော်တို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့တာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
“ဒါက အနည်းအကျဉ်းပါပဲ၊ ပါမောက္ခ သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ဟဲဆန်းသည် သူတို့ပေးအပ်သော လက်ဆောင်များကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပေးလေ့ရှိသော လက်ဆောင်မျိုးကို သူမ မနှစ်သက်ပါ။ ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော လက်ဆောင်များ မယူဆောင်လာရန် အကြိမ်ကြိမ် တားမြစ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့က နားမထောင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူမလည်း လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကပင် လက်လျှော့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“အေးပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာပဲ တင်ထားလိုက်ကြ” ဟု ဟဲဆန်းက ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရ၏။ ဤကဲ့သို့သော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများဖြင့် သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ရယူရန် ကြိုးစားနေကြသော တပည့်များကို သူမ သဘောမကျပါ။
“အာ...”
ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်၏ အကြည့်သည် ဟဲဆန်း၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုစာအုပ်မှာ မည်သည့်စာအုပ်ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက သိရှိနေကြ၏။ စာပေဆုရရှိထားသော စာအုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဂျယ်ဂန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အံ့သြသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။
“မင်းတို့လည်း သတင်းကြားပြီးကြပြီ မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်ကဲ့... ကြားပါတယ် ပါမောက္ခ။ သေချာပေါက် သိတာပေါ့ခင်ဗျာ”
“မင်းတို့လည်း ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ကြည့်ကြဖို့ ငါ တိုက်တွန်းချင်တယ်။ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့စာအုပ်ပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ စာရေးသားမှုအတွက်လည်း အများကြီး အထောက်အကူဖြစ်စေလိမ့်မယ်”
ပါမောက္ခ၏ စကားကြောင့် ထိုသူများသည် အားနာနာဖြင့်သာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေကြ၏။ မနာလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဂျယ်ဂန်းကို ခိုးကြည့်နေကြသည်။
‘ဟားဟား...’
ဂျယ်ဂန်းသည် စိတ်ထဲကသာ ရယ်မောနေမိတော့သည်။ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ဂျောင်ဂျင်းနှင့် ဆူဟီးတို့ကဲ့သို့ မနာလိုစိတ်မရှိဘဲ ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံသူဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
“သူ့ကို ဂုဏ်ပြုစကား ပြောစရာ မရှိကြဘူးလား?” ဟု ဟဲဆန်းက မေးလိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ သူတို့သည် ဂျယ်ဂန်းကို ဝတ်ကျေတန်းကျေ ဂုဏ်ပြုစကားများ စတင်ပြောဆိုကြတော့သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“ငါ ဖတ်ကြည့်ပါ့မယ်”
“အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်”
ထိုစကားသံများသည် စိတ်ပါလက်ပါ ရှိလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့သော ဝတ်ကျေတန်းကျေ ချီးမွမ်းစကားများသည် သူတို့၏ ရင်ထဲမှ အမှန်တကယ် လာခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် သူတို့ကိုယ်တိုင် သိရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။
“ကျေးဇူးပါ” ဟု ဂျယ်ဂန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဟဲဆန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ဟဲဆန်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တော့သည်။
“ပြန်တော့မလို့လား?”
“ပါမောက္ခ အလုပ်ရှုပ်နေပုံရလို့ ကျွန်တော် အခုပဲ ပြန်ပါတော့မယ်”
မနာလိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသော သူငယ်ချင်းများကြားတွင် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့သဖြင့် ဂျယ်ဂန်းက ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟဲဆန်းကလည်း ၎င်းကို နားလည်ပေးလိုက်၏။
“ပါမောက္ခ၊ နေ့လယ်စာ စားရအောင်လေ။ ဘာစားချင်လဲခင်ဗျာ?”
“ကျွန်တော် ကားပါလာတယ်၊ ဘယ်သွားစားကြမလဲ?”
ဂျယ်ဂန်း အခန်းထဲမှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းများက အပြိုင်အဆိုင် မေးမြန်းနေကြသည်။
“အာ... ဂျယ်ဂန်း၊ နေဦး”
ဟဲဆန်းက လက်ခုပ်တစ်ချက်တီးကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဗျာ?”
“ငါ မေ့တော့မလို့ပဲ။ တခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နင် ကျောင်းမှာ ဟောပြောပွဲတစ်ခု လုပ်ပေးပါဦး”
“ဟော... ပြော... ပွဲ ဟုတ်လားခင်ဗျာ?”
“အေးလေ၊ မကြာခင် ကျောင်းဆင်းသင်တန်း ရှိတယ်မလား။ အဲဒီမှာလာပြီး ဟောပြောပေးဦး”
ဂျယ်ဂန်း မျက်လုံးပြူးသွားသလို၊ သူငယ်ချင်းများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ ဂျယ်ဂန်းထက်ပင် ပို၍ တုန်လှုပ်နေကြ၏။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆိုလျှင် တုန်လှုပ်လွန်းသဖြင့် စားပွဲကို မှီထားရင်း မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန်ပင် ကြိုးစားနေရသည်။
“ဟောပြောခလည်း ပေးမှာပါ” ဟု ဟဲဆန်းက ဂျယ်ဂန်းကို မျက်မှိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ဂျယ်ဂန်းကတော့ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်သေးပေ။
‘ငါက... ဟောပြောပွဲ လုပ်ရမယ် ဟုတ်လား?’
ဤကျောင်း၏ ကျောင်းဆင်းသင်တန်း ဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သတင်းမီဒီယာများစွာ တက်ရောက်လေ့ရှိသလို အလွန်အရေးပါသော အခမ်းအနားတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ အချို့သော စာရေးဆရာများအတွက်မူ ဤပွဲသည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းခွင် အောင်မြင်မှုအတွက် လမ်းစပင် ဖြစ်သည်။
ဤကျောင်းမှ ဘွဲ့ရရှိခဲ့သူများထဲတွင် ဟောပြောပွဲ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသေးပေ။ အကယ်၍ ဂျယ်ဂန်းသာ လက်ခံလိုက်ပါက သူသည် ပထမဦးဆုံးသော ဟောပြောသူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
“မလုပ်နိုင်ဘူးလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး ပါမောက္ခ... ကျွန်တော် အံ့သြသွားလို့ပါ။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်ခင်ဗျာ”
ဂျယ်ဂန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူများ၏ မျက်ဝန်းများမှာတော့ မနာလိုမှုကြောင့် သိသိသာသာ တုန်ရီနေကြ၏။
“ဒီလို အခွင့်အရေးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
“အေးပါ၊ နောက်မှ အသေးစိတ် ထပ်ပြောကြတာပေါ့။ အခုတော့ သွားတော့လေ”
ဂျယ်ဂန်းသည် အရိုအသေပေးကာ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ ကျောဘက်မှ သူငယ်ချင်းများ၏ မနာလိုသော အကြည့်များကို ခံစားနေရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင်တော့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။
ပါမောက္ခ ဟန်ဟဲဆန်း ကိုယ်တိုင် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ဟောပြောပွဲ...။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ်ရာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်မဟုတ်ပါသလား။