အခန်း (၇၄)
Vol. 7 Ch. 74
အခန်း ၇၄
ဂျယ်ဂန်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ သူ၏ စိတ်ကူးများကဲ့သို့ပင် ပေါ့ပါးရွှင်လန်းနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုအသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။
‘ဟူး... အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်’
ဂျယ်ဂန်း ကားအင်ဂျင်ကို နှိုးလိုက်သည်။ သူ ဒါဆောနှင့် တွေ့ရန် လိုအပ်သည်။ သူမသည် သူ့အား အကူအညီ အပေးနိုင်ဆုံးသူ ဖြစ်ရာ ယနေ့တွင် သူမနှင့် မဖြစ်မနေ တွေ့ဆုံရမည် ဖြစ်၏။ ချိန်းထားသည်ထက် စောစောတွေ့နိုင်လျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ အခြား အရေးကြီးသည့် ကိစ္စလည်း မရှိတော့သဖြင့် ဂျယ်ဂန်း သူမထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
“အင်း... ဟုတ်ကဲ့ စာရေးဆရာဟာ၊ ပြောလေ။”
ဒါဆော၏ တက်ကြွသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဂျယ်ဂန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ပုခုံးနှင့် နားကြားတွင် ညှပ်ထားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျွန်တော် အခု အားသွားပြီ။ အချိန်နည်းနည်း စောပြီးတွေ့ကြမလား?”
“နင် အဆင်ပြေသလိုလေ။ ငါ အခု စာအုပ်ဆိုင် ရောက်နေတာ။”
“စာအုပ်ဆိုင်? ဘာသွားလုပ်တာလဲ?”
“ဝါး... တုံ့ပြန်ပုံကလည်း။ တခြားလူတွေ ကြားရင် ငါ့ကို စာတစ်လုံးမှ မဖတ်တဲ့ အရူးမလို့ ထင်ကုန်တော့မှာပဲ။”
“မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်...”
“ကြည့်စမ်း၊ တကယ်ကြီး စိတ်ထဲ ထည့်နေပြန်ပြီ။ နင့်စာအုပ် လာဝယ်တာပါဟ။ ဟားဟား။”
“နေဦး၊ မဝယ်နဲ့ဦး။ ငါ့ဆီမှာ အခု အဆင်သင့် ပါလာတယ်။”
ဂျယ်ဂန်းသည် သူ ယနေ့မှ ဝယ်ယူထားသော စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် သူ၏ လက်မှတ်လည်း ပါရှိပြီးသား ဖြစ်၏။
“ဒါဆိုလည်း အမြန်လာခဲ့။ ငါ စတုတ္ထမြောက် ထွက်ပေါက်မှာ စောင့်နေမယ်။”
“အိုကေ၊ မိနစ် ၃၀ အတွင်း ရောက်လာခဲ့မယ်။”
လမ်းပေါ်တွင် ကားများမှာ အလွန်ပိတ်ဆို့နေသည်။ တစ်နေရာရာတွင် ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ပွားထားပုံရ၏။ ဂျယ်ဂန်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စတီယာရင်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ရင်း စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။
“နောက်ကျတော့မှာပဲ။ တကယ်ကြီး တိုက်မိထားတာလား မသိဘူး။”
မိနစ် ၃၀ အတွင်း ရောက်နိုင်မည်ဟု မထင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ဘေးထိုင်ခုံပေါ်ရှိ ဖုန်းမှာ တုန်ခါလာသည်။ သူ၏ အမဖြစ်သူ ဂျယ်အန်းထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်၏။ သူ ဆူဝမ် သို့ ပို့ထားသော စာအုပ် ရောက်ရှိသွားသဖြင့် ဖုန်းဆက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ ဂျယ်ဂန်း ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ? စာအုပ်က အဆင်ပြေရဲ့လား?” ဟု ဂျယ်ဂန်းက လှမ်းမေးလိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ပင် ဂျယ်ဂန်း၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွား၏။ ဖုန်းထဲမှ ဂျယ်အန်း၏ ငိုရှိုက်သံကို ကြားလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာဖြစ်တာလဲ?”
“ဂျယ်ဂန်း... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...!”
ဂျယ်အန်း၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဂျယ်ဂန်း တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။ မီးပွိုင့်မှာ စိမ်းသွားသဖြင့် ကားများ အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်နေကြသော်လည်း ဂျယ်ဂန်းသည် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကားကို ချက်ချင်းပင် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ယူကွေ့ လှည့်လိုက်သည်။
‘ဟားဟား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်အုပ်တော့ ဝယ်လိုက်ဦးမယ်’
ဒါဆောသည် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုံးပျော်လျက် ဖုန်းကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖိနပ်သစ်လေးကို စီးကာ စာအုပ်ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့၏။
‘အာ... တွေ့ပြီ’
စာအုပ်များစွာထဲမှ ဂျယ်ဂန်း၏ စာအုပ်ကို သူမ ရှာတွေ့သွားသည်။ စာအုပ်၏ အဖုံးတွင် ‘၃၁ ကြိမ်မြောက် ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲဆုရှင်’ ဟူသော စာတန်းပါရှိသည်။
‘ဓာတ်ပုံထဲမှာထက် အပြင်မှာက ပိုကြည့်ကောင်းတာပါ’
ဂျယ်ဂန်း၏ ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒါဆော တစ်ချက် ပြုံးမိပြန်သည်။ သူ့မျက်နှာကို မြင်နေရရုံနှင့် သူမ၏ ရယ်သံကို မထိန်းနိုင်ပေ။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက စာမျက်နှာများကို စတင်လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ—
ဤစာအုပ်ကို ဒါဆောနှင့် သူမ၏ ဘဝအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ပါသည်။
‘...?!’
စာမျက်နှာအလွတ်ပေါ်ရှိ ထိုစာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းက ဒါဆောကို ဆွံ့အသွားစေသည်။ သူမသည် မှင်သက်စွာဖြင့် ထိုစာမျက်နှာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသည်ကိုပင် သူမ ကိုယ်တိုင် မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ထိုနာမည်မှာ သူမ၏ နာမည် အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
စာအုပ်ဆိုင်အတွင်း လူများစွာ သွားလာနေကြသော်လည်း ဒါဆောအတွက်မူ အချိန်နာရီတို့ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
‘ဟူး...’
သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားပြီး ဘာကိုမှ သတိမပြုနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းနှစ်စုံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ဝဲတက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
“စိတ်မရှိပါနဲ့၊ လမ်းလေး ခဏလောက် ဖယ်ပေးလို့ ရမလားဟင်...”
လူတစ်ယောက်က ဒါဆောကို လှမ်းပြောလိုက်မှ သူမ သတိဝင်လာပြီး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
‘စိတ်တိုစရာကြီး... သူ ဘယ်မှာလဲ’
ဒါဆောသည် ဝဲတက်လာသော မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ငွေရှင်းကောင်တာသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင်တော့ သူမကို ငိုအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ထိုစာအုပ်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
ဂျယ်ဂန်းက မဝယ်ပါနှင့်ဟု တားမြစ်ထားခဲ့သော်လည်း သူမကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ စာအုပ်ကို ဝယ်ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
‘နောက်ထပ် မိနစ် ၃၀ လောက်လား?’
ဒါဆောသည် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ပြီး ကော်ဖီတစ်ခွက်မှာကာ စာအုပ်ကို စတင်ဖတ်ရှုသည်။
‘ဝါး... အစကတည်းက ငါ့အကြောင်းတွေ ပါလား’
ဒါဆောသည် ဇာတ်လမ်းထဲတွင် အာရုံနစ်ဝင်သွား၏။ သူမကိုယ်တိုင် ဇာတ်ကောင်၏ စံပြနမူနာဖြစ်နေရသည့် ခံစားချက်မှာ အံ့သြစရာပင် ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း စာမျက်နှာများ လှန်လိုက်တိုင်း ပြောင်းလဲနေ၏။
တစ်ခါတစ်ရံ အံ့သြသွားလိုက်၊ ပျော်သွားလိုက်၊ ဝမ်းနည်းသွားလိုက်နှင့် စာမျက်နှာများမှာ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ကုန်ဆုံးနေသည်။ သူမသည် ဇာတ်ကောင် ဟယ်ယောင်း အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိသွား၏။
‘ငါကော အဲဒီလို နေထိုင်နိုင်ပါ့မလား...’
ဒါဆော စာဖတ်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ ဂျယ်ဂန်းဆီမှ ဆွဲကြိုး လက်ဆောင် ရစဉ်က ခံစားချက်မျိုးကို သူမ ပြန်လည်သတိရသွား၏။ စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်သည် အထီးကျန်စွာ ရုန်းကန်ရှင်သန်နေသည်။ ဇာတ်သိမ်းကို သူမ မဖတ်ရသေးသော်လည်း ထိုဇာတ်ကောင်မှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်မလား။
ဒါဆော ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမတွင် ဟယ်ယောင်း ကဲ့သို့ မိမိ၏ အိပ်မက်နောက်သို့ လိုက်ရန် သတ္တိမရှိပေ။ ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ ဆက်လက်ဖတ်ရှုလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ ဂျယ်ဂန်းနှင့် သူမ၏ ပတ်သက်မှုမှာလည်း တစ်မျိုးကြီး အနေရခက်လာသလို ခံစားရသည်။
‘သူက ငါနဲ့ မလိုက်ဖက်ပါဘူး’
ဒါက အစကတည်းက သူမ သိထားသည့်အချက် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် လုံးဝ ခြားနားသော လူတစ်ယောက်...။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အခုကော သူမ သူ့ကို ဘာအတွက် လာတွေ့တာလဲ?
သူ့ရဲ့ စရိုက်ကြောင့်လား? သူက နားထောင်ကောင်းသူမို့လို့လား? ဒါမှမဟုတ် သူက နာမည်ကြီးပြီး တော်တဲ့ စာရေးဆရာမို့လို့လား?
သူမတွင် အဖြေမရှိပါ။ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
တီ... တီ...
ဖုန်းတုန်ခါလာသည်။ ဂျယ်ဂန်းဆီမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်၏။ ဒါဆော ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း... စာရေးဆရာဟာ။”
“ဒါဆော၊ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ အခု လာလို့ မရတော့ဘူး။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ငါ့အဖေ... ကားတိုက်မှု ဖြစ်လို့တဲ့။”