နှစ်ထပ်ကွမ်း ပုံရိပ်ယောင်များ

ကောဟုန်ကျဲ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထား တင်းမာသွား၏။ သူက အမွှေးတိုင် ထုတ်ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ဘာမှ စမ်းမိခြင်း မရှိပေ။ အမွှေးတိုင် ပျောက်ဆုံးနေသည်သာမက သူ့လက်ထဲမှ ဓားရှည်ပါ ပျောက်ဆုံးနေသည်။

ကောဟုန်ကျဲ အနည်းငယ် မျက်စိလည်သွား၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် အစာငတ်မွတ်၍ သေဆုံးနေသော အလောင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု လှိုင်းလုံးများက အဆက်မပြတ် တက်လာနေ၏။ သူ၏ ခွန်အားများအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လှဲချကာ သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကော... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ငါ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး... ငါ မသေချင်ဘူး..."

ကျန်းဖန်ချုံး၏ အသံက ကောဟုန်ကျဲ၏ နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။ ကောဟုန်ကျဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဖန်ချုံးမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ပိန်လှီချည့်နဲ့နေပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒါ အတုကြီး... အတုကြီးပဲ... ပျက်စီးစမ်း..."

ကောဟုန်ကျဲ၏ တွေဝေနေသော အကြည့်များက ရုတ်ခြည်း စူးရှသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ယခင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီး အမည်းရောင် ကုလားကာကြီး လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဖျော့တော့သော အသံများ နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း သေချာ နားထောင်လိုက်လျှင် ဘာမှ မရှိပေ။

"စီနီယာအစ်ကိုကော... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." မူလန်ထောင်က ကောဟုန်ကျဲကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ငါ ထူးဆန်းတာတစ်ခုကြောင့် စိတ်ရှုပ်သွားလို့..."

"ဘုန်း..."

ရုတ်တရက် ကောဟုန်ကျဲက မူလန်ထောင်၏ ပခုံးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ မူလန်ထောင်မှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ လေထဲသို့ ရောက်နေစဉ် မူလန်ထောင်က ရူးသွပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် နားမလည်နိုင်ဖွယ်ရာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်၏။

ကောဟုန်ကျဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သွေးများဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ စောစောက မူလန်ထောင် သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကော... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ကျန်းဖန်ချုံးက ကောဟုန်ကျဲကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကောဟုန်ကျဲက မသိစိတ်ဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ခါ ကြည်လင်လိုက်၊ တစ်ခါ ရှုပ်ထွေးလိုက် ဖြစ်နေ၏။

…

ကျန်းဖန်ချုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်သည်။ စောစောက ကောဟုန်ကျဲနှင့် အခြားနှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်မကျန်း... စီနီယာအစ်မကျန်း... ဘယ်မှာလဲ..." မူလန်ထောင်၏ ဖျော့တော့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လူရိပ်လူယောင် မတွေ့ရပေ။ အလွန် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုမှ လာနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းဖန်ချုံးက ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီး တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့လျားပေ။

ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်က ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသဖြင့် လူတိုင်း အငိုက်မိသွားကြသည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှပြီး သူမပင်လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"စီနီယာအစ်မကျန်း... စီနီယာအစ်မကျန်းလား..."

ချန်ဖေး၏ အသံက ကျန်းဖန်ချုံး၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းဖန်ချုံး လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ လက်ထဲတွင် ဓားကိုကိုင်ထားလျက် ချန်ဖေးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မကျန်း... ကျွန်တော်ပါ..." ချန်ဖေးက အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်နေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေးချန်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့တုန်းက အချင်းချင်း ဘာစကား စပြောခဲ့ကြလဲ..." ကျန်းဖန်ချုံးက ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ဟုတ်လား... စီနီယာအစ်မကျန်း... ကျွန်တော်တို့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းကမှ စတွေ့ဖူးကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..." ချန်ဖေးက နားမလည်နိုင်သော ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး... ဒီဘက်လာခဲ့..."

ကျန်းဖန်ချုံး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို လာရန် လက်ပြလိုက်သည်။ ချန်ဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျန်းဖန်ချုံး၏ ဘေးသို့ ဂရုတစိုက် ရွှေ့လာကာ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေ၏။

"စီနီယာအစ်မကျန်း... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..." ချန်ဖေးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အခြေအနေက အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်... တော်ကြာလို့ စီနီယာအစ်ကိုကောတို့ ငါတို့ကို ရှာမတွေ့ရင် စွန့်စားပြီး ဖယောင်းတိုင်အနီ ထွန်းရလိမ့်မယ်..." ကျန်းဖန်ချုံးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်အနီ ထွန်းညှိခြင်းသည် အလွန် အန္တရာယ်များသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အခိုက်အတန့်လောက်ဆိုလျှင် လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အချည်းနှီး စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းက ပိုမို ဆိုးရွားသော ရလဒ်ကိုသာ ဦးတည်သွားစေလိမ့်မည်။

"စီနီယာအစ်မကျန်းဆီမှာ ဖယောင်းတိုင်အနီ ပါလား..."

ချန်ဖေး၏ လက်များက ကျန်းဖန်ချုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တက်လာပြီး သူမကို စတင် ထိတွေ့လာသည်။

ကျန်းဖန်ချုံး လန့်ဖျပ်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွား၏။ သူမက ချန်ဖေးကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပျော့ခွေသွားပြီး အားအင်မဲ့သွားကာ ချန်ဖေးထံသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ယိုင်လဲကျသွားချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။

"မှားနေပြီ..."

ကျန်းဖန်ချုံး မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ချန်ဖေး၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ချန်ဖေးသည် ယခုအခါ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်နေပြီး သူမကို ချစ်ခင်စုံမက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းဖန်ချုံး၏ လက်ဝါးရိုက်ချက် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားပြီး မည်သည့် အကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ တပ်မက်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"သေစမ်း..."

ကျန်းဖန်ချုံး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို သုံးကာ ချန်ဖေး၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားပြီး ကျန်းဖန်ချုံးသည် ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်လျက်သား ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဘာမျှ မရှိတော့ပေ။

"စီနီယာအစ်မကျန်း... စီနီယာအစ်မကျန်း... အစ်မပဲလား..." ချန်ဖေး၏ အသံ ဖျော့တော့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြူခိုးများကြားမှ အမွှေးတိုင်ကို ကိုင်ထားသော ချန်ဖေးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာနေ၏။

ကျန်းဖန်ချုံးက လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်က အစစ်လား... အတုလား...။

...

အမှောင်ထု ကျရောက်လာသည်နှင့် ချန်ဖေးသည် ကောဟုန်ကျဲ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ မျက်နှာ အမူအရာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချန်ဖေး၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းထဲတွင် သူ့နောက်မှ လူသုံးယောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ကောဟုန်ကျဲနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဂျူနီယာညီလေးချန်... ဒီကို မြန်မြန်လာခဲ့..."

ကောဟုန်ကျဲက စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် အသံတိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီလေးချန်... ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း တစ်ယောက် တစ်နေရာစီ စောင့်ကြပ်ကြမယ်လေ..." ကျန်းဖန်ချုံးက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ချန်ဖေး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ်က လျင်မြန်စွာ စတင် လည်ပတ်လာပြီး ယခင်က ချောမွေ့နေသော မြင်ကွင်းသည် အနည်းငယ် တုန်ခါလာကာ လက်တွေ့မကျသလို ဖြစ်လာသည်။

"တကယ်ပါလား..."

ချန်ဖေး၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက တောက်ပလာပြီး ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ်၏ လည်ပတ်နှုန်း ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်များကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဖေးသည် လက်ရှိခြံဝင်းထဲရှိ အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ သူသည် ဓားတစ်လက် ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဆက်လျှောက်သွားပါက ဓားသွားသည် ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးကို ဖောက်ဝင်သွားပေလိမ့်မည်။

ချန်ဖေးက အမွှေးတိုင်ကို ထုတ်၍ မီးညှိလိုက်ပြီး အခြားသူများကို ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နေတုန်းပဲ..."

ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ရှိနေသော်လည်း ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ် အောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက ချန်ဖေးအတွက် လက်တွေ့မကျသော ခံစားမှုကို ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤလက်တွေ့မကျမှုသည် အလွန် သိမ်မွေ့လှပြီး ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ် တစ်ခုတည်းဖြင့် ဆိုလျှင် သတိထားမိရန်ပင် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လှိုင်းထလာပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ ဓားရှည်ကို ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

မာကျောသော သားရေပြားကို ထိုးဖောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက တောက်ပလာသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချန်ဖေးသည် နံရံတစ်ခုကို တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အက်ကွဲပျက်စီးသွားကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။

ချန်ဖေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကောဟုန်ကျဲနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

"သတ်..."

အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ ချန်ဖေး ရင်ထိတ်သွားသည်။ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ မူလန်ထောင်သည် ဓားရှည်ကို ရမ်းကားစွာ ဝှေ့ယမ်းနေပြီး နားနှင့် မျက်လုံးများတွင် သွေးများ စီးကျလျက် ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ဖေးက နိုးထစေသော အမွှေးတိုင်ကို အမြန် ထုတ်လိုက်ရာ သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ပျံ့လွင့်သွား၏။ မူလန်ထောင်၏ မျက်နှာထား တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဇဝေဇဝါ ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"လူလား... သရဲလား..." မူလန်ထောင်က တီးတိုး မေးလိုက်သည်။

ချန်ဖေးက လက်ထဲမှ အမွှေးတိုင်ကို မြှောက်ပြလိုက်သော်လည်း မူလန်ထောင်မှာ သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲဖြစ်ပြီး ချန်ဖေးကို မယုံကြည်ပေ။

ချန်ဖေး ပြောစရာစကား ပျောက်သွား၏။ ခုနက ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် သူ အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရသည်။ သို့သော် ဤနှစ်ထပ်ကွမ်း ပုံရိပ်ယောင်အကြောင်း တွေးကြည့်လျှင် ဒုတိယအလွှာကို အချိန်မီ မချိုးဖျက်နိုင်ပါက ပုံရိပ်ယောင်များက ဆက်လက် ထပ်ဆင့်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများ အနေဖြင့် အမှန်တကယ် ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေးက မူလန်ထောင်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ချေ။ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလိုက်ပြီး အိမ်နံရံကို ဖောက်ထွက်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ကျန်းဖန်ချုံးနှင့် ကောဟုန်ကျဲတို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဓားရိပ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အိမ်တစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး အချိန်ဆွဲမနေရဲတော့ဘဲ အမွှေးတိုင်ကို ပစ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စိုက်ထားလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင် ရနံ့များ အလွန် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားကာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဖေးနှင့် အခြားသူများကို တွေ့လိုက်ရပြီး အားလုံးက သူ့ကို သတိထား၍ ကြည့်နေကြသည်။

"နှစ်ထပ်ကွမ်း ပုံရိပ်ယောင်ပါ... စီနီယာအစ်ကိုကော... စီနီယာအစ်မကျန်း... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမွှေးတိုင်တွေကို ထုတ်ပြီး မီးညှိကြည့်လို့ ရပါတယ်..." ချန်ဖေးက တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး..."

ကောဟုန်ကျဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ပုံရိပ်ယောင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လည်ပတ်လာပြီး လက်တွေ့ဘဝက ရှင်းလင်းပြတ်သားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင်သာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် ထာဝရ လမ်းမှားနေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤသရဲကောင်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။ အကယ်၍ ချန်ဖေးသာ မပါလာခဲ့လျှင် အဖွဲ့တစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားလောက်ပေပြီ။

ကျန်းဖန်ချုံးက ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်နှာနီမြန်းသွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အမြန် ငုံ့လိုက်လေသည်။

"စီနီယာအစ်မကျန်း... အဆင်ပြေရဲ့လား..." ကျန်းဖန်ချုံး၏ ပုံစံကို မြင်ပြီး မူလန်ထောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း..." ကျန်းဖန်ချုံးက ဒေါသတကြီးဖြင့် မူလန်ထောင်ကို အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မကျန်း... ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှာ အစ်မမြင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်က အစစ်မဟုတ်ပါဘူး..." မူလန်ထောင်က အော်ငေါက်ခံလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းဖန်ချုံး မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဤအရူးကောင်ကို ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။

"ဘုန်း..."

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ လေးဦးသား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်လိုက်ကြရာ အမှောင်ထုထဲတွင် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ လုဟိုင်ယန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်ကြသည်။

ကောဟုန်ကျဲတို့အဖွဲ့၏ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်နှင့် ယှဉ်လျှင် လုဟိုင်ယန်၏ အဖွဲ့ထဲမှ လူတိုင်းနီးပါး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေကြပြီး လုဟိုင်ယန် တစ်ဦးတည်းသာ အခြားလူတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူတို့က ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ..." မူလန်ထောင်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"တခြား ဘာအကြောင်း ရှိဦးမှာလဲ... ငါတို့နောက် လိုက်လာတာပေါ့... သူတို့ရဲ့ ခြေရာခံနိုင်စွမ်းက အတော်လေး ကောင်းတာပဲ..."

ကျန်းဖန်ချုံးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်း ခံရသည်ကို မည်သူမျှ နှစ်သက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လုဟိုင်ယန်နှင့် အပေါင်းအပါများ ကံဆိုးစွာဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

"ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဝေမျှခံစားပေးတဲ့အတွက် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်..."

ကောဟုန်ကျဲက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေလောက်တယ်..."

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးရမလား..." မူလန်ထောင်က မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ သရဲကောင်ကို အပြင်ရောက်အောင် ဆွဲထုတ်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ပိုဒုက္ခများလိမ့်မယ်..."

ကောဟုန်ကျဲက ပြောရင်းဆိုရင်း အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး လုဟိုင်ယန်၏ ဘေးနားသို့ ပစ်လိုက်သည်။

လုဟိုင်ယန်နှင့် သူ၏ပြိုင်ဘက်တို့ ရပ်တန့်သွားကြပြီး လုဟိုင်ယန်၏ ခေါင်းပေါ်မှ အရိပ်မည်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအရာနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသူတိုင်းသည် အသံယောင်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်များကို မလွဲမသွေ ခံစားကြရပြီး ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို လက်တွေ့မကျသလို ဖြစ်သွားစေသည်။

"ရွှစ်..."

မြှားတစ်စင်းက အရိပ်မည်း၏ နဖူးကို ဖောက်ဝင်သွားပြီး လုဟိုင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

လုဟိုင်ယန် တုန်ခါသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ၏ သွေးနှင့်ချီစွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများလည်း ထိခိုက်ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှဲ..."

အရိပ်မည်းက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော မြှားတံများက ၎င်းကို မြေကြီးပေါ်တွင် စိုက်ကပ်ထားလိုက်ကြသည်။

စောစောက ပုံရိပ်ယောင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤထူးဆန်းသော သတ္တဝါသည် ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် အားနည်းနေပြီး ရှောင်လွှဲမရသော နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အမြန်နှုန်းလည်း မရှိတော့ပေ။

ဤထူးဆန်းသော သတ္တဝါသည် တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်း၌ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မတူညီသော ဆုံမှတ်များကြား ခုန်ကူးခြင်းဖြင့် ရွေ့လျားနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ချန်ဖေး သံသယ ဝင်မိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်များပင် ၎င်းလက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကောဟုန်ကျဲနှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် တစ္ဆေကောင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ဓားသွားသုံးချောင်းက တစ္ဆေကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားကြသည်။ သွေးများက မီးတောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ္ဆေကောင် တုန်ခါသွားကာ မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။