ဘာမှမရှိရာမှ ဖန်တီးခြင်း

တစ္ဆေနယ်မြေ အပြင်ဘက်ရှိ စခန်းချရာနေရာ။

စွန်းချွမ်သည် တုန်ခါနေသော တစ္ဆေနယ်မြေ၏ မူလဝင်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

စွန်းချွမ်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားသည်။ တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ္ဆေဘုရင် အနေဖြင့် အတွင်းဘက်မှ ပြန်ပိတ်ရန် အလွန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဝင်ပေါက်ကို အစီအရင် ကိရိယာဖြင့် ချိတ်ပိတ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် တစ္ဆေဘုရင်က အတင်းအကျပ် ပြန်ပိတ်လိုလျှင် တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်းရှိ ဆုံမှတ်များ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကုန်ဆုံးစေရမည် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ချန်ဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များက ဆုံမှတ်များကို ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်ရာ တစ္ဆေဘုရင်၏ လုပ်ရပ်များသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ရုန်းကန်နေရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် ဤဝင်ပေါက်ကို အများဆုံး သုံးနာရီအတွင်း အတင်းအကျပ် ဖွင့်လှစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲ... တစ္ဆေနယ်မြေက အထဲမှာရှိတဲ့ တပည့်တွေကို သတ်ချင်နေတာလား..." တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် နှစ်နာရီအတွင်း ဒီဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်မယ်..."

စွန်းချွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ ဤကိစ္စတွင် သူ၏ ပေါ့ဆမှုကို ဝန်ခံမိသည်။ အခြားကိစ္စများကြောင့် ခေတ္တ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဤအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးတွင် ဆိုပါက မတော်တဆမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူသည် တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်း၌သာ စောင့်ကြပ်နေလေ့ ရှိသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်း၌။

ချန်ဖေးသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားနှင့် ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ် စသည့် နည်းလမ်း အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြု၍ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲရှိ စွမ်းအင်ကို လှုပ်ခါသွားအောင်ပင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ အနည်းငယ် လှုံ့ဆော်လိုက်ရုံဖြင့် ချန်ဖေး၏ ဦးနှောက်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲကွာ..."

ချန်ဖေး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို စတင် လည်ပတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ချန်ဖေး၏ အဆန်းကြယ်ဆုံး ကျင့်စဉ်၌သာ တည်ရှိတော့သည်။

နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ် လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အရေပြားမှသည် အတွင်းကလီစာများ အထိ တစ်ကိုယ်လုံး အသက်ဝင် လှုပ်ရှားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ဝီ..."

စွမ်းအင်စိမ်းက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး တစ်စစချင်း ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"အလုပ်ဖြစ်တယ်ဟ..."

ချန်ဖေး ဝမ်းသာသွားပြီး နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အစွမ်းကုန် စတင် အသက်သွင်းလိုက်သည်။ အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့စိတ်ထဲရှိ စွမ်းအင် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆွဲချခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်သည် ညင်သာစွာ ဆွဲယူနေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်ကာ စွမ်းအင်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ဖေး၏ အသားနှင့် သွေးများထဲသို့ စုပ်ယူ ဝါးမျိုလိုက်တော့သည်။

ချန်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်၏ အာနိသင်က ဤမျှ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို ပိုပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။ အစပျိုးအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကို ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီစွမ်းအင် ပမာဏလောက်ကို အချိန်မရွေး ဖယ်ရှားပစ်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကောတို့က ဟိုမှာ ကျန်နေသေးတယ်..."

ချန်ဖေး ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ဝင်ပေါက် အမှန်တကယ် ပိတ်ဆို့ခံထားရခြင်း ရှိမရှိ သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလိုက်ပြီး မူလခြံဝင်းကို မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာမှ တမင်တကာ ရှောင်ကွင်း၍ မြို့တံခါးဝဆီသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။

"ဝင်ပေါက်နဲ့ ထွက်ပေါက်က တကယ် ပျောက်သွားပြီပဲ..."

ချန်ဖေးက ဂူပေါက်ဝ ရှိသင့်သော နေရာကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေး ထိုနေရာတွင် ရပ်ရင်း မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေမိ၏။

စိတ်အချရဆုံး နည်းလမ်းမှာ ဤနေရာတွင် ရပ်ပြီး ဂိုဏ်းမှ လာရောက် ကယ်တင်မည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖန်းချင်းဟုန်၏ လေသံအရ ဂိုဏ်းအနေဖြင့် ဝင်ရောက်လာရန် အနည်းဆုံး တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ချန်ဖေး အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် ရပ်စောင့်နေပါက အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း ကောဟုန်ကျဲနှင့် အဖွဲ့သားများမှာမူ သေလမ်းသာ ရှိတော့သည်။

"အဲဒီ ကြေးနီပုတီးစေ့ သုံးလုံးကို သွားကြည့်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ သုံးတာလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."

ချန်ဖေး တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ဖန်းချင်းဟုန်ထံသို့ လုံးဝ ပြန်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ချန်ဖေး၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သူမကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း မရှိချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ဖန်းချင်းဟုန် လိုချင်တပ်မက်နေသော ကြေးနီပုတီးစေ့တွင် အခြား ပြောင်းလဲမှုများ ရှိနေနိုင်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် ကြေးနီပုတီးစေ့ ရှိရာနေရာသို့ ဂရုတစိုက် စတင် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ချန်ဖေး၏ စိတ်ထင်လို့လား မသိသော်လည်း တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် ယခင်ကထက် ပိုမို တိတ်ဆိတ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ချန်ဖေးက ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ စိတ်ထင်ခြင်း သက်သက် မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်၏။

ချန်ဖေး၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းထဲတွင် မူလက တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော မျဉ်းနက်များ အားလုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"အဲဒီလူနဲ့ ဆက်စပ်နေတာများလား..." ချန်ဖေးက ဖန်းချင်းဟုန်ကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ဆိုလျှင် ဘာကြောင့် တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ရောက်နေရသနည်း။ ကြေးနီပုတီးစေ့ သုံးလုံးကို ရှာဖွေရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ တစ္ဆေနယ်မြေက ဖန်းချင်းဟုန်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်းလား။

မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ချန်ဖေး၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ကို အဖြေပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင် အဖြေရှာရမည် ဖြစ်သည်။

သတိထား၍ ဂရုတစိုက် သွားလာပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် ပထမဆုံး ကြေးနီပုတီးစေ့ ရှိရာနေရာ အနီးသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် ချန်ဖေးသည် ရှေ့သို့ ဆက်မသွားရဲတော့ပေ။

သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းထဲတွင် အမည်းစက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက သူ့ပတ်ပတ်လည်၌ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အမည်းစက် တစ်ခုစီသည် စောစောက ပေါ်လာသော တစ္ဆေကောင်ထက် မလျော့နည်းသော ပြင်းထန်သည့် ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အကယ်၍ ချန်ဖေးသာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်တိုးလိုက်ပါက ဤအမည်းစက်များ သူ့အပေါ်သို့ အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ ရောက်ရှိလာပြီး လုံးဝ ဝါးမျိုပစ်လိုက်ကြပေလိမ့်မည်။

ချန်ဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံ၍ သေချာ စူးစမ်းလိုက်သည်။

လစ်ဟနေသော နေရာမရှိ၊ လမ်းကြောင်းမရှိ၊ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော လမ်းကြောင်းများ အားလုံးကို အမည်းစက်များက နေရာယူထားကြပြီး ကွယ်ဝှက်၍ ရနိုင်သော နေရာလွတ် တစ်ခုမျှပင် မကျန်တော့ပေ။

"ဘယ်လို ဝင်ရမလဲ..."

ချန်ဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရပ်နေပြီး သူ့စိတ်ထဲရှိ စွမ်းအင်စိမ်းကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ အတွေးတစ်ချက် ဝင်လာပြီး သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်၏။

"ဝီ..."

ပတ်ဝန်းကျင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ဂယက်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ထိုအထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်ရာ တစ်ခုတည်းသော ကျောက်မျှော်စင် တစ်ခု တည်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မျှော်စင်ထိပ်တွင် ကြေးနီပုတီးစေ့ ရှိနေသည်။

"ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား..."

ချန်ဖေး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ အကယ်၍ ဖန်းချင်းဟုန်က ဤကြေးနီပုတီးစေ့ကို အမှန်တကယ် လိုချင်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ခိုင်းလိုက်လျှင် လုံလောက်မည် ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် သူမက ဒီနည်းလမ်းကို သုံးနေရသနည်း။

ချန်ဖေးက သတိထား၍ ချဉ်းကပ်သွားရာ အန္တရာယ် မရှိကြောင်း တွေ့ရှိရပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် မျှော်စင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ကြေးနီပုတီးစေ့ကို ကြည့်ရင်း ချန်ဖေး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်၍ ကြေးနီပုတီးစေ့ကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။

ဘာမှမဖြစ်ပျက်ပေ။ ဓားမြှောင်နှင့် ကြေးနီပုတီးစေ့ ထိခတ်သံ သဲ့သဲ့သာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက တကယ်တမ်း ဘာလုပ်ဖို့ သုံးတာလဲ..."

ချန်ဖေး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို သုံး၍ ကြေးနီပုတီးစေ့ကို ခွာယူသင့်မသင့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကျောက်မျှော်စင်၏ ခြေရင်းတွင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရပ်နေပြီး ချန်ဖေးကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လွန်ခဲ့သော ခဏက တစ္ဆေနယ်မြေ၏ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။

"ပုံရိပ်ယောင်လား..."

ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အပြောင်းအလဲ မရှိပေ။

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အမွှေးတိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေးက အမွှေးတိုင်ကို အမြန် မီးညှိလိုက်သော်လည်း မွှေးရနံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည့်တိုင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

"ဒါက ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်ပေမယ့် လုံးဝ ပုံရိပ်ယောင်တော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ တည်ရှိနေပေမယ့် မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ လုံးဝ တည်ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး..." ဘုန်းကြီးက ချန်ဖေးကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးလိုက်သည်။

ချန်ဖေး ပြန်မဖြေပေ။ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏ အလင်းရောင်များ စီးဆင်းလာပြီး ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ်ကို မြှင့်တင်ပေးသော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။

ချန်ဖေးက ဖယောင်းတိုင်အနီကို ပြတ်ပြတ်သားသား ထုတ်လိုက်သည်။ သံသယများ ရှိနေသော်လည်း သူ ကြိုးစားကြည့်ရမည်။

ချန်ဖေးက ဖယောင်းတိုင်အနီကို မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ငြှိမ်းလိုက်သည်ကို ဘုန်းကြီးက ပြုံး၍ ကြည့်နေပြီး မည်သည့် တားဆီးမှုမှ မပြုလုပ်ပေ။

ချန်ဖေး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤတစ္ဆေနယ်မြေက အလွန် ထူးဆန်းလွန်းသည်။

ဖန်းချင်းဟုန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းက ပုံမှန်မဟုတ်သော ကိစ္စ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဖန်းချင်းဟုန် မည်သည့် နည်းလမ်းများ အသုံးပြုခဲ့သည်ကို ချန်ဖေး ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ သူ ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ရောက်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် ချန်ဖေး မသိတော့ပေ။ အကယ်၍ ဒါက ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်ပါက သူ ဘာကြောင့် လုံးဝ ခွဲခြားမရ ဖြစ်နေရသနည်း။

သို့သော် ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ပြန်လျှင်လည်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် တစ္ဆေနယ်မြေသို့ ခဏတာ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သလော။

"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ..." ချန်ဖေးက ကျောက်မျှော်စင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးကို သတိထား၍ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နှလုံးသား နယ်ပယ်..."

ဘုန်းကြီးက ချန်ဖေးကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "နှလုံးသား နယ်ပယ်ရဲ့ တည်နေရာ အတိအကျကို ဒကာ နားလည်နိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒကာ ဆက်လုပ်ရမယ့် ကိစ္စတွေကို ဒါက ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

"ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး ဒကာ... အဲဒီ နှလုံးသား ပုတီးစေ့က ဒကာ လိုချင်နေတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလား..." ဘုန်းကြီးက ကျောက်မျှော်စင်ပေါ်မှ ကြေးနီပုတီးစေ့ကို ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လိုချင်ရင် ယူသွားလို့ ရမလား..." ချန်ဖေးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ယူသွားလို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်ရင်တော့ စမ်းသပ်မှုတချို့ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်..." ဘုန်းကြီးက အစမှအဆုံး ပြုံးနေပြီး လောကကြီးတွင် သူ့ကို အံ့သြအောင် လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမှ မရှိသကဲ့သို့ပင်။

"ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား..." ချန်ဖေးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မရပါဘူး... ဒီကို ရောက်လာမှတော့ စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရပါမယ်..." ဘုန်းကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤနှလုံးသား ပုတီးစေ့နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်နှင့် သူသည် ကစားပွဲထဲ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ကျောက်မျှော်စင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ကတည်းက အရာအားလုံး စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို နှလုံးသား ပုတီးစေ့ သုံးလုံး ယူခိုင်းထားတယ်... သူက ဘာလို့ အဲဒါကို လိုချင်နေတာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား..."

ချန်ဖေးက ဓားမြှောင်ကို ယူ၍ သူ့စိတ်ထဲရှိ ကြေးနီပုတီးစေ့ သုံးလုံးပုံစံကို မြေကြီးပေါ်တွင် ရေးဆွဲပြလိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"နှလုံးသား ပုတီးစေ့ဆိုတာ အစီအရင် ကိရိယာပါ... နှလုံးသား အစီအရင်ရဲ့ ဖမ်းချုပ်ခြင်း ခံထားရရင် လွတ်မြောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက အစီအရင် ကိရိယာကို ရယူဖို့ပါပဲ..." ဘုန်းကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစီအရင် ကိရိယာကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်တာနဲ့ အစီအရင်က ပျက်မသွားဘူးလား..."

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အစီအရင် တည်ဆောက်ပုံကို သူ မသိသော်လည်း အခြေခံ ဗဟုသုတ အချို့တော့ ရှိထားသည်။

"ဒါက နှလုံးသား အစီအရင်လေ... ပုံသဏ္ဌာန်ရဲ့ ကန့်သတ်ခြင်းကို မခံရဘူး..."

"ဒါဆို ဒီနှလုံးသား အစီအရင်နဲ့ ဖမ်းချုပ်ခံထားရတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား..." ချန်ဖေးက ထပ်မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်း၌ စွမ်းအားကြီးသော တားမြစ်ခံ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်လာခြင်းက ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ ဇာစ်မြစ်အပေါ် ချန်ဖေးကို သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဒီဘုန်းကြီး မသိပါဘူး..." ဘုန်းကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့သူက လူလား... မိစ္ဆာလား..."

ဘုန်းကြီးက စမ်းသပ်မှု လုပ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း မရှိသဖြင့် ချန်ဖေးသည် သူ့နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ကိုးကားစရာ ပိုမို ရရှိနိုင်ရန် ထိုဘုန်းကြီးထံမှ သတင်းအချက်အလက် ပိုမို ရယူနိုင်မလားဟု စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"လူတစ်ဝက် မိစ္ဆာတစ်ဝက်..."

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။ အရင်က သူ ခန့်မှန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း လူတစ်ဝက် မိစ္ဆာတစ်ဝက် ဆိုသည့်အရာ အမှန်တကယ် ရှိနေကြောင်း သေချာသွားသောအခါ အတော်လေး အံ့သြသွားမိသည်။

"ဒီနှလုံးသား အစီအရင်ကို ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်လို့ ရမလား..." ချန်ဖေးက မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူတို့အနေဖြင့် ဤနှလုံးသား အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက ဖန်းချင်းဟုန်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ပြဿနာ အားလုံး ပြေလည်သွားပေလိမ့်မည်။

"ပြောပြလို့ မရပါဘူး..." ဘုန်းကြီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ချန်ဖေး၏ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဒါဆို..."

"ဒကာ... အချိန်ကျပါပြီ... အခု စမ်းသပ်မှုကို မလုပ်ဆောင်ရင် ဒကာ ကျရှုံးတယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ကိုယ့်စိတ်နှလုံး နယ်ပယ်ထဲမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေပါလိမ့်မယ်..." ဘုန်းကြီးက ချန်ဖေး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"နှလုံးသား စမ်းသပ်မှု ဆိုတာ ဘာလဲ..."

"မခက်ပါဘူး... ဘုန်းကြီး တစ်ခုခု လုပ်ပြမယ်... ဒကာက လိုက်လုပ်ရမယ်... ဒကာ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ရင် ဒကာက တစ်ခြားတစ်ခု လုပ်ပြ... ဘုန်းကြီးက လိုက်တုပမယ်... ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် မလုပ်နိုင်တော့တဲ့အထိ ဆက်သွားကြမယ်... မလုပ်နိုင်တဲ့သူက ရှုံးမှာပါ..."

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှု၏ အခက်အခဲသည် တစ်ဖက်လူက မည်မျှ ခက်ခဲအောင် လုပ်မလဲ ဆိုသည့်အပေါ်၌ လုံးဝ မူတည်နေသည်။

"ကျွန်တော် အရင်လုပ်မယ်... ပြီးရင် ခင်ဗျား လိုက်တုပမလား..." ချန်ဖေးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... အဆင်ပြေပါတယ်..." ဘုန်းကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစီအစဉ်ကို အတင်းအကျပ် မသတ်မှတ်ပေ။

"ဒါဆို သေချာကြည့်ထားပါ ဆရာတော်... ကျွန်တော်က 'ဘာမှမရှိရာမှ ဖန်တီးခြင်း' လို့ ခေါ်တဲ့ နည်းစနစ်ကို ပြသတော့မှာပါ... ဆရာတော်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပေးပါ..."

ချန်ဖေးက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်များကို ဖြန့်ပြလိုက်ကာ လက်မောင်းပေါ်တွင် ဘာမှ မရှိကြောင်း ပြသသည့် အနေဖြင့် လက်ကိုင်များကိုပင် ပင့်တင်လိုက်သေးသည်။

ထို့နောက် ချန်ဖေးက ညာဘက်လက်ဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို ဆွဲယူလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ကြက်ကင်မှာ မီးဖိုထဲမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသကဲ့သို့ ပူနွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီး၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာသော်လည်း နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းနေကာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။