အားကြီးသူတို့၏ ခေါင်းမာမှု

ဘုန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ချန်ဖေးက ဘုန်းကြီးတစ်ပါး စက်လည်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ယခုအချိန်ထိ ဤဘုန်းကြီးက မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်သည်ကို ချန်ဖေး ကောင်းစွာ နားမလည်သေးပေ။

အခြား သတ္တဝါတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစလား... ကျန်ရစ်ခဲ့သော နောင်တတရားလား... သို့တည်းမဟုတ် ဤနှလုံးသား ပုတီးစေ့၏ ဝိညာဉ်လား...။

အချိန် တစ်မတ်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ချန်ဖေးက မျှော်စင်ပေါ်သို့တက်၍ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ကို ယူသင့်မယူသင့် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဘုန်းကြီးက နောက်ဆုံး၌ လှုပ်ရှားလာသည်။

"လက်အိတ်ထဲမှ ကမ္ဘာလောကလား... ဒကာ့ရဲ့ စွမ်းရည်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ... ဒီဘုန်းကြီးက ကိုယ့်အောက်တန်းကျမှုကို ရှက်မိပါတယ်..." ဘုန်းကြီးက ချန်ဖေးကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုထားသော ပုံစံမျိုး ပြန်ဖြစ်သွား၏။

"ဒါဆို ကျွန်တော် စမ်းသပ်မှုကို အောင်သွားပြီလား..." ချန်ဖေးက အမြန် မေးလိုက်သည်။

"အောင်ပါတယ်... ဒကာ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပါတယ်... ဒီနှလုံးသား ပုတီးစေ့က ဒကာ့အပိုင်ပါပဲ..."

ဘုန်းကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်မျှော်စင်ပေါ်ရှိ နှလုံးသား ပုတီးစေ့က ချန်ဖေး၏ ရှေ့သို့ ပျံဝဲလာသဖြင့် ချန်ဖေးက မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်မိသည်။

"ဒကာ... ငါတို့ ပြန်ဆုံဖို့ ရေစက်ပါလာပါလိမ့်မယ်..."

ဘုန်းကြီးက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး အက်ကွဲပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ခဏနေပါဦး... ဒီနှလုံးသား ပုတီးစေ့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် နှလုံးသား အစီအရင် ပျက်သွားမလား..." ချန်ဖေးက အတင်း မေးလိုက်သည်။

"နှလုံးသား ပုတီးစေ့ သုံးလုံးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖျက်ဆီးနိုင်မှသာ နှလုံးသား အစီအရင် ပျက်စီးမှာပါ..."

ဘုန်းကြီး၏ အသံက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာပြီး အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ချန်ဖေး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူသည် မူလနေရာ၌သာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျောက်မျှော်စင်နှင့် ဘုန်းကြီးကို မတွေ့ရတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အရာအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် သူ၏လက်ထဲရှိ ကြေးနီပုတီးစေ့က စောစောက အရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း ချန်ဖေးကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနေသည်။

"ဟေ... ဒီနှလုံးသား ပုတီးစေ့က ပျက်စီးနေပါလား..."

ချန်ဖေးက လက်ထဲမှ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ဖေး ဖန်းချင်းဟုန်ကို မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤနှလုံးသား ပုတီးစေ့၏ ပြဿနာကြောင့်သာလျှင် တစ်ဖက်လူက ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

မလှမ်းမကမ်းရှိ အမည်းစက်များကို အာရုံခံမိသဖြင့် ချန်ဖေးက မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အကွာသို့ သတိထား၍ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုထဲ၌ ရပ်တန့်ကာ လက်ထဲမှ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ကို သေချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"ဒါက စာလုံးတွေလား..."

ချန်ဖေးက နှလုံးသား ပုတီးစေ့ပေါ်မှ ပုံစံများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုပုံစံများကို လုံးဝ မမှတ်မိသော်လည်း ပုံစံတစ်ခုချင်းစီကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်နှင့် စာလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် နားလည်လာရသည်။

"အံ့ဖွယ်ပါပဲ..."

ဤအစီအရင်၏ နောက်ကွယ်မှ သဘောတရားများကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် ချန်ဖေး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဗဟုသုတထက် များစွာ ကျော်လွန်နေ၏။ ထို့အပြင် ပုံစံက သူ ယခင်က ရရှိခဲ့ဖူးသော နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း သူ မြင်ခဲ့ရသည်များကို လျင်မြန်စွာ မေ့သွားခဲ့သည်။

"စွမ်းအားကြီးတဲ့ အရာတွေ အားလုံးမှာ ဒီလို လက္ခဏာမျိုး ရှိကြတာလား..."

အခြားသူများသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာလျှင် လုံးဝ လမ်းပျောက်သွားနိုင်သည်ဟု ချန်ဖေး တွေးလိုက်မိသည်။ အလွယ်တကူ မေ့လျော့လွယ်သော အရာတစ်ခုကို မှတ်သားနိုင်ရန်အတွက် ထူးခြားသော နားလည်နိုင်စွမ်းနှင့် ခိုင်မာသော စိတ်နေသဘောထား လိုအပ်ပေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ချန်ဖေးတွင် စနစ် ရှိနေသည်။

ချန်ဖေးက ပုံစံတစ်ခုချင်းစီကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ ဘာကြည့်နေမှန်း မသိသော်လည်း နှလုံးသား ပုတီးစေ့ တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အစုံ ပွတ်သပ်ပြီးနောက်တွင် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အပြောင်းအလဲ အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

[ အစီအရင် - နှလုံးသား အစီအရင် (မပြည့်စုံ) ]

"နှလုံးသား ပုတီးစေ့ တစ်လုံးချင်းစီမှာ ထိန်းချုပ်နည်း ပါဝင်နေလောက်တယ်... ဒါပေမဲ့ အခု အချိန်မလောက်တော့ဘူး... ပြီးတော့ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ ရွေ့သွားတာကို အဲဒီလူက အာရုံခံမိလောက်တယ်..."

ချန်ဖေး တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ စွန့်စား၍ ဖန်းချင်းဟုန် ရှိရာသို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် မူလခြံဝင်းရှိရာသို့ စတင် ပြေးလွှားလိုက်သည်။ ဂရုတစိုက် သွားလာခဲ့ရသဖြင့် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

"ဝီ..."

ချန်ဖေး ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပိတ်ဆို့ထားသော ဂူပေါက်ဝ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... ကောင်းတယ်... တော်တယ်..."

ဖန်းချင်းဟုန်က ချန်ဖေး၏ လက်ထဲမှ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ကို ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နှလုံးသား ပုတီးစေ့က ဖန်းချင်းဟုန်ထံသို့ ပျံဝဲသွား၏။

ဖန်းချင်းဟုန်က လက်ထဲမှ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ကို ကြည့်ရင်း အပြုံးကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူမက ချန်ဖေးကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို တကယ် စိတ်မပျက်စေပါဘူး... မဟုတ်ရင် ဒီလူတွေ အကုန်လုံးရော မင်းပါ သေသွားလောက်ပြီ... အခု မင်းက နှလုံးသား ပုတီးစေ့ တစ်လုံး ရှာပေးခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ့ကတိအတိုင်း လူနှစ်ယောက်ကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်..."

"သူတို့ကို အရင် လွှတ်ပေးလိုက်..."

ကောဟုန်ကျဲက ချန်ဖေးကို မော့ကြည့်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေး... ကျွန်တော့်ကို အရင် လွှတ်ပေး... ကျွန်တော် ဒဏ်ရာရနေတယ်... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေး..." လုဟိုင်ယန်နှင့် အခြားတစ်ယောက်က အော်ဟစ်ပြီး အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေကြသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကောနဲ့ ဂျူနီယာညီလေးမူကို အရင် လွှတ်ပေးလိုက်ပါ... ချန်ဖေး... အစ်မက မင်းနဲ့အတူ ဒီမှာ နေခဲ့မယ်..." ကျန်းဖန်ချုံးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... စီနီယာအစ်ကိုနဲ့... စီနီယာအစ်မ အရင်သွားကြ..." မူလန်ထောင်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ခေါင်းဆောင်... ငါပြောတာ နားထောင်..."

ကောဟုန်ကျဲက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များက ချန်ဖေးထံတွင် စူးစိုက်နေပြီး သူ့တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောပေးရန် တောင်းပန်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ဘယ်တော့မှ ကိုယ်လွတ်ရုန်းမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ကောဟုန်ကျဲ အမြဲတမ်း လက်ကိုင်ထားသော ယုံကြည်ချက် ဖြစ်သည်။

"သူတို့ကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်..."

ချန်ဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဖန်ချုံးနှင့် မူလန်ထောင်ကို ညွှန်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ဖန်းချင်းဟုန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကတိတည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျန်းဖန်ချုံးနှင့် မူလန်ထောင်တို့ နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ကောဟုန်ကျဲက ပြုံးလိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မြန်မြန်သွားပြီး ဒုတိယမြောက် နှလုံးသား ပုတီးစေ့ကို ပြန်ယူလာခဲ့..."

ဖန်းချင်းဟုန်က ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ဖေး၏ ဒန်တျန်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဖန်းချင်းဟုန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာသဘောလဲ..."

"မင်းအပေါ် ထိန်းချုပ်မှုကို နည်းနည်း ပိုတင်းကျပ်လိုက်ရုံပါ... စိတ်မပူပါနဲ့... နှလုံးသား ပုတီးစေ့တွေ အကုန် ပြန်ရတာနဲ့ ငါ မင်းကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လွှတ်ပေးမှာပါ..."

ဖန်းချင်းဟုန်က ဂရုမစိုက်သလို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကောဟုန်ကျဲကို လှည့်ကြည့်ကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ ပြန်ပေါ်လာသောအခါ မူလခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်နေပြီး ကျန်းဖန်ချုံးတို့လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

"ဂျူနီယာညီလေးချန်... စီနီယာအစ်ကိုကောကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်သင့်တာ..." ကျန်းဖန်ချုံးက ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ မြို့တံခါးဝမှာ သွားစောင့်နေကြ... စီနီယာအစ်ကိုကောကို ကျွန်တော် ကယ်ခဲ့မယ်..." ချန်ဖေးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဖန်ချုံးနှင့် အခြားတစ်ယောက်မှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ ယခုအချိန်၌ သူတို့ ပြောင်းလဲနိုင်သော အရာ ဘာမှ မရှိတော့ကြောင်း သိသဖြင့် "ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ပြောပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ချန်ဖေး ရပ်တန့်နေပြီး ဦးတည်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ကာ ဒုတိယမြောက် နှလုံးသား ပုတီးစေ့ ရှိရာနေရာသို့ ဦးတည် သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ အတွေးမျိုးစုံ ဖြတ်သန်းသွား၏။

ဖန်းချင်းဟုန်၏ စွမ်းအားက သေချာပေါက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေးသည် ဖန်းချင်းဟုန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရှိနေစဉ်တွင် သူ့စိတ်ထဲရှိ စွမ်းအင်စိမ်းများ လျော့နည်းသွားသည်ကို တွေ့ရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဖန်းချင်းဟုန်သည် အသားနှင့် သွေးမှတစ်ဆင့် ထိုအရာကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ စွမ်းအင် ရှိနေသေးကြောင်းကိုသာ အာရုံခံနိုင်ပြီး ပမာဏ မည်မျှ ရှိသည်ကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

ချန်ဖေး နားမလည်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဖန်းချင်းဟုန်က အဘယ်ကြောင့် နောက်ထပ် စွမ်းအင်စိမ်း တစ်သုတ်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထပ်ထည့်လိုက်သနည်း ဆိုသည်ကိုပင်။

မီတာရာပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် လမ်းကြားတစ်ခု၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဒန်တျန်နေရာရှိ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် ချန်ဖေးက နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို စတင် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ် လှုပ်ရှားလာသည်နှင့် စွမ်းအင်စိမ်းက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိသကဲ့သို့ တုန်ခါလာသည်။ ၎င်းက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားက လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ကာ သေးငယ်သော အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကိုသာ ချန်ထားလိုက်သည်။

ထိုစွမ်းအင်စိမ်းကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့် ဖန်းချင်းဟုန်၏ ဘဝမှ အမှတ်တရ အပိုင်းအစများကို ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ်တွင် မတော်တဆ ကိုယ်ခံပညာနှင့် ထိတွေ့ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီး ထူးချွန်သော ပါရမီကို ပြသခဲ့သည်။

အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်တွင် ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိကာ ဂိုဏ်း၏ အသက်အငယ်ဆုံး အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ပညာရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အသက် တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တွင် ဒွာရသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်အတွက် ကျင့်စဉ်များကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် ရှေးလူကြီးများ ချန်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ တစ်အုပ်ကို ဂူတစ်ခုထဲ၌ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အသက် နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်တွင် ဒွာရများကို တိုင်းတာနိုင်ခဲ့ပြီး ဒွာရသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တွင် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာပြီး ဆန့်ကျင်သော အသံများကို နှိမ်နင်းကာ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အသက် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် အဆင့်တူ ပြိုင်ဘက်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ရှုံးနိမ့်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။

အသက် သုံးဆယ်အရွယ်တွင် လေတစ္ဆေနယ်မြေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ချန်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အမှတ်တရ အပိုင်းအစများက ထိုနေရာတွင် ဆုံးသွား၏။

တစ်ဖက်လူ ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေသလဲ ဆိုတာကို ချန်ဖေး သိချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော အမှတ်တရ အပိုင်းအစများထဲတွင် ဖန်းချင်းဟုန်က ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ခုနှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်ကိုသာ ချန်ဖေး တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာလို့ ဒီစွမ်းအင်စိမ်းထဲမှာ အမှတ်တရ အပိုင်းအစတွေ ရှိနေရတာလဲ..."

ချန်ဖေး အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝင်ပူးခြင်း... သို့မဟုတ် ကိုယ်ပွားကို သန့်စင်ခြင်း...။ ရုပ်သေးပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်သာ အမှတ်တရ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းနိုင်ပြီး မသိမသာ အမြစ်တွယ် ကြီးထွားစေကာ လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် အသက်သွင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဖန်းချင်းဟုန်၏ လူတစ်ဝက် မိစ္ဆာတစ်ဝက် အခြေအနေကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားလိုက်လျှင် ဝင်ပူးခြင်းက ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသော်လည်း ကိုယ်ပွားအဖြစ် ပြောင်းလဲခံရခြင်းက ပို၍ ဖြစ်နိုင်ချေ များကြောင်း ချန်ဖေး တွေးမိလိုက်သည်။ ဖန်းချင်းဟုန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချန်ဖေးသည် ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"အခုချိန်မှာ သူတို့က ငါ့ကို အတင်းအကျပ် မထိန်းချုပ်သေးတာ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မစစ်ဆေးသေးတာက... ငါ့ကို နှလုံးသား ပုတီးစေ့ သွားရှာစေချင်လို့နဲ့... ငါ့ကို အရမ်းအကျွံ မဖိအားမပေးချင်လို့ ဖြစ်လောက်တယ်..."

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဖန်းချင်းဟုန်သည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ဖူးပုံရပြီး ယခုအခါ ချန်ဖေးအပေါ် ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နဂါးဆင် နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်သာ မရှိခဲ့လျှင် ချန်ဖေး အနေဖြင့် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဖန်းချင်းဟုန် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ရောက်သည်နှင့် ထိုစွမ်းအင်စိမ်းများက သာမန် ကိုယ်ခံပညာရှင်များကို မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်စေမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမိန့်နာခံရန် ပြန်လာရမည်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သေဆုံးခြင်းက ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး မဟုတ်ပေ။ မသေနိုင်ဘဲ ခံစားနေရခြင်းကသာ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်သည်။

အတွေးအချို့ ခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် ဒုတိယမြောက် နှလုံးသား ပုတီးစေ့ ရှိရာနေရာသို့ ဦးတည်သွားလိုက်ပြီး မကြာမီ သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ချန်ဖေး အာရုံခံလိုက်ရာ ပထမ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ နေရာကဲ့သို့ပင် ဤနေရာသည်လည်း အမည်းစက် အမြောက်အမြား ဝန်းရံထားပြီး ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်သူတိုင်း သေဆုံးမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

ချန်ဖေးက သူ့စိတ်ထဲရှိ စွမ်းအင်စိမ်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ဂယက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေးက ကျောက်မျှော်စင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ တင်ထားသော အလားတူ ကျောက်မျှော်စင် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ဖေး တက်မသွားဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ခဏအကြာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်များ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာကာ ချန်ဖေးကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒကာ... ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီ..." ဘုန်းကြီးက ချန်ဖေးကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ မျက်ခုံး အနည်းငယ် လှုပ်သွား၏။ ပထမ နှလုံးသား ပုတီးစေ့နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က ပေါ်လာသော ဘုန်းကြီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

"ဒီတစ်ခါက ဘယ်လို စမ်းသပ်မှုမျိုးလဲ..." ချန်ဖေးက တဲ့တိုးပင် မေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီ နည်းစနစ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြပါဦး ဒကာ... ဘုန်းကြီး နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ကြည့်ချင်လို့ပါ..." ဘုန်းကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေတာလား... သူ လဲကျခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ ပြန်ထချင်နေတာလား... ဒါက အားကြီးသူ တစ်ယောက်ရဲ့ သတိတရားလား... ဒါမှမဟုတ် ခေါင်းမာမှု သက်သက်လား... သို့တည်းမဟုတ် မာန်မာနများလား...။

"ကိစ္စ မရှိပါဘူး..."

ချန်ဖေး အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက် လုံးဝ မရှိပေ။