နေရာတိုင်းတွင် အန္တရာယ်

ချန်ဖေးသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကြားရှိ အပိုင်းအစကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နှလုံးသား ပုတီးစေ့၏ အပိုင်းအစကို အမှန်တကယ်ပင် ယူဆောင်လာ၍ ရသည်။

သို့သော် နှလုံးသား နယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာများနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး အန္တရာယ်ရှိချိန်တွင် ၎င်းက ထိရောက်မှု ရှိမရှိကိုတော့ မသိရပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ချန်ဖေးနှင့် အခြားတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေသော အသံသည်လည်း နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်၏ အာနိသင်ကြောင့် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်နေသည်။

ချန်ဖေးသည် သူ၏ အခြေအနေကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်အကြိမ်က ဘုန်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော နှလုံးသား နယ်ပယ် အခြေအနေနှင့် များစွာ ကွာခြားနေသေးသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုအချိန်က ချန်ဖေးသည် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် သွေးများကို အာရုံခံနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤ နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲတွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချန်ဖေးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် လွင့်မျောနေသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နေရသော ခံစားမှု ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် အနည်းငယ် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေသည်။

ချန်ဖေးသည် စစ်ယီနန် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ချန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

အစပိုင်းတွင် ချန်ဖေးသည် ဤ နှလုံးသား နယ်ပယ်က ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

နတ်တိမ်မြို့ ပျောက်ကွယ်နေသော်လည်း အဝေးမှ တောင်တန်းအချို့၏ ဦးတည်ချက်သည် အတူတူနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်ဖေးနှင့် စစ်ယီနန်တို့ ဆယ့်ငါးမိနစ်သာ လျှောက်လှမ်းရသေးချိန်တွင် တောင်ကုန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤတောင်ကုန်းသည် နတ်တိမ်မြို့နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိပြီး စစ်သူကြီး ကုန်းမြင့် ဟု ခေါ်သည်။

ချန်ဖေးနှင့် စစ်ယီနန်တို့၏ လက်ရှိ လမ်းလျှောက်နှုန်းဖြင့် မည်သည့် ကိုယ်ဖော့ပညာမှ မသုံးဘဲ သာမန်လူများ လမ်းလျှောက်သည့် ပုံစံအတိုင်း တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံ အတွင်း မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... နှလုံးသား နယ်ပယ်က ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ ဆက်စပ်မှု ရှိပေမဲ့ လုံးဝ ထပ်တူကျနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး...

ချန်ဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်ပြီး သူသိသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ချန်ဖေး တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွား၏။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ရှေ့မှ စစ်ယီနန်ကို တားလိုက်သည်။

စစ်ယီနန် ချန်ဖေးကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖေး ဘာကြောင့် သူမကို ရုတ်တရက် တားလိုက်မှန်း သူမ မသိပေ။

ချန်ဖေးသည် ရှေ့တွင် အန္တရာယ် ရှိကြောင်း လက်ဟန်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

စစ်ယီနန်က သံသယဖြင့် ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြူခိုးများ ထိုနေရာတွင် လွင့်မျောနေ၏။ အဝေးက ကြည့်လျှင် သူတို့ ယခင်က လျှောက်ခဲ့သော လမ်းနှင့် မထူးခြားပေ။

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဖေးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို အပ်များဖြင့် ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ရှေ့ဆက်တိုးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်နှင့် ဤစူးရှသော နာကျင်မှုသည် အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာသည်။

ချန်ဖေး၏ စိတ်အာရုံက ရှေ့တွင် အလွန်ကြီးမားသော အန္တရာယ် ရှိနေကြောင်း သတိပေးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ၎င်းသည် သူတို့နှစ်ဦး ခုခံနိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေးသည် စစ်ယီနန်ကို ကွေ့သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

စစ်ယီနန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့တည့်တည့်ကို ရှောင်ကွင်း၍ ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့သွားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးမီ ချန်ဖေးသည် စစ်ယီနန်ကို ထပ်မံ တားဆီးလိုက်သည်။

ရှေ့တွင် အန္တရာယ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် အားနည်းသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး မဆင်မခြင် ဝင်သွားပါက ထိခိုက်စေဦးမည် ဖြစ်သည်။

စစ်ယီနန် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

နှလုံးသား နယ်ပယ် ကိုယ်နှိုက်က အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် စစ်ယီနန်သည် ယခင် နှစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်စဉ်က ထွက်ခွာသွားရန် ဖိအားပေးခံရမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ယခု တစ်ကြိမ်တည်းသော အခွင့်အရေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သည် ဘယ်ဘက်သို့ ဆက်လက် ကွေ့သွားကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့နှစ်ဦး အနည်းငယ် ပိုလျှောက်ပြီးမှ ရှေ့ဆက်သွားကြသည်။ သို့သော် ချန်ဖေး၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွား၏။

ရင်းနှီးနေသော စူးရှသည့် နာကျင်မှုက ချန်ဖေးကို ထိုးနှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင် အန္တရာယ် ရှိနေသည်။

မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ မရှိပါက ချန်ဖေးသည် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း မှားယွင်းနေသလားဟု သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

သူတို့ အတော်ဝေးဝေး ကွေ့ပတ်လာခဲ့သော်လည်း ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းမှာ ပိတ်ဆို့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

စစ်ယီနန် ချန်ဖေးကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် စစ်ယီနန်၏ လက်ထဲမှ နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်သည် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လောက် ဝေးသေးလဲ..."

ချန်ဖေး အသံမထွက်ဘဲ ပါးစပ်လှုပ်ရုံသာ မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး... လက်စွပ်က အာရုံခံရသလောက်တော့ အရမ်း ဝေးနေသေးတယ်..."

စစ်ယီနန်က ပါးစပ်လှုပ်ရုံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ ဖြတ်သန်း မသွားနိုင်လျှင် အဘိုးကို ဘယ်လို ရှာရမလဲ...။ အချိန်ဆွဲနေလျှင် လက်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင် ကုန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး နှလုံးသား နယ်ပယ်မှ ထွက်ခွာရပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်၏ ကာကွယ်မှုဖြင့် သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို မဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါက နှလုံးသား နယ်ပယ်ရှိ မိစ္ဆာများက တိုက်ရိုက် ရှာမတွေ့လျှင်ပင် နှလုံးသား နယ်ပယ်၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက စိတ်ကို ကြီးမားစွာ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

သာမန် စိတ်စွမ်းအားဆိုလျှင် တိုက်ရိုက် အရည်ပျော်ပြီး ပြိုလဲသွားပေလိမ့်မည်။

"အောက်ဆင်းကြမယ်..."

ချန်ဖေး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဦးတည်ချက် တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့ပတ်သွား၍ မရသဖြင့် ညာဘက်သို့ ကွေ့ပတ်သွားရန်သာ ကြိုးစားရတော့မည်။

မှန်ပေသည်... ဘယ်ဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွား၍ ရနိုင်သော်လည်း ဤလမ်းကြောင်းသည် လမ်းပိတ်နေမည်ဟု ချန်ဖေး ဝေဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။

ပင်ကိုအာရုံခံစားမှု ကဲ့သို့သော အရာများကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် သိုင်းပညာရှင်များ၊ အထူးသဖြင့် စွမ်းအားကြီးသော သိုင်းပညာရှင်များအတွက် သူတို့၏ ပင်ကိုအာရုံခံစားမှုသည် ပိုမို တိကျလာလေ့ ရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအား ကြီးထွားမှုနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေသည်။

စစ်ယီနန် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်ပြီး ညာဘက်သို့ စတင် ကွေ့ပတ်သွားကြသည်။

ခဏကြာ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ နတ်တိမ်မြို့ အနီးတွင် စီးဆင်းနေသော ရေစီးသံ မြစ် ဖြစ်သင့်ကြောင်း ချန်ဖေး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

နတ်တိမ်မြို့ရှိ လူများသည် နေ့စဉ်သုံး ရေကို ဤမြစ်မှ ရယူလေ့ ရှိကြသည်။

နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲတွင် ဤ ရေစီးသံ မြစ်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူတို့ မြစ်ကမ်းပါးသို့ မရောက်ရှိခဲ့ပေ။ ကွေ့ပတ်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် များစွာ အဆင်ပြေချောမွေ့သွားသည်။ ချန်ဖေး ရှေ့တွင် မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

စစ်ယီနန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု နောက်ဆုံး၌ ပေါ်လာသည်။

မြစ်ရေစီးသံသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ စစ်ယီနန်သည် သူမလက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို အာရုံခံပြီး ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားသည်။

အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လက်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင် လောင်ကျွမ်းသွားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ ဝိညာဉ်နှင့် ပိုမို နီးကပ်လာခဲ့သည်။

ချန်ဖေး ရုတ်တရက် စစ်ယီနန်ကို တားလိုက်ပြီး ရှေ့မှ အနက်ရောင် အရိပ်ကို မည်းမှောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများကို အပ်ဖြင့် ထိုးနေသကဲ့သို့သော ခံစားမှု ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ နှလုံးသား နယ်ပယ်က ဒီလောက်တောင် ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ အတော်ကြာကြာ လျှောက်လာခဲ့ပြီး အတော်ဝေးဝေး ကွေ့ပတ်လာခဲ့သော်လည်း ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သေးပေ။

စစ်ယီနန် သူမလက်ထဲမှ နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက်သာ ကျန်တော့သည်။

မူလ အရှိန်အဟုန်အရ ဆိုလျှင် စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ ဝိညာဉ်ဆီသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု စစ်ယီနန် ခံစားရသည်။

သို့သော် ဆက်လက် ကွေ့ပတ်သွားနေပါက နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

စစ်ယီနန် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ချန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆက်သွားလျှင် ကြီးမားသော အန္တရာယ် ရှိမည်။ ကွေ့ပတ်သွားလျှင် အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်။

"ပြေး..."

ချန်ဖေး ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပါးစပ်လှုပ်ရုံ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နှလုံးသား နယ်ပယ်တွင် ပြေးလွှားခြင်းသည် စိတ်စွမ်းအားကို ပြင်းထန်စွာ ကုန်ဆုံးစေသည်။

ထို့ပြင် နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင် ယိမ်းထိုးခြင်းက ထူးဆန်းသော အာရုံစိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး မလိုအပ်သော အန္တရာယ်များကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ နှလုံးသား နယ်ပယ်တွင် အလုံခြုံဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၌ တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်ရန် အချိန်မရှိတော့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ထို့ပြင် ရှေ့မှ အနက်ရောင် အကာအရံက ချန်ဖေးကို ဝင်ရောက်ရန် မရဲအောင် ဖြစ်စေသည်။

ယခင်က အာရုံခံခဲ့ရသော အန္တရာယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤ အနက်ရောင် အကာအရံသည် သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး ဝါးမျိုပစ်တော့မည့်အလား ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရစေသည်။

"ငါ့ကျောပေါ် တက်..."

ချန်ဖေး လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်ပြီးနောက် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။ စစ်ယီနန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ချန်ဖေး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ချန်ဖေး ဘယ်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ အနက်ရောင် အကာအရံသည် မြစ်ကမ်းပါးအထိ တိုက်ရိုက် ကျယ်ပြန့်နေသဖြင့် ညာဘက်မှ ကွေ့ပတ်သွားရန်မှာ လက်တွေ့ မကျပေ။

ယခုအချိန်သည် နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင် မကုန်မီ စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ ဝိညာဉ်ကို ရှာတွေ့ရန် အချိန်နှင့်အမျှ ပြိုင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ပြေးသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံများ ချန်ဖေး၏ နားထဲသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာသည်။

စောစောက လမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ရေရွတ်သံများ မရှိခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော ရေရွတ်သံမျိုးသည် နားထဲသို့ မိစ္ဆာအသံများ လောင်းထည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်နေသည်။ ခဏကြာ နားထောင်ပြီးနောက် ချန်ဖေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။

ယိမ်းထိုးနေသော နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်ပြီး ရိုက်ချိုးပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။

အေးမြသော ခံစားမှုတစ်ခု ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ ပျံ့နှံ့လာပြီး ဤစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။

ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ်သည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်၏ အလင်းရောင် ရုတ်တရက် အားနည်းသွားသည်။

ချန်ဖေး လန့်ဖျပ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ယီနန်၏ လက်ထဲမှ နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်သည် သူမ မသိလိုက်ဘဲ ချေမွလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ဖေး နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

စစ်ယီနန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်လုပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေသည်။ သို့သော် ချန်ဖေး ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စစ်ယီနန်ကို အတင်းအကျပ် နှိုးလိုက်သည်။

စစ်ယီနန်၏ လက်သည် လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။

သူမ ဘာလုပ်မိခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ စစ်ယီနန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

အကယ်၍ ချန်ဖေး၏ တုံ့ပြန်မှု အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့လျှင် နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင် ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး နှလုံးသား နယ်ပယ် ခရီးစဉ်သည် ဤနေရာတွင်ပင် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရေရွတ်သံများသည် နားထဲသို့ ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်လာဆဲ ဖြစ်သည်။ စစ်ယီနန်သည် သူမလက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဤရေရွတ်သံများကို အဆက်မပြတ် ခုခံနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မိစ္ဆာ ခုခံခြင်း မျိုးဆက်သည် နှလုံးသား နယ်ပယ်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်များ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်စီးနင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် မေ့လျော့သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် စစ်ယီနန်သည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအား ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် လည်ပတ်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်တော့ပေ။

ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့ပတ်သွားပြီးနောက် ချန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်နေသည်။

နှလုံးသား နယ်ပယ်က ဒီလောက်တောင် ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလား... ရှေ့မှာလည်း အန္တရာယ် ရှိနေပြန်ပြီ…

မိစ္ဆာ ခုခံခြင်း မျိုးဆက်က ပုံမှန်အားဖြင့် နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲမှာ ဘယ်လို လှုပ်ရှားသွားလာကြတာလဲ... ဒီလို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နည်းနည်းလောက် လျှောက်လိုက်တာနဲ့ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင် ဖြစ်သွားရတယ်... သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကောင်း သွားလာနိုင်ကြတာလဲ…

စစ်ယီနန်သည် ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထားကို သတိထားမိပုံရသည်။ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်သည် အောက်ဆုံးထိ ထိုးကျသွားသလို ဖြစ်နေသည်။ ကူညီမယ့်သူ ရှာတွေ့တာတောင်မှ အဘိုးကို မကယ်နိုင်တော့ဘူးလား…

ချန်ဖေး လက်ထဲမှ နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်သည် အတော်လေး လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီ။

ချန်ဖေး ရှေ့မှ မြူခိုးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရပေတော့မည်။ ဤသည်မှာ ချန်ဖေး အာရုံခံရသလောက် အန္တရာယ် အနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ဆက်လက် ကွေ့ပတ်နေပါက နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်တွင် အချိန်လုံလောက်စွာ ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤ နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခရီးရောက်ချင်ပါက စွန့်စားမှု အချို့ မပြုလုပ်ဘဲ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချန်ဖေး နောက်ဆုံးတွင် နားလည်လိုက်သည်။

ချန်ဖေး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး ရှေ့မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ဝင်သွား၏။ သူ၏ ခြေလှမ်းသည် ပြေးသည်ထက် အနည်းငယ် နှေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်၏ မီးတောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးစေမည် မဟုတ်ပေ။

အနက်ရောင် မြူခိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် စစ်ယီနန်သည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပုံရသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို အမြန် မှိတ်လိုက်ပြီး နားများကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ၏ သက်ရောက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

စစ်ယီနန်သည် သူမ မကူညီနိုင်မှန်း သိသဖြင့် ချန်ဖေးအပေါ် သက်ရောက်မှုကို လျှော့ချရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ မပီမသ ရေရွတ်သံများ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပြင်းအား အများကြီး တိုးလာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မဟာအောင်မြင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော သူ၏ ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ်သည် ဤအသံများ၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ချန်ဖေးကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ရှိနေစေပြီး သက်ရောက်မှု မရှိစေပေ။

မြူခိုးထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် ဖိသိပ်ခံထားရပြီး ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်နေသလောက် ဖြစ်နေသည်။ ချန်ဖေးသည် ရှေ့ ၁၀ မီတာ အကွာအဝေးကိုသာ မြင်ရသည်။

ထိုထက် ဝေးသော နေရာများကို မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ဖေး ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပုံရိပ်တစ်ခု ရှေ့ ၁၀ မီတာ အကွာတွင် ပေါ်လာ၏။