ထာဝရ အခိုက်အတန့်

ချန်ဖေးသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ ပုံရိပ်သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာသဖြင့် ချန်ဖေး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

မီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ် ပတ်သွားပြီးနောက် ချန်ဖေး ရှေ့ဆက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြန်သည်။ ၎င်းသည် သူတို့ စောစောက တွေ့ခဲ့ရသော ပုံရိပ်နှင့် အတိအကျ တူညီနေ၏။ ချန်ဖေးနှင့် စစ်ယီနန်တို့ ပစ်မှတ်ထားခံနေရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ဖေး သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ ကျောပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပုံရသည်။ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရင်းနှီးနေ၏။

ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်တော့ဘူး...

ချန်ဖေး နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းမော့ပြီး ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်သွားသည်။

မီတာ ဆယ်မီတာ အကွာအဝေးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ချန်ဖေးသည် သူ့ရှေ့မှ ပုံရိပ်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ဖေး၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

သူ့ရှေ့မှ ပုံရိပ်သည် ချန်ဖေးနှင့် တူနေသည်။ ချန်ဖေး ရှိနေရုံသာမက စစ်ယီနန်လည်း သူ့ကျောပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ချန်ဖေးနှင့် မတူသည်မှာ စစ်ယီနန်သည် ချန်ဖေးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချန်ဖေးနှင့် စစ်ယီနန်တို့က ချန်ဖေးကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ သစ်သားရုပ် မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်မှ လူနှစ်ယောက်၏ အပြုံးသည် သာမန်လူများ၏ အပြုံးနှင့် မတူပေ။ လုပ်ယူထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အတုမှန်း သိသာသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူကို ထိတ်လန့်သွားစေလောက်အောင် ပီပြင်လွန်းလှသည်။ စက္ကူရုပ်များကဲ့သို့ပင်။

"ရပ်စမ်း..."

အသံနက်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထာဝရ အခိုက်အတန့် သည် ဆန့်ကျင်ဘက်မှ အရိပ်နှစ်ခုကို ဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်သွားသည်။

အရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့ မြှောက်ထားသော လက်များ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွား၏။

ချန်ဖေး တွေဝေမနေဘဲ အရိပ်နှစ်ခုကြားမှ ဖြတ်ပြေးသွားလိုက်သည်။

အရိပ်နှစ်ခု၏ မျက်လုံးများသည် ချန်ဖေးကို ကြည့်ရန် ရုန်းကန်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းနေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ ချန်ဖေး ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို သူတို့ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ချန်ဖေး အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အနက်ရောင် မြူခိုး ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာမှ လွတ်မြောက်သွား၏။ ကျောပေါ်တွင် ဓားဖြင့် ထောက်ထားသကဲ့သို့သော ခံစားမှု တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ဖေး အကွာအဝေး တစ်ခုအထိ ပြေးသွားပြီးနောက် နောက်ဘက်ရှိ အနက်ရောင် မြူခိုးများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ချန်ဖေးကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ လိုက်မလာတာ ကောင်းပါတယ်လေ...

ချန်ဖေး ခေါင်းငုံ့ပြီး နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်ကို စစ်ဆေးကြည့်ကာ စစ်ယီနန်နှင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်သည် စစ်ယွမ်ဟိုင်ကို ရှာဖွေရန် လုံလောက်နေပါသေးသည်။

ချန်ဖေး အချိန်မဆွဲဘဲ ရှေ့သို့ စတင် ပြေးထွက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင်၏ အလင်းရောင်ကို စုပ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်သည် ချန်ဖေးထံသို့ အမှန်တကယ် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာလာပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင်သာ ကပ်နေတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရေရွတ်သံများ ကျယ်လောင်လာသော်လည်း ဖယောင်းတိုင် လောင်ကျွမ်းမှုနှုန်း လျော့ကျသွားသည်။

၎င်းသည် ချန်ဖေး စောစောက အနက်ရောင် မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းစဉ် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု သူ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ် အလုပ်ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ဤအရာသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ဖြစ်ပါက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နှလုံးသား နယ်ပယ်တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေ၏။

အကယ်၍ သူသာ နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်စကတည်းက ဤအရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါက နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင် တစ်ဝက်ကျော် ကျန်ရှိနေဦးမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤသည်မှာ ချန်ဖေး၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး စစ်ယီနန်သည်လည်း ဤကမ္ဘာအကြောင်း အနည်းငယ်သာ သိသည်။

စစ်ယီနန်သည် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် ပြောင်းလဲမှုကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

နှလုံးသား ဖယောင်းတိုင် လောင်ကျွမ်းမှုနှုန်း လျော့ကျသွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ စစ်ယီနန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤနည်းဖြင့် သူမ၏ အဘိုးကို ရှာဖွေနိုင်ခြေ ပိုများလာသည်။

သူတို့ စောစောက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်သည် သူတို့၏ ကံဆိုးမှုများကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ကျန်ခရီးလမ်း တစ်လျှောက်တွင် ချန်ဖေးသည် အခြားနေရာများ၌သာ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ သွားနေသော လမ်းကြောင်းမှာ အနှောင့်အယှက် ကင်းမဲ့နေသည်။

တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် မှိန်သွားသောကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်၏ လွှမ်းမိုးမှု တိုးလာပြီး စစ်ယီနန်၏ အခြေအနေ အလွန် ဆိုးရွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ သာမန်လူများထက် သာလွန်သော်လည်း နားထဲတွင် အဆက်မပြတ် ဝန်းရံနေသော ကျူးကျော်မှုများကို ခုခံရန် အလွန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး၏ အခြေအနေမှာမူ များစွာ သက်သာသည်။ မဟာအောင်မြင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ်ကြောင့် ချန်ဖေး၏ စိတ်စွမ်းအားသည် သာမန် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် သူ့ထက် သာလွန်မလား ဆိုသည်ကို ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်မှ သိနိုင်ပေမည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်များက အတွင်းအားကို တိုးပွားစေသကဲ့သို့ ကျင်ယွမ်ကျင့်စဥ်သည် ချန်ဖေး၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဆက်လက် တိုးပွားစေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် စစ်ယီနန်သည် ချန်ဖေး ပခုံးပေါ်မှ အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချန်ဖေး နားမလည်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘိုးရဲ့ ဝိညာဉ် ဆွဲခေါ်ခံနေရတယ်..."

စစ်ယီနန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပါးစပ်လှုပ်ရုံ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကတည်းက စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ ဝိညာဉ်သည် တည်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုတွင် အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရတာလဲ…

"ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်..."

စစ်ယီနန်သည် သူမလက်ထဲမှ လက်စွပ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ တည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ရန် ဤလက်စွပ်ကို အမြဲ အားကိုးခဲ့ကြသည်။

"အဘိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာက အဘိုးနဲ့ အတူနေလာတာ ကြာပြီ... အဘိုးရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလက်စွပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အားနည်းတဲ့ ဆက်နွယ်မှု တစ်ခု ရှိနေတယ်... အဲဒီ မိစ္ဆာက လက်စွပ် နီးကပ်လာတာကို အာရုံခံမိပြီး အလိုအလျောက် ရှောင်ပြေးတာ ဖြစ်မယ်..."

စစ်ယီနန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပါးစပ်လှုပ်ရုံ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်စွပ်ကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကြားမှ နှလုံးသား ပုတီးစေ့ အပိုင်းအစကို ထုတ်ယူပြီး လက်စွပ်ကို အတော်အတန် ကြီးမားသော အပိုင်းအစ တစ်ခုဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

နှလုံးသား ပုတီးစေ့၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ တံဆိပ်ခတ် ပိတ်ဆို့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် ကွဲကြေသွားပြီ ဖြစ်ရာ တံဆိပ်ခတ်နိုင်စွမ်း မည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို ချန်ဖေး မသိပေ။

"ရပ်သွားပြီ..."

စစ်ယီနန်သည် လက်စွပ်ပေါ်မှ ကွဲကြေနေသော အပိုင်းအစကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အပိုင်းအစဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော စစ်ယွမ်ဟိုင်၏ ဝိညာဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မိစ္ဆာသည် လက်စွပ်နှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး ပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။

ချန်ဖေးသာမက စစ်ယီနန်၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

စစ်ယီနန်သည် နာကျင်သော မျက်နှာထားဖြင့် အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အလွန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ... သူမသည် အန္တရာယ်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးပြီလေ...

ချန်ဖေး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ သူတို့နှစ်ဦး နှလုံးသား နယ်ပယ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏက သူတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာများသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ခြံဝန်းရှိ အစီအရင်မှ သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤအန္တရာယ် အာရုံခံစားမှုသည် ဆက်လက် တိုးပွားလာနေသည်။

သာမန် ကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

နတ်တိမ်မြို့ရှိ ခြံဝန်းထဲတွင် ချန်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခြံဝန်းထဲ၌ ခြေသံများကို ချန်ဖေး ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ... ကျွန်တော်တို့က ဂိုဏ်းတူတွေလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီက အစ်ကို့ထက် ပိုကောင်းတယ်... အစ်ကို့ထက် ပိုမြန်မြန် သင်ယူနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ တခြား စီနီယာအစ်ကို အစ်မတွေ၊ ဆရာတောင်မှ အစ်ကို့ကို ပိုချစ်ကြတယ်..."

အသံတစ်သံ ခြံဝန်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုံရိပ်အချို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာကြ၏။ နှလုံးသားကို တူဖြင့် ထုနေသကဲ့သို့ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖောင်းပွလာပြီး ခံရခက်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရစေသည်။

"ဆရာက ပြောတယ်... ကျွန်တော့် စိတ်နှလုံးက မမှန်ကန်ဘူးတဲ့... အမှားတွေကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ နောက်ဘက်တောင်ကို သွားပြီး အပြစ်ပေးခံရတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာအမှား လုပ်မိလို့လဲ... ကျွန်တော်က မြန်မြန် ကျင့်ကြံချင်ရုံ သက်သက်ပါ... သာမန်လူတွေက ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပါပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ကူညီပေးနိုင်တာက သူတို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲလေ..."

ယန်တယ်ချွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ တစ်ယောက်က ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ၁၀ နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးလေး... ဒီနေ့တော့ သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာတွေ အားလုံး ပြန်ယူနိုင်တော့မယ်…

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို မသတ်ချင်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့က ဂိုဏ်းတူတွေပဲ... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ပြတ်သားတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ရက်မှာလဲ... အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း သင်ပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော် လှည့်ပြန်သွားပါ့မယ်... အနာဂတ်မှာ အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ပြီး အစ်ကိုလည်း မူလဘဝအတိုင်း ပြန်နေလို့ ရပြီလေ... ဘယ်လိုလဲ..."

"အဲဒါ သူပဲ... အဘိုးရဲ့ ရန်သူ..."

စစ်ယီနန် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ သူမသည် တတိယအကြိမ် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အဘိုး၏ ဝိညာဉ်ကို နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲမှ ဆွဲမထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု အဘိုးကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော ရန်သူက လိုက်မီလာပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။

"အစ်ကို ချန်... မြန်မြန် ပြေးတော့..."

စစ်ယီနန် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး ချန်ဖေးကို ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အဘိုးကို ကယ်တင်၍ မရတော့သော်လည်း စစ်ယီနန် မကြောက်တော့ပေ။ သူမသည် ယန်တယ်ချွမ်ကို သူမနှင့်အတူ အသေခံ ဆွဲခေါ်သွားချင်သည်။

သို့သော် စစ်ယီနန်သည် ချန်ဖေးကို ဆွဲမချချင်တော့ပေ။ နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းကပင် ချန်ဖေးကို အလွန် ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံး အချိန်မရောက်မချင်း လက်မလျှော့နဲ့..."

ချန်ဖေး စစ်ယီနန်ကို ကြည့်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ စစ်ယွမ်ဟိုင်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ စစ် ကို အရင် ခေါ်သွား... ငါ သူတို့ကို တားထားမယ်... နောက်မှ ပြန်ဆုံကြမယ်..."

"ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ မနေနဲ့... သွား..."

ချန်ဖေး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ယီနန် စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်တယ်... နောက်ဆုံး အချိန်မရောက်မချင်း ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့နဲ့... အဘိုး ကျွန်မကို သင်ပေးဖူးတယ်... နည်းလမ်း ရှိရမယ်... အဘိုးကို နှလုံးသား နယ်ပယ်ထဲကနေ ပြန်ခေါ်လာဖို့ နည်းလမ်း ရှိကို ရှိရမယ်..."

စစ်ယီနန် ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖေး သူမအတွက် ဘာတွေ လုပ်ပေးခဲ့သည်ကို စစ်ယီနန် ထုတ်မပြောသော်လည်း ရင်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ဤကျေးဇူးကို သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့မည် မဟုတ်ပေ။

စစ်ယီနန် ရှေ့တိုးသွားပြီး စစ်ယွမ်ဟိုင်ကို ကျောပိုးလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စစ်ယီနန်သည် အသက် ၂၀ အရွယ် ပုံပေါက်နေပြီး စစ်ယွမ်ဟိုင်ကို အလွယ်တကူ ကျောပိုးနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ပြေးချင်နေတာလား... စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ..."

ယန်တယ်ချွမ်သည် အခန်းထဲမှ ပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံမိပြီး သူ၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ကောက်ကျစ်သော လက်တစ်ဖက် စစ်ယီနန်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ချွမ်..."

ဓားနှင့် ဒိုင်းတစ်ခု တစ္ဆေလက် ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေလက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ပြန်ကန်အားကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြယ်တာရာ ဓားသိုင်း နှင့် ဆူးဓားသိုင်း... နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ပြီး ရောင်ပြန်ဟပ်သော ဒိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးကာ တစ္ဆေလက်ကို ဖြိုခွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သွား..."

ချန်ဖေး နံရံနားသို့ ရောက်လာပြီး ကန်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် အပေါက်ကြီး ဖောက်လိုက်သည်။ စစ်ယီနန်သည် စစ်ယွမ်ဟိုင်ကို ကျောပိုးလျက် အပြင်သို့ အမြန် ပြေးထွက်သွား၏။

"ရပ်စမ်း..."

ယန်တယ်ချွမ်၏ အသံတွင် စိတ်ခံစားမှု အနည်းငယ်မျှ မပါဝင်ပေ။ သို့တည်းမဟုတ် သူသည် စိတ်ခံစားမှု သိပ်မရှိသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ စောစောက ဖျောင်းဖျနေခြင်းမှာ ဟန်ဆောင်မှု သက်သက် ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဝုန်း..."

တစ္ဆေလက် ၁၀ ခုကျော် ပေါ်လာပြီး အိမ်တစ်ခုလုံး ပြားချပ်သွားသည်။ ယန်တယ်ချွမ်သည် အိမ်ထဲမှ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ယန်တယ်ချွမ်သည် ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စစ်ယီနန်နှင့် စစ်ယွမ်ဟိုင် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်ယွမ်ဟိုင် သတိလစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်တယ်ချွမ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သက်ညှာမှု မပြခဲ့ပေ။

တစ္ဆေလက် ၁၀ ခုကျော် လှုပ်ရှားသွားပြီး စစ်ယီနန်နှင့် စစ်ယွမ်ဟိုင်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေလက်များ စစ်ယီနန်နှင့် နီးကပ်မလာမီ ချန်ဖေးသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ ဓားနှင့် ဒိုင်း လင်းလက်သွားပြီး တစ္ဆေလက် ၁၀ ခုကျော်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။ တစ္ဆေလက်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယန်တယ်ချွမ်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ... ဒါ ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းရေး ကိစ္စ... မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး..."

ယန်တယ်ချွမ်သည် ချန်ဖေးကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"သွားလေ..."

စစ်ယီနန် ထိုနေရာတွင် ငတုံးကဲ့သို့ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖေး အော်မဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ စစ်ယီနန်သည် အိပ်မက်မှ လန့်နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လမ်းကြားထဲသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။

"လိုက်ဖမ်းစမ်း..."

သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှု အရာမထင်သည်ကို မြင်သောအခါ ယန်တယ်ချွမ်သည် သူ့နောက်မှ တပည့်များကို အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဆရာ..."

ယန်တယ်ချွမ်၏ တပည့်နှစ်ဦး လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူတို့ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်ကြသည်။

တစ်ယောက်က လက်မောင်းတစ်ဖက် ပြတ်သွားပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ပေါင်တွင် အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားသည်။

စောစောက သူတို့နှစ်ဦး သတိရှိရှိဖြင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ အရေးကြီးသော နေရာများကို မကာကွယ်ခဲ့လျှင်၊ ပြီးတော့ ယန်တယ်ချွမ်က တစ္ဆေလက်ကို သုံးပြီး ချန်ဖေးကို ခိုးမတိုက်ခဲ့လျှင် သူတို့နှစ်ဦး ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ဒဏ်ရာလောက်နှင့် ပြီးသွားမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေး၏ ပုံရိပ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားကို မြေကြီးပေါ်သို့ ထောင့်ဖြတ် ချိန်ရွယ်ထားပြီး ယန်တယ်ချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။