ဧကရာဇ်အလောင်း

ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေ။

တားမြစ်နယ်မြေ။

နတ်ဆိုး၏ ဝိညာဉ်မှတ်ဉာဏ်အတွင်း၌ ကုချင်းဖန်သည် ကုရှို့နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ကုရှို့သည် ဤနေရာရှိ နေရာကူးပြောင်းအခင်းအကျင်းမှတစ်ဆင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေသို့ စတင်ခြေချခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူဖန်တီးခဲ့သော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများမှာလည်း ကြီးမားလှသဖြင့် အခြားနတ်ဆိုးများအနေဖြင့် မသိဘဲနေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် ကုချင်းဖန်သည် ကုရှို့ရောက်ရှိနေသည့် 'တားမြစ်နယ်မြေ' မှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ကုချင်းဖန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ထိုတားမြစ်နယ်မြေရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

ခြောက်သွေ့ဆိတ်သုဉ်းလှသော ကမ္ဘာကြီး။

ညိုပုပ်ရောင် မြေသားများသည် မရေမတွက်နိုင်သော သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များဖြင့် စွန်းထင်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲလာပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ကုရှို့သည် နံရံကို မှီထားကာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ အသက်ဓာတ် အရှိန်အဝါမှာလည်း အလွန်အမင်း အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။ လေထဲတွင် တုန်ရီနေပြီး အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်ခံရနိုင်သော ဖယောင်းတိုင်မီးလျှံတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"ကု... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူ၏ လက်စွပ်အတွင်းမှ ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်၏ အသံမှာလည်း လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။

ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ ကုရှို့၏ မျက်ခွံများ အသာအယာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရုပ်ဆိုးလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်... လောလောဆယ်တော့ မသေသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်အသစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိကိုတော့ ကျွန်တော် ဖျက်ရတော့မယ် ထင်တယ်"

"ကု... မင်း..."

ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်သည် စကားစကို ရပ်လိုက်သည်။

ကုရှို့သည် ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ မှောင်မှောက်နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ လူကို ဝါးမျိုရန် အသင့်ပြင်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏ အတွေးများမှာမူ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ပြည်နယ်ကိုးခုဆီသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ဒီမှာ သေသွားရင်၊ အဖေကတော့ သိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ နှမြောစရာကောင်းတာက... နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက် အဖေကို မတွေ့လိုက်ရတာပဲ—"

ကုရှို့သည် သူ၏ အခြေအနေအပေါ် နောင်တအများကြီး မရှိသော်လည်း မပြီးပြတ်သေးသော ကိစ္စအချို့အတွက်မူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးလွန်းခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးများ၏ လှည့်ကွက်များကို အထင်သေးခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ အခွင့်အရေးများ ရှာဖွေရန် အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ခဲ့သဖြင့် နတ်ဆိုးများမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာက ပူးပေါင်း၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အသက်ဆက်ရန်အတွက် ဤ 'တားမြစ်နယ်မြေ' ထဲသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း၊ ဤတားမြစ်နယ်မြေမှာ အန္တရာယ် အလွန်ကြီးလှသည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါး ကျဆုံးခဲ့သော နေရာဖြစ်သည့်အတွက် ကျီန်စာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရုံသာမက ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များစွာလည်း ရှိနေသည်။ ယခင်က ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသော သတ္တဝါတို့မှာ ဤနေရာတွင်ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အစွမ်းများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လေလွင့်နေသော 'ထူးဆန်းသတ္တဝါများ'အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ ခြေချမိသူတိုင်းမှာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

ကုရှို့ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကျီန်စာသင့်ခဲ့ရသလို ထိုထူးဆန်းသတ္တဝါများ၏ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာပေးခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်က သူ၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်မသုံးခဲ့ပါက ကုရှို့မှာ ဟိုကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေသည့်ကြားမှ ကုရှို့သည် ဤဂူဟောင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ထိုထူးဆန်းသတ္တဝါများကို ခေတ္တမျှ ခုခံထားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်၏ အဆိုအရ ဤဂူမှာ ယခင်က အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ချန်ထားခဲ့သော နေရာဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မသေနိုင်သော 'တာအိုရိုက်ခတ်မှု' အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသောကြောင့်သာ သူတို့ ခုခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤအရာအားလုံးမှာ ယာယီသာ ဖြစ်သည်။ ကုရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တားမြစ်နယ်မြေ၏ ကျီန်စာ ကပ်ပါနေပြီး၊ သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ထိုကျီန်စာကို ဖယ်ရှားရန် လမ်းမရှိပေ။ ယခုအခါ သူ၏ အသက်စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာပြီဖြစ်ရာ ကုရှို့သည် သူ ဆက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ကြောင်း ခံစားနေရသည်။

"ကု... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နောက်ဆုံးအကြွင်းအကျန်တွေကို လောင်မြိုက်စေပြီး မင်းကို ဒီတားမြစ်နယ်မြေထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်အောင် ငါကူညီမယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မလားဆိုတာတော့ ငါ မအာမခံရဲဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်က ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ သူ အစွမ်းထက်စဉ်ကဆိုလျှင် ကုရှို့ကို ဤနေရာမှ ခေါ်ထုတ်ရန် ယုံကြည်ချက် ရှိပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာမှာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး ကျဆုံးသော နေရာဖြစ်သော်လည်း၊ အလွန်အမင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်ရောက်သရွေ့ မဟာသူတော်စင်နယ်ပယ်စွမ်းအားဖြင့် ပြန်ထွက်နိုင်ခြေမှာ မနည်းလှပေ။

မှန်ပါသည်၊ အကယ်၍ ဤတားမြစ်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ သွားမည်ဆိုပါက မဟာသူတော်စင်ရုံတင်မကဘဲ သူတော်စင်ဘုရင် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း နယ်ပယ်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များပင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်ရန် မသေချာပေ။

သို့သော် ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်မှာ သူ၏ အထွတ်အထိပ်အချိန်တွင် မဟုတ်တော့ဘဲ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်အဆင့်သာ ရှိတော့သည်။ ထို့အပြင် စောစောက ကုရှို့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် စွမ်းအားအမြောက်အမြား အသုံးပြုခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူသည် နောက်ဆုံးသော ကြိုးပမ်းမှုကို ပြုလုပ်ရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်အတွက် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ကုရှို့အား ဤနေရာတွင် အလကား မသေစေချင်ပါ။ ကုရှို့၏ ပါရမီမှာ သူ၏ တပည့်အားလုံးထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ကုရှို့သာ အသက်ရှင်ပါက တစ်နေ့တွင် သူတော်စင်ဘုရင် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ကိုပင် ထိတွေ့နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်မှာ သူ့ကို ဤနေရာတွင် မသေစေချင်ပေ။

"ဆရာ..." ကုရှို့က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အခု ကျွန်တော့်မှာ ကျီန်စာသင့်နေပြီ။ ဒီတားမြစ်နယ်မြေထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားမှာလဲ ကျီန်စာကို မဖယ်ရှားနိုင်သရွေ့ သေရမှာကတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကုရှို့ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူသိသည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ တားမြစ်နယ်မြေ၏ ကျီန်စာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျီန်စာပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ကုရှို့အပြင်သို့ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

"ဟူး... ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမှားတွေပါ။ ငါသာ မင်းကို ဧကရာဇ်အစွန်းရောက် မြင့်မြတ်ရာမြေဆီ ပြန်မလွှတ်ခဲ့ရင် မင်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး" ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်သည် နောင်တများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ဧကရာဇ်အစွန်းရောက် မြင့်မြတ်ရာမြေမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကုရှို့က သူ၏ အားနည်းသော ခေါင်းကို ခါလိုက်ရင်း- "ဒါက တပည့်ဖြစ်သူရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ၊ ဆရာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဆရာသာ အကြိမ်ကြိမ် ကြားဝင်မကူညီခဲ့ရင် တပည့်ဟာ ဟိုကတည်းက သေနေပြီဖြစ်သလို အခုထိလည်း တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နှမြောစရာ ကောင်းတာကတော့... ဒီတစ်ခေါက် တပည့် သေဆုံးသွားရင် ပြည်နယ်ကိုးခုဆီ ပြန်မရောက်နိုင်တော့တာပါပဲ"

ဤသည်မှာ ကုရှို့၏ စိတ်ထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော နောင်တပင် ဖြစ်သည်။ မသေခင် မိဘများကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မတွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။ သူ၏ အသက်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းလာသည်နှင့်အမျှ ကုရှို့၏ အမြင်အာရုံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံကြီးကဲ့သို့သော အသံကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်၊ ခရမ်းရောင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုး များ ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာတော့သည်။ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြန့်ပစ်တော့မည့်အတိုင်း ရှိနေတော့သည်။