ဧကရာဇ်အလောင်း (၃)

သူ အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်သည်။

အကယ်၍ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက သူ၏ ဝှက်ဖဲအားလုံးကို ထုတ်သုံးလျှင်ပင် သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် ထိုအရာကို တစ်ချီမျှ တောင့်ခံနိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဧကရာဇ်အလောင်းမှာ နိုးထခါစသာ ရှိသေးပြီး လှုပ်ရှားမှု မပြုလုပ်နိုင်သေးပုံရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကုချင်းဖန်သည် ထိုနေရာမှာပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်ဟု သူ သံသယဝင်မိသည်။

တားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကုချင်းဖန်သည် ရောင်စုံအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်ခြောက်ကပ်လှသော တောင်တန်းတစ်ခုအတွင်း၌၊ ကုချင်းဖန်သည် လက်အင်္ကျီကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ ဂူအောင်းဗိမာန်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက် ကုရှို့ထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ကုရှို့၏ အသက်စွမ်းအားများမှာ ဆုတ်ယုတ်နေပြီး သူ၏ သွေးသားအဆီအနှစ်များကို သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ယုတ်မာညစ်ထေးသည့် အမည်းရောင်မြူခိုးများက အဆက်မပြတ် ဝါးမျိုနေကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

ဤသည်မှာ ကုရှို့တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာရခြင်း၏ အခြေခံ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက ကျီန်စာလား"

ကုချင်းဖန်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ အချက်အလက်ပြဇယားမှ စာသားများကို သတိရလိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ ဘာဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ကုချင်းဖန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးသားအဆီအနှစ်များကို ကုရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်စေလိုက်သည်။ ပြတ်သားပြီး အားကောင်းလှသော စွမ်းအားမှာ အမည်းရောင်မြူခိုးများနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော ဂူအတွင်း၌ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ယင်းနောက်တွင် ထိုအမည်းရောင်မြူခိုးများမှာ ကုရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် အမည်းရောင်မြူခိုးများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ ကုရှို့၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း များစွာ ပိုမို တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကုချင်းဖန်သည် 'နတ်ဘုရားသွေးဆေးပြား'တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကုရှို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်ရာ ကုရှို့က ဗီဇအရ အလိုအလျောက် မျိုချလိုက်သည်။ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်နှင့် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကုရှို့၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြန်လည် စိုပြည်ကျန်းမာလာတော့သည်။

၎င်းကို မြင်မှသာ ကုချင်းဖန်၏ မျက်နှာမှာ ပြေလျော့သွားပြီး သူသည် ကုရှို့၏ ဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေလိုက်သည်။ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း တိုက်ပွဲမှာ သူ့ကို များစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သလို ကုရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ယုတ်မာသော ကျီန်စာမြူခိုးများကို ဖယ်ရှားပေးခြင်းကလည်း သူ၏ စွမ်းအင်များကို ပို၍ ကုန်ခမ်းစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုမှသာ ကုချင်းဖန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် နားနေရန် အချိန်ရတော့သည်။

…

သုံးရက် ဆက်တိုက် ကုရှို့မှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ကုချင်းဖန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော ကုရှို့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အခုထိ မနိုးသေးဘူးလား ဘယ်လောက်အထိ အိပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုရှို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး တင်းတင်းစေ့ထားသော မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပွင့်လာတော့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် အလျင်အမြန် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဖေ"

သူသည် အမှားလုပ်ထားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။

ကုချင်းဖန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း- "မင်းမှာ ငါ့လို အဖေတစ်ယောက် ရှိသေးတာကို မှတ်မိသေးတာပဲလား"

"နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲကို တစ်ယောက်တည်း စွန့်စားဝင်တယ်၊ တားမြစ်နယ်မြေထဲကို ခြေချတယ်... မင်း မင်းအဖေအကြောင်း၊ မင်းအမေအကြောင်းရော စဉ်းစားခဲ့ရဲ့လား"

"ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ..."

ကုရှို့၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အမှားကို ဝန်ခံရန်အတွက် ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားနိုင်တော့သည်။

ကုချင်းဖန်က အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်- "ငါ မင်းကို မေးမယ်၊ တောင်ပိုင်းနယ်မြေမှာ မင်း ပြဿနာတွေ ရင်ဆိုင်နေရတုန်းက ကုမိသားစုဆီ ဘာလို့ ပြန်မလာတာလဲ"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အိမ်ကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ပါ" ဟု ကုရှို့က အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားသည်။

"ဒုက္ခပေးမှာ စိုးလို့ ဟုတ်လား" ကုချင်းဖန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို စိတ်အေးအောင် တစ်ခါမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူးပဲ။ ငါသာ တစ်ရက်လောက် နောက်ကျပြီး ရောက်လာခဲ့ရင် မင်းဟာ အဲဒီတားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ မြေမြှုပ်ခံနေရလောက်ပြီ"

"ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ" ကုရှို့သည် မည်သည့် ဆင်ခြေမျှ မပေးဘဲ ထိုစကားကိုသာ ထပ်မံ ပြောဆိုနေမိသည်။

အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သော ကုရှို့၏ မျက်နှာမှ တောင်းပန်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကုချင်းဖန်သည် ဆက်လက် ဆူပူချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်တော့သည်။

"မင်း ဘာလို့ အဲဒီတားမြစ်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားတာလဲ"

ကုချင်းဖန်၏ လေသံမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ကုရှို့က ခေါင်းမော့ဝံ့လာသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ မကြာခင်က ကျွန်တော် ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုထဲကို ဝင်ပြီး အဲဒီထဲမှာရှိတဲ့ 'ဖီးနစ်သွေးစင်' ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေက အဖွဲ့အစည်းတွေ ဒေါသထွက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းလိုက်ကြတာပါ။ နောက်ဆုံး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ တားမြစ်နယ်မြေထဲကို ထွက်ပြေးခဲ့ရတာပါ"

"ဖီးနစ်သွေးစင်ဟုတ်လား" ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကုချင်းဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုရှို့သည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါက ဖီးနစ်သွေးစင်ပါ"

"နှမြောစရာကောင်းတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ သွေးစင်ကို သန့်စင်ဖို့ အရမ်း အားနည်းလွန်းနေတာပါ။ အခုတော့ ဒါကို အဖေဆီ ကန်တော့ပစ္စည်းအဖြစ် ဆက်သတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ"

စကားအဆုံးတွင် ကုရှို့၏ မျက်နှာမှာ ဖားယားလိုသော အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းကို ကြားသောအခါ ကုချင်းဖန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ ပိတ်ထားသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို သူ ခံစားမိနေသည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်ပင် ဖီးနစ်သွေးစင်သည် မည်မျှ အဖိုးတန်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

အတော်ကြာမှ ကုချင်းဖန်က ထိုကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို သူ၏ 'ကောင်းကင်တိမ်တိုက်လက်စွပ်' ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ- "ဖီးနစ်သွေးစင်က ငါ့အတွက်တော့ သိပ်အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက လတ်တလောမှာ မပြည့်စုံတဲ့ 'ကောင်းကင်ဖီးနစ် နတ်ဘုရားခန္ဓာ' ကို ရထားတာဆိုတော့ သူက ဒါကို တကယ် လိုအပ်နေတာ။ ဒါကြောင့် ဒါကို ငါ ခေတ္တ သိမ်းထားပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် ကုချင်းဖန်၏ စိတ်ကူးများ ပြောင်းလဲသွားကာ ရှေးဟောင်း ကြေးအိုးကြီးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"ဒါက မိုးကြိုးတိမ်တိုက်အိုး ပဲ၊ သူတော်စင်လက်နက်အဆင့်ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ကာကွယ်ရေးအတွက် သိမ်းထားလိုက်"

စကားပြောရင်းနှင့် ကုချင်းဖန်သည် ထိုကြေးအိုးနှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုရတနာကို ကုရှို့ထံသို့ အသာအယာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"သူတော်စင်လက်နက်"

သူ၏ ရှေ့မှ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်အိုးကို ကြည့်ရင်း ကုရှို့မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူတော်စင်လက်နက် တစ်ခုသည် မည်မျှ အဖိုးတန်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူတော်စင်လက်နက် တစ်ခုကို သူ့ထံသို့ ဤကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပစ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ကုရှို့တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ခဏမျှ ကုရှို့၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး- "အဖေ..."

"အပိုစကားတွေ ရပ်လိုက်စမ်း။ ငါ မင်းကို မေးမယ်၊ မင်းကို ဝိုင်းတိုက်ခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးတွေထဲမှာ ဘယ်အဖွဲ့က အဓိက ဦးဆောင်တာလဲ" ကုချင်းဖန်က ကြားဖြတ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကုရှို့အနည်းငယ် ကြောင်သွားသော်လည်း ကုချင်းဖန် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးသည်ကို နားမလည်သဖြင့် အမှန်အတိုင်းသာ ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းတိုက်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို 'ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေ' က အဓိက ဦးဆောင်တာပါ"

"ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေ အကြောင်း မင်း ဘယ်လောက် သိထားလဲ"

"ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းက တည်ထောင်ခဲ့တာပါ။ သတင်းစကားတွေအရတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရှစ်သောင်းလောက်က အဲဒီနေရာကနေ မဟာသူတော်စင်အဆင့်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ 'နတ်ဆိုးအရှင်သခင်'တစ်ဦး ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နတ်ဆိုးအရှင်သခင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူတော်စင်တွေနဲ့ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေ အများကြီး ပေါ်ခဲ့ပေမဲ့ ဒုတိယမြောက် အဲဒီလို အရှင်သခင်မျိုး မပေါ်တော့ပါဘူး။ လက်ရှိမှာတော့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေမှာ..."

ကုရှို့က သူသိသမျှ အချက်အလက်များကို အကုန်ပြောပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီ ကုချင်းဖန်က ကြားဖြတ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

"ဘယ်ကို သွားမှာလဲ" ကုရှို့မှာ အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောမပေါက်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ကုချင်းဖန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင်- "ဒါပေါ့... ငါတို့ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေကို သွားမလို့လေ" ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။