တစ်ချက်တည်းဖြင့် နတ်ဆိုးတစ်သောင်းကျော်ကို သုတ်သင်ခြင်း

ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေ ။

ကုချင်းဖန် ၏ စကားကြောင့် ကုရှို့သည် မှင်တက်သွားပြီး ကြားလိုက်ရသည့် စကားကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“အဖေ... ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေမှာ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ”

“မင်းက ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေရဲ့ အစော်ကားခံခဲ့ရတယ်။ မင်းရဲ့ အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါကို ပြန်ပြီး လက်စားချေပေးဖို့က သဘာဝပဲ။ ငါ့သား ကုရှို့ကို ဘယ်သူမဆို လာပြီး အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူးဆိုတာ သူတို့ကို နားလည်အောင် သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်။”

ကုချင်းဖန်က အစွမ်းထက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေတွင် အများဆုံးရှိလှမှ မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးသာ ရှိနိုင်သဖြင့် ကုချင်းဖန်အတွက် စိုးရိမ်စရာ အများကြီးမရှိပေ။ အကယ်၍ ထိုမဟာသူတော်စင်က အမှန်တကယ် မသေသေးဘဲ သေချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ဆိုဦးတော့ သူသည် ကြောက်ရွံ့နေမည်မဟုတ်ပေ။

“အဖေ...”

ကုရှို့၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသော်လည်း တစ်ခုခုကို ပြောချင်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် တွန့်ဆုတ်သွားပြန်သည်။ အဆုံးစွန်ထိ ပြောရလျှင် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေ၏ အင်အားမှာ ကြီးမားလှပြီး သူ၏ အဖေအနေဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရာတွင် အသာစီးရနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ မသေချာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင် ၏ အသံမှာ ကုရှို့၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ကောင်လေး... မင်းအဖေက သာမန်လူမဟုတ်ဘူး။ အရင်တုန်းက ငါ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့မိတယ်လို့တောင် ထင်မိတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေကို သွားတာက ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မင်းအဖေရှိနေရင် အဲဒီနေရာကို အမြစ်ပြတ်အောင် မချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ဆုတ်နိုင်ဖို့ကတော့ အသေအချာပဲ”

ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်သည်လည်း ယခုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကုချင်းဖန်သည် တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဧကရာဇ်အလောင်းနှင့်ပင် အဝေးမှ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သေးသည်။

ထိုတွေ့ဆုံမှုမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်သက်လုံး ပြောမကုန်နိုင်သော ဂုဏ်ယူစရာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်၏ ခေတ်ကာလတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ချက်မျိုး လုပ်နိုင်သည့် စစ်သည်တော် အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် ကုချင်းဖန်ကို စတင်တွေ့ရှိစဉ်က သူ၏ အစွမ်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ အမှားကြီး မှားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤလူသည် ကုရှို့ထက်ပင် ပို၍ ထူးဆန်းသော နတ်ဆိုးကောင် တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်သေး... နတ်ဆိုးကောင်ဆိုသည့် စကားလုံးထက်ပင် ပိုပေလိမ့်မည်။ ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်ပင်လျှင် ကုချင်းဖန်၏ အချို့သော အပိုင်းများကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ကုချင်းဖန်ကို သူနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် စတင် လေးစားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကုရှို့သည် မူလက စကားပြောရန် ပြင်ခဲ့သော်လည်း ဧကရာဇ်အထွတ်အထိပ်မဟာသူတော်စင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး လျှာဖျားသို့ ရောက်နေသော စကားလုံးများကို ပြန်လည် မျိုချလိုက်တော့သည်။

“ရဲတင်းလှချည်လား လူသားတွေ”

“မင်းတို့ လူသားတွေက နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ကျူးကျော်ဝင်ရဲတယ်... သေတွင်းထဲ ခြေစုံပစ်ဝင်တာပဲ”

ကုချင်းဖန်က ကုရှို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေသို့ ဦးတည်သွားစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နတ်ဆိုးများစွာက သူတို့၏ ခြေရာကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။ သို့သော် ချွင်းချက်မရှိ ထိုနတ်ဆိုးအားလုံးမှာ ကုချင်းဖန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုနေရာ၌ပင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် နတ်ဘုရားပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်ဖြစ်စေ၊ တာအိုနန်းတော်နယ်ပယ်ဖြစ်စေ ကုချင်းဖန်၏ ရှေ့တွင် တစ်ချီမျှပင် မတောင့်ခံနိုင်ကြပေ။

ကုချင်းဖန်သည် တာအိုနန်းတော်နယ်ပယ်မှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်ဝါးချက်တစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ခွဲကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ 'နတ်ဆိုးအမြုတေ’ကို ထုတ်ယူ၍ ဘေးရှိ ကုရှို့ထံသို့ အသာအယာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ကုရှို့ကလည်း ကျွမ်းကျင်စွာပင် ထိုအမြုတေကို ဖမ်းယူသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

“သွားကြစို့။”

ကုချင်းဖန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူသည် ပျံသန်းခြင်းမပြုသလို ခြေလှမ်းကိုလည်း အလျင်မစလိုဘဲ မှန်မှန်သာ လျှောက်နေသည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေရှိ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များ သိစေရန် သူ၏ တည်ရှိမှုကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ထုတ်ဖော်နေသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကုရှို့၏ မျက်နှာတွင် အထင်ကြီး လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် ယခင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော လုံခြုံမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက နတ်ဆိုးနယ်မြေသို့ စတင်ရောက်ရှိကတည်းက ကုရှို့သည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေခဲ့ရပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုကို မဖော်ပြမိစေရန် အစဉ်တစိုက် သတိထားခဲ့ရသည်။ နတ်ဆိုးနယ်မြေထဲတွင် ယခုကဲ့သို့ ဗြောင်ကျကျ လျှောက်လှမ်းခြင်းမှာ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝန်ခံရလျှင် ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။ တာအိုနန်းတော်နယ်ပယ် ကိုးဆင့် ရှိ လက်ခြောက်ဖက်ပါသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် အောက်ရှိ လူနှစ်ယောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လူသားတွေ... ဒါ မင်းတို့ သောင်းကျန်းရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်ရင် မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်”

“ဆူညံလိုက်တာ”

ကုချင်းဖန်သည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်မှ နတ်ဘုရားမိုးကြိုး တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ ပျက်စီးခြင်းစွမ်းအားများ ပါဝင်သော လျှပ်စီးမှာ ကျဆင်းလာပြီး ထိုအစွမ်းထက် နတ်ဆိုးကို ခဏအတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

တာအိုနန်းတော်နယ်ပယ် ကိုးဆင့်...

သူသည် လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟင်း ကောင်းကင်ထောင်ချောက် နတ်ဆိုးစစ်သူကြီး ကျဆုံးသွားပြီ”

“ဒီနတ်ဆိုးစစ်သူကြီးက ကျန်းမိသားစုရဲ့ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်တစ်ဦးပဲ။ တာအိုနန်းတော်နယ်ပယ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိုးမိုးခဲ့ပြီး သူတော်စင်တစ်ပိုင်းဖြစ်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ ဒါကိုတောင် ထိုနေရာမှာတင် တိုက်ရိုက် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်... ဒီလူက သူတော်စင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား”

မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော နတ်ဆိုးအချို့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အကြီးအကျယ် ကျုံ့သွားကြသည်။ တာအိုနန်းတော်နယ်ပယ် ကိုးဆင့်ရှိ ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးစစ်သေနာပတိ တစ်ဦး ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ကျဆုံးသွားခြင်းမှာ သူတို့ကို များစွာ အံ့အားသင့်စေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကုချင်းဖန်၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးအမြောက်အမြား စတင် စုစည်းလာတော့သည်။

“မင်းတို့အားလုံး ရောက်လာကြမှတော့ ဘယ်သူမှ ပြန်မသွားနဲ့တော့”

စကားအဆုံးတွင် လောကကြီးပေါ်သို့ မိုးကြိုးများ ရွာချလိုက်တော့သည်။

မိုင်တစ်ရာအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော နတ်ဆိုးအားလုံးမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မိုးကြိုးများက ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်ဆိုးများအားလုံး လုံးဝ သုတ်သင်ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။

ဤတစ်ချက်တည်းဖြင့် နတ်ဆိုးပေါင်း တစ်သောင်းကျော် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် တာအိုနန်းတော်နယ်ပယ်မှ နတ်ဆိုးများစွာလည်း ပါဝင်သည်။

မိုးကြိုးဘေးသင့်ရာ နယ်မြေအပြင်ဘက်ရှိ အခြားနတ်ဆိုးများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်နေမိကြသည်။ ကုချင်းဖန် ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ ထိုကြောက်လန့်ဖွယ် အခြေအနေမှ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာကြသည်။

“ဒါ နတ်ဆိုးပဲ”

“ဒီလူက အသေအချာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ—”

“နတ်ဆိုးပေါင်း တစ်သောင်းကျော် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ... ဒီတစ်ခေါက် ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မြင့်မြတ်ရာမြေတော့ ဒုက္ခကြီးကြီး ရောက်တော့မယ်”

ပျက်စီးနေသော မြေပြင်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးအလောင်းများကို ကြည့်ကာ ကျန်ရှိနေသော နတ်ဆိုးများမှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရပြီး ကြောက်စိတ်မှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မပြယ်သေးပေ။ မိုင်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသော နတ်ဘုရားမိုးကြိုးမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဖယ်ထုတ်၍မရသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ ကြာဦးတော့ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။