အခန်း (၁၉၅၁-၁၉၅၂)
Vol. 140 Ch. 1951-1952
အပိုင်း(၁၉၅၁)
နတ္ထိ ဟင်းလင်းပြင်...
ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင်၏ အလွှာတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားပြီး ကြယ်တို့၏ သံသရာ ထဲသို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာသည်။
ဘုန်း...
လူရိပ်တစ်ခု လွင့်ထွက်လာ၏။ ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ‘ဧရာမ အရွယ်’ နေကြယ်ကြီး တစ်စင်းပေါ်သို့ ကျရောက်ပါက ထိုနေကြယ်ကိုပင် အမှုန့်ခြေပစ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။ ထိုသူသည် ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစား မရှိဘဲ ဗလာကျင်းနေသော်လည်း ဘယ်ဘက်လက်တွင်မူ ဆေဘာတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။
အမှောင် ဟင်းလင်းပြင် ထဲတွင် ဝေ့ဝူယင်၏ ငွေရောင်မျက်လုံးများမှာ ရူးသွပ်မှုတို့ဖြင့် သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ သို့သော်လည်း... သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။ သူသည် လွင့်မျောလည်ပတ်နေခြင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။
“ဟား ဟား ဟား...”
ဝိညာဉ်ထဲမှ မြည်ဟည်းလာသည့် ရယ်မောသံမှာ လောကတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင် သတ္တဝါ များနှင့် အလွန်ကြီးမားလှသော ကာကူ စားသုံးသူ အချို့ကိုပင် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားစေသည်။
ထိုရယ်မောသံကို ကိုးမိနစ်တိတိ မပြတ်တမ်း ကြားနေရ၏။ ရယ်သံရပ်သွားချိန်တွင်မူ ဝေ့ဝူယင်သည် သူ အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိသည့် အဂ္ဂိရတ်နှင့် တိုက်ပွဲပေါင်းစပ် ဝတ်ရုံကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ လက်စွပ်ကို တစ်ချက်ခါယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူ ထိုအရှိန်ကို ရပ်တန့်လိုက်၏။
“ကဲ... တော်ပြီ... တော်ပြီ... ရပြီ...”
အိုရီထံမှ တဟီးဟီး ရယ်သံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ဝေ့ဝူယင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်... သူ ‘စိတ်မျက်လုံး’ ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ဖီဆန်လေးသည် ထိုနေရာတွင် ပြန်လည် တည်ရှိနေပြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ခါးပတ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်း ပေါ်ထွက်နေသည်။ ၎င်းမှာ အလွှာနှစ်ခု ဖြစ်သည်။ အပြင်အလွှာတွင် အလျားလိုက် လည်ပတ်နေသော ခါးပတ်ကွင်း သုံးကွင်း ရှိသည်။ အတွင်းအလွှာတွင်မူ တစ်ခါတစ်ရံ ‘X’ ပုံစံ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ‘+’ ပုံစံ၊ တစ်ခါတစ်ရံ နှစ်မျိုးလုံး ပေါင်းစပ်ထားသော ပုံစံမျိုးဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော ခါးပတ်ကွင်း လေးကွင်း ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ‘လျှို့ဝှက် အလင်းရောင်ပြန် ခါးပတ်’ ၊ ‘သာလွန် အလင်းရောင်ပြန် ခါးပတ်’ တို့နှင့် ဆင်တူလှသည်။
ထို့ပြင် ဖီဆန်လေး၏ အထက်နှင့် အောက်တွင်လည်း အလင်းကွင်း နှစ်ကွင်း ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလွန်မှိန်ဖျော့လှသဖြင့် မထင်မရှား ဖြစ်နေသည်။ ဤအသစ်တိုးလာသည်များကိုပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း ခါးပတ်ကွင်း ကိုးကွင်း ဖြစ်သည်။
ဖီဆန်လေးမှာ အနည်းငယ် ပိုကြီးလာပြီး ပို၍ ပြည့်စုံလာပုံရသည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ စိုးရိမ်မှုများကို ဖြေဖျောက်ပေးသည့်အလား ၎င်းထံမှ နေစွမ်းအင် လှိုင်းများ စည်းချက်ကျကျ ဖြာထွက်နေသဖြင့် ဝေ့ဝူယင် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ငါတို့ မသေဘူးပဲ...”
ဧဒင် က ပြောလာသည်။ သေမျိုးတာအိုက သူတို့ကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် အပြစ်ပေးမည့် ဆိုးရွားသော အခြေအနေမျိုး မဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ လုပ်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်အရဆိုလျှင် ထိုသို့ အပြစ်ပေးခံရရန် ထိုက်တန်လှသည်။ သို့သော်လည်း သေမျိုးတာအိုသည် လျှို့ဝှက်တာအိုထက် ပို၍ ကြင်နာသည်။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်တာအိုသာ ဖြစ်ပါက (ဖူရှီကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အကာအကွယ်မပါဘဲ) ၎င်း၏ နယ်ပယ်ကို ဤမျှ နှောင့်ယှက်ခဲ့လျှင် သူတို့ အသတ်ခံရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။
“ပြီးတော့ ကြယ်တို့၏ သံသရာ ထဲကို ဝင်ခွင့်လည်း အပိတ်မခံရဘူး...”
ဝေ့ဝူယင်က ပြုံးရင်း ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဖီဆန်လေး ၏ ‘ကြယ်တာရာတို့၏ အရှင်သခင်’ အဆင့်အတန်းကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အခြားနေရာဆိုလျှင် မသိသော်လည်း ကြယ်တို့၏ သံသရာ တွင်မူ...။
“ဟမ့်... သူက ငါတို့ကို ပိတ်ပင်ဝံ့မလား... စမ်းသာကြည့်စမ်းပါ... ငါ ထပ်ဝင်သွားပြီးတော့ ငါတို့ ယူခဲ့တာတွေတင် မကဘူး၊ အထဲက ရှိသမျှ နေကြယ်တွေ အကုန် ယူပစ်လိုက်မှာ”
ခရာတို က မာန်ပါပါနှင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“ဟက်...”
ဘုရင် ကလည်း ထောက်ခံသည့်အလား အသံပြု၏။
ဝေ့ဝူယင် ခေါင်းခါရင်း ရယ်လိုက်မိသည်။ ဤနှစ်ကောင်ကတော့ အမြဲတမ်း မာန်တက်ပြနေစမြဲပင်။ သို့သော်လည်း... ဖီဆန်လေး ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူတို့ထံတွင် ယခုအခါ ထိုသို့ ပြုမူရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပြီလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။
အကယ်၍ သေမျိုးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် အထွတ်အထိပ် ဟူ၍ ရှိခဲ့လျှင် သူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဝေ့ဝူယင် အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ဘာမျှ မကျန်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ လုံးဝဥဿုံ အထွတ်အထိပ်ပင်။
“ကြယ်တာရာ ဆင်းတုတွေရော...”
ဝေ့ဝူယင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက် အာဏာရှင် တစ်ဦး၏ မျက်လုံးတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စုမေ့၏ ‘ရှန့်ထိုလက်စွပ်’ ကို သူ ရှာတွေ့လိုက်သည်။ သင်္ဘောမှာ သူနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသည့် နေရာ၌ ရှိနေပေသည်။
“နှစ်လ...”
ဧဒင် က ပြန်ဖြေသည်။ သူတို့ အားလုံး အသင့်ပြင်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဖီဆန်လေး နှင့်အတူ ကြယ်တာရာ ဆင်းတုများအား ဆင့်ခေါ်မည့် ထူးခြားသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို ရင်းနှီးအောင် ပြုလုပ်ရန်နှင့် စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင် ပေါက်ကွဲမသွားစေရန်အတွက် ကိုယ်တွင်း စွမ်းအင်စီးဆင်းမှု နည်းစနစ်ကို တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သေးသည်။
ဝေ့ဝူယင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူလည်း ထိုကဲ့သို့ မသေချင်သည်မှာ အမှန်ပင်။
ဝှစ်...
အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ဟင်းလင်းပြင် ပေါ်တယ် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ ထိုတံခါးထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီး အီလီစီယမ် အသေးစား သင်္ဘောထံသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။
...
အရောင်တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်း၌ အသံတစ်ခုမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေပုံ ပေါ်၏။
“ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုတည်းကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီးပါလား... ကိုယ့်ရဲ့ မူဝါဒကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ့်နှလုံးသားနောက်ကို လိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်... တကယ့်ကို ထူးခြားလှတယ်”
“...ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ နောက်ထပ် စိန်ခေါ်မှုကရော ခက်ခဲလွန်းနေမလား... ကလေးတို့ရေ... ကံကောင်းကြပါစေ...”
...
“နောက် နှစ်လ...”
စုမေ့ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝေ့ဝူယင်အား အသိပေးလိုက်၏။ နှစ်လကြာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ခြေချခြင်းမှာ သူမ သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
...
ဝေ့ဝူယင်သည် ကျယ်ဝန်းသည့် အခန်းတစ်ခု၏ ထောင့်တွင် မှီရပ်နေရင်း နံရံရှိ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မှောင်မည်းလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးနှင့် ကြယ်တာရာတို့၏ တောက်ပမှုကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။
ထိုအခန်းထဲတွင် ယွီစွန်းလီနှင့် ချင်ချူးမူတို့သည် သူတို့၏ အနုပညာစွမ်းရည်များကို အားပြိုင်နေကြပြီး ပိတ်ကားပေါ်တွင် ဆေးရောင်ခြည်များ ခြယ်သနေကြသည်။ ယွီစွန်းလီ၏ ဆေးချက်များမှာ သန့်စင်သိမ်မွေ့ပြီး နောက်ကွယ်တွင် ဇာတ်လမ်းကြီးတစ်ပုဒ် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်များကို ဖော်ကျူးထားသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ချူးမူ၏ အရေးအသားမှာ ပို၍ လက်တွေ့ကျပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြည့်ရုံဖြင့် နားလည်နိုင်သည့် နက်ရှိုင်းသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဖော်ဆောင်နေသည်။
သူ့ ဘေးတွင် စုမေ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း အဖြူရောင် အဘိဿဲလ် ဂလက်ဆီမှ ရရှိခဲ့သော ပုံမှန်ထက် အဆမတန်ကြီးမားသည့် ချောကလက် ကွတ်ကီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ မြိန်ရှက်စွာ စားနေသည်။ ဝေ့စီကမူ မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေသော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ငေးကြည့်နေ၏။
ဝေ့ဝူယင် ကြယ်တို့၏ သံသရာ ထဲမှ ပြန်လာပြီးနောက် သုံးရက်တာ အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က စုမေ့သည် သူမ၏ အဆင့်တက်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တားဆီး၍မရနိုင်သော အရာပင်။
ထို့ပြင် ဝေ့ဝူယင်၏ ‘သေမျိုးရည်ရွယ်ချက်’ သည်လည်း မြင့်မားသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ ‘သေမျိုးတာအို’ က သူမအား အရှေ့သို့ တွန်းပို့နေသည့် အရေးပေါ်အခြေအနေကို သူ ကောင်းစွာ ခံစားနေရသည်။ ‘လျှို့ဝှက်တာအို’ ၏ ပဲ့တင်ထပ်မှုကလည်း သူမအား ခေါ်ဆောင်နေလေပြီ။
စုမေ့က ကွတ်ကီးကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ဝါးနေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုယ်လုံးတစ်ဝက်နီးပါး ကြီးမားပြီး လက်တစ်ချောင်းစာ အထူရှိသော ကွတ်ကီးကြီး၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
သူမသည် ဘာစကားမျှမပြောဘဲ ဝေ့ဝူယင်အား ကွတ်ကီးအချို့ ဖဲ့ပေးလိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုကွတ်ကီးကို ယူစားလိုက်သည်။ ထိုအရာက သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ရင်းနှီးမှုနှင့် အပေးအယူမှာ မည်မျှ ပြီးပြည့်စုံနေသည်ကို ပြသနေသည်။ ထိုကွတ်ကီးကြီးမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းမှုအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားရန်သာ ကံပါလာပုံရသည်။
ပို၍အရေးကြီးသည်က... စုမေ့၏ ပါရမီမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်တက်နေရသနည်း ဟူသော အဖြေကို ဝေ့ဝူယင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဖီဆန်လေး မှတစ်ဆင့် ‘သေမျိုး ရည်ရွယ်ချက်’ ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီးနောက်တွင် ‘သေမျိုးတာအို’ သည် စုမေ့အား အဆမတန် ကူညီနေသည်ကို ဝေ့ဝူယင် သိရှိလိုက်ရသည်။ နည်းနည်းပါးပါး မဟုတ်ဘဲ မယုံနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော ကူညီမှုပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော ဖုံးကွယ်ထားသည့် ကူညီမှုများကို တိုင်းတာရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း၊ စုမေ့ အနေဖြင့် သေမျိုးစွမ်းအင်များနှင့် သေမျိုး အဂ္ဂိရတ် ထုတ်ကုန်များစွာပို အလွန်လွယ်ကူစွာ ချေဖျက်နိုင်နေခြင်းမှာ ထိုကူညီမှု၏ သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ‘လျှို့ဝှက်တာအို’ သည်လည်း သူမကို ကူညီနေပြန်သည်။ ဤအချက်ကြောင့် သူမ၏ ပင်ကိုယ်ပါရမီများသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ တာအိုများ၏ ကူညီမှုကြောင့် သူမသည် သူမ၏ လက်ရှိအဆင့်ထက်ပင် သာလွန်နေလေပြီ။
စုမေ့သည် ‘လျှို့ဝှက်မြေကြီး’ အဆင့် ထုတ်ကုန်များကိုလည်း အလားတူ လွယ်ကူစွာ ချေဖျက်နိုင်သည်ကို ဝေ့ဝူယင် မြင်တွေ့ရသည်။ ထို့အပြင်... အခြားသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသည့် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းကား... ‘သေမျိုးတာအို’ မှာ သူမအား သဘောတူ၍ဖြစ်စေ၊ မတူ၍ ဖြစ်စေ ကူညီနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဤအရာမှာ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ကူညီနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ‘လျှို့ဝှက်တာအို’ လည်း ထို့အတူပင်။
မိန်းကလေးက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ကွတ်ကီးကို နောက်တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်၏။ ဝေ့ဝူယင် သူမအား ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးမှာ သူ၏အကြည့်ကို ခံစားမိပြီး ကွတ်ကီးကို ထပ်ကမ်းပေးရာ ဝေ့ဝူယင်က ယူစားလိုက်ပြန်သည်။ ဤကွတ်ကီးမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ အဂ္ဂိရတ်ပညာ၏ အခွဲတစ်ခုဖြစ်သော ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ မုန့်ဖုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ‘လျှို့ဝှက်အဆင့်’ ရတနာတစ်ခုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။
သေမျိုးတာအို၏ ကူညီမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ စူးစမ်းကြည့်သောအခါ အဖြေမှာ ဝေဝါးလှသည်။ ၎င်းက ‘သူမ၏ အချိန်ရောက်ပြီ’ ဟုသာ ပြောဆိုပြီး၊ သူမကို ‘ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထား၍ မရတော့’ ဟု စသည်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ သို့သော်လည်း တာအိုများ ကိုယ်တိုင်က သူမ၏ ပါရမီကို အစွန်းကုန် တွန်းတင်ပေးနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။
ဝေ့ဝူယင် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ တစ်ချိန်က နိမ့်ကျလှသော အဆင့်အတန်းနှင့် မထင်မရှား မိန်းကလေးတစ်ဦးတွင် ဤမျှ များပြားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသည်မှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မက်ဂီမျိုးရိုး၊ ဝေ့စီ၏ စပါတန် မျိုးရိုးနှင့် ပတ်သက်နေသလား သို့မဟုတ် သူမထံတွင် တတိယမြောက် လျှို့ဝှက်မျိုးရိုး ရှိနေသလားဟုပင် ဝေ့ဝူယင် တွေးတောနေမိသည်။
ဖူရှီကတော့ သိလျှင် သိပေလိမ့်မည်။ ဖူရှီ ၊ အနက်ရောင် အရိုးစု တစ်ယောက်ယောက်နှင့်သာ ဆက်သွယ်၍ ရလျှင် ကောင်းမည်။ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ သူ၏ အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်သူများဖြစ်ပြီး သူ မသိသေးသော အရာများကို သိရှိထားကြသူများ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အဖြေရှာရန် နည်းလမ်းမရှိချေ။ တာအိုများကို ဖီဆန်ခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ကို ရင်း၍ ကြားဝင်နှောင့်ယှက်မှုမျိုး ပြုလုပ်မှသာ ဖူရှီနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... သူတစ်ပါး လာရောက်ကယ်တင်မည်ကို ယုံကြည်ပြီး မိမိအသက်နှင့် လောင်းကစားရန် ဝေ့ဝူယင် မဝံ့ရဲပေ။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ‘အပြစ်သား သွေးမျိုးဆက်’ မှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသေးဘဲ ‘အစစ်အမှန် အပြစ်သား ဝိညာဉ်’ မရရှိမချင်း ၎င်းနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယူဆထားသည်။
“ကျွန်မ အဆင်ပြေမှာပါ”
စုမေ့က ကွတ်ကီးကို နောက်တစ်ကိုက် ကိုက်ရင်း ထိုစကားသုံးခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဝေ့ဝူယင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားမိသည်။ သူတို့၏ နေအိမ် ဖြစ်သည့် အာရုဏ်ဦး ကြယ်တာရာနယ်မြေဟောင်း ပျက်စီးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဝေ့ဝူယင်က သူမအား သူ အမိန့်မပေးမချင်း အဆင့်မတက်ရန် တားမြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ ဤအချက်က သူမကို စိတ်ပျက်စေသော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးမှသာ တားဆီးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။
“...”
ဝေ့ဝူယင်၏ အကြည့်များက ပြင်းထန်သော ခံစားချက်များဖြင့် တုန်လှုပ်သွား၏။ သူကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ အခြားသော ဘဝများမှ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ဇာတ်လမ်းများကြောင့် စုမေ့အား ဆုံးရှုံးရသည့် ခံစားချက်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေသည်။ ဤသို့ ထပ်မံ အဖြစ်မခံနိုင်တော့ချေ။ ဤဘဝတွင် အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။ သူ၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကြောင့် ဆုံးရှုံးရခြင်းမျိုး ဘယ်တော့မှ မရှိစေရတော့...။
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်”
သူက ကွတ်ကီး အပိုင်းအစကြီးတစ်ခုကို ဖဲ့ယူလိုက်၏။
“ငါတို့ အဆင်ပြေမှာပါ”
***
အပိုင်း(၁၉၅၂)
“ငါတို့ အဆင်ပြေမှာပါ”
ဝေ့ဝူယင် စုမေ့၏ စကားကို ပြင်ဆင် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် မိန်းကလေး၏ အပြုံးမှာ ပို၍ တက်ကြွ လန်းဆန်းသွား၏။ ထိုအပြုံးက အခန်းတစ်ခုလုံးကို မည်သည့် အနုပညာရှင်မျှ ဖော်ကျူး၍ မရနိုင်သော အလှတရားများဖြင့် လင်းထိန်သွားစေသည်ဟု ဝေ့ဝူယင် တွေးလိုက်မိသည်။
စုမေ့ကလည်း ဝေ့ဝူယင်ကို ကြည့်နေမိ၏။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမ အရိုက်ခံရပြီး အရှက်ခွဲခံနေရချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင် သူမထံသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက်... နွေးထွေးသည့် အပြုံး၊ သနားခြင်း၊ စက်ဆုပ်ခြင်း ကင်းစင်သော ငွေရောင်မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲစေမည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးခဲ့သည်။
ထိုနေ့မှာပင် သူမသည် သူ သွားရာနေရာတိုင်းသို့ လိုက်ပါသွားမည်ဟု တစ်စက်မျှ သံသယမရှိဘဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
မည်သည့်နေရာကိုမဆို...။
ဝေ့ဝူယင်နှင့် စုမေ့တို့သည် ပြီးပြည့်စုံလှသော ပူးပေါင်းမှုဖြင့် ကွတ်ကီးကြီးကို အနိုင်ယူလိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ချေ။
"ကောင်းကင် နှလုံးသား ဂလက်ဆီကို သွားကြမယ်..."
ဝေ့ဝူယင်က ကြေညာလိုက်ပြီး စုမေ့ကလည်း ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။
အာရုဏ်ဦး အာဏာရှင် အင်ပါယာ၊ ပထမဆုံးသော သေမျိုး အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို၊ သေမျိုးလောက၏ ပါရမီရှင်၊ ကောင်းချီးခံ ဝိညာဉ်မှသည် အပြစ်တို့၏ အမွေခံ ဖြစ်လာသူ ဝေ့ဝူယင် မသိရှိသည့် အချက်ကား... စုမေ့ မကြုံစဖူး ထူးဆန်းသော လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ များသောအားဖြင့် သူ့ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကိုပင်။
ဝေ့ဝူယင်သည် လက်ပိုက်ကာ လက်ရန်းတွင် မှီရပ်နေခဲ့၏။ သခင်လေးရှန့်နှင့် မင်ရှုဖုန်းတို့မှာ သူ၏နောက်ဘက်ရှိ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး၊ ယောင်ဟုန်ရီ၊ ရွှေဖုန်းပေါင်၊ စုမေ့၊ ရှောင်ပိုင်၊ ထို့ပိဟန်၊ လော့နင်၊ ချောင်စွေ့ဖုန်းနှင့် အနက်ရောင် အသားအရည်ရှိသော အဘိဿဲလ်မျိုးနွယ် အာဏာရှင် ရှန့်ထို မီးခိုးရောင် နှင်းဆီ တို့သည်လည်း ‘ အီလီစီယမ် အသေးစား’ ပေါ်ရှိ နေရာအသီးသီးတွင် အဝေကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
မီးခိုးရောင် နှင်းဆီမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ကျပ်ထုတ်နေသည့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင် မထားတော့ဘဲ ခရမ်း၊ အဖြူနှင့် အနက်ရောင်များ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ပိုမိုသိမ်မွေ့သည့် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။ ထိုဝတ်စုံက သူမ၏ နုပျိုသော အလှတရားနှင့် ကြယ်တာရာ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို မှောက်လှန်ပသ်နိုင်သည့် သူမ၏ လှပသော ရုပ်ရည်ကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေသည်။
အာဏာရှင် ရှန့်ထို တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် လျှို့ဝှက်အော်ရာကို ဖုံးကွယ်မထားသော်လည်း အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်နေခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူမသည် ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ နောက်တွင် တစ်လှမ်းဆုတ်၍ ရပ်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း တည်ငြိမ်၍ ရိုသေမှု ရှိလှသည်။
မိန်းကလေးမှာ ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ အစေခံအဖြစ် ပုံမှန်ထက် ထူးကဲ လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားပုံရသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်သော လောင်းကစားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် ချောင်စွေ့ဖုန်းသည် သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှု၊ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ကူညီပေးမှုများအတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် အဘိဿဲလ်မျိုးနွယ်များအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသော အဆင့်မြင့် ‘လျှို့ဝှက်မြေကြီး’ အဆင့် ထုတ်ကုန် တစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းကပင် သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အပြည့်အဝ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
သူမ၏ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသွားသည်လား...။ ဖြတ်လမ်း နည်းလမ်းများဖြင့် အဆင့်တက်ခဲ့သော သူမကဲ့သို့ အာဏာရှင် ရှန့်ထို တစ်ဦးမှာ လောက အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို အဆင့်နှင့် ပဲ့တင်သံ ဝိညာဉ် အဆင့် (သူမဘာသာ တစ်ဖက်သတ် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်) တစ်ဦး၏ ချစ်လှစွာသော ဇနီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်... မူလကပင် အဆင့်အတန်းမှာ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် နိမ့်ကျလှသည်။ ထို့အပြင်... ယခုအခါ၌ သွေးရောင်ဓား ပင်လျှင် သူမ၏ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုပင် ထိဝံ့တော့မည် မဟုတ်လေရာ ဤသည်မှာပင် သူမ၏ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယွီစွန်းလီနှင့် ချင်ချူးမူတို့မှာ သူတို့၏ ပန်းချီကားများကို အပြီးသတ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဝေ့စီကလည်း တဟားဟား ရယ်မောရင်း လိုက်ပါလာသော်လည်း ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်၏ လေထုပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်တက်ကြွသွားတော့သည်။
တိုက်ပွဲဝင်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ်မှာလည်း ဟုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျူးဟိုင် အပါအဝင် ကျန်ရှိနေသော သူများမှာလည်း ဝေ့ဝူယင်၏ ‘ရှန့်ထိုလက်စွပ်’ ထဲမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ လျူစုယင် တစ်ဦးတည်းသာ အာကာသနှင့် အချိန်တို့၏ သက်ရှိ လေပွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း ကျင့်ကြံနေဆဲပင်။ ထိုအလုပ်မှာ ဆယ်စုနှစ်မှသည် ရာစုနှစ်နှင့်ချီ၍ ကြာမြင့်နိုင်သည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်အဆင့် လေပွေဇုံ၏ အကူအညီဖြင့်ပင် အချိန်တစ်ခု ယူရပေဦးမည်။ ဝေ့ဝူယင်မှာ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားပြီး မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှ မပြုခဲ့ပေ။
"ကောင်းကင် နှလုံးသား ဂလက်ဆီကို သားရဲတွေ သိမ်းပိုက်ထားတာ ကြာပြီ... အဲဒီမှာရှိတဲ့ မျိုးနွယ်တွေကတော့ လူသားတွေ၊ ရှို့ရန်တွေ၊ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ နတ်ဆိုးစပ်တွေပဲ... အဓိက လွှမ်းမိုးထားတဲ့ သားရဲမျိုးနွယ်တွေကတော့ ရော့ငှက်တွေ၊ အယ်လ်မီရက်တွေနဲ့ ဟိုင်အီးနား(တောခွေး) တွေပဲ... သူတို့ရဲ့ သားရဲမျိုးရိုးတွေကို လျှော့မတွက်ကြနဲ့၊ အထူးသဖြင့် အယ်လ်မီရက်တွေပေါ့... သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေတွေ၊ ရိုးရာတွေနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေတောင် ရှိတယ်... သူတို့က အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ တောရိုင်းသားရဲတွေ မဟုတ်ဘူး..."
ဝေ့ဝူယင်က သူ့ရှေ့မှ ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ လက်ဝါးကို မြှောက်ရင်း အသိပေးလိုက်သည်။
"ပြီးတော့..."
ဝေ့ဝူယင်က အသံကို မြှင့်လိုက်၏။
“ဘယ်ဥပဒေသ စွမ်းအားကိုမှ မသုံးကြနဲ့...”
"..."
ရွှေဖုန်းပေါင်က နှုတ်ခမ်းကို ထော်လိုက်၏။
"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ မထိန်းနိုင်ရင်တော့လည်း ဂရုမစိုက်နဲ့တော့... လုပ်သင့်တာကိုသာ လုပ်လိုက်ကြ... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်လို့ ပြိုကျလာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင်လည်း..."
ဝေ့ဝူယင်က ပြုံးလိုက်ရင်း အစစ်အမှန် ဟင်းလင်းပြင် နဂါး တစ်ကောင်၏ အစွမ်းကို အသက်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။
ဟင်းလင်းပြင် တံခါး ဖန်တီးခြင်း - ဂလက်ဆီ တစ်ခုလုံးစာ အကွာအဝေး...
...
အဖြူရောင် အဘိဿဲလ် ဂလက်ဆီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီမှာ အနည်းငယ်မျှ သေးငယ်သော်လည်း အလွန်အမင်း ကွာခြားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လာဗီယာသမ် သားရဲကြီးများ၏ သင်္ချိုင်းပျက်ကြီးကို ဗဟိုပြုထားသော အဖြူရောင် အဘိဿဲလ် ဂလက်ဆီနှင့် ခြားနားစွာပင် ဤဂလက်ဆီသည် ပိုမို သဘာဝဆန်သည်။ ၎င်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ဧရာမ ‘တွင်းနက်’ ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုတွင်းနက်ကြီးက ဂလက်ဆီ တစ်ခုလုံး၏ နယ်နိမိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အတွင်းပိုင်းရှိ ဆွဲငင်အားကို စနစ်တကျ စီမံပေးထားသည်။
ဂြိုဟ်များတွင် ရှိတတ်သည့် လေထုအလွှာများကဲ့သို့ပင် ဂလက်ဆီများ၌လည်း မမြင်နိုင်သည့် အကာအကွယ်အလွှာကြီးတစ်ခု ပတ်ပတ်လည် ဝန်းရံလျက်ရှိနေတတ်ပြီး ထိုအလွှာကပင် ဂလက်ဆီ၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် နယ်ခြားမျဉ်းများကို သတ်မှတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအလွှာသည် ဂလက်ဆီများအကြားရှိ နတ္ထိ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ဂလက်ဆီအတွင်းပိုင်း အာကာသတို့ကို ခွဲခြားထားသော သိသာထင်ရှားသည့် နယ်ခြားမျဉ်းလည်း ဖြစ်၏။ အထူးခြားဆုံး အချက်မှာ ထိုအလွှာသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဆွဲငင်အား ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဂလက်ဆီအတွင်းရှိ သာမန် သက်ရှိများအတွက်မူ ထိုပြောင်းလဲမှုကို သတိထားမိရန် ခဲယဉ်းသော်လည်း မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ရှိသူများနှင့် ထက်မြက်သည့် အာရုံခံစားမှု ရှိသူများအဖို့မူ မိမိတို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ သိမ်မွေ့သော ဖိအားတစ်ခု ကျရောက်လာခြင်းနှင့် မန်နာတို့၏ ကမောက်ကမ ဖြစ်တည်မှု အပြောင်းအလဲကို ကောင်းစွာ သတိပြုမိနိုင်ကြသည်။
ထိုဆွဲငင်အားသည် ဂလက်ဆီ တစ်ခုလုံး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းထားနိုင်သည်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ကွဲပြားခြားနားသော မျိုးနွယ်စုနှင့် သတ္တဝါအမျိုးမျိုးတို့က ၎င်းကို အမည်နာမ အမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း အများစုကမူ ‘ဂလက်ဆီ အကာအကွယ်လွှာ’ သို့မဟုတ် ‘ဂလက်ဆီ အလွှာ’ ဟုသာ အသိများကြသည်။ ထိုအလွှာသည် ဂြိုဟ်များ၊ ကုန်းမြေပြင်များနှင့် လ များ၏ ‘ကောင်းကင်အလွှာ’ နှင့် သဘောတရားချင်း ဆင်တူလှသည်။
ဂလက်ဆီများ၏ ဗဟိုချက်မှာ များသောအားဖြင့် ဧရာမ တွင်းနက်ကြီးများ ဖြစ်လေ့ရှိသော်လည်း ‘အဖြူရောင် အဘိဿဲလ် ဂလက်ဆီ’ နှင့် ‘ကြယ်တစ်လုံး ဂလက်ဆီ’ တို့မှာမူ ထူးခြားသည့် ဂလက်စီများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခု ‘ကောင်းကင်နှလုံးသား ဂလက်ဆီ’ တွင်လည်း တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုတွင်းနက်ကြီးသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း ကုဋေကုဋာကပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာဝတ္ထုများ၊ စွမ်းအင်များနှင့် မန်နာများကို အဝအပြဲ ဝါးမျိုခဲ့ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဂလက်ဆီ၏ ဗဟိုချက်သည် စုဝေးနေသော စွမ်းအင်အမျိုးမျိုးနှင့် အလင်းစွမ်းအင်များကြောင့် အလွန်တရာ လှပသော ရောင်ခြည်များ ဖြာထွက်လျက် ရှိနေတော့သည်။
ဤဂလက်ဆီ၏ ကြယ်ကွင်းပြင်များနှင့် ကြယ်တာရာ နယ်မြေများမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားလှသည်။ သမားရိုးကျ ဂလက်ဆီ ဇုန်များဟူ၍လည်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဂလက်ဆီသည်... သားရဲတို့ အုပ်စိုးရာ နယ်မြေ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
***