အဖေနဲ့အမေ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ထာဝရရှိနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်
Vol. 46 Ch. 676
ဝမ်ကျား၏ ဦးလေးသည် အာဏာအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး အဆုံးမဲ့သော ဂုဏ်ကျက်သရေကို ခံစားနေရသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ့တွင် ဒုက္ခကြုံရမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသူ မည်မျှရှိသည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက သူ့ရာထူးနေရာကို စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူ၏ အနီးကပ်ဆုံး မိသားစုဝင်များပင်လျှင် သူ့ကို အလဲထိုးရန် ဓားသွေးနေကြကာ သူ့အသွေးအသားများကို စုပ်ယူလိုနေကြသည်။
“အဲ့ဒီကောင်တွေသာ ငါတို့ အိပ်မက်သရဲကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိသွားရင် အခုမှတည်ငြိမ်ခါစ အခြေအနေတွေက ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်၊ ကပ်ဘေးတွေလည်း ပေါက်ကွဲလာလိမ့်မယ်၊ ဒီမြို့ကြီးမှာ စွမ်းအားနဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက လုံးဝမမျှတပေမယ့် ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတယ်”
သူ့အကြည့်က ဝမ်ကျားအပေါ် ကျရောက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီလူကို...”
ဘေးတွင်ရပ်နေသော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန ကပ္ပတိန်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူက လက်ဖြင့် လည်လှီးပြသည့် အမူအရာ လုပ်လိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့၊ ဝမ်ကျားက ငါ့ညီရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားပဲ”
ဝမ်ကျား၏ ဦးလေးက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သူသည် မိသားစုကို တန်ဖိုးထား၍ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် ကောင်းမင်၏ အခြေအနေအမှန်ကို မသိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အရင်က ဝမ်ကျားသည် မည်မျှပင် သတ္တိရှိပါစေ သူ့စက်ရုံထဲသို့ မဝင်ဝံ့ခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ကျားသည် သူ့ကို လာရောက်စိန်ခေါ်နေသကဲ့သို့ အသက်နဲ့ရင်း၍ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“အိပ်မက်သရဲက ညသန်းခေါင်မှ ဆုတောင်းမှသာ ပေါ်လာနိုင်ခြေ ရှိတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဆုတောင်းအိမ်တွေ အုပ်လိုက်တည်ဆောက်ထားတာဟာ သူ့ကို လေ့လာဖို့ အခွင့်အရေး ပိုရအောင်လို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ညတိုင်းလာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် သိပ်စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး”
အခြားလူယုံတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက ကောင်းမင်က သူ့ကို မြင်တောင် မြင်လိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
လက်အောက်ငယ်သားများက စိုးရိမ်စရာမရှိကြောင်း ရမ်းသမ်း ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ဝမ်ကျား၏ ဦးလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ထားဆဲပင်။
“သန်းခေါင်အထိ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
...
ဆုတောင်းအိမ်အတွင်းတွင် ဝမ်ကျားသည် ဝန်ထမ်းများ စက်ကိရိယာများ ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူက ဝှက်ထားသော ကင်မရာအသေးစားကို မျက်လုံးထောင့်မှ ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဦးလေးက ဘယ်အချိန် လှုပ်ရှားမလဲ သိချင်မိတယ်၊ သူတို့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား”
ဝမ်ကျား၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရခြင်းသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သူသည် မြို့တော်တောင်ပိုင်းရှိ ဝမ်မိသားစုကို မနှစ်သက်ပေ။ ထိုသူတို့၏ ဝိညာဉ်များထံမှ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် သူ့အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းမင်အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“တစ်ခုခု တွေ့ရပြီလား”
“မတွေ့သေးဘူး”
ကောင်းမင်က ခေါင်းခါပြသည်။
“ဒီမိစ္ဆာဆုတောင်းက ငါအရင်က မြင်ဖူးတဲ့ တခြားအိပ်မက်သရဲတွေနဲ့ မတူဘူး၊ သူ့ရဲ့ ပုံစံအမှန်ကို ရှာလို့မရဘူး၊ သူ့ရဲ့ အမြစ်တွေက ဆုတောင်းသူတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေတာ၊သူက မြို့တော်တောင်ပိုင်းအပေါ်မှာ လွင့်မျောနေပြီး ပြည်သူတွေအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ”
“လူကြီးမင်းတို့... လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီခင်ဗျာ၊ ညသန်းခေါင်အထိ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ပေးကြပါ”
စက်ရုံမန်နေဂျာက လာရောက် သတိပေးပြန်သည်။ သို့သော် ကောင်းမင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မုန့်ခွံများကို နင်းဖြတ်ပြီး နံရံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
မှန်ဘီရိုအတွင်းတွင် ကိတ်မုန့်မျိုးစုံရှိနေပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် ကလေးတစ်ဦးစီ၏ အမည်နှင့် မွေးသက္ကရာဇ်များကို ရေးထိုးထားပေသည်။
“ကျွန်တော်တို့က ဆုတောင်းအောင်မြင်ခဲ့တဲ့ ကိတ်မုန့်အားလုံးကို စမ်းသပ်လေ့လာဖို့အတွက် သိမ်းဆည်းထားတာပါ”
စက်ရုံမန်နေဂျာသည် ကောင်းမင်နောက်သို့ လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်၍ ခေါင်းငုံ့ကာ အစေခံတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လိုက်ပါလာလေသည်။
“ကိတ်မုန့်တွေကို သိမ်းထားတယ်၊ ဒါဆို ဆုတောင်းခဲ့တဲ့ ကလေးတွေကရော”
“သူတို့ကိုတော့ နားနားနေနေ အနားယူဖို့ တခြားနေရာကို ပို့ထားပါတယ်”
စက်ရုံမန်နေဂျာမှာ သိသိသာသာ လိမ်ညာနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဆုတောင်းဖို့အတွက် ကိတ်မုန့်က မဖြစ်မနေ လိုအပ်တာလား”
“ဒါက ဆုတောင်းပြည့်ဖို့ အခွင့်အလမ်းပိုများအောင် လုပ်တဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတစ်ခုပါပဲ”
စက်ရုံမန်နေဂျာက လုပ်ဆောင်ပုံ အဆင့်ဆင့်ကို ရှင်းပြနေသော်လည်း ကောင်းမင်က သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် ကလေးစားပွဲတစ်ခုဆီသို့ သွားပြီး တစ်ဝက်စားထားသော ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဆုတောင်းချင်တယ်ဆိုရင် ဒီမှာ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ အကုန်ရှိပါတယ်...”
“မင်း နှောင့်ယှက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး”
ကောင်းမင်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖယောင်းတိုင်များကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကိတ်မုန့်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ကောင်းမင်၏ ခေါင်းမာမှုကို မြင်သောအခါ စက်ရုံမန်နေဂျာသည် ထပ်မပြောတော့ဘဲ မီးခိုးရောင်ဝတ် ဝန်ထမ်းများရှိရာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ဆုတ်သွားတော့သည်။
“အစ်ကိုချူ... ဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ၊ ကျုပ်တို့နယ်မြေမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် မောက်မာနေတာလဲ၊ ကျုပ်တို့ကို မလေးစားဘူးလား”
“သေချင်နေတာလား၊ အသံလျှော့ထားစမ်း”
“ကျုပ်တို့က သူ့ကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတာကို သူက အဖတ်တောင်မလုပ်ဘူး၊ သူ ဘယ်လို ဆုတောင်းမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
ဝန်ထမ်းများက ကောင်းမင်ကို အထင်သေးနေကြခြင်းမှာ အကြောင်းရှိသည်။ ယခင် အတွေ့အကြုံများအရ ဆုတောင်းပြည့်ရန် အချက်သုံးချက် လိုအပ်ပေသည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်ရမည်၊ မွေးသက္ကရာဇ်နှင့် အချိန်အတိအကျ ရေးထားသော အထူးပြုလုပ်ထားသည့် မွေးနေ့ကိတ်တစ်လုံး ရှိရမည်၊ ထို့နောက် မျှော်လင့်ချက်နှင့် အပြောင်းအလဲအတွက် တောင့်တသော နှလုံးသား ရှိရမည်။
ယခုမူ သန်းခေါင်အချိန်ပင် မရောက်သေးဘဲ ကောင်းမင်သည် တစ်ဝက်စားထားသော ကိတ်မုန့်ဟောင်းကို ကိုင်၍ တစ္ဆေဆုတောင်းကို ဆင့်ခေါ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဟု သူတို့ ထင်နေကြလေသည်။
ဖယောင်းတိုင်များကို တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း စိုက်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း ၁၈ တိုင် ရှိလာလေသည်။ ကောင်းမင်က မီးခြစ်ကိုယူ၍ တစ်တိုင်ချင်းစီကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။
ဆုတောင်းအိမ်အတွင်းတွင် မီးအလင်းရောင်များမရှိတော့ပေ။ ၁၈ တိုင်သော ဖယောင်းတိုင်မီးများသာ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ဖြစ်နေပြီး ကောင်းမင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထင်ဟပ်နေကြသည်။
ဖယောင်းရည်များက ကိတ်မုန့်ပေါ်သို့ စီးကျနေသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးများက တဖြစ်ဖြစ် မြည်နေကြသည်။ သိသိသာသာကြီး မဟုတ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စတင်ပြောင်းလဲလာပုံရသည်။
နံရံပေါ်ရှိ ကာတွန်းရုပ်ပုံများ အသက်ဝင်လာကြသည်။၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးနေကြသည်။
ပန်းရောင် နံရံကပ်စက္ကူများက စတင်နက်မှောင်လာ၏။မျက်လုံးဖောက်ထုတ်ခံထားရသော ကစားစရာအချို့၏ နားနှင့် နှာခေါင်းများမှ သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မြူခိုးများ လိပ်တက်လာ၏။ ဆုတောင်းအိမ်အတွင်းရှိ ပရိဘောဂများက ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးသွားကြသည်။၎င်းသည် လီကျင်းအိမ်ရာမှ ဟောင်းနွမ်းသော အခန်းတစ်ခုနှင့် တူညီသွားတော့သည်။
တခြားသူများမှာ ထိုနေရာနှင့် မရင်းနှီးသော်လည်း အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာမူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် ကောင်းမင်နှင့်အတူ လီကျင်းအိမ်ရာမှ ပြန်လာကာစဖြစ်ပြီး ဆုတောင်းအိမ်အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းမှာ လီကျင်းရှိ ဈေးပေါသော အိမ်ခန်းဟောင်းအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အသွင်ပြောင်းလဲမှု... စတင်နေပြီလား”
စက်ရုံမန်နေဂျာ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ စိုရွှဲလာလေသည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ရီမုကို ကိုင်ကာ ကင်မရာအသေးစားလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆုတောင်းခန်းအတွင်း အသွင်ပြောင်းမှု ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် ဝမ်ကျား၏ ဦးလေးကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
မြို့တော်တောင်ပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန ရုံးခန်းထဲတွင် ဝမ်ကျား၏ ဦးလေးနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများသည် စခရင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။
သန်းခေါင်ယံပင် မရောက်သေးချေ။ ကောင်းမင်သည် စားကြွင်းစားကျန် ကိတ်မုန့်ဖြင့် အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“အကြီးအကဲ... သူ့ကို တားဖို့ သိပ်နောက်မကျသေးဘူး! ဒီ ရေသေဖိုရမ် တည်ထောင်သူက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး”
“ငါတို့က အများကြီး စတေးခဲ့ရတာ၊ ငါတို့လုပ်တဲ့ ဆုတောင်းတွေက စည်းမျဉ်းတွေကို တိတိကျကျ လိုက်နာရတယ်၊ သူက သေချာပေါက် ပြင်ဆင်လာတာပဲ”
လက်အောက်ငယ်သားများ ငြင်းခုံနေကြစဉ် ဝမ်ကျားဦးလေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း လင်းတလှည့် မှောင်တလှည့် ပြောင်းလဲလျက်ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် စခရင်ပေါ်ရှိ ကောင်းမင်သည် ပါးစပ်ဖွင့်လာသည်။သူသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် သူ့ဆုတောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ပြောလိုက်တော့သည်။
“ငါ့အဖေနဲ့ အမေ ငါ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပါစေလို့ ငါဆုတောင်းတယ်”
တချို့သော အကြောင်းရင်းများကြောင့် ထိုစကားလုံးများသည် ကောင်းမင်၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ထွက်လာသောအခါ အလွန်ပင် သဘာဝကျနေပုံရသည်။
သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူ၍ ဖယောင်းတိုင်အားလုံးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးဖယောင်းတိုင် ငြိမ်းသွားသည်နှင့် မြို့တော်တောင်ပိုင်းရှိ အချိန်များ အေးခဲရပ်တန့်သွားပုံရသည်။ ဆူညံသံများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သန်းခေါင်ယံတွင် ဆုတောင်းခဲ့ကြသော မြို့သားများအားလုံး ကောင်းမင်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဆုတောင်းသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု အရင်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာ၏။ထိုပုံရိပ်သည် သူတို့၏ မျက်ဆံများထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းသည် အစပိုင်းတွင် ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ရှိနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သွေးရောင်အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ အသွေးအသားများ မွေးဖွားလာပုံကို ဖော်ပြနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မျက်နှာပေါင်းများစွာ နစ်မြှုပ်နေပြီး မတူညီသော ဆုတောင်းတစ်ခုစီက ၎င်း၏ ပုံစံကို ပြောင်းလဲစေသည်။ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ခြောက်ခြားဖွယ်အရှိန်အဝါများက ပိုမိုပြင်းထန်လာလေသည်။
သွေးရောင်များက အရိပ်ကို လွှမ်းခြုံသွား၏။ ကောင်းမင်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးမြို့တော်သရဲတက်တူးနှင့် ဆင်တူသော ပုံစံကွက်များ ပေါ်လာသည့်အချိန်မှသာ မည်သည့်စက်ကိရိယာနှင့်မျှ ရှာဖွေ၍မရသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်မကောင်းဆိုးဝါးကြီးက တည်ငြိမ်လာတော့သည်။
သာမန်အားဖြင့် ထူးဆန်းသောကြက်သီးထဖွယ်ဆုတောင်းများသည် ပြောင်းလဲလေ့မရှိသော်လည်း ဝန်ထမ်းများက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တည်ရှိမှုကြီးသည် ဆက်လက်ပြောင်းလဲနေဆဲဖြစ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ အရိပ်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကိတ်မုန့်ကို ကိုင်ထားသော ကောင်းမင်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သွေးဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ရပ်နေကြလေသည်။