အရူးတွေ မျက်လုံးဖွင့်တဲ့နေ့

ကောင်းမင်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အရိပ်များထဲတွင် အသွေးအသားထဲမှ ရူးသွပ်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သရဲများနှင့်မကောင်းဆိုးဝါးများသာမက ဆေးရုံကိုယ်တိုင်ပါ အရည်ပျော်ကျလာတော့သည်။သားစားကြူးနတ်ဘုရားက ဆေးရုံတစ်ခုလုံးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးထည့်တော့မည့်အလားပင်။

မပြောသင့်သူ ရုပ်တုသုံးခုနှင့် မတိုက်ခိုက်မီက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်း၏ အတွင်းပိုင်းနေရာမှာ သိပ်မကြီးလှပေ။ နောက်ပိုင်း သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် အိပ်မက်၏ ပင်မယဇ်ပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီးနောက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းသည် အရည်အသွေးပိုင်းအရ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကောင်းမင်နှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်ရပ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် ဤအခန်းသည် သူ့ကံကြမ္မာနှင့် ရောယှက်နေခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။၎င်းသည် ကံကြမ္မာ၏ မျက်ကွယ်ပြုခြင်းခံရသော ထောင့်တစ်နေရာ၊ အချိန်မြစ်အတွင်း ပုန်းကွယ်နေသော ကျောက်ဆူးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ အသားအပိုင်းအစတိုင်းကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ကောင်းမင်၏ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသော မှတ်ဉာဏ်များကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်းသည် သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးဝိညာဉ်များ၏ "အိမ်" ပင် ဖြစ်တော့သည်။

မြို့ဟောင်း၏ အကြီးဆုံးလူနာဆောင်ကြီးသည် မြင်နိုင်သောအရှိန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွား၏။ ကျိန်စာများနှင့် သေဆုံးဝိညာဉ်များသည် သရဲတက်တူးပုံစံကွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိရိယာများပေါ်တွင် ခတ်နှိပ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ သရဲနီများသာ သူတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းထားနိုင်ကြသည်။

အသားနံ့များ လွင့်ပျံနေသော သွေးမြူထုသည် လူနာဆောင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ၁၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် အရိပ်ကမ္ဘာအတွင်းရှိ လီစန်းဆေးရုံသည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

“ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းက သူ့အကန့်အသတ်ရောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတာပဲ”

အရိပ်များထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော ကောင်းမင်၏ လက်မောင်းတွင် ဆေးရုံထံမှ ရရှိသော ကျိန်စာများ ရစ်ပတ်နေခဲ့သည်။

တရှိန်ထိုး စီးဆင်းနေသော ကံကြမ္မာရေစီးကြောင်းသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေ၏။ ကမ္ဘာသစ်သို့ ဦးတည်မည့် ရထားကြီးမှာ စတင်ထွက်ခွာနေပြီ ဖြစ်သည်။

…

သုံးရက်အကြာ၊ မြို့တော်အရှေ့ပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန အဆောက်အအုံ။

အတွင်းတွင် စုံစမ်းရေးမှူးတစ်ရာခန့် ဆယ်ယောက်တစ်ဖွဲ့ စုဝေးနေကြပြီး ကျင်းထောင်ရှန်းက ဦးဆောင်ထားသည်။

"ဌာနချုပ်က ခင်ဗျားကို ဟန်ဟိုင်းကနေ ထွက်ခွင့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

ကောင်းမင်က ကျောင်းသားကောင်စီရုံးခန်းတွင် ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ စထွက်လို့ရပြီလား"

အိပ်မက်သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ဘယ်သူမှ မငြင်းပယ်နိုင်ကြပေ။ ကျင်းထောင်ရှန်းကိုယ်တိုင်လည်း စွမ်းအားကို ဆာလောင်နေသူဖြစ်သည်။ အိပ်မက်သရဲများသာလျှင် မဲပေးပိုင်ခွင့်ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

"ခဏစောင့်ဦး၊ တခြားလူတွေ ရှိသေးတယ်"

ရှုပ်ထွေးသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိပ်များက လမ်းမကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အပြင်ဘက်မှ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသော သရဲများသည် မြို့တော်၏ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်လာကြသည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်သော်လည်း အလင်းရောင်မှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းသည် အေးခဲခံထားရသလို ငြိမ်သက်သွားသည်။

ကျင်းထောင်ရှန်းက ပိတ်စတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"မင်းတို့ ခြောက်ခြားဂိမ်းကစားသမားတွေနဲ့ လူနာဆောင်က သရဲတွေက ပူးပေါင်းလိုက်ကြပြီလား"

"ငါတို့ တစ်ခါမှ မပူးပေါင်းခဲ့ဖူးဘူး"

ကောင်းမင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ ကျောင်းသားကောင်စီဝင် အချို့က သူ့လက်ထဲသို့ စာရင်းတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။

သရဲများနှင့်မကောင်းဆိုးဝါးများ ကျူးကျော်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းလာလေသည်။ မိုးဖွဲလေးများ စတင်ရွာသွန်းလာတော့သည်။

အနီရောင်ထီးများကို မြင့်တက်လာ၏။ ခြောက်ခြားဂိမ်းကစားသမားများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရပ်ကွက်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် လူနာဆောင်မှ သရဲများကဲ့သို့ပင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။သူတို့သည် ပိုမိုသန်မာလာရန်အတွက် ဘာမဆို လုပ်ဝံ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ခြောက်ခြားဂိမ်းကစားသမားတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက လူတွေထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေပါလား"

ကျင်းထောင်ရှန်းက မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ထဲမှာ ကျုပ်နဲ့အတူ လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲကို ခိုးသွင်းဖို့လိုတဲ့ ထူးခြားတဲ့ လူတချို့ကို ရောထည့်ထားတယ်"

ကောင်းမင်သည် ဝတ်ရုံနက်အောက်မှ ပုန်းကွယ်နေသော ယုတ်မာသည့် အကြည့်များကို မြင်နိုင်နေသည်။

"ဒီမှာရှိတဲ့ 'လူ' တိုင်းမှာ ရွေးချယ်ခံရတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်"

မြို့သားအများစုအတွက်တော့ ဒီနေ့သည် ထူးခြားမှုမရှိသော နေ့တစ်နေ့ပင်။ ဟန်ဟိုင်း၏ ကံကြမ္မာကို အင်အားစုတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် လှုပ်ခါနေပြီဆိုတာကို သိတဲ့သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

မိုးစက်များသည် ကွန်ကရစ်ခင်းထားသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေ၏။ ဆူညံသံများက လူတို့၏ စကားသံများကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ လေထုထဲတွင် မြူများ ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုပုံရိပ်များသည် မိုးထဲတွင် ရပ်ကာ လားရာတစ်ခုတည်းသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ကောင်းမင်၊ အားလုံး စုံပြီ"

ကျောင်းသားကောင်စီဥက္ကဋ္ဌက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။သူသည် မျဉ်းနီတားထားသော အမည်စာရင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

လှုံ့ဆော်စာသားမှ မရှိ၊ စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ပေးမည့် စကားလုံးများလည်း မပြောချေ။

ကောင်းမင်သည် အပေါ်ဘက်ရှိ အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သားစားကြူးနတ်ဘုရားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

သရဲပုံစံကွက်များ ခတ်နှိပ်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရေး ကိရိယာများသည် အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်မိနေကြပြီး အသားမီးဖိုထဲမှ ဝိညာဉ်မီးတောက်များက မီတာအတော်များများအထိ မြင့်တက်လာသည်။ လူတိုင်းရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန၏ မျှော်လင့်ချက်မြို့သစ်နှင့် အရွယ်အစားချင်း တူညီသော စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းမြို့တော်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာစောင့်နေကြတာလဲ"

ခြောက်ခြားဂိမ်းကစားသမားများနှင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် သရဲများက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ကျောင်းသားကောင်စီအဖွဲ့ဝင်များနှင့် ဟန်ဟိုင်းကိုယ်ထူကိုယ်ထ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များ နောက်က လိုက်ပါသွားကြသည်။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူရှင်းသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းထောင်ရှန်းက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ စုံစမ်းရေးမှူး တစ်ရာသည် တည်ငြိမ်သောမျက်နှာထားများဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရေး ကိရိယာများကြားသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်သွားကြတော့သည်။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အနာဂတ်ကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး သူတို့၏ အသက်ကို ကောင်းမင်ထံ အပ်နှံလိုက်ကြပြီဖြစ်သည်။

ရှင်းလုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန တံဆိပ်ပါသော ပြုပြင်မွမ်းမံထားသည့် ကားအုပ်စုတစ်စုသည် မြို့တော်အရှေ့ပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန ရှေ့တွင် ဆိုက်ရောက်လာသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက စတီယာရင်ကို ကိုင်ကာ အဆောက်အအုံထဲသို့ စူးစမ်းကြည့်နေ၏။

ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်း တံခါးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားသည်။ ကောင်းမင်သည် ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ကားအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဝမ်ကျား ရှင်းလုကနေ မင်းနဲ့အတူပါလာတဲ့ မသေဆေးကုမ္ပဏီက လူတွေအကုန်လုံး ဒီမှာပဲလား"

"ငါ့မှာ လူပေါင်း ၄၂၇ ယောက် ရှိခဲ့တာ၊ အခု ၅၇ ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်"

ဝမ်ကျားသည် နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေရင်း မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားသည်။

"ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုကြောင့် လူတိုင်းကို ဒုက္ခပေးခဲ့မိပြီ"

"ဝိညာဉ်မရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို သရဲတွေ ပူးကပ်သွားနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒါကို မင်းနားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့သာ အသက်ရှင်နေဦးမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေက ရှင်းလုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အသုံးဝင်နေသေးတယ်ဆိုတာသိရင် သူတို့ ပျော်နေကြမှာပါ၊ အဲ့ဒီအတွေးနဲ့ပဲ သူတို့ ဟန်ဟိုင်းကို ဝင်လာခဲ့ကြတာပဲလေ"

"ငါ သူတို့အတွက် လက်စားချေပေးပါ့မယ်"

ဝမ်ကျားဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကောင်းမင်က ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

ယာဉ်တန်းသည် ဟန်ဟိုင်း၏ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားသည်။ ကောင်းမင်နှင့် ရှင်းလုမှ စုံစမ်းရေးမှူးများသည် အိပ်မက်၏ ပင်မယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ပြန်သွားနေကြသည်။

"အပြန်လမ်းက ပွင့်သွားပြီ၊ အဲ့ဒီနေရာကို ကျန်းတင်းတစ်ယောက်တည်း စောင့်နေတာ၊ ငါ သူ့အတွက် နည်းနည်းစိုးရိမ်မိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ ဟန်ဟိုင်းမှာ ကြာကြာမနေတော့ဘူး"

ကောင်းမင်က စီးကရက်ကို အတင်းမီးညှိရန် ကြိုးစားနေသည့် ဘေးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူပင်လျှင် အကြိမ်အတော်များများ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသည်။

"ရင်ခုန်နေလို့လား"

"ရင်မခုန်ပါဘူး၊ မသေဆေးကုမ္ပဏီက အထက်လူကြီးတွေရဲ့ ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပစ်ရတော့မယ်လို့ တွေးမိလို့ နဲနဲစိတ်လှုပ်ရှားနေရုံပါပဲ"

"အခွင့်အရေးတွေ ရှိလာမှာပါ"

ကောင်းမင်သည် ပင်မယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ လျှောက်မသွားခင် ရှိနေသော လူတိုင်းကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်နှာများကို မှတ်သားလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်လာတဲ့အခါ ဟန်ဟိုင်းသွေးမြို့တော်ကို ပြန်တည်ဆောက်မယ့် အချိန်ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အိပ်မက်သရဲက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့၊ ဖော်မပြနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်လာလိမ့်မယ်၊ ဟန်ဟိုင်းဟာ အဲ့ဒီကောင်တွေအတွက် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အိမ်မက်ဆိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ယဇ်ပလ္လင်တံခါး ပွင့်သွား၏။ ရှင်းလုစုံစမ်းရေးမှူးများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့၏ သွေးနီရောင်လက်ပတ်များကို ထိတွေ့ကာ အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ပို့ဆောင်သည့် စနစ်ကို စတင်လိုက်ကြသည်။ ကောင်းမင်က သူတို့ကို ယဇ်ပလ္လင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမင် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သည်။

“ဒီယဇ်ပလ္လင်ကို ဝါးမြိုလိုက်ရင် ဟန်ဟိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ နောက်ဆုံး အစီအစဉ်အတွက် ငါ သည်းခံထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်”

အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးနှင့် အဆုံးမရှိ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေစက်များကို ငေးကြည့်ရင်း ကောင်းမင်သည် ယဇ်ပလ္လင်လမ်းကြောင်းထဲသို့ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။

သူ၏ အသိစိတ်သည် ပုံရိပ်ယောင်နှင့် အရှိတရားကြားတွင် လွင့်မျောနေလေသည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် အခြားပင်မယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု၏ တည်နေရာကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ပင်လယ်နက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော လူတစ်ယောက်က အလင်းစက်လေးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသလိုမျိုးပင်။ သူသည် အားကုန်သုံး၍ ထိုအလင်းဆီသို့ ကူးခတ်သွားကာ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ဘန်း”

ယဇ်ပလ္လင်တံခါး ပွင့်ထွက်သွားပြီး အာဟာရပျော်ရည်နံ့များ နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာတော့သည်။ လင်းထိန်နေသော အချက်ပြမီးတန်းများနှင့် ကျန်းတင်း၏ ရင့်ကျက်သော်လည်း ချောမောသော မျက်နှာကို ကောင်းမင် မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်အမြန်ကြီး ပြန်လာတာလား"

ယဇ်ပလ္လင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော ကျန်းတင်းမှာ အလွန်စပ်စုချင်နေသည်။

"ဟန်ဟိုင်းမှာ အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ၊ ငါ့သားလေးနဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေကိုရော တွေ့ခဲ့လား"

"သူတို့ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပြန်ပါလာပါတယ်"

ကောင်းမင် စကားဆုံးသည်နှင့် ဧရာမအာဟာရကန်ကြီးထဲတွင် လွင့်မျောနေသော "အသက်ရှင်နေသည့် လူသေများ" ထံမှ တုံ့ပြန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အချက်ပြမီးများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ အချို့သည် မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်လာကြတော့သည်။