ငါ ပိုက်ဆံ ပိုပေးမယ်
Vol. 1 Ch. 2
တန်ဝမ်ကျဲသည် မိမိနှင့်အတူပါလာသော ရွှေလက်ချောင်းစနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အဘယ်ကြောင့် အသုံးမပြုနိုင်ရသနည်းဆိုသည်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းကြောင်းကို မှန်ကန်စွာ မရွေးချယ်ရသေးသောကြောင့်ပင်။
ဂိမ်းများထဲတွင်လည်း ဤကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ အတွေ့အကြုံဆိုသည်မှာ လူကိုရိုက်နှက်ရုံနှင့် မရနိုင်ဘဲ လူမဟုတ်သောအရာများကို နှိမ်နင်းမှသာ ရရှိနိုင်ပေသည်။
သတ်ဖြတ်ခြင်းအပြင် သူသည် တာဝန်များ လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် အတွေ့အကြုံသစ်သီး အမျိုးမျိုးကို ဝယ်ယူရန်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးစွဲရန်လည်း လိုအပ်သည်။
သူ့၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ ပညာသင်ရန် ဆရာတစ်ယောက် ရှာဖွေဖို့ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ တန်ဝမ်ကျဲသည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခြင်းပင်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင် ကျေးရွာများတွင် နာမည်ကြီးနေသည့် လူမိုက်ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။
အကယ်၍ သူသာ တရားသောလမ်းကို လျှောက်သည့် ကျင့်ကြံသူများထံတွင် တပည့်သွားခံပါက ပညာရမည့်အစား အရိုက်ခံရဖို့က ပိုများနေခဲ့သည်။
ဥပမာ ဦးလေးကျိုးကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ပိုက်ဆံပေး၍ ကိစ္စရပ်များ ဖြေရှင်းခိုင်းလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း အစစ်အမှန် ပညာသင်ပေးရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပေ။ ဦးလေးကျိုး၏ ဘေးနားရှိ ချူရှန်းနှင့် ဝမ်ချိုင်တို့သည် အသုံးမကျသော်လည်း စိတ်ရင်းကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။
တပည့်လက်ခံခြင်းဆိုသည်မှာ ပိုက်ဆံရှိရုံနှင့် မရဘဲ လူ၏ စရိုက်လက္ခဏာပေါ်တွင်လည်း မူတည်၏။
တန်ဝမ်ကျဲသည် မိမိကိုယ်ကို စိတ်ကောင်းရှိသူဟု ယူဆထားသော်လည်း စရိုက်ဆိုသည်မှာ ပါးစပ်ဖြင့် ပြောရုံနှင့် သက်သေပြ၍ မရနိုင်ပေ။ သူသည် ယနေ့မှစ၍ လူကောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲမည်ဆိုလျှင်ပင် လူထု၏အမြင်တွင် ပုံရိပ်ကောင်းတစ်ခု ရရှိနိုင်ရန်မှာ အနည်းဆုံး သုံးနှစ်မှ ငါးနှစ်ခန့် အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားချေလိမ့်မည်။
သို့သော် ပိုက်ဆံရှိလျှင် အရာရာ ဖြစ်နိုင်သည့် လူမျိုးလည်း ရှိ၏။
ထိုသို့သောသူများ ရှိရုံသာမက ၎င်းတို့၏ အစွမ်းမှာလည်း အလွန်မြင့်မားလွန်းကြသည်။
တန်အိမ်တော်....။
အကြံပေးအရာရှိ လျိုသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း သီချင်းနားထောင်ကာ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေ၏။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူဌေးတန်သည် ဆိုင်များနှင့် ငွေစာရင်းများကို သွားရောက်စစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် သူများမယားကို ခိုးယူခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်နေတတ်သည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော တန်အိမ်တော်ကြီးမှာ အကြံပေးလျို၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကြီးကဲ့သို့ပင်။ သူ လုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရှိသည်မှာ နေ့စဉ် ပျော်ပျော်ပါးပါး နေထိုင်ရန်သာဖြစ်သည်။
တန်ဝမ်ကျဲ၏ ဖိတ်ကြားမှုကို သူ လက်ခံရရှိသောအခါ အစပိုင်းတွင် မသွားလိုသော်လည်း တန်ဝမ်ကျဲသည်လည်း “တန်” ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူထားသူဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သောအခါ မသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“သခင်လေးတန် ကျုပ်ကို ရှာနေတယ်ဆို...။”
“တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားရလို့ပါ။ အဲဒီ ခင်ဗျားရှာပေးတဲ့ အဘွားအိုစွန်းက တကယ်ရော စိတ်ချရရဲ့လား။”
“စိတ်ချရတာမှ လွန်ပါရောဗျာ။ သူဌေးတန်ရဲ့ ‘ထာဝရလှံတော်’ ဆိုတာ အဘွားအိုစွန်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပေါ့။”
ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ကြားရတာ နည်းနည်း ရွံစရာကောင်းလာပြီ။
“ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို စနစ်တကျ စစ်ဆေးပေးဖို့ တခြား ဆရာတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးစမ်းပါ။”
“ဗျာ...”
အကြံပေးလျိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွား၏။
“သခင်လေးတန် မင်းက...”
မနေ့ညက အတွေ့အကြုံက တန်ဝမ်ကျဲရဲ့ စိတ်ထဲက တစ်ခုခုကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်တာများလား။
“ငါ့မျိုးရိုးက တန်၊ သူဌေးကြီးတန်ရဲ့ တန်မျိုးရိုးပဲ။”
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ...”
အကြံပေးလျိုသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ ‘ကောင်းပြီ’ ဟု သုံးကြိမ်ပြောပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်၏။
“သခင်လေးတန်မှသာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီလောက် ဂရုစိုက်ပြီး တန်မိသားစုအတွက် စဉ်းစားပေးနိုင်တာပါ။ ကျုပ် ချန်ခိုင်လို့ခေါ်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ကို သိတယ်။ အခုချက်ချင်း သူ့ကို သွားပင့်ပေးပါ့မယ်။”
ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ချန်ခိုင်ကို ရှာပေးခဲ့သူမှာ အကြံပေးလျိုပင်ဖြစ်ရာ သူ့တွင် အဆက်အသွယ် ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။
မကြာမီ ထိုလူ ရောက်လာခဲ့၏။
ချန်ခိုင်သည် ဖာထေးထားသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ရောက်လာခဲ့လေသည်။
ထိုလူသည် နဖူးတွင် ယင်နှင့်ယန်ငါးပုံစံ အမှတ်အသားပါသော ဝတုတ်တုတ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏နောက်တွင်မူ သူနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ပိန်လှီသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ပါလာခဲ့သည်။
တန်ဝမ်ကျဲကို မြင်သည်နှင့် သူက ပြုံးလိုက်၏။ တစ်ခေါက် လာလိုက်ရုံဖြင့် ငွေဒင်္ဂါးများ အိတ်ထဲ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ အောင့်ထားခိုင်းလျှင်ပင် သူ ပြုံးနေမိမှာပင်။
“တာအိုဆရာကြီးချန်...”
တန်ဝမ်ကျဲက လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
သူ ရှာနေသည့်သူမှာ ရှေ့တွင်ရှိသော မည်သည့် ကိုယ်ကျင့်တရား စည်းမျဉ်းမှ မရှိသည့် ဤလူပင် ဖြစ်သည်။
ချန်ခိုင်... ချန်ခိုင်...ပိုက်ဆံမြင်လျှင် မျက်လုံးများတောက်ပလာသူ။
သူသည် ပိုက်ဆံအတွက်ဆိုလျှင် ဘာမဆို လုပ်မည့်သူဖြစ်ပြီး သူ၏ ပညာမှာလည်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် သူသည် မြေကြီးကို ဆောင့်နင်း၍ နတ်ဘုရားများကို ပင့်ဖိတ်ခြင်း၊ မီးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ လျှပ်စီးလက်ဝါး၊ ဖုတ်ကောင်များကို အဝေးမှ ထိန်းချုပ်ခြင်း စသည့် စွမ်းအားကြီးသော အစွမ်းများကို ပြသခဲ့၏။
သူ၏ ဆရာတူညီငယ်နှင့် ပေါင်ကျန်းတို့ နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ရခဲ့ခြင်းမှာ သူဌေးတန်၏ ဖိနပ်ကို သုံး၍ နတ်ဘုရားပင့် ဂါထာကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဇာတ်သိမ်းမှာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။
ထိုဝတုတ်တုတ် တာအိုဆရာသည် တန်ဝမ်ကျဲကို လမ်းလျှောက်နေသည့် ငွေဒင်္ဂါးပုံကြီးအလား ကြည့်ရင်း ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“သခင်လေးတန် ကျုပ်ကို ရှာနေတယ်ဆိုတာ ဘာကိစ္စများပါလဲ။”
“တာအိုဆရာကြီးချန် ခင်ဗျား တပည့်လက်ခံလား။”
တန်ဝမ်ကျဲက မိမိနှာခေါင်းကို ညွှန်ပြရင်း တဲ့တိုးပင် မေးလိုက်သည်။
“ဗျာ...”
ချန်ခိုင် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။
ဤနယ်မြေတွင် ကျင်လည်နေသူများ ဖြစ်သဖြင့် ချန်ခိုင်သည် သူဌေးတန်နှင့် တန်ဝမ်ကျဲကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိထား၏။ တစ်ဦးမှာ သားသမီး မထွန်းကားနိုင်သော သူဌေးကြီးတန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ထို သန်းချီသော အမွေများကို ဆက်ခံမည့် တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူ တန်ဝမ်ကျဲဖြစ်သည်။
တပည့်လက်ခံရမယ် ဟုတ်လား။
ဒါက မျိုးဆက်ပြတ်အောင် လုပ်နေတာပဲ။
ထိုသို့ဆိုလျှင် မနက်ဖြန်ကျလျှင် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် သူ၏ ဘုရားကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ကာ သူ ကိုယ်တိုင်ရေးသည့် “သေတမ်းစာ” ကိုပင် အတင်းရေးခိုင်းပေလိမ့်မည်။
ချန်ခိုင် ထိတ်လန့်သွား၏။
“သခင်လေးတန် ခင်ဗျား မသိလို့ပါ။ ကျုပ်တို့ ဒီအလုပ်ထဲ ဝင်လာရင် မျိုးဆက်ပြတ်သွားလိမ့်မယ်။”
“မျိုးဆက်ပြတ်မယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။”
“ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ကလေးမရနိုင်တော့တာကို ပြောတာပါ။”
ချန်ခိုင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းသားပဲ။ ဒါဆို ငါ အကာအကွယ် သုံးဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့။”
“ဗျာ...”
ချန်ခိုင် နားကို ကုတ်လိုက်မိ၏။
“ဒါတင် မကသေးဘူး။ တခြားဟာလည်း ရှိပါသေးတယ်။”
ချန်ခိုင်က ဆက်လက် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းကို ‘အဝတ်စုတ်နှင့် မြေနင်းဂိုဏ်း’ လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဝတ်စုတ်ဆိုတာက အဝတ်အစားအကောင်းတွေ မဝတ်ရဘူး။ အဝတ်အစားတွေကို အမွှေးတိုင်နဲ့ တို့ပြီး အပေါက်တွေဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံကို တစ်ညသိပ် လက်ထဲ မထားရဘူး။”
တန်ဝမ်ကျဲသည် သန်းချီသော အမွေများကို ဆက်ခံရမည့်သူဖြစ်ပြီး သူသည် အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ကာ လက်ထဲ ပိုက်ဆံမရှိသည့် ဘဝကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည် ရှိပါမည်နည်း။
“အင်း...”
တန်ဝမ်ကျဲက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
မှော်အတတ်၏ ကံဆိုးမှု ငါးပါးနှင့် ချို့ယွင်းချက် သုံးပါးထဲတွင် သူသည် အထီးကျန်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်း၊ သားသမီးမရှိခြင်းနှင့် ပိုက်ဆံမရှိခြင်းတို့နှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ အမှန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။
ငယ်စဉ်တွင် တစ်နပ်စား တစ်နပ်ငတ်၊ အိုမင်းလာသောအခါတွင်လည်း ပြုစုမည့်သူ မရှိ။
“အဝတ်အစားမှာ အပေါက်တွေ ဖောက်ထားရင် ရပြီလား။ ဘောင်းဘီ စုတ်နေရင်ကော ရလား။”
“အပေါက်တွေ ဖောက်ရမယ်။ ပြီးရင် အဝတ်စုတ်တွေနဲ့ ပြန်ဖာရမယ်။”
ချန်ခိုင်က ပြောလိုက်သည်။
ခြုံငုံပြောရလျှင် အဝတ်အစား ကောင်းကောင်း ဝတ်ဆင်၍ မရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
“အကယ်၍ ကျုပ်က ဘောင်းဘီ နှစ်ထပ် ဝတ်ရင်ကော။ အတွင်းခံကို အပေါက်တွေဖောက်ထားပြီးတော့လေ။”
တန်ဝမ်ကျဲသည် သူ၏ ပုံရိပ်ကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရသေး၏။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းသာ ဖြစ်ပါက ပြဿနာမရှိချေ။ ဖာရာများလေ ဖက်ရှင်ကျလေပင်။ သို့သော် သူသည် သန်းချီသော အမွေများကို ဆက်ခံရမည့်သူ မဟုတ်ပါလော။
မည်သူက ပိုက်ဆံကို ကျောခိုင်းပါမည်နည်း။
ချန်ခိုင်: “ဗျာ...”
တန်ဝမ်ကျဲသည် ဤကိစ္စအပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး မပေးတော့ပေ။ အကယ်၍ တကယ်သာ အဆင်မပြေလျှင် သူသည် အဝတ်စုတ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပေမည်။ သန့်ရှင်းနေဖို့သာ လို၏။ ထို့ပြင် သူသည် ကျွမ်းကျင်သော အပ်ချုပ်ဆရာအား အဝတ်စုတ်ပုံစံကို အထူးမှာယူ၍ ချုပ်ခိုင်းနိုင်သည်။ အဝတ်စုတ်တိုင်း ရုပ်ဆိုးနေစရာ မလိုပေ။
သူက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု စတင်မေးမြန်လိုက်သည်။
“ပိုက်ဆံ တစ်ညသိပ် လက်ထဲမထားရဘူး ဆိုတာက ဘာကို ပြောတာလဲ။ အကယ်၍ ကျုပ်မှာ ငွေသားမရှိဘဲ ဆိုင်တွေ၊ မြေကွက်တွေပဲ ရှိရင်ကော ဘယ်လို သတ်မှတ်လဲ။”
ချန်ခိုင်နှင့် သူ၏ဆရာတူညီငယ် အင်မော်တယ်ဆရာရွှီတို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင် နေအိမ်များ ရှိကြသည်ကို တန်ဝမ်ကျဲ မှတ်မိနေ၏။ တစ်ဦးက အိမ်ရှိပြီး နောက်တစ်ဦးက ရင်ခွဲရုံရှိသည်။ မည်သူမှ လမ်းဘေးတွင် အိပ်မနေကြပေ။
“ဗျာ... အဲဒါက...”
“တစ်ညသိပ် ပိုက်ဆံ တွက်ချက်ပုံက ကျုပ်ရဲ့ စုစုပေါင်း ပိုင်ဆိုင်မှုအပေါ်မှာလား ဒါမှမဟုတ် လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငွေသားအပေါ်မှာလား။ အကယ်၍ ကျုပ်မှာ အခု ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ၁၀၁ ဒင်္ဂါး ပြန်ပေးဖို့ ရှိနေတယ်။ ဒါဆိုရင် ဒီ ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ က ကျုပ်နဲ့ တကယ် မဆိုင်ဘူး။ ဒီဆိုရင်ကော အဲဒါက တစ်ညသိပ် ပိုက်ဆံထဲပါလား။”
“ဗျာ...”
“အကယ်၍ စုစုပေါင်း ပိုင်ဆိုင်မှုကို မကြည့်ဘဲ ငွေသားကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်မှာ ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေမဝင်ခင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ချေးပေးလိုက်ပြီး နေထွက်မှ ပြန်တောင်းမယ်ဆိုရင်ကော အဲဒါ တစ်ညသိပ် ပိုက်ဆံ ဖြစ်သွားမလား။”
“ဗျာ....”
“အကယ်၍ ကျုပ် ဒီနေ့ ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ပိုက်ဆံပေးဖို့ နောက်ကျနေလို့ တစ်လကြာမှ ပေးတယ်ဆိုရင် အဲဒီ ပိုက်ဆံက တစ်ညသိပ် ပိုက်ဆံထဲ ထည့်တွက်မလား။”
“ဗျာ....”
“အကယ်၍ ကျုပ်က ဒီ ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ ကို သုံးပြီး အမွှေးတိုင်၊ ဖယောင်းတိုင်နဲ့ စက္ကူပိုက်ဆံတွေ ဝယ်လိုက်တယ်။ ခင်ဗျား အိမ်မှာ သိုလှောင်ထားသလိုမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒါတွေကို နောက်နေ့မှ ပြန်ရောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက တစ်ညသိပ် ပိုက်ဆံ ဖြစ်သွားမလား။”
“ဗျာ....”
“အကယ်၍...”
ချန်ခိုင်၏ ခေါင်းမှာ မူးနောက်လာခဲ့သည်။ အချက်တစ်ချက်မှာ တန်ဝမ်ကျဲ၏ မေးခွန်းများမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထက်မြက်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်ခြင်းပင်။ အရင်က သူသည် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ရဖူးပေ။ အတိတ်က သူသည် ပိုက်ဆံရှိလျှင် ရှိသလို သုံးပစ်ခဲ့ပြီး ပိုက်ဆံမရှိသည့် ရက်များက ရှိသည့်ရက်များထက် ပိုများခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ချက်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် “ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀၊ ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀၊ ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀...” ဆိုသည့် အသံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ တန်က ချမ်းသာမှန်း သူသိသော်လည်း ဥပမာပေးတိုင်း ငွေဒင်္ဂါး ၁၀၀ ကို မသုံးပါရန် သူ တောင်းဆိုချင်လာမိသည်။
“အကယ်၍ ကျုပ်က တပည့်မခံဘဲနဲ့ ဂါထာတွေကိုပဲ သင်မယ်ဆိုရင်ကော။”
နောက်ဆုံးတွင် ချန်ခိုင် ဖြေနိုင်မည့် မေးခွန်းတစ်ခု ရောက်လာခဲ့လေသည်။
“ဗျာ...အဲဒါ... အဲဒါက စည်းကမ်းနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး။ ပြီးတော့ သခင်လေးတန် ဂိုဏ်းထဲ မဝင်ဘဲ ဂါထာတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သင်လို့ရမှာလဲ။”
တန်ဝမ်ကျဲ: “ကျုပ် ပိုက်ဆံ ပိုပေးမယ်။”
ထိုအခိုက်တွင် ချန်ခိုင်၏ မျက်လုံးထဲ၌ တန်ဝမ်ကျဲသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့်လူ တစ်ဦးအလား ဖြစ်သွားတော့လေသည်။