ပေါင်ကျန်း
Vol. 1 Ch. 5
တန်ဝမ်ကျဲ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် သူဌေးကြီးတန်သည် သူ၏တူဖြစ်သူ မိန်းကလေးကြည့်သွားရမည့်ရက် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ သူအနှစ်သက်ဆုံး မြင်းလှည်းဆရာ ပေါင်ကျန်းကို တိုက်ရိုက်လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။
ယိမ်းထိုးနေသော မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း တန်ဝမ်ကျဲသည် ပေါင်ကျန်းနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောနေခဲ့သည်။
“ပေါင်ကျန်း မင်း အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီလား။”
တန်ဝမ်ကျဲ၏ စတိုင်မှာ မနေ့က သူပြင်ဆင်ထားသည်များနှင့် ဆက်စပ်၍ တဲ့တိုးမေးမြန်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မိန်းမအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ပေါင်ကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“သခင်လေးတန်ကို တင်ပြရရင် ကျုပ် အိမ်ထောင်ကျတာ မကြာသေးဘူးဗျ။ ကျုပ်ရဲ့မိန်းမက ဆယ်ရွာတစ်ရွာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ အချောအလှလေးလေ။”
“ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီတစ်ခါ ငါတော့ လူဆိုးဖြစ်သွားတော့မှာပဲ။”
တန်ဝမ်ကျဲက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် လူဆိုးဖြစ်မှာလဲ။ အခုလို သခင်လေးနဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို လိုက်ရတာက အသွားအပြန် သုံး၊ လေး၊ ငါးရက်လောက်ပဲ ကြာမှာပါ။ သူဌေးကြီးတန်ကလည်း ကျုပ်ကို ဆုလာဘ်တွေ ရက်ရက်ရောရော ပေးထားပြီးသားပါ။”
ပေါင်ကျန်းသည် သူ၏အလုပ်ကို အလွန်ကျေနပ်နေ၏။ အခြားသူဌေးများသည် ဆုကြေးပေးရာတွင် ကပ်စေးနှဲကြသော်လည်း သူဌေးကြီးတန်ကမူ တစ်မူထူးခြားစွာ နှစ်ဆပေးလေ့ရှိသည်။
၎င်းမှာ တန်မိသားစု၏ ရိုးရာပင် ဖြစ်၏။
ပိုက်ဆံ ပိုပေးခြင်း....။
“မင်းက အိမ်ထောင်ကျကာစ ချောမောလှပတဲ့ မိန်းမကို ဖက်ပြီး အိမ်မှာနေရမယ့်အစား ငါက မင်းကို အပြင်ထွက်ခိုင်းပြီး မင်းမိန်းမကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရအောင် လုပ်နေတာလေ။ အဲဒါ လူဆိုးအလုပ်မဟုတ်ရင် ဘာလဲ။”
“ဟာ...သခင်လေးတန်ကလည်း အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ သူဌေးကြီးတန်က ကျုပ်ကို အလုပ်ကောင်းကောင်းပေးတယ်။ ပိုက်ဆံလည်း ရတယ်။ ပင်လည်းမပင်ပန်းဘူး။ အခု သခင်လေးကို ကူညီခွင့်ရတာက ကျုပ်အတွက်... ဘယ်လိုပြောမလဲ... ဂုဏ်ယူစရာပေါ့... ဟုတ်တယ်၊ ဂုဏ်ယူစရာပါဗျ။”
ပေါင်ကျန်းသည် စကားလုံးလှလှလေးများ သုံးနိုင်ရန် ကြိုးစားပြောဆိုနေခဲ့သည်။
တန်ဝမ်ကျဲသည် ပေါင်ကျန်းအကြောင်းကို အရင်ကတည်းက စုံစမ်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ဤလူသည် မျက်နှာပွင့်ခြင်းကို အလွန်ဂရုစိုက်ပြီး ကြွားဝါရခြင်းကို ဝါသနာပါ၏။ သို့သော် လူဆိုးမဟုတ်ဘဲ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ထားရှိသူဖြစ်သည်။
“မင်း အဲဒီလို တွေးပေးတာ ကောင်းပါတယ်။ ပြည်နယ်မြို့တော်ရောက်ရင် ငါ မင်းကို ထမင်းကောင်းကောင်း တစ်နပ် ကျွေးမယ်။”
တန်ဝမ်ကျဲက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေးတန်ကတော့ အားနာစရာကြီးဗျာ ဟားဟားဟား။”
“ဒါနဲ့ ပေါင်ကျန်း မင်းက ဒီကို ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူးမဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့ ဒီဘက်ခေတ်က ဒီလိုပဲလေဗျာ။ စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲလာရင် အလုပ်ရမယ့်နေရာကို သွားရတာပါပဲ။ ကျုပ်ရဲ့ဇာတိကတော့ မာကျားမြို့ပါ။ ဒီကနေ မိုင်အနည်းငယ်လောက် ဝေးပါတယ်။”
ခြေကျင်သွားလာပြီး ပါးစပ်ဖြင့် သတင်းစကားပါးရသော ဤခေတ်တွင် မိုင်အနည်းငယ်ဆိုသည်မှာ အတော်လေး ဝေးသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။
တန်ဝမ်ကျဲသည် အစောပိုင်းက လူလွှတ်၍ စုံစမ်းခိုင်းထားသော်လည်း ‘ဦးလေးကျိုး’ ၊ ‘မျက်မှန်လေး’ နှင့် ‘ကြိုးကြာတစ်ထောင်’ စသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို အချိန်တိုအတွင်း ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ကျော်ကြားမှုမှာ မိုင်သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ခန့်သာ ပျံ့နှံ့နေပြီး ၎င်းမှာ ခြေကျင် သို့မဟုတ် စက်ဘီးဖြင့် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်း အသွားအပြန် လုပ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးသာ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဤခေတ်တွင် ကျေးရွာများ၌ အရပ်သား မှော်အတတ် တတ်သူများမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိကြ၏။ ရွာတိုင်းတွင် တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်တော့ ရှိစမြဲပင်။ သူများနယ်မြေထဲ သွား၍ အလုပ်လုခြင်းမှာ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်း၏ အစပင်ဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဖုတ်ကောင်မောင်းထုတ်သည့် တာအိုဆရာများမှာ အညစ်ပတ်ဆုံး၊ အပင်ပန်းဆုံးနှင့် အနှိမ်ခံရဆုံး အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေကြသည့် လေလွင့်သူများသာဖြစ်၏။ သူတို့တွင် အတည်တကျ နေရပ်မရှိဘဲ အလောင်းများနှင့်သာ အချိန်ကုန်နေကြရပေသည်။ လူများက သူတို့ကို ‘တာအိုဆရာကြီး’၊ ‘ဆရာကြီး’ ဟု ရိုရိုသေသေ ခေါ်ကြသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ကံမကောင်းမှာ ကြောက်သဖြင့် မည်သူမျှ သူတို့နှင့် မပတ်သက်လိုကြပေ။
သူတို့ကို ရှာဖွေရန်မှာ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။
မြင်းလှည်းလေး တဂျိဂျိဖြင့် သွားနေစဉ် နှစ်ဦးသား ကောင်းကင်အောက်ရှိ အကြောင်းအရာပေါင်းစုံကို စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြ၏။ ပေါင်ကျန်း အပြောအများဆုံး အကြောင်းအရာမှာ သူ၏သတ္တိကြီးပုံနှင့် သရဲကို ဘယ်လို မကြောက်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းကတော့ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ။”
တန်ဝမ်ကျဲက စိတ်ရင်းဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ဤကမ္ဘာတွင် သရဲတစ္ဆေများ ရှိကြောင်း သူသိလိုက်ရသည့်နေ့မှစ၍ ညဘက် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ စဉ်းစားလိုက်ရုံနှင့် ကြက်သီးထမိသည်။
ထို့ကြောင့် သူ ဂါထာအတတ်များ သင်ယူလိုခြင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်စက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကြောင့်လည်း ပါဝင်ပေသည်။
‘စိတ်ထားဖြောင့်ရင် အရိပ်မစောင်းဘူး’ တို့၊ ‘ညသန်းခေါင် သရဲတံခါးခေါက်တာ မကြောက်ဘူး’ တို့ဆိုသည်မှာ အလကား စကားများသာဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း သရဲတစ်ကောင်က မျက်နှာချင်းဆိုင် လာပူးကပ်ကြည့်စမ်းပါ။ ကြောက်၊ မကြောက် သိရပေလိမ့်မည်။
မကြောက်ရရန်အတွက် အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူတို့ကို နှိမ်နင်းနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ရန်သာဖြစ်သည်။
သရဲက ငါ့ကို ကြောက်နေရင် ငါ သူတို့ကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။
တန်ဝမ်ကျဲ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိလိုက်သောအခါ ပေါင်ကျန်း၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပို၍ ကြွားဝါချင်လာ၏။ သူသည် လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့် သူ၏ သတ္တိစမ်းခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံဟောင်းများကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် ပြန်ပြောပြနေတော့သည်။
“မင်း သရဲနဲ့ တကယ်ရော တွေ့ဖူးလို့လား။”
တန်ဝမ်ကျဲ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ နေမွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သဖြင့် နေပူရှိန်က ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးရန် ဘေးကင်းသည့် အချိန်ပင်။
“အဲ... မတွေ့ဖူးသေးဘူးဗျ။”
ပေါင်ကျန်းက ခေါင်းခါပြပြီးမှ ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ထပ်ပြောလာခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ တွေ့ရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
ပေါင်ကျန်း၏ သတ္တိ တကယ်ရှိ၊ မရှိ မသိရသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ကတော့ တကယ်ကို မာလှသည်။
ခဏကြာအောင် ခရီးဆက်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် လမ်းဘေး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
“ပေါင်ကျန်း အဲဒီမှာ ရေလေးဘာလေးသောက်ရင်း ခဏ နားရအောင်။”
“ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေးတန်။”
မြင်းလှည်းကို ရပ်ပြီးနောက် ပေါင်ကျန်းသည် မြင်းကို အရင် ချည်နှောင်လိုက်၏။ ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ သွားကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ခုံတန်းရှည်ကို သုတ်ပေးပြီး တန်ဝမ်ကျဲကို ထိုင်ရန် အချက်ပြကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဆိုင်ရှိအစေခံလေးသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကြီး နှစ်လုံးကို ယူလာပေးပြီး အေးနေသော လက်ဖက်ရည်များကို လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
ဘေးစားပွဲတွင်မူ ဝိုင်ဟွာ အဘိုးကြီးသည် တန်ဝမ်ကျဲနှင့် ပေါင်ကျန်းတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ငွေဒင်္ဂါး ၃ ပြား တန်ကြေးရှိသော သူ၏ အလုပ်ကို စတင်တော့လေသည်။
“မင်းတို့ သိကြလား။”
သူက မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကို မေးလိုက်၏။ သူသည် ၎င်းတို့ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်မည်ဟုသာ ပြောထားပြီး အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကိုတော့ မပြောရသေးပေ။
“ဘာကို သိရမှာလဲ။”
ထိုနှစ်ဦးက အလိုအလျောက် ပြန်မေးလိုက်ကြသည်။
“ဘယ်လို အလုပ်အကိုင်ရှိတဲ့ လူတွေရဲ့ မိန်းမတွေက အဖောက်ပြန်ဆုံးလဲ ဆိုတာကိုပေါ့။”
ဝိုင်ဟွာ အဘိုးကြီးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“ပြောစမ်းပါဦး ပြောစမ်းပါဦး။”
ထိုနှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ကြ၏။
ပေါင်ကျန်းပင်လျှင် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် နားစွင့်လိုက်မိသည်။
ခရီးသွားနေစဉ်တွင် အတင်းအဖျင်းသတင်းများ နားထောင်ရခြင်းထက် ပို၍ ပျော်စရာကောင်းသည့်အရာ မရှိပေ။
“ဟင်းဟင်း...အဲဒါကတော့ မြင်းလှည်းဆရာတွေပေါ့ကွ။ စဉ်းစားကြည့်လေ မြင်းလှည်းဆရာတစ်ယောက်က နေ့တိုင်း နေရာအနှံ့ သွားနေရတယ်။ မနက်သွား ညပြန်၊ တစ်ခါတလေ ညဘက်တောင် အိမ်မပြန်နိုင်ဘူး။ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့မိန်းမက ဘာလုပ်နေမယ် ထင်လဲ။”
“အဲဒီလို တကယ်ပဲ ပြောစကား ရှိလို့လား။”
ကျန်နှစ်ယောက်က မယုံကြည်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနက်သွား ညပြန်ရသည့် အလုပ်များစွာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။
“ဒါတင် မကသေးဘူး။ ငါတို့ တန်မိသားစုမြို့မှာ မြင်းလှည်းဆရာ တစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက အိမ်ထောင်ကျတာ မကြာသေးဘူး။ အလုပ် စဝင်တယ်ပေါ့ကွာ။ သူ အပြင်သွားနေတဲ့အချိန် သူ့မိန်းမက အိမ်မှာ ဖောက်ပြန်နေတာ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေ အကုန်သိတယ်။ အဲဒီ ငတုံးကတော့ အခုထိ ဘာမှကို မသိသေးဘူး။”
ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပေါင်ကျန်းက ရယ်မောရင်း ဝင်ပြောလိုက်၏။
“အဲဒီ ငတုံးက အတော်ဖျင်းတာပဲ။ ခင်ဗျား သူ့ကိုသိလား။”
ဝိုင်ဟွားအဘိုးကြီးက အနေရခက်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ပေါင်ကျန်း... ဒါက... ငါ သိရင်တောင် ပြောလို့ မကောင်းဘူး မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ငါပြောချင်တာက... ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် ဘာမှ မသိတာကမှ ပိုအေးချမ်းမယ် ထင်တယ်။”
ပေါင်ကျန်းသည် ရယ်မောနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဝိုင်ဟွားအဘိုးကြီး သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်ကြောင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ‘အိမ်ထောင်ကျကာစ မြင်းလှည်းဆရာ’ ဆိုသည့် အချက်ကို စဉ်းစားမိလေလေ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားရလေလေပင်။
တန်မိသားစုမြို့မှာ သူကလွဲလို့ အိမ်ထောင်ကျကာစ မြင်းလှည်းဆရာ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးလို့လား။
ဝိုင်ဟွား အဘိုးကြီးက သူ့ကို တစ်ခုခု အရိပ်အမြွက် ပြောနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲကို ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ရမည့် သူ၏ တာဝန်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ပေါင်ကျန်း၏ စိတ်ထဲ၌ သံသယများ ဝင်ရောက်လာတော့၏။ လူဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို စိတ်ထင်တိုင်းယုံတတ်ကြပြီး ပါးစပ်မာသူများမှာ ထိုစိတ် ပို၍ ပြင်းထန်တတ်ကြသည်။
သို့သော် ဝိုင်ဟွာအဘိုးကြီးသည် ကျန်သည့်လူနှစ်ယောက်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောရင်း သူ့ကို ခိုး၍ ညွှန်ပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပေါင်ကျန်း၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယမျိုးစေ့မှာ ချက်ချင်းပင် အပင်ပေါက်၍ ကြီးထွားလာတော့လေသည်။
“ပေါင်ကျန်း မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။”
တန်ဝမ်ကျဲက မေးလိုက်သည်။
“ကျုပ်... အဆင်ပြေပါတယ်။”
ပေါင်ကျန်းက ခေါင်းငုံ့၍ လက်ဖက်ရည်ကို ငုံ့သောက်လိုက်၏။
“မင်း အဆင်ပြေတာ ကောင်းတယ်။”
တန်ဝမ်ကျဲက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
သူ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဗိုက်ပူကျန်းက မိမိဘာသာ စကားစလာလျှင် တန်ဝမ်ကျဲအတွက် အလုပ်လုပ်ရ ပို၍လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ဗိုက်ပူကျန်းက စကားမစလာလျှင်မူ တန်ဝမ်ကျဲသည် သူ၏ဦးလေးကို သစ္စာဖောက်သည့် ‘တူကောင်း’ တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရပေလိမ့်မည်။
ဝိုင်ဟွားအဘိုးကြီးသည် လူတို့၏ စိတ်ကို ကစားရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူသည် စကားအများကြီး မပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ၊ လက်ဟန်ခြေဟန်နှင့် အတင်းပြောပုံများကြောင့် တန်ဝမ်ကျဲသာ ဇာတ်လမ်းကို မသိထားခဲ့လျှင်ပင် ပေါင်ကျန်းသည် အနှိမ်ခံနေရသည့် ငတုံးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဟု သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။
သူ၏ သရုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှ၏။ တကယ့် ပါရမီရှင်ပင်။ ပေါင်ကျန်းကို အသက်ဘေး နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြုံအောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။
“သခင်လေးတန် ကျုပ် အိမ်မှာ အရေးကြီးလုပ်စရာလေး တစ်ခု သတိရလာလို့ပါ။”
ပေါင်ကျန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
ကောင်းပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ သူ စကားစလာခဲ့ပြီ။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း အရင်ပြန်နှင့်လေ။”
တန်ဝမ်ကျဲက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏။
“ငါ့ကို ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပို့ပေးဖို့ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာလိုက်မယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးတန်။”
ပေါင်ကျန်း ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူသည် တန်ဝမ်ကျဲကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ချက်ချင်းပင် အိမ်ဘက်သို့ ပြန်ပြေးတော့လေသည်။ သူတို့ ခရီးနှင်လာခဲ့သည်မှာ ဆယ်မိုင်ကျော်ခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်နှင့် အမြန်ပြန်ရောက်နိုင်ပေသည်။
ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တန်ဝမ်ကျဲ၏ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
‘ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့နော် ပေါင်ကျန်း။’