ခုနစ်ရက်နှင့် ခုနစ်ည

လီရူနန်ကို လုံခြုံအောင် ချည်နှောင်ပြီးနောက် နန်ဝမ်ကျဲ ပထမဆုံးလုပ်သည့်အရာမှာ လျှပ်စစ်မီးဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ လီရူနန်၏ဖုန်း၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဖုန်း၊ တက်ဘလက်များ၊ တီဗွီနှင့် ပြင်ပလောကနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော အခြားမည်သည့်အရာကိုမဆို တစ်ခုမကျန် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤမျှနှင့် မလုံလောက်သေးကြောင်း သူသိသည်။ သူ့တွင် ဆက်လုပ်စရာများ အများကြီးရှိနေသေးချေသည်။

အန္တရာယ်အကင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု အစွန်းရောက်သူတစ်ဦးကို သတ်ရခြင်းမှာ နောင်တရစရာမရှိသော်လည်း ကလေးမလေး တို့တို့မှာ ငယ်ရွယ်သေးသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ယူထားသော တန်ဝမ်ကျဲသည် လူသတ်မည့်အကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။

လက်ရှိတွင် စစ်သူကြီး ကျိုးချန်နှင့် မှော်အတတ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်နေရသော မဟာအနက်ရောင်ဗုဒ္ဓမယ်တော်သည် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မလှုပ်သာသည့်အချိန်တွင် နောက်လိုက်တစ်ဦး ကြိုးတုတ်ခံထားရသည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်လောက်သော်လည်း တန်ဝမ်ကျဲသာ သူမ၏ အားကိုးရသော လက်ထောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါက သူမသည် အသက်နှင့်လဲ၍ အသေခံတိုက်ခိုက်လာနိုင်ခြေရှိသည်။

ယုတ်မာသောပြိုင်ဘက်ကိုပင် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်တော့ ချန်ထားပေးရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရန်သူသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လာလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လူတစ်ယောက်သေသွားလျှင် “တိုက်ဆိုင်မှုများ” ပိုမိုဖြစ်လာနိုင်၏။ ဤသည်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာရုပ်ရှင်ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့လောက၏ ယုတ္တိဗေဒများက ဤနေရာတွင် အသုံးမဝင်ပေ။

ခုနစ်ရက်မပြည့်ခင် အလောင်းနံ့ကြောင့် ရဲများရောက်လာမည်ကိုလည်း သူစိုးရိမ်ပေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း အလောင်းတစ်လောင်းနှင့် ခုနစ်ရက်၊ ခုနစ်ည အတူနေရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။ အလောင်းက ရုတ်တရက် ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားလျှင်လည်း အလုပ်ရှုပ်စရာဖြစ်လာပေဦးမည်။

မဟာအနက်ရောင်ဗုဒ္ဓမယ်တော်တွင် မည်သည့်လှည့်ကွက်များ ရှိနေသေးသည်ကို သူအတိအကျမသိသော်လည်း ဤခုနစ်ရက်သည် သူ့အတွက် အလွန်ခက်ခဲမည်မှာတော့ သေချာပေသည်။

တန်ဝမ်ကျဲသည် အစီအစဉ်များစွာကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့၏။ ထိုအထဲတွင် မဟာအနက်ရောင်ဗုဒ္ဓမယ်တော်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်နှင့် လီရူနန် လွတ်မြောက်သွားစေရန် ကားတစ်စီးနှင့် အတင်းဝင်တိုက်ခိုင်းသည့် အစီအစဉ်များပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လီရူနန် လွတ်မသွားစေရန်နှင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း မခံနိုင်တော့လျှင် ထွက်ပြေးနိုင်ရန် အစီအစဉ်များ ဆွဲထားရပေသည်။

ခုနစ်ရက်၊ ခုနစ်ည စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးခဲ့ပါက အရေးပေါ်တုံ့ပြန်မည့် အစီအစဉ်များကိုလည်း သူပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ရေ၊ မီး နှင့် လျှပ်စစ် အန္တရာယ်များကို ကြိုတင်စီမံထားသော်လည်း အင်အားကြီးမားသော နတ်ဆိုးရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေမည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။ ရန်သူက ယုတ္တိမရှိဘဲ စတင်မီးရှို့လာလျှင် ၅ စက္ကန့်အတွင်း မည်သို့မြန်မြန်ထွက်ပြေးရမည်ဆိုသည်ကလည်း အလွန်အရေးကြီးသည်။

ပထမအစီအစဉ် ကျရှုံးခဲ့လျှင် ဒုတိယအဆင့်၊ ထပ်ဆင့်ကျရှုံးခဲ့လျှင် တတိယအဆင့်၊ နောက်ဆုံး မိမိခြေထောက်ကို မိမိပြန်ချိုးမိသည့် အခြေအနေမျိုးအထိ သူ စဉ်းစားပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ကြိုးတုတ်ခံထားရသော လီရူနန်သည် ခန့်ညားလှသော ထိုအမျိုးသားက အခန်းထဲတွင် ပြင်ဆင်မှုများလုပ်ရင်း အရူးတစ်ယောက်လို တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ကြောက်လန့်လာ၏။ သူမ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီး လက်များကိုလည်း တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသဖြင့် ဂါထာမန္တန်များ ရွတ်ဖတ်၍မရသလို လက်ကွက်များလည်း ထုတ်ဖော်၍မရပေ။

ပထမညတွင် လီရူနန်သည် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်ခဲ့၏။ အထူးသဖြင့် တန်ဝမ်ကျဲ ယူဆောင်လာသော လူကြီးသုံး ကစားစရာပစ္စည်းများကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ဒါက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တန်ဝမ်ကျဲသည် ထိုမသင့်လျော်သော ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဘေးသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်၏။

သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။

ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် လုံလောက်ပါသည်။

တန်ဝမ်ကျဲသည် သံကြိုးများ၊ ကြိမ်လုံးများနှင့် ခွေးချည်ကြိုးများ စသည့် ပစ္စည်းများကို အသင့်ပြင်ထားသည်။ သူမ တစ်ခုကို ရုန်းထွက်နိုင်လျှင် နောက်တစ်ခုက ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူသည် အချိန်အပိုင်းအခြားအလိုက် ကြိုးများကို ထပ်ကာထပ်ကာ ချည်နှောင်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူမမှာ ကောက်ညှင်းထုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားတော့လေသည်။

သူသည် တစ်ညလုံး ဟိုပြေးဒီပြေးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့၏။ တို့တို့လေး၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး ကိုယ်ပူချိန် အလွန်မြင့်ကာ သတိလစ်နေဆဲပင်။

မဟာအနက်ရောင်ဗုဒ္ဓမယ်တော် အမှန်တကယ်တည်ရှိကြောင်း တန်ဝမ်ကျဲသာ အသေအချာမသိခဲ့ပါက ကလေးကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားချင်သည့်စိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တစ်ညလုံး ရုန်းကန်နေခဲ့သော လီရူနန်သည်လည်း မောဟိုက်နွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။ ပါးစပ်ထဲသို့ အဝတ်စဖြင့် ဆို့ထားခြင်းက သူမကို ဂါထာမရွတ်နိုင်အောင် တားဆီးထားနိုင်သဖြင့် သူမသည် တန်ဝမ်ကျဲအား စိုက်ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“မင်းသမီးလေးက ခုနစ်ရက်နဲ့ ခုနစ်ည ဘာမှစားလို့မရဘူး။ မင်းလည်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ကံကောင်းပါစေ။”

တန်ဝမ်ကျဲက သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများကို စားသောက်လိုက်၏။ လောက်ကောင်များ မတွယ်စေရန်အတွက် သူသည် အစားအစာတိုင်းကို ဆရာကြီးအားချင်ဆီက အဆောင်လက်ဖွဲ့များဖြင့် အုပ်ထားခဲ့သည်။

ဒုတိယည ရောက်လာသောအခါ လီရူနန်၏ ရုန်းကန်အားမှာ ရုတ်တရက် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး အိမ်ထဲရှိ ဂတ်စ်မီးဖိုကလည်း သူ့အလိုလို မီးစွဲရန် တတောက်တောက်နှင့် မြည်နေသည်ကို တန်ဝမ်ကျဲ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းကလည်း “တောက်... တောက်... တောက်...” နှင့် ရေစက်များ ကျလာခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ဒီလိုလှည့်ကွက်တွေကို ငါစောင့်ကြည့်နေတာ ကြာပြီ။”

တန်ဝမ်ကျဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် ဗီဒီယိုကို မကြည့်ထားသဖြင့် မဟာအနက်ရောင်ဗုဒ္ဓမယ်တော်၏ ကျိန်စာက မည်မျှပင် အားကောင်းပါစေ သူ့ကို များစွာ မထိခိုက်စေနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လှည့်ကွက်ကလေးများဖြင့်သာ နှောင့်ယှက်နိုင်ပေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ပွဲတော်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဖယောင်းတိုင်အနီများ ထွန်းညှိထားပြီး အမွှေးတိုင်နံ့များလည်း လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။

တန်ဝမ်ကျဲသည် တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါးနှင့် မတူဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ပင့်ဖိတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော သတ်ဖြတ်သူနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ပိုတူနေ၏။ စစ်သူကြီးကျိုးချန်၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် ပူဇော်ပွဲမရှိလျှင်ပင် နတ်ဘုရားကို တိုက်ရိုက်ပင့်ဖိတ်နိုင်ပေသည်။ သူ ပူဇော်ပွဲပြင်ဆင်ရခြင်းမှာ အမှားအယွင်းမရှိစေရန်သာဖြစ်သည်။

တတိယနေ့၊ စတုတ္ထနေ့။

တို့တို့လေးမှာ ကိုယ်ပူရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် သတိလစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အသက်ရှင်နေသေးသည်။

လီရူနန်သည် ရေမသောက်ရသဖြင့် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ အညစ်အကြေးစွန့်ခြင်းကဲ့သို့ ကိစ္စများမှာ အသက်ဘေးနှင့်ယှဉ်လျှင် အသေးအဖွဲသာဖြစ်သည်။ တန်ဝမ်ကျဲသည် အရာရာကို စေ့စပ်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် နားလည်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်ပေသည်။

သူ လီရူနန်ကို အမှန်တကယ် မသတ်ပစ်ချင်ပေ။ ပါးစပ်မှ တိုက်ကျွေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဂလူးကို့စ်တော့ ထိုးပေးနိုင်ပေသည်။ သူသည် သွေးကြောထဲသို့ ဆေးထိုးနည်းကို သေချာမသိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

အသက်ရှင်နေဖို့က အဓိကပဲ မဟုတ်လား။ နာကျင်တာကတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။

သူမရဲ့ ပါးစပ်ကိုတော့ လုံးဝ မဖွင့်ပေးနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမက ဂါထာတွေ စရွတ်တော့မှာပေါ့။

ပဉ္စမနေ့၊ ဆဋ္ဌမနေ့... ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့၏ နောက်ဆုံးအချိန်၌။

သတိလစ်နေသော တို့တို့လေးသည် ရုတ်တရက် ကုတင်ပေါ်မှ ထလာပြီး တန်ဝမ်ကျဲထံသို့ ကြောက်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

“ရောက်လာပြီလား။”

တန်ဝမ်ကျဲသည် မျက်နှာအမူအယာ ပျက်ယွင်းနေသော တို့တို့လေးကို ကြည့်ကာ ဘေးရှိ ဂစ်တာအိတ်ထဲမှ ဓားကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ တင်လိုက်လေသည်။

“မင်းကို ငါဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ... ငမဲမလား။”

“မင်း... သေ... ရ... မယ်...။”

“မင်း သေချာ စကားမပြောနိုင်ဘူးလား။ လူဆိုးတွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ပြောရတာလား။ ‘မင်း... သေ... ရ... မယ်...’ အာဝူး...။”

တန်ဝမ်ကျဲသည် သူမကို ပြန်နောက်ပြောင်လိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါက ဘယ်ခေတ်ရောက်နေပြီလဲ။ လူကိုခြောက်ဖို့ နည်းလမ်းအသစ်လေးဘာလေး ရှာပါဦးလား။”

“မင်း သေရမယ်။”

သူမ၏ စကားသံက ပို၍ ပြတ်သားလာခဲ့သည်။

“မင်းမှာ ငါ့ကိုသတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတကယ်ရှိရင် ငါ့ကိုသတ်တာ ကြာလှပြီပေါ့။ ဘာလို့ ငါနဲ့ စကားများနေဦးမလဲ။”

တန်ဝမ်ကျဲက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ သူသည် လူဆိုးများနှင့် ခဏခဏ ရင်ဆိုင်ဖူး၏။ စကားပြောနေသည်ဆိုကတည်းက ရန်သူက ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့၍ ဖြစ်သည်။ လုပ်နိုင်လျှင် အပိုစကားတွေ ပြောနေမည်မဟုတ်ပေ။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း!

ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံက အော်ဟစ်လာ၏။

“တံခါးဖွင့်စမ်း...။ တို့တို့လေး... အိမ်မှာရှိလား။”

တန်ဝမ်ကျဲသည် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော တို့တို့လေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါ မင်းရဲ့ အရံအင်အားလား။”

“ငါတို့က ရဲတွေပဲ တံခါးဖွင့်စမ်း။”

“သောက်ကျိုးနည်း... မင်းက တကယ်ယုတ်မာတာပဲ။”

ရန်သူသည် လက်တွေ့လောကမှ အင်အားစုများကို အသုံးချကာ သူ့ကို လှုပ်ရှားမရအောင် လုပ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့၏။ တံခါးဝမှ ဝင်လာသော အလင်းရောင်သည် မှောင်မည်းနေသော အခန်းကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့ပြီး လူအရိပ်များစွာကို နံရံပေါ်၌ ရှည်လျားစွာ ကျရောက်စေခဲ့သည်။

အထဲသို့ ပြေးဝင်လာသော လူများသည် အခန်းထဲမှ အနံ့အသက်ဆိုးများကို ရလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမရအောင် ကြိုးတုတ်ခံထားရသော လီရူနန်၊ အသင့်ပြင်ထားသော ပူဇော်ပွဲနှင့် ဓားကြီးတစ်လက်ကိုကိုင်ကာ တို့တို့လေးကို ဖမ်းထားသော တန်ဝမ်ကျဲတို့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့သည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်ကြလေတော့သည်။

သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲသည်မူ ငိုလည်းမငို၊ ဘာမှလည်းမပြောသော တို့တို့လေး၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“မင်း နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါဆို ဒါကိုရော ကြားဖူးလား...။”

ထို့နောက် သူသည် တို့တို့လေး၏ လေသံကို တုပကာ အမိန့်ပေးလိုက်တော့လေသည်။

“လျင်... မြန်... ... သော... အ... မိန့်... တော်။”

ဝုန်း

သူသည် ခြေထောက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်၏။

နတ်ဘုရား ဝင်ပူးခြင်း။

...

တို့တို့လေး၏ မွေးစားဖခင်ဖြစ်သူ ရှဲ့ချီမင်သည် သူမကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးလှ၏။ တို့တို့လေးအား သူမ၏မိခင်က ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် သူမအတွက် ဝမ်းသာပေးခဲ့သည်။ သူတို့သားအမိနှစ်ယောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေရန် အချိန်ပေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် အစပိုင်းတွင် ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် ရုတ်တရက် တို့တို့လေးကို လွမ်းဆွတ်လာသဖြင့် လီရူနန်ထံ ဖုန်းဆက်ရာ ဖုန်းပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ကြည့်သော်လည်း ပြန်စာမလာခဲ့ပေ။ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ချီမင်သည် အနီးအနားရှိ လူများကို စုံစမ်းကြည့်ရာ လီရူနန်ကို မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမ၏ကားမှာလည်း အောက်တွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရဲကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အခန်းထဲမှ ဘာအသံမှ ထွက်မလာသော်လည်း အညစ်အကြေးနံ့များကြောင့် ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။

“တံခါးဖွင့်စမ်း။ တို့တို့လေး... အိမ်ထဲမှာရှိလား။”

ရှဲ့ချီမင်သည် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ရူးမတတ်ဖြစ်နေကာ တံခါးကို ထုရိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ရဲများက တံခါးကို ရိုက်ချိုးကာ ဝင်လာခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက ရှဲ့ချီမင်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ လီရူနန်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြိုးတုတ်ခံထားရပြီး တို့တို့လေးကိုလည်း ထူးဆန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖမ်းဆီးထားခဲ့သည်။

သို့သော် အဆိုးဆုံးက ရှဲ့ချီမင် မတော်တဆ သတိထားမိလိုက်သည့် အရာပင်။ နံရံပေါ်တွင် ကျရောက်နေသော ထိုနှစ်ဦး၏ အရိပ်မှာ လူတစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်၏ အရိပ်မဟုတ်ပေ။

ကြီးမားသော နဂါးစိမ်း လခြမ်းဓားကို ကိုင်ထားသည့် အရိပ်နှင့် လက်များစွာပါသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကုန်းကုန်းကွကွ အရိပ်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ် လခြမ်းဓားဆီမှ အလင်းရောင်များ ပွင့်ထွက်လာပြီး လက်များစွာပါသော ထိုနတ်ဆိုးရိပ်ကြီးမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးပျောက်ကွယ်သွားတော့လေသည်။